Dag 548 – Hoe beïnvloedt participatie in een gedachte mijn gedrag?

mijn gedachtenEen punt dat ik al eerder heb beschreven ter zelfcorrectie op werk – het kwam wederom naar boven dus hier een vervolg/specificatie ter zelfcorrectie van wat nog is ‘blijven liggen’ oftewel waarin ik nog ben blijven liggen in en als mezelf, in en als de geest in eigenbelang in plaats van mezelf richting te geven als wat het beste is voor alle betrokkenen.

Terug op mijn oude werkplek. Het is een dag met veel klantenbezoek, meer dan gemiddeld. Ik heb mezelf getraind om voor iedere klant tijd te nemen en deze aardig te woord te staan en in de 4 maanden op een andere werkplek, heb ik mezelf fysiek getraind om door te werken en niet teveel tijd ‘voor mezelf’ nodig te hebben of me ‘verbolgen’ te voelen als dit niet lukt. Dit is erg prettig en stabiel in en als mezelf en tevens effectief ten aanzien van de werkzaamheden.

Echter bij de laatste twee klanten stond ik mezelf toe om ongeduld in mezelf te ervaren en hierin kortaf te worden naar de klanten toe. Dit kwam eigenlijk door 2 gedachten die neerkomen op het volgende:

Op de oude werkplek kan ik ‘gewoon’ op tijd naar huis en hoef ik niet heel lang door te werken.

Ik heb na werk met iemand afgesproken en dus heb ik het recht om op tijd naar huis te gaan.

De grap is ook dat het niet effectiever wordt als ik ongeduld ervaar in mezelf en hierin minder toeschietelijk ben naar de klanten toe – het lijkt er zelfs op dat hierdoor de klanten meer aandacht gaan vragen doordat ik vanuit mezelf niet de tijd neem om direct en geheel duidelijk te zijn. Tevens blijf ik na afloop bezig met het gesprek in mijn hoofd en zo ben ik ook hier nog eens ‘langer bezig’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te denken dat ik op mijn oude werkplek gewoon op tijd naar huis kan en ik niet heel lang hoef door te werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb ongeduld te ervaren als blijkt dat ik niet ‘gewoon’ op tijd naar huis kan en langer moet doorwerken om de zaken af te ronden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb mijn ervaring van ongeduld uit te spelen naar 2 klanten toe door kortaf te antwoorden in een poging om ze sneller de deur uit te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te proberen een klant sneller de deur uit te krijgen door kortaf te antwoorden en te zuchten en steunen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te zuchten en steunen in mezelf in en als een gedachte als oordeel dat ik ‘vind’ dat ik op tijd naar huis mag op deze werkplek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan een aanvaard heb met dezelfde verantwoordelijkheid te staan op mijn oude werkplek ten aanzien van de laatste 2 klanten als dat ik deed op de werkplek van de afgelopen 4 maanden.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik op de oude werkplek op tijd naar huis kan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik door te participeren in deze gedachte in mezelf, ik een verwachting in mezelf creëer waaraan ik dan denk te moeten voldoen en als dit niet lukt, ik hieruit volgend een ervaring van ongeduld en verbolgenheid manifesteer in mezelf, waardoor ik denk en geloof het recht te hebben om kortaf te antwoorden naar de klanten toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te denken het recht te hebben kortaf te antwoorden naar de klanten toe door participatie en geloof in een gedachte in mezelf als dat ik op de oude werkplek ‘gewoon’ op tijd naar huis kan/mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een recht in mezelf te creëren door participatie in een gedachte in mezelf ten behoeve van mezelf in eigenbelang als dat ik op de oude werkplek gewoon op tijd naar huis kan (terwijl dit voorheen ook niet zo was –  ik was vaak langer bezig, ook op deze werkplek).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb dus een gedachte te creëren in en als mezelf die niet eens gebaseerd is op hoe ik zelf werk(te) op deze werkplek, maar op een gegeven van hoe anderen op tijd naar huis gaan op deze werkplek en dat ik dat dus ook mag doen en tevens op het hebben van een afspraak na werktijd waar ik graag heen wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een recht in en als mezelf te baseren op wat een ander doet in op dezelfde werkplek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb te denken dat ik het recht heb om eerder naar huis te gaan omdat ik na werktijd een afspraak heb staan waar ik graag heen wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb angst te ervaren dat als ik een half uur later ben, deze afspraak niet meer doorgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb dus kortaf naar de laatste 2 klanten te antwoorden door participatie in en als een angst dat een afspraak na werk niet doorgaat als ik een half uur later thuis ben dan ik ‘verwacht’ had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een verwachting te maken in en als mezelf en hierin een angst te manifesteren voor als ik zelf niet aan die verwachting kan voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een angst te ervaren dat een ander weggaat als ik niet een half uur later terug ben van werk dan dat ik zelf verwacht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb dus een ervaring van angst te manifesteren in mezelf door mijn eigen gecreëerde verwachting en deze vervolgens te projecteren op een ander buiten mij in en als de geest, waarin ik feitelijk mezelf projecteer als hoe ik zelf al ‘weg ben’ in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van angst dat een ander weggaat/niet meer komt als ik een half uur later terug ben van werk dan dat ik zelf verwacht heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik zelf de angst creëer door een verwachting te maken in en als mezelf en dat het feitelijk een angst is voor verlies van de ervaring van met die ander zijn op deze avond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een verwachting te maken van hoe het is om met een ander te zijn na werk, gebaseerd op eerdere ervaringen en hierin angst te ervaren om dit niet opnieuw te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb een ervaring van angst voor verlies te manifesteren in en als mezelf door verwachting van herhaling van een ervaring zoals deze was in en als een herinnering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als het moment richting te geven en me te focussen op de fysieke, praktische bezigheden op werk en dit af te ronden naar beste kunnen en hier in het moment te zien wat ik nog kan doen en wat ik de volgende werkdag kan oppakken.

