Dag 527 – Opgeven – een systeem

HoleinthewallIk heb opgegeven. In 1 moment ervoer ik hoe ik opgaf en alle motivatie om ook nog maar iets te doen, uit me wegtrok. Ik wist direct dat dit effect op mijn lichaam zou hebben en voelde dit ook fysiek, waarin ik me letterlijk en figuurlijk heb lamgelegd. Alsof al het bloed uit me wegtrok en alles zinloos werd. Ik zie alleen niet precies wat ik gedaan heb, hoe het verbonden zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof me niet meer te kunnen bewegen en dit fysiek te hebben gemanifesteerd waarin mijn darmen evenzo niet meer bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat nog het ergste te vinden, dat mijn darmen niet meer bewegen waardoor het me niet lukt mezelf er doorheen te bewegen in en als de angst dat als ik dit wel doe, ik het verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor verlies als ik mezelf ergens doorheen beweeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik de last niet meer kan dragen, ik weet alleen niet exact welke last.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in 1 punt niet volledig open te staan om te doen wat het beste is en zo indirect in ieder ander punt mezelf onderuit te halen en in de geest te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mensen weten wat er in me omgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als een enorme opgave te zien om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet eens te overwegen iets uit te drukken in en als een overtuiging dat allang bekend is waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat allang bekend is waar ik voor sta en niet eens te overwegen dat dit niet zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven ergens voor te staan en dat ik me dan niet meer hoef uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik voor sta te gebruiken als excuus om me niet te hoeven uitdrukken.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat er precies gebeurde toen ik opgaf en hier ondersteuning bij te vragen, waarin ik me realiseer dat ik aardig op weg was en ben om dit systeem van opgeven te onderzoeken de afgelopen weken en dat in een moment van activatie in en als de geest, ik viel in het zwarte gat – wat tevens een aanwijzing is dat ik op het punt sta van de mogelijkheid om het te transcenderen voor, in en als mezelf.

zwart gatGiving Up: Introduction – Atlanteans – Part 162

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 526 – De Zelfvergeving Leven

Zelfvergeving-2Als ik naar een foto van Roos (de overleden cavia) kijk zie ik het punt waarin ik iets verkeerd gedaan heb ten aanzien van haar toen ze overleed. Echter als ik hieraan vasthoud, hecht ik me aan iets in mezelf welke ik gemakkelijk projecteer op Roos. Ik hecht me dan aan de relatie die ik had met haar en iets hierin wat ik niet geleefd heb op het laatste moment. Als ik mezelf vergeef en loslaat in de ademhaling, leef ik wat ze mij heeft laten zien. En dit is feitelijk het enige wat ik kan leven in iedere verandering die komt. Loslaten in de ademhaling door middel van de toepassing van zelfvergeving op de punten als gedachten die aanhaken als ‘relatie’ waarin ik dus een relatie leg met iets of iemand buiten mij of binnenin mij en waaraan ik probeer vast te houden op het moment van verandering.

Bij Roos heb ik het moment van overlijden als verandering gemist – althans het grootste gedeelte ervan. Ik probeerde vast te houden aan hetgeen ik gemist had door mezelf kwalijk te nemen dat ik het gemist had. Op deze manier probeer ik haar alsnog te tonen dat ik ‘van haar hield’- wat voor haar natuurlijk niet meer uitmaakt en dus, probeer ik mezelf alsnog te tonen of ‘overtuigen’ dat ik ‘van haar hield’ door mijn ‘spijt’ te tonen. Echter op deze manier leef ik niet wat het beste is voor al het leven inclusief Roos en Roos, is samengesmolten met Leven en wellicht ergens op aarde weer aanwezig als dier ter ondersteuning , nog steeds in en als Leven. Ik steun haar als Leven alleen als ik mezelf toesta mezelf als Leven geboren te laten worden vanuit het fysiek en dan kan ik er zijn – ben ik aanwezig – voor en als Leven en sta ik met en als ‘Roos’ als Leven waarin ‘Roos’ de hoedanigheid was waarin ze hier bij mij geleefd heeft als cavia.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een samenleven met dieren meer waarde toe te kennen dan een leven zonder dieren, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het woord leven aanwezig is en dat ik hierin aanwezig kan zijn in ieder moment, onafhankelijk van wie er met mij in een huis leeft/aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om de beslissing te nemen om even geen dieren in huis te hebben en in een nieuwe, stabiele woon- en werksituatie te bekijken welke dieren daar passen in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb best weer graag twee caviaatjes te willen in huis en het ‘niet leuk’ te vinden om hierin geduld op te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te bestempelen als een eenzaam levend mens als ik geen dieren in huis heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als leven niet te waarderen zoals ik mezelf waardeer als ik samenleef met een paar dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te missen zoals ik mezelf zie en ervaar met dieren om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mensen denken dat ik een eenzaam levend wezen ben die niet samen kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet samen kan leven en dit te bestempelen op en als een gedachte dat anderen dit van mij zullen denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als iemand die niet samen kan leven en met dieren, bewijs ik hierin het tegendeel als ‘zie je wel, ik kan het wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mensen die alleen leven te beoordelen als mensen die niet samen kunnen leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst als gedachte voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel in en als een gedachte dat ik niet samen kan leven.

Ik realiseer me dat deze gedachte niet compleet is en dat het is dat ik – als ik samen leef – dit wil in een situatie waarin zowel ik als een ander bereid zijn om zelfverantwoordelijkheid te nemen en dieren, die doen dit en zijn hierin een voorbeeld voor mij en ik doe dit naar dieren toe.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen over een niet kunnen samen leven met een ander mens en adem voor adem te gaan staan in en als verantwoordelijkheid voor mezelf in hoe ik ben en leef op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds onderuit te halen en kleiner te maken door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met andere mensen zonder de gehele situatie in en als mezelf in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf mezelf zie kleineren en veroordelen door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met een ander mens, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan zie ik in mezelf welk punt het is waardoor ik twijfel aan mezelf en wat dit geactiveerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en corrigeren in hetgeen waarin ik mezelf in twijfel trek en het activatiepunt hierin mee te nemen als en wanneer ik deze zie.

Ik stel mezelf ten doel mijn huisje op te ruimen en te genieten van de ruimte en tijd die ik heb nu zonder dieren en deze te gebruiken ter bevordering van mezelf in en als leven en hierin leven als geheel.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik duidelijkheid heb over werk- en woonsituatie, opnieuw te zien welke dieren praktisch passen in mijn leven waarin ik er volledig voor ze kan zijn zolang als zij leven.