Ik sta mezelf niet toe om kortaf te antwoorden naar een klant toe, voortkomend uit een gedachte dat ik op deze werkplek op tijd naar huis kan.

Ik sta mezelf niet toe om kortaf te zijn naar een klant toe, voortkomend uit een gedachte dat ik het recht heb om op tijd naar huis te gaan omdat ik met iemand heb afgesproken.

Ik sta mezelf niet toe kortaf te zijn naar een klant toe, voortkomend uit een gedachte dat een ander ook op tijd naar huis gaat op deze werkplek.

Ik stel mezelf ten doel tijd te hebben voor iedere klant en geheel en duidelijke uitleg te geven binnen de praktische mogelijkheden van deze werkplek, in en als de realisatie dat dit voor beiden en alle betrokkenen het beste is – voor mij, voor de klant en voor de winkel en dat dit tevens het meest effectief is, ook al lijkt het op het moment niet zo, wat puur komt door een ervaring van ongeduld binnenin mij die ik zelf zo heb opgezet.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven na werk en afspraken ruim te plannen en dit duidelijk te communiceren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in en als een ervaring van angst voor verlies van een (toekomstige)  ervaring gebaseerd op een herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan een aanvaard heb verlangen te creëren in mezelf door vast te houden aan een ervaring in herinnering en deze te projecteren op de toekomst, waardoor ik in het huidige moment onrust creëer in en als mezelf en tevens verwachtingen leg op mezelf en/als de ander op het moment van de afspraak, waarin ik opnieuw onrust en onvrede ervaar als het moment anders is dan in mijn verwachting die voortkomt uit een geprojecteerd herinnering in de toekomst en vervolgens naar het volgende moment ‘uitkijk’ dus verlang om dit moment van onvrede ‘goed te maken’ en mezelf zo gevangen te houden in een ervaring van verlangen, ofwel naar ‘hoe leuk het was’ ofwel in een poging om goed te maken als ‘het niet zo leuk was’.

Ik stel mezelf ten doel te werken met het loslaten/zelfvergeven van de momenten als herinneringen die ik als prettig ervaren heb en zo te stoppen met het creëren van verwachtingen in de toekomst.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om in het moment aanwezig te zijn en mezelf volledig uit te drukken zodat ik geen verlangen creëer om iets ‘goed te maken’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven wat ik goed zou willen maken.

Can’t Let Go: Sounding Self Forgiveness – Atlanteans – Part 236

gedachten 1Wie ben ik in gedachten, gevoelens en emoties?

Desteni I Process Lite

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 547 – Niet kiezen is ook een keuze

PENTAX Image

Boerenwormkruid – Nederlandse Bloesemremedie:

“Niet kiezen/beslissen is ook een keuze/beslissing”

Dit is iets waar ik toe neig, het ‘openhouden’ van een mogelijkheid. Hierachter is een angst aanwezig dat ik zelf niet in staat ben om de situatie richting te geven als er andere mensen bij betrokken zijn, wat begint bij het richting geven van en als mezelf. Hierachter zit dan weer de angst dat ik ‘niet krijg wat ik wil’ en dat bepaalde behoeften niet ‘vervuld’ wordt. Waar weer een angst in verborgen zit dat ik mezelf niet verwoord maar stil houd, en dus kunnen mijn behoeften niet vervuld worden, ook niet als ze werkelijk en het beste zijn voor mij als leven. En alleen als ik mezelf richting geef en eerst mijn gedachten, gevoelens en emoties stop en zelfvergeef, zal ik eenvoudig en duidelijk kunnen verwoorden wat er in mij omgaat en wat ik graag zou willen, waarin dan bekeken kan worden of dit het beste is voor alle betrokkenen in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om mezelf richting te geven binnen een situatie waarbij andere mensen betrokken zijn waardoor ik mezelf ‘vergeet’ als het ware wat erop neerkomt dat ik mezelf onderdruk in en als gedachten, gevoelens en emoties waar ik zo druk mee ben in en als mezelf dat ik niet me niet kan bewegen als mezelf en niet kan spreken als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren tekort te komen als ik niet spreek in en als mezelf en dus, komt er een soort ‘moeten’ overheen waarin ik mezelf ‘moet’ verwoorden om niet tekort te komen, waarin ik nog steeds mezelf onderdruk in en als de ervaring van ‘angst om tekort te komen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mezelf moet bewegen in en als een poging om te krijgen wat ik wil, in en als het geloof dat ik dit zou kunnen krijgen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik beter de gedachte als geloof ‘dat ik iets zou kunnen krijgen’ kan vergeven in en als mezelf om zo de ervaring van onvrede en angst in mezelf te stoppen, aangezien deze gedachte energie genereert in en als mezelf welke ik vervolgens probeer te bewaren/aan probeer vast te houden en zelfs gebruik als aanzet tot beweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van angst om tekort te komen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van angst om tekort te komen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik denk iets tekort te komen en hierin angst ervaar, ik ook denk dat ik ergens recht op wat ik baseer op een herinnering waarin ik heb ervaren tekort te komen, welke ik als uitgangspunt neem als ‘waarheid’ voor en als mezelf, zonder dit uitgangspunt werkelijk te onderzoeken op waar het vandaan komt en wat het voortbrengt in en als de geest.

Ik realiseer me dat zolang ik participeer in een ervaring als angst om tekort te komen, ik niet zal durven spreken aangezien ik me hierin afvraag of het eigenbelang is welke ik niet uit wil spreken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met te proberen te behalen waarin ik angst ervaar om tekort te komen aangezien ik mezelf hierin blokker om aanwezig te zijn in en als mijn fysiek, in een eenheid en gelijkheid waarin geen ervaringen van tekorten aanwezig zijn.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de angst en de ervaring als energie specifiek te definiëren en vergeven in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf uit te spreken in en als een zelfvergeving in en als zelfexpressie om zo helderheid te krijgen in wat er speelt, voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ertoe te neigen om mogelijkheden ‘open’ te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mogelijkheden open te houden in en als een angst dat ik hetgeen ik eventueel in zou stappen, zou kunnen verliezen,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te verliezen waarvoor ik kies en daarom neig te beslissen om niet te kiezen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst om iets of iemand te verliezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik door participatie in en als een angst voor verlies, twijfelachtig overkom en zelf een twijfelachtige situatie creëer en hierin de kans op ‘verlies’ te vergroten door niet echt te beginnen en dus zelf creëer waarvoor ik angst ervaar.

Ik realiseer me dat het toestaan van twijfel in mezelf tevens inhoudt dat ik twijfel toesta in een ander/de wereld om mij heen.

Ik stel mezelf ten doel duidelijk te zijn voor mezelf en als ik dit ben, dit tevens te zijn naar een ander toe over wat ik wil en/of niet wil en van hieruit de mogelijkheden te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met twijfel te creëren in en als mezelf en duidelijkheid te scheppen voor en als mezelf en als ik duidelijkheid heb, dit te wandelen en te communiceren in overweging van de praktische mogelijkheden.