Ik stel mezelf ten doel de spullen van de dieren te bewaren zodat ik deze opnieuw kan gebruiken.

Ik stel mezelf ten doel, als ik echt zeker ben toch al caviaatjes te willen in de huidige woon-werksituatie, de praktische mogelijkheden te onderzoeken en ze alleen in huis te nemen als ik opnieuw bereid en vooral in staat ben zoals voorheen om er volledig voor hen te zijn zolang als ze leven.

PENTAX ImageRoos in haar laatste weken op het aanrecht met een appel :-) haha die mocht ze natuurlijk niet in 1x helemaal opeten en het was zo grappig hoe ze die grote appel naar zich toetrok om van te eten.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 525 – Onbegrip ten aanzien van relaties

buitengeslotenToen ik 16 was kreeg ‘mijn beste vriendin’ een vriend voor lange tijd. Sindsdien herinner ik me een onbegrip in mezelf ten aanzien van zogenaamde fysiek intieme relaties. Daarvoor waren we altijd samen. Het is niet zo dat ze hierna er niet meer was. Ze had natuurlijk wel een ander aandachtspunt erbij. Op een vakantie die we samen gepland hadden kwam haar vriend langs – tevens ook een groepje vrienden van mij. ik kon hier totaal niet mee omgaan destijds. Uiteindelijk ging hij weg maar kwam midden in de nacht weer terug omdat de reis niet lukte of zoiets. Het was alsof ik wakker werd in een nachtmerrie en viel weer in slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onbegrip te ervaren naar de ‘exclusieve relaties’ en hierin te ervaren alsof ik daarin niet goed mee kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me buiten gesloten te voelen als twee anderen een relatie aangaan en zelf dus ook in de knoei te komen als ik zelf een relatie krijg ten aanzien van de mensen waarmee ik optrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk dus verward te zijn over het onderwerp seks aangezien dit het grootste verschil is tussen een fysiek intieme relatie en een vriendschapsrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn beste vriendin voor mij alleen te willen houden en zelf een exclusieve relatie met haar te willen, zij het zonder de seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het langskomen van haar vriend op vakantie niet te kunnen verwerken en me hierin niet te kunnen corrigeren terwijl er ook vrienden van mij langskwamen waar zij minder tot geen contact mee heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wakker te worden in een nachtmerrie als haar vriend weer voor de deur/voor de tent staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘me alleen voelen’ te creëren nadat het onderwerp seksualiteit en relaties in zicht komt in en als een geloof dat ik iets mis als dit niet aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet helemaal zicht te hebben op het onderwerp seksualiteit als dit niet aanwezig is, waarin ik merk dat het seks hebben mij fysiek goed doet en zo wordt dit ook genoemd in interviews over seks binnen een agreement als dat men punten eenvoudiger en sneller door wandelt – maar wat dan als er geen agreement is en er geen seks met een ander kan plaatsvinden behalve de fysieke masturbatie met en als zelf, hoe zit het dan met het proces wat men doorwandelt de geest uit, het fysiek in met de ondersteuning van fysieke seks; hebben ‘koppels’ dan meer ‘voordeel’ hierin?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me constant op het verkeerde been te laten zetten door het onderwerp relatie en er maar niet stabiel in te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog steeds boos te worden door het ‘verschil’ wat ik hierin ervaar tussen met een ander wandelen en alleen wandelen  waar ik maar geen volledig zicht op krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig en gefrustreerd te ervaren door dit onderwerp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf geen relatie als agreement te gunnen zolang ik geen zicht heb op dit onderwerp aangezien ik hierin dezelfde ongelijkheid ervaar binnenin mezelf en dan hieraan gekoppeld een angst voor verlies of juist een te snel instappen in een relatie waarbij en waarin ik mezelf compromitteer.

Als en wanneer ik me wanhopig en gefrustreerd ervaar door het onderwerp relaties, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan, richt ik me op het aanwezig zijn met en als mijzelf in het fysiek met wat er wel aanwezig is in mijn leven en in de hele eenvoudige fysieke bezigheden ben ik met mezelf aanwezig zonder hier meer of minder van te maken.

Ik realiseer me dat ik het hebben van seks met een partner en met name de penetratie, gekoppeld heb aan het woord ‘intimiteit’ en zo ‘een ervaring van intimiteit’ afhankelijk te maken van de penetratie en dus, mezelf afhankelijk te maken van een partner waarmee ik seks kan hebben inclusief de penetratie.

Ik realiseer me tevens dat ik verbindingen gelegd heb – dus relaties gecreëerd heb met het orgasme hierin.

Ik stel mezelf ten doel het woord intimiteit naar mezelf terug te halen los van een fysieke seksuele interactie zoals penetratie.

Ik stel mezelf ten doel de verbindingen als relaties met een orgasme nader te onderzoeken in de fysieke masturbatie en deze los te koppelen door middel van de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel na te vragen aan de buddy hoe zij het ogenschijnlijke ‘verschil’ benadert te aanzien van wel of geen agreement wandelen, dit ter ondersteuning om een nieuw stabiel uitgangspunt voor mezelf alleen te creëren zodat ik niet steeds in onbegrip val in en als de geest in vergelijking met anderen die een relatie of agreement wandelen.

Ondersteunende en verhelderende interviews over wat er gebeurt binnenin ons als we werkelijk ‘alleen’ zijn waarin genoemd wordt hoe we in en als de geest bestaan in ontelbare relaties en verbindingen. Onbegrip ten aanzien van relaties kan ik dus stap voor stap oplossen door een proces van zelfvergeving in en als begrip van mezelf in het bestaan van deze relaties en verbindingen:

Reptilians – My Fear of Aloneness – Part 46

Reptilians – My Relationship with Aloneness – Part 59

Uil forgive

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 524 – Het kan jou en mij ook gebeuren

Dakloos ZWLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

In Nederland heeft het grootste deel van de mensen een huis. Met of zonder financiële problemen. Een klein percentage mensen belandt op straat. Waarvan we dan met z’n allen roepen: het is hun eigen schuld! Hadden ze maar niet…..

Is dat zo? Is het iemands ‘schuld’ om zonder inkomen, huisvesting en voedsel te komen?  Ze hebben ongetwijfeld geen verantwoordelijkheid genomen voor bepaalde zaken, zoals de meesten van ons geen verantwoordelijkheid nemen voor hoe we bestaan in en als de geest. Relaties gaan verkeerd, een baan wordt verloren, de huur wordt niet betaald en 20 jaar later wordt men wakker op straat, zich afvragend waar het mis is gegaan.

Moet diegene waarbij het ‘verkeerd gaat’ dan op straat komen te staan? Dan zouden jij en ik ook op straat horen te staan. Zonder ondersteuning want ‘het is onze eigen schuld’. Hoe moeten we dan ooit leren om verantwoordelijkheid te nemen voor het fysieke leven, voor ons eigen fysiek, het fysiek van de aarde, van de planten, de dieren, van alle mensen als we ons afscheiden van onze medemens en hen de rug toekeren door er een ‘schuldzaak’ van te maken?

De mensen die een huis hebben. Hoeveel leven hierin in afscheiding, in eenzaamheid, opgesloten in hun eigen geest waarin ze zichzelf vanbinnen nog steeds ‘herkennen’ maar op de één of andere manier is het niet gelukt zichzelf te verwoorden en fysiek te manifesteren. En zo, 20 jaar later wordt men wakker in eenzaamheid, in een geïsoleerd bestaan waarbij het gesprek met de kassajuffrouw bij de supermarkt het enige gesprek is van die dag. Als men in staat is om naar de supermarkt te gaan.

Ik sta niet op straat. Waarom niet? Ik heb geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor de praktische zaken zoals voeding, huisvesting, werk. Ik heb hierin een voorbeeld gehad en financiële ondersteuning en het geluk geboren te zijn bij mensen die zichzelf – en mij destijds als kind – financiëel kunnen ondersteunen en dit hebben toegepast binnen het systeem. Ik heb geleerd me te bewegen binnen het systeem en het geluk gehad hierin geen destructieve voorgeprogrammeerde weerstanden te hebben en me af te keren van het systeem.

Echter het 20 jaar later wakker worden in eenzaamheid, het komt me niet zo vreemd voor. De angst hiervoor is aanwezig en wordt zichtbaar. Zonder partner en kinderen is het minder eenvoudig om in interactie te zijn en blijven met de medemens. Het niet geleerd hebben om en hoe effectief een relatie op te bouwen en het uitzoeken en leren hoe dit dan wel gaat, dat neemt tijd in en kan maar zo 20x de mist ingaan zonder effectieve ondersteuning. 20 jaar verder. Het niet geleerd hebben om mezelf uit te drukken en hierin naar binnen keren, waarin ik mezelf zie maar niet door heb dat men niet weet wat er binnenin mij speelt aangezien ik dit verberg – het leren communiceren en uitdrukken neemt tijd in. Waarbij eerst door de eigen opgebouwde beschermingsmechanismen gewandeld moet worden. Plaats dit samen met een destructieve voorprogrammering op het gebied van relaties en het is opeens niet zo vanzelfsprekend meer om een bloeiend sociaal leven te hebben. Ook niet als dit als jongere wel het geval was. Het kan iedereen gebeuren, een ‘eenzaam’ bestaan, ook mij.

Een jonge vrouw, succesvol, gestudeerd, werk, relatie bevond zich opeens in de situatie van op straat staan door een jarenlange situatie in de opvoeding die tot uiting kwam. Als er niet die paar mensen waren geweest om haar op te vangen, zo gaf ze aan, zou ze zomaar ineens op straat staan. Waar ga je dan heen? Ze had nooit gedacht dat dit haar zou kunnen gebeuren.

We hebben het enorm ver laten komen met z’n allen als mensheid. Zo binnen (eenzaamheid als isolatie binnenshuis) zo buiten (eenzaamheid als isolatie buitenshuis). Om maar niet te spreken van de situatie waarin zowel binnen als buiten de eenzaamheid en isolatie plaatsvindt. Dus geen huis, geen inkomen, geen contacten/relaties/familie die ondersteuning kunnen bieden. Dan is men verloren – men heeft ‘verloren’ binnen en tevens van, de systemen.