PENTAX Image————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 546 – Samenwerking binnen het gezin – zelfvergevingen

gezinIk zit in de bus en er komt een groepje jongens binnen van rond de 18-20 jaar. Hun taal is grof en denigrerend, niet naar mij toe maar in de gesprekken die ze voeren. Tussendoor zijn ‘onschuldige zinnen’ te horen waarin eigenlijk de kwetsbaarheid zich toont. Kwetsbaarheid in de zin van hoe we allen kwetsbaar zijn als mens, ons fysiek is kwetsbaar en kan eenvoudig gekwetst worden en hier dienen we voor en met elkaar zorg te dragen.

Een voorbeeld van de ongelijkheid in de woorden:

Eén van de jongens lokt een gesprek uit bij de ander: “tsjee wat was je moeder aan het spacen”: (met een hoog stemmetje immiterend) “Kom je niet te laat thuis? Je moet morgen weer vroeg op. Je hebt wel je rust nodig”. Hieruit vloeit een gesprek voort over meer van zulk soort gesprekken en zo gaat er één verder: “Bij mij dan, mijn moeder zei dat ik niet te laat thuis moest komen en mijn vader zei, ‘wat zit je nou te zeuren kreng, laat hem toch gaan'”.

Volop gelach van iedereen en meerdere voorbeelden van hoe de ‘moeder loopt te zeuren’ en de vader de moeder ‘afvalt’ of eigenlijk, ‘aanvalt’ in het gesprek en de zoon aanspoort om desnoods de gehele nacht weg te blijven en direct door te gaan naar de krantenwijk.

Of men wel of niet slaapt/rust tussendoor is aan zelf om te onderzoeken in wat men nodig heeft – over het algemeen hebben we fysiek 4-6 uur rust nodig. Het opvallende is hier het voorbeeld dat de vader geeft naar de moeder toe oftewel de man naar de vrouw. Hoe zal de zoon zich opstellen naar vrouwen toe als medemens met dergelijk voorbeeld in de opvoeding? Hoe wordt de stem van de moeder hier ondermijnt (letterlijk en figuurlijk) door 2 mannelijke huisgenoten – de vader en de zoon – en afgedaan als ‘zeuren’ terwijl ze feitelijk een fysiek punt benoemt om in overweging te nemen? Wellicht beladen met energetische ervaringen in en als zichzelf, waardoor men reageert op deze energetische ervaringen in plaats van te luisteren naar de woorden die ze spreekt. Er zijn ongetwijfeld meerdere dimensies hierin aanwezig en ook de stand van de moeder speelt hierin ‘een rol’. Echter het is in geen geval een excuus om in zoveel ongelijkheid met elkaar om te gaan in communicatie, overleg en samenwerking. Want een gezin is in feite een samenwerking met elkaar waarin effectieve communicatie bepaalt hoe deze samenwerking verloopt.

Zelfvergevingen van mijn kant:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de grove taal van de jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren bij het horen van de grove taal van de jongens waarin er denigrerend over de moeder gesproken wordt en de taal algemeen, volledig doorspekt is van ongelijkheid en afscheiding van de medemens als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het horen van zoveel ongelijkheid in de woorden van de jongens en me af te vragen hoe we dit ooit kunnen veranderen op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van de ongelijkheid die bestaat op aarde in en als een samenleving met elkaar, zo ook binnenin mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf vroeger een bondje te sluiten met mijn vader en me denigrerend op te stellen naar mijn moeder toe, niet zozeer in grove taal maar van binnen door haar woorden als niet belangrijk te bestempelen en haar hierin niet in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn moeder niet in overweging te nemen en te bestempelen als onbelangrijk en haar als geheel te bestempelen als ‘zeuren’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vinden zeuren als ik ergens op wijs wat niet het beste is voor het fysieke leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen woorden als onbelangrijk te zien en niet werkelijk in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf ineen voel krimpen bij het horen van woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de ervaringen als reacties op ongelijkheid, kan zelfvergeven en mezelf kan herenigen met de energie die hierbij vrijkomt.