Ik omschrijf het hier zeer simplistisch zonder onderbouwende cijfers maar het punt hierin is duidelijk voor iedereen die met gezond verstand wil kijken naar de maatschappij en naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verloren binnen de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als mezelf te hebben opgegeven ten aanzien van de systemen in mij in plaats van mezelf te bewegen door de systemen heen, een weg naar buiten in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een slachtoffer te voelen van de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het slachtofferschap te manifesteren in mijn fysiek waarin ik me vervolgens een slachtoffer ervaar van mijn eigen fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij waarin ik de gelijkenis zie met hoe we onszelf slachtoffer zijn gaan maken en ervaren van het fysiek gemanifesteerde geldsysteem buiten ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me een weg naar buiten, in en als zelfexpressie moet krijgen aangezien ik niet dit ‘slachtofferschap’ wil uitdrukken maar mezelf terwijl ik mezelf in en als dit slachtofferschap ervaar en dus dit slachtofferschap eerst in expressie dien te brengen om mezelf ervan te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat mensen mij ‘zielig’ vinden en dus verberg ik het als ik me eenzaam en wanhopig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hierin in tweestrijd te bevinden – aan de ene kant ‘hulp’ willen en aan de andere kant het ‘zelf’ willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen binnen de fysiek gemanifesteerde systemen en hierin te denken ‘wat heb ik nu weer fout gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als iemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen hulp te willen ontvangen van iemand die niet begrijpt hoe het is binnen dit fysieke ongemak waarin de rollen al snel omdraaien en ik diegene aan het helpen ben om mij te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vervallen in een rol van iemand doen helpen iets/mij te begrijpen in plaats van mezelf uit te drukken in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie dus te verbinden met het ‘begrepen willen worden’ waarin de zelfexpressie verdwijnt en ik deze verdraai in een rol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie niet onvoorwaardelijk toe te passen maar onder voorwaarden om iets te ontvangen en dus, is het geen zelfexpressie maar expressie in en als de geest die voorwaardelijk is in hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor hoe ik besta in en als de hoedanigheid van en als de geest onder voorwaarden en omdat ik dit niet wil, mezelf te stoppen, in te houden en onderdrukken in expressie en hierin mezelf in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door het op te geven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen zien wat ik bedoel zonder mezelf werkelijk duidelijk uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het bestaan in en als een idee van eenzaamheid, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van eenzaamheid en door dit te geloven het fysiek te manifesteren, er angst voor te creëren en zo, mezelf erin gevangen te zetten en houden, binnen mijn eigen manifestatie in en als angst als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet effectief te zijn door participatie in en als het systeem van angst voor eenzaamheid waarin ik de ervaring in en als de geest nog ‘niet zo erg’ vind maar de fysieke manifestatie des te meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenzaamheid in en als de geest niet zo erg te vinden en dit hierdoor te laten bestaan in en als mezelf en vervolgens fysiek te manifesteren omdat ik mezelf er anders niet van bevrijdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke manifestatie vervolgens te gebruiken als reden om me afgescheiden te houden, weg van interactie en zo mezelf in en als een systeem in en als de geest in energie, in stand te houden met hetzelfde fysiek gemanifesteerde systeem binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te willen bevrijden van een systeem in mij als ik het fysiek gemanifesteerd ervaar binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer op mijn benen te kunnen staan door deze fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij en iedere fysieke handeling als teveel te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest de overhand te geven en mezelf fysiek stil te leggen terwijl de fysieke beweging me juist ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als effectieve zelfondersteuning als fysieke beweging, te saboteren door me nauwelijks te kunnen en willen bewegen aangezien ik bij iedere stap en beweging het fysieke ongemak als gemanifesteerd systeem ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een ander mens te voelen als ik me in dit systeem bevind waarin ik me niet in staat ervaar tot communicatie en interactie met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat nu weer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewoonweg geen zin meer te hebben om mezelf te ondersteunen hierin, zolang ervaar ik het al in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen na jarenlang te proberen mezelf hieruit te krijgen – uit deze val in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon op te willen geven, laat maar, ik heb geen zin meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en dit vervolgens steeds te herhalen omdat ik niet exact zie hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen aangezien ik alleen maar wil dat het stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik het fysiek gemanifesteerd heb en hierin boos te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het stopt en omdat het niet direct stopt, het op te geven en zo niet te zien en onderzoeken hoe ik mezelf effectief kan ondersteunen aangezien ik alles afdoe als ‘niet effectief’ aangezien het niet is wat ik wil als dat het ‘nu stopt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles wat niet voldoet aan mijn oplossing in en als de geest, af te doen als ‘niet effectief’ waarin ik mezelf ineffectief maak in het fysiek wandelen van de oplossing in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in en als de wens van het behalen van een projectie in en als de geest, aangezien ik me zo miserabel ervaar dat ik ‘eruit’ wil en dus vooruit kijk in plaats van in mezelf en mezelf vergeef voor wat ik gecreëerd heb binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen vergeven maar mezelf de schuld te blijven geven en zo, zijn we bij hoe we bestaan in deze maatschappij, met een wijzende vinger, bestaande in onwil en onvermogen tot (zelf)vergeving als ‘vrijspreken van schuld’ door verantwoordelijkheid te nemen binnenin onszelf, voor en als onszelf voor hetgeen we hebben toegestaan, aanvaard en gecreëerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en genegeerd te ervaren door ‘het positieve’ en hierin te bemerken dat er ‘iets niet klopt’ wat ik niet kan verwoorden en vervolgens ga ik denken dat ‘ik iets verkeerd doe’, dat ‘ik iets mis’ door hier niet in mee te kunnen gaan, vervolgens ga ik toch proberen om ook ‘dit positieve’ te leven – wat niet lukt, althans maar voor even want hetgeen zich fysiek heeft opgeslagen als negatief binnenin mij, dient zich al snel aan en dan, is het niet langer mogelijk te blijven bestaan in deze ‘positieve staat van zijn’ en denk ik ‘waarom lukt het die ander wel en mij niet’ en zo heb ik mezelf onderhevig gemaakt aan vergelijkingen in en als de geest en ga ik vervolgens zelfs het negatieve benadrukken binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve te gaan benadrukken binnenin mij in een poging om te laten zien dat het positieve niet klopt, als fysieke manifestatie van en als het negatieve binnenin mij als surrogaatexpressie, in een poging om mezelf staande te houden in het aangezicht van het zogenaamde positieve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als negatief te manifesteren in het aangezicht van Het Witte Licht als positief als illusie in een poging om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als negatief te manifesteren in en als mijn fysiek in een poging om mezelf staande te houden ten aanzien van mezelf als positief in en als de geest en zo een weerstand tegen het positieve te creëren, een verzet, welke juist het negatieve vergroot binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve in en als mijn fysiek te vergroten en versterken door me te verzetten tegen het positieve en tegelijkertijd dit te proberen na te streven, in vergelijking met een ander die meer ‘positief is ingesteld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met iemand die positief is ingesteld in en als een geloof dat dit niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve iets is om na te streven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verward te raken van het positieve en de energie die het met zich meebrengt in en als de geest en finaal onderuit te gaan in de vergelijking van mezelf hiermee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in vergelijking met het positieve en/of wat ik als positief interpreteer als een ervaring van positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niet mee te kunnen komen met een positieve instelling en te denken dat ik mee moet kunnen komen met een positieve instelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet mijn grond te staan ten aanzien van – in het aangezicht van energie in en als de geest of eigenlijk in het moment mijn grond te staan, maar achteraf te gaan twijfelen aan mezelf en mezelf en zo te verminderen, in en als een verlangen naar deze (positieve) energie, in en als een hoop als ‘zou het dan misschien toch….?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er liever zelf naast te zitten en te geloven in en hopen op positieve energie dan zelf te staan in en als zelfzekerheid in en als realiteit, in en als gelijkheid aan het negatieve zogezegd zoals het zich op dit moment voordoet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid te creëren door geloof in en hoop op het positieve welke ik gekoppeld heb aan een relatie en zo tevens, mijn eigen vermogen tot dus de mogelijkheid op het aangaan van een werkelijke relatie als overeenkomst, te saboteren door te ‘verlangen naar’ een relatie als iets wat beter is dan zonder, dan mij alleen hier aangezien in en als dit verlangen bestaande, het onmogelijk is om in zelfoprechtheid en plezier met een ander, al dan niet als eventuele potentiële partner te communiceren en deze te leren kennen en tevens van ieder ‘contact’ ‘het positieve’ te verwachten in en als de vorm van een relatie, tegen beter weten in binnenin mezelf in en als gezond verstand en zo mijzelf in mijn uiterste potentieel als reëel wezen in en als het fysiek, onderuit te halen, te verminderen en niemand meer te durven benaderen.

LIGLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni I Process – courses

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 523 – Zelfcommunicatie en zelfondersteuning

communicatie-probleemAls ik zie wat ik ‘mis’ van de jongen/man waarover ik schreef in het vorige blog kom ik (onder andere) tot het volgende:

Zijn bereidheid om mee te kijken en te ondersteunen (vanuit zijn eigen gezichtspunt en zonder veroordeling)

Zijn vermogen om zijn leven vorm te geven en een relatie aan te gaan en op te bouwen

Hierin een rust en zelfvertrouwen

Dit is natuurlijk waargenomen vanuit mij en tevens alleen gebaseerd op wat ik heb waargenomen wat geen heel leven betreft maar slechts een periode en fragmenten

Dit is vanuit mij waargenomen en dus, zou het zich ook in mij moeten bevinden ook al ervaar ik het als gemis.