Ik realiseer me dat als ik het in en als mezelf houd bij het ervaren en zelfvergeven van mijn eigen ervaringen, ik hierna opsta, vrij van hetgeen de ander gezegd heeft aangezien die ander zelf verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen woorden en ik voor de mijne, in gedachten en in stem gebracht en dus, als ik meerdere woorden aanmaak als reactie binnenin mij op woorden van een ander buiten mij, dit opnieuw mijn verantwoordelijkheid is en zo creëer ik dus meerdere consequenties binnenin mezelf om opnieuw verantwoordelijkheid voor te nemen en dus, ben ik hier langer mee bezig.

Ik realiseer me dat ik zo ongemerkt, nog heel wat consequenties creëer in en als mezelf die ik opnieuw met me meedraag, waardoor ik opnieuw zal reageren in een soortgelijke situatie.

Ik stel mezelf ten doel bij het horen van grove woorden van een ander, de aandacht naar mezelf te brengen door mijn kin iets naar beneden te brengen en me te richten op mijn eigen borst en dus op mezelf en allereerst bezig te gaan met het vergeven, herenigen en corrigeren van mijn innerlijke bewegingen als reactie op wat ik hoor.

Als en wanneer ik mezelf een bondje zie sluiten met mijn vader naar mijn moeder toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ‘beter doe voelen’ door een ander ‘neer te halen’ zonder te zien dat ik feitelijk mezelf in en als de geest ophef en beter mezelf neer kan halen, de geest uit, het fysiek in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door mezelf direct te stoppen een bondje te vormen met mijn vader naar mijn moeder toe en te luisteren naar wat mijn moeder te zeggen heeft en haar woorden door me heen te laten gaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door te stoppen met bondjes sluiten met vader de geest en te luisteren naar wat moeder de aarde te zeggen heeft en mezelf hierin neer te halen, het lichaam in door te luisteren naar mezelf in reactie op de woorden die ik door me heen laat gaan en te ademen doorheen en in de energetische bewegingen binnenin mezelf.

Als en wanneer ik in en als mezelf verdriet ervaar door ongelijkheid in de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in en als gedachten afvraag hoe we ooit kunnen samenleven als we zo met elkaar omgaan en dus, op voorhand het  ‘niet zie zitten’ in en als een geloof dat ik er niets aan kan veranderen.

Ik realiseer me dat het een proces is wat veel tijd inneemt en dat deze jongens en de woorden er in eerste instantie zijn om mijzelf te vergeven en corrigeren en van hieruit, ik beter in staat zal zijn om een ander te ondersteunen en zo zal de gelijkheid zich uitbreiden en dus, hoef ik deze jongens nu niet als voorbeeld te nemen van wat ‘nu gecorrigeerd moet worden’.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reactie ervaar op de woorden van een ander, mezelf te herinneren dat deze mensen en deze woorden hier nu zijn om mezelf te ondersteunen in het stoppen van de afgescheidenheid in en als reactie, binnenin mezelf.

Als en wanneer ik mezelf pijn zie ervaren bij de woorden van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik pijn ervaar door mijn eigen reactie in en als de geest, op de woorden van een ander.

Ik realiseer me dat ik de woorden persoonlijk neem – wat ze ook zijn, ze zijn persoonlijk gericht naar een vrouw toe – en dat ik hierin pijn ervaar in en als een gedachte dat ik als vrouw onderdrukt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren in en als een gedachte dat een vrouw onderdrukt wordt en dat er op deze manier geen expressie, en dus geen verandering mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er geen verandering mogelijk is als de expressie onderdrukt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk angst te ervaren bij de onderdrukking van de expressie van de vrouw, waarin ik deze onderdrukking koppel aan ‘de vrouw alleen maar gebruiken voor seks’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een uitgangspunt als de vrouw alleen maar gebruiken voor seks en haar verder niet serieus te nemen als mens in haar woorden en expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de man alleen maar te gebruiken voor seks en hem niet serieus te nemen als mens in zijn woorden en expressie, in en als een angst zelf zo onderdrukt te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk angst te ervaren om behandeld en benaderd te worden voor hoe ik zelf een ander behandeld en benaderd heb en zo wordt het patroon als levend voorbeeld doorgegeven, beginnende binnenin zelf en doorgegeven zoals in het voorbeeld zoals zichtbaar bij deze jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb seks te gebruiken om wel of niet te luisteren naar een man of vrouw, afhankelijk van of ik zelf een man of vrouw ben en waar mijn voorkeur ligt/liegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen te luisteren naar iemand waar ik iets van wil/verwacht te krijgen in en als een voordeel in en als de geest.