Ik realiseer me dat ik me in een ervaring van gemis bevindt, een soort zwart gat, waarin alles wat ik opbouw en doe, verdwijnt, waarin ikzelf in die ene ervaring van gemis verdwijn.

Ik realiseer me dat dit te maken heeft met een ervaring van ‘gemis’ in de opvoeding waarin ik geen werkelijke communicatie zag tussen mijn ouders en hierin ervaar ik een soort van ‘niets’ waarin ik verdwijn, waarin ik me tevens realiseer dat hij is opgevoed met ouders die hierin meer ondersteuning boden naar elkaar, meer communicatie en waardering van elkaar en tevens een basis om op iedere plek in de wereld een leven op te bouwen.

Hoe kan ik mezelf hierin ondersteunen?

Ik begin met zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gemis te ervaren in de opvoeding waarin ik geen werkelijke communicatie en geen bereidheid tussen mijn ouders heb gezien tot een werkelijk ondersteunen van elkaar maar meer als wat ik geïnterpreteerd heb als ‘dat het moet’.

(Hierbij even duidelijk benoemd dat dit niet een wijzende vinger is naar mijn ouders, het is een beschrijving van een onvermogen en hierin een onwil in hoe we als mens tot nu toe bestaan hebben waarin we niet geleerd hebben effectief met elkaar samen te leven, althans velen van ons, behalve als dit zo was voorgeprogrammeerd).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf de wil tot werkelijke communicatie met een partner te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf de bereidheid tot een werkelijk ondersteunen van en ondersteund worden door een partner te missen.

Waarom komt dit alleen naar voren ten aanzien van een partner en niet in het algemeen waarin ik dit vermogen, de bereidheid en de wil wel ontwikkeld heb? Is dit ‘gewoon’ wat ik heb toegepast en dus heb ‘eigen’ gemaakt? Waarom dan zoveel weerstand als het op een partner aankomt? Is dit niet ook ‘gewoon’ wat ik gezien heb als voorbeeld en dus ‘gewoon’ heb overgenomen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het onvermogen en de onwil tot werkelijke communicatie en de bereidheid tot wederzijdse ondersteuning van mijn ouders klakkeloos over te nemen en te leven alsof het bij mij hoort, ook al bemerk ik in mezelf dat er iets niet klopt en probeer ik het tegenovergestelde te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veroordelen in mezelf dat ik onvermogen en onwil ervaar binnenin mezelf tot werkelijke communicatie met een partner en de bereidheid niet werkelijk ervaar binnenin mezelf tot het ondersteunen van een partner en ondersteund te worden door een partner.

Bij alles wat ik doe blijf ik in de ervaring van ‘geen ondersteuning’ en als er ondersteuning is, wijs ik die af. Ik blijf in een oude ervaring als herinnering aanwezig en zie daardoor niet meer wat hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te zien wat hier is als (mogelijkheid tot) ondersteuning en communicatie door het participeren in een ervaring als herinnering van vroeger waarin ik ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tijdens het opgroeien, te laten vallen in een ervaring van gemis van een voorbeeld van ondersteuning en werkelijke communicatie en deze ervaring vervolgens met me mee te blijven dragen, in plaats van hier aanwezig te zijn en te communiceren met wat en wie hier is, in en als de adem, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen vermogen tot communicatie en ondersteuning/ontvangen van ondersteuning, op te geven en zo (een deel van) mezelf op te geven door te geloven en participeren in een ervaring in en als mezelf welke gebaseerd is op wat ik zie bij anderen, in dit geval de opvoeders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op een ander voor het zelf niet gaan staan in en serieus nemen van mijzelf in en als mijn zelfwil in overweging van al het leven inclusief mijzelf en/in mijn fysiek en zo de communicatie met en als mezelf in wat ik werkelijk wil, op te geven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van onvermogen en onwil om te communiceren, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een ervaring.

Ik realiseer me dat een ervaring gebaseerd is op een herinnering welke voortkomt uit een voorbeeld welke ik klakkeloos heb aangenomen en zelf ben gaan leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in een ervaring van onvermogen en onwil om te communiceren, mezelf hier te brengen in en als de adem en hierin te zien wat er in mij beweegt.

Ik stel mezelf ten doel met mezelf te communiceren door zelfvergeving toe te passen op wat er beweegt in mij in de ervaring van onvermogen/onwil tot communiceren.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van onwil tot het geven en ontvangen van ondersteuning, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geen voorbeeld heb gehad van wat werkelijke ondersteuning inhoudt en hierin de beslissing te hebben genomen ‘het wel zelf te doen’ aangezien dat in het moment effectiever werkt.

Ik realiseer me dat dit niet in iedere situatie het beste hoeft te zijn.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien wat het beste is ten aanzien van het geven en/of ontvangen van ondersteuning en hierin alle betrokkenen inclusief mezelf in overweging te nemen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen en ondersteuning van mezelf te ontvangen door te zien wat er beweegt in mij in de ervaring van onwil, hierin te ademen, mezelf te vergeven op de ervaring en mezelf vervolgens voort te bewegen.

Ik stel mezelf ten doel meer met zelfvergevingen hardop te werken in momenten van weerstand en zo mijn eigen stem te leren gebruiken als ondersteuning voor mezelf en mijn eigen stem als ondersteuning van en als klank te ontvangen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring en idee van ‘gemis’  van ondersteuning en communicatie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar om te communiceren en/of ondersteuning te ontvangen en/of te bieden als angst als gedachte dat er iets van mij verwacht wordt hierin als verbinding als wat ik niet wil/wat ik niet kan geven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken met welk punt deze angst als gedachte in verbinding staat waarin ik deze verbinding projecteer op de ander als dat deze ‘iets verwacht van mij’ totdat ik zie waarin ik mezelf compromitteer in en als een verwachting van mezelf, in en als de geest en waarom.

Ik stel mezelf ten doel mezelf niet tegen mijn wil in door te duwen en mijn wil serieus te nemen net zolang totdat ik het punt zie waar ik mezelf niet serieus heb genomen en dus niet met mezelf gecommuniceerd heb en dus mezelf niet ondersteund heb/geen ondersteuning van mezelf heb ontvangen en van hieruit te zien waar de onwil op gebaseerd is, of hetgeen het op gebaseerd is,  reëel en fysiek is of dat het een idee als illusie in eigenbelang inhoudt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in het punt waarin ik mezelf niet serieus heb genomen welke gelijk staat aan het werkelijk zien, realiseren en begrijpen waarom ik dit zo heb toegestaan in mezelf en waar het op gebaseerd is.

Ik stel mezelf ten doel vanuit dit punt van zelfbegrip mezelf te bewegen in en als wat het beste is voor mezelf als leven in en als het fysiek en hierin voor de ander als leven in en als het fysiek.

Twitter_avatar_Interne_Comm_-_blue

 Desteni I Process Lite

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 522 – Misinterpretatie van het gemis van een ervaring in mezelf in een voorbije relatie

rode-kamperfoelieIk ervaar nog steeds een gemis van een vriend van vroeger waarin we deels als ‘vrienden’ doorgebracht hebben en een klein deel ervan geprobeerd hebben dit binnen een fysiek intieme relatie voort te zetten. Wat niet ‘gelukt’ is.

Ik heb hierin ervaringen in mezelf ‘verkeerd’ geïnterpreteerd waardoor ik de ‘relatie gestopt’ ben. Op een later tijdstip hebben we elkaar nog 2x ontmoet, de eerste keer hiervan heb ik om dezelfde misinterpretatie in mezelf dit punt niet opgepakt en in de tweede ontmoeting, durfde ik niet in te stappen, ik vertrouwde mezelf niet en als ik terugzie, zou ik het ook niet door hebben kunnen zetten en dat wilde ik niet nogmaals riskeren ten opzichte van deze jongen/man.

Nu zie ik pas of sinds een tijdje, dat we fysiek zeer comfortabel waren met elkaar, dat we in staat waren en zouden zijn om te communiceren met elkaar. Hetgeen ik verkeerd geïnterpreteerd heb was de ‘seksuele aantrekking’ waarbij het niet eens zo was dat ik hem niet aantrekkelijk vond. In het begin was ik gewoon ‘te jong’ en begreep ik sowieso niets van mezelf in relatie tot seks, hij was hierin verder ontwikkeld en ik schaamde me voor mijzelf hierin, ik wilde nog helemaal niet. Wat hij overigens accepteerde en waar hij me in ondersteunde (binnen zijn mogelijkheden). Ik was te oncomfortabel met mezelf hierin.

De laatste keer had ik dit zelf doorgewandeld, we waren inmiddels een jaar of 8 verder. De fysieke comfortability was er nog steeds, het plezier in elkaars aanwezigheid te zijn was er ook, voor mij zelfs meer dan voorheen. Wat ik destijds niet geuit heb. Ik heb het op een kaartje geschreven en nooit verstuurd. Inmiddels is hij al jaren getrouwd.

Ik droom nog af en toe over hem en de dag erna ervaar ik het fysieke, comfortabele samenzijn binnenin mezelf. En een gemis hiervan waarin ik dit gekoppeld heb aan hem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de aanwezigheid van deze jongen als vanzelfsprekend te hebben genomen in de tijd dat we heel veel samen waren (17-18 jaar) waarin ik wel ervaren maar niet werkelijk gezien heb dat we fysiek heel comfortabel waren met elkaar en waarin ik tevens het woord ‘vanzelfsprekend’ verkeerd geïnterpreteerd heb in plaats van te zien dat van en als zelf spreken alles is wat ik kan geven en ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het woord vanzelfsprekend verkeerd te interpreteren en hier een negatieve lading aan te hangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de ‘waarde’ van de steun en aanwezigheid van deze jongen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het fysiek comfortabel aanwezig zijn met elkaar te zien als ‘niet genoeg’ door het ontbreken van een ervaring van een ‘vonk’ in bijvoorbeeld een zoen terwijl we in een later stadium heel goed tot elkaar hadden kunnen komen als ik meer duidelijkheid had over mezelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ‘vonk’ en te denken dat er een ‘vonk’ nodig is en dat die echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door gedachten en aannames over – en ervaringen van een ‘vonk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in de war te zijn geraakt door mijn seksualiteit en het ‘nog niet aan toe zijn hierin’ en daarom een relatie te verbreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te uiten op het moment dat ik wel comfortabel was met mezelf in seksualiteit en er een moment was in ons leven waarin we opnieuw tot elkaar kwamen, maar in en als de angst als herinnering van het destijds ‘uitblijven van een soort van vonk’ als we bijvoorbeeld zoenden, niet aan te durven geven dat ik het werkelijk heel prettig vond om met hem te zijn, in en als een angst voor mezelf dat ik me opnieuw terug zou trekken door het uitblijven van de ervaring van deze ‘vonk’ en door dit niet uiten weet ik niet wat het gevolg hiervan geweest zou zijn waardoor het in mijn herinnering aanwezig blijft als ‘gemiste kans’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mijn herinnering een gemiste kans te bewaren door het onthouden van een expressie van en als mezelf, in en als een angst dat ik niet zou kunnen opstaan in en als deze expressie en dus, niet zeker van mezelf hierin het te brengen in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb herinneringen te bewaren in en als de geest door het onthouden van een expressie in en als mezelf als een onthouden van een kans als mogelijkheid om mezelf te zien in en als deze expressie zodat ik mezelf hierin gelijk kan maken en in op kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spijt te ervaren van het onthouden van deze expressie in en als mezelf naar deze jongen/man toe.

Ik realiseer me dat ik te weinig inzicht had in mezelf en hierdoor niet kon staan voor en als mezelf in relatie tot deze jongeman en in relatie tot mijn eigen seksualiteit en fysieke aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn van het gemis aan zoveel inzichten ten opzichte van relationele verbindingen en mogelijkheden hierin op jongere leeftijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn eigen bewegingen ten aanzien van relaties, kwalijk te nemen en te zien als ‘gemiste kansen’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een missen is van zelfinzicht welke ik toen niet voor handen had om te ontwikkelen zoals ik dat nu heb met behulp van het schrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren en de aanvullende informatie over hoe we als mens in elkaar zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er nooit meer zo’n kans komt en dat ik altijd moet ‘boeten’ voor de gemiste kansen in mijn leven als zijnde ‘het is mijn eigen schuld’.