Waar anders kan de ongelijkheid mee te maken hebben in de kern, dan met geld en/of seks?

We misbruiken elkaar in de afhankelijkheid van elkaar in geld en/of seks. En we neigen ernaar dit ‘liefde’ te noemen.

Stel je een wereld voor waarin je financieel zelfstandig aanwezig bent zonder voorwaarden en zonder de ‘seksuele drive’ als verlangen naar ‘intimiteit’, in en als het vermogen tot expressie en communicatie in gelijkheid met en als jezelf, in en als het vertrouwen dat er voor je gezorgd wordt en dat er voor alles en iedereen gezorgd wordt. Zouden we ons dan zo misdragen tegenover elkaar en/of hechten aan elkaar? Waarschijnlijk kunnen de meesten van ons zich hier weinig tot niets bij voorstellen en dus, bevinden we ons in een toestand van overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen ergens wel weten dat ze zich misdragen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we zeer ver van onszelf verwijderd zijn en in afscheiding, in het uiteen gaan van en als onszelf als leven, aanwezig zijn en dus alleen maar de afgescheidenheid in zicht hebben in en als zelf en dus handelen, bewegen en spreken ter overleving van onszelf in en als deze toestand van afgescheidenheid, in en als de geest op weg naar God als het ultieme paradijs, de ultieme climax, het ultieme orgasme waarvoor die ander nodig is en/of waarvoor geld nodig is en dus die ander die nog wel geld heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van het leven in een wereld in afscheiding in het uiteengaan van mezelf als leven, ter overleving van mezelf in afgescheidenheid op weg naar de climax in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat door het najagen van deze climax in afgescheidenheid, ik mezelf meer en meer afscheid van mezelf als leven en mezelf dus meer en meer pijn doe, en hierbij anderen als leven die ik niet langer zie en in overweging neem binnen mijn beperkte wereld in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me denigrerend op te stellen naar degenen die zich ongelijk uitlaten in woorden in en als een poging om de pijn van de afgescheidenheid in en als mezelf, in en als reactie op woorden van een ander in afgescheidenheid, niet te voelen en ervaren zonder te zien, realiseren en begrijpen dat binnenin deze ongelijkheid tevens leven aanwezig is welke misleid en vervormd is door verkeerde voorbeelden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn ademhaling in mijn eigen borst en mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties als afscheiding in en als mezelf te stoppen en zelf te vergeven alvorens ik overweeg te spreken tegen mensen die een ervaring van pijn in mij losmaken/activeren met hun woorden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het zien waar een patroon of gedrag vandaan komt in plaats van me te focussen op een reactie in onbegrip binnenin mezelf ten aanzien van woorden en daden in ongelijkheid en zo het begrip als vergeving binnenin en als mezelf te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn moeder en zo mezelf binnen het hele gezin, tegen te werken in plaats van te luisteren en hierin te leren samenwerken en te leren spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb een stem te hebben en mezelf een stem te geven, aangezien ik aan het tegenwerken ben waarin ik mezelf het niet waard vind om mezelf een stem te geven in en als hoe ik besta in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn stem te ontnemen en mezelf te onderdrukken in de tegenwerking in en als de geest, bestaande in en als een angst voor venijn in de woorden van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als angst voor venijn in de woorden van een ander en hierin zelf venijnig te wo(o)rden in en als mezelf, in tegenwerking tot mijn moeder/een ander.

Als en wanneer ik venijn in mijn stem hoor in mijn woorden naar een ander toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me ergens door verongelijkt ervaar.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken als ik venijn bemerk in mijn eigen stem en/of woorden en te zien wat ik de ander wil opleggen in en als een streven om mijn eigen ervaringen te ontlopen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verongelijking als reactie op venijn in woorden en/of in een stem, door me heen te laten gaan in en als de adem en mezelf mijn reacties te vergeven en me hierin te focussen op mezelf door mijn kin iets omlaag te brengen en te focussen op de ademhaling in mijn borst alvorens ik spreek.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen en te oefenen zodat en totdat ik er beter in word – zoals een kind 100x oefent om op te staan – en ik daadwerkelijk mezelf stop, vergeef en corrigeer in het moment alvorens