Ik realiseer me dat het mijn verantwoordelijkheid is om mezelf te zien, vergeven en corrigeren in de punten van ongelijkheid in en als mezelf maar dat het niet ‘mijn schuld’ is aangezien ik simpelweg de juiste informatie en ondersteuning niet voor handen had om mezelf te ondersteunen hierin en ik hierin geen ‘steun van een ander’ kon ontvangen zolang ik mezelf niet begreep en kon ondersteunen en dus, ging ik weg, op zoek naar de juiste ‘informatie’ om  me bij mezelf te brengen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen met de inzichten en het gereedschap die voorhanden zijn binnen Desteni en het Desteni I Process en mezelf hierin te stabiliseren zodat ik een steun ben en kan zijn voor anderen hierin die de punten wandelen, zo ook op jongere leeftijd zodat niet iedereen dezelfde ‘fouten’ hoeft te maken.

Ik stel mezelf ten doel een fysiek comfortabel aanwezig zijn met een ander als basis te zien waar vandaan werkelijk gekeken kan worden wat voor relatie hierin het beste  tot expressie zal kunnen komen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf werkelijk te vergeven voor het inhouden van expressie bij gebrek aan zelfexpressie in relatie tot een fysieke aanwezigheid en comfortability met deze jongen/man en te zien welke woorden hierin verborgen zijn die ik zelf in en als expressie kan brengen.

Ik stel mezelf ten doel het woord ‘vanzelfsprekend’ te herdefiniëren voor mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de oordelen naar mezelf ten aanzien van misinterpretaties van het missen van een ervaring in mezelf in een voorbije relatie / in het verleden, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het zoeken naar een ‘vonk’ en de gedachte aan – en ervaring van ‘een vonk’ los te laten.

Ik stel mezelf ten doel het punt waarop ik de zelfexpressie heb ingehouden ten aanzien van deze jongen/man, te gebruiken als een punt om verder te gaan en mezelf uit te drukken als en wanneer er zich een situatie voordoet waarin er een fysiek comfortabele aanwezigheid is met een ander.

*

Relationship support: With walking process out of the Mind, connecting more with your ‘real self/being’ – you become aware of connections with other people on a being-level, that is not an ‘energy’ – but a connection/experience on a being-physical level and will be at this stage within your process be able to distinguish between these types of connections and then emotional/feeling mind-relationship connections.
Such connections that manifest on a being-physical level are rare – but when it happens, can initially be overwhelming – because it is a sensation that you experience into the depths of your being and body. Another distinguishing factor here is that: such connections and the experience thereof on a being-physical level is constant – it does not waver. Whereas, with mind-connections on an emotional/feeling level: here the energy can waver and is dependent on how many thoughts, imaginations / projections you participate in within the Mind to keep the energy generated.
Usually – when meeting someone, you tend to immediately go into the mind, think about them, imagine/project a relationship/future, then comes the emotions and feelings which then creates the attraction / desire. So, being-connections happens in reverse: first establishing a foundation where you spend time with the person and get to know them, then the connection emerge and from there a relationship develops. But, even with this – the relationship that develops is NOT necessarily a ‘committed relationship’ – such being-physical connections that you experience with another may only be a relationship potential of being intimate in communication, or being natural in how you express yourself, OR it may develop into a ‘committed relationship’.
In the next post will continue explaining how to practically approach relationships, both when your mind tends to want to ‘jump’ into a relationship upon meeting a person only recently and when/as you become aware of a being-physical connection.

Dag 521 – Een ervaring van depressie in expressie brengen

depressieNa 3 intensieve massagebehandelingen in de afgelopen twee weken, komen er ervaringen omhoog vanuit mijn fysiek.

Ik was even ‘vergeten’ dat de ervaring van depressie een vrij grote rol gespeeld heeft in mijn leven terwijl het ergens nog altijd op de achtergrond in mij aanwezig is. Ik heb dit altijd zoveel mogelijk verborgen gehouden omdat ik niet in het hoekje van ‘depressief’ geduwd wilde worden. Ik zag dat dit niet klopte, met hoe het benaderd wordt, het is niet compleet. Ik was en ben me er namelijk wel van gewaar ‘ik dit niet ben’ en dat het ook weer verdwijnt als ik fysiek bezig ben.

Echter in de ervaring, is het geen pretje. Het is alsof ik bezwijk. En ik heb het ook verborgen omdat ik me ervoor schaam. Het is als een soort falen, mislukken.

Als ik nu kijk, is de ervaring aanwezig maar ook weer niet. Als ik schrijf is het niet aanwezig. Als mijn aandacht op iets anders gericht is wat ik fysiek aan het doen ben, is het niet aanwezig. Hierin is het dus zichtbaar dat er iets in de geest wordt gecreëerd als een soort van ballon die niet echt is maar wel heel aanwezig en overheersend. De aard van de geest dus eigenlijk. Niet echt maar wel heel aanwezig en overheersend (en ‘echt’ gemaakt door het fysiek manifesteren van de illusies).

In de video over depressie van Desteni wordt gezegd dat depressie een manipulatie is van de omgeving. Aangezien ik het verborgen heb gehouden, is dit punt lastiger te zien. Ik zou dan zeggen dat het een manipulatie is van mijn eigen omgeving, mijn eigen lijf. Indirect ook een manipulatie van de gehele omgeving als ‘de wereld’ omdat ik me in de ervaring van depressie, afzijdig houd. En juist in deze afzijdigheid, komt de ervaring van depressie sterker omhoog. Dat geeft een kringetje waarin ik de ervaring van depressie de macht heb gegeven om mij te manipuleren en in de ‘afzijdigheid’, de isolatie van de geest te behouden.

Dan is er nog het punt dat er zoveel te doen is dat ik alles tegelijk wil doen en uiteindelijk niet alles doe wat ik zou willen doen. Ik doe wel de dingen maar niet genoeg zoals ik zou kunnen. Hier zie ik tegenop, zo ‘hoopt het ook op’ en blijf ik er tegenaan kijken in plaats van doorheen te wandelen.

Ik ervaar een angst voor deze ervaring, alsof het groter is dan ik, een groot monster die me neer kan krijgen en houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘is het dan alleen nog maar werken wat ik doe’?

Als ik er zo naar kijk lijkt het ook alsof ik de ervaring creëer vanuit een verwachting van wat het leven zou moeten zijn. Deze is en wordt natuurlijk alom gevoed en ingeprent door de media, de televisie etc over wat we allemaal van het leven ‘willen’. Ondertussen wordt er nergens getoond dat we eigenlijk heel veel werk te doen hebben. En als we dit werk met z’n allen zouden oppakken zou het veel eenvoudiger zijn om te doen. En hier kom ik weer bij de ervaring van ‘dat ik alles maar alleen moet doen’. Wat deels ook zo is, ik alleen kan opstaan in mijn eigen gecreëerde ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is toch niet normaal om zoveel alleen te zijn?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren alsof ik altijd alleen en afwezig blijf in en als een ervaring van ‘ergens tegenop zien’ en hierin depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van het onbegrip dat er heerst naar elkaar en het communiceren hierin zo ontzettend vermoeiend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend vermoeiend te vinden om uit te drukken wat ik bedoel en als ik dan zie dat het anders begrepen wordt, denk ik  ‘laat maar, het kost me meer moeite om uit te leggen wat ik bedoel dan om het zelf en alleen te doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar, het kost me meer moeite om uit te leggen wat ik bedoel dan om het zelf en alleen te doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelfexpressie te hebben opgegeven en mezelf hierin te laten onderdrukken in en als een ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van depressie verborgen te houden en hier alleen mee rond te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ervaring van depressie ook al weet ik dat er min of meer een predispositie aanwezig is in mij waardoor de depressie zich neigt te manifesteren in dit leven waarin ik me realiseer dat ik voldoende inzicht, kracht, gewaarzijn en ondersteuning heb om hier doorheen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn dat er zo weinig begrip en inzicht is over hoe de mens in elkaar zit en hoe het eigen fysiek te ondersteunen op een opbouwende manier die werkelijk zin heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te ervaren om mijn inzichten te delen in en als een geloof dat ik nooit voldoende ‘energie’ heb om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik te weinig energie heb om mezelf te delen waarin ik al mijn fysieke energie verbruik en verbruikt heb ten behoeve van de energetische zorgen en voldoening in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb om effectief mezelf uit te drukken en neer te zetten in deze wereld en hierin veel fysieke energie te verspillen aan vermaak en vooral zorgen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben te falen en gefaald te hebben door niet effectief te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik gefaald heb omdat het me niet gelukt is om aan het ‘alleen zijn’ te ontsnappen, in plaats van in te zien realiseren en begrijpen dat ik alleen op kan staan in en als de ervaringen die ik geloof en gecreëerd heb en dus, zal ik opstaan in datgene waarvoor ik bang ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zo zwaar te ervaren om op te groeien in een omgeving waarin niet gekeken wordt naar wie we zelf werkelijk zijn van binnen en dus niet leren om hierin in zelf te zien, te delen en te luisteren naar elkaar en met elkaar mee te zien in plaats van ‘naar elkaar te kijken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te zijn gaan verdedigen tegen alle ‘blikken die naar mij kijken’ en alles hierin te zijn gaan verbergen om ‘alleen uit te zoeken’ in plaats van iemand met mij mee  te laten zien ook al begrijpt die ander mij niet geheel of helemaal niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit als de meest onderdrukkende ervaring te ervaren, de blikken die naar mij kijken en niet met mij mee zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te stoppen met delen zodra er naar mij gekeken wordt vanuit de eigen interpretatie en mezelf hierin te isoleren binnenin mijn eigen ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb naar mezelf te kijken vanuit mijn eigen interpretatie en mezelf hierin te isoleren binnenin mijn eigen ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op alle blikken op mij gericht zonder dat ik weet wat er speelt in de ander en ook zonder precies te zien wat zich beweegt in mij als reactie op de blikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelfexpressie te stoppen in en als boosheid op de blikken van anderen om mij heen, in en als een geloof dat ‘ze mij toch niet begrijpen’.

Als en wanneer ik blikken op mij voel van ogen die ‘naar mij kijken’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat we als mens geprogrammeerd zijn en onszelf verder geprogrammeerd hebben om naar een ander te kijken vanuit onze eigen zelfinzichten en dat dit dus alleen zover reikt als dat ons zelfinzicht reikt binnenin ons.

Ik realiseer me dat we een ander alleen willen zien in de punten die we in onszelf willen zien en in de punten die we onderdrukken in onszelf, zullen we proberen de ander te onderdrukken, onder andere door middel van ‘projecties’ oftewel ‘blikken werpen op een ander’.

Ik realiseer me dat deze blikken mij geen kwaad kunnen doen en dat ik mezelf kan uitdrukken vanuit mijn zelfinzicht waarin het aan mijzelf is om dit te doen.

Ik realiseer me dat we onszelf onder ogen zien en dat hetgeen we projecteren, direct terugkomt bij onszelf en dat is zo voor iedereen oftewel, de tijden zijn veranderd, we kunnen onze eigen patronen niet meer wegleggen bij een ander in en als projecties.

Ik realiseer me dat er veel veranderingen zijn dit jaar waarin de dieren allen zijn overleden, het werk is veranderd en er meerdere relaties zijn veranderd in hoedanigheid waarin de ervaring van depressie en alleen zijn duidelijk naar voren komt.

Ik stel mezelf ten doel me te realiseren dat de blikken van een ander niets over mij zeggen en dat alleen mijn reactie hierop aan mijzelf is om in te zien, te stoppen en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf stap voor stap te bevrijden in en als de toepassing van zelfvergeving van de verharding die ik in mijzelf ervaar ten aanzien van mijn zelfexpressie waarin ik me realiseer dat in dit proces van zelfvergeving, ikzelf in en als zelfexpressie naar voren kom.

Ik stel mezelf ten doel mijn huis op te ruimen en weg te doen wat ik niet meer nodig heb als een opruimen en overzichtelijk maken van mijn leefomgeving en tegelijkertijd fysiek bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ervaring van depressie er niet mag zijn en dat deze geen expressie mag hebben en dus houd ik deze verborgen wat inhoudt dat ik mezelf in dat moment verborgen houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als de ervaring van depressie te verbergen en weg te houden van het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb depressie geen leven te geven en dus te denken dat er geen leven is in en als de ervaring als expressie van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet waard ben om te leven in en als de ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig te voelen in en als de ervaring van depressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en onderdrukken in een ervaring van depressie in plaats van mezelf te ondersteunen in en als het inzien en zelfvergeven van de ervaring als expressie van depressie.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in en als de ervaring van depressie en hierin aanwezig te zijn in wat er speelt in mij, voor en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het woord ‘ervaring’ te veranderen in ‘expressie’ en het te gebruiken als ‘expressie van depressie’ waarin het voor mij duidelijk is dat depressie ook een expressie is in en als de geest als en van een ervaring waardoor ik de negatieve lading eraf haal en ik kan zien wat deze expressie inhoudt, zodat ik mezelf hierin kan vergeven en ondersteunen totdat en zodat ik werkelijk in staat ben tot verandering hierin van en als mezelf.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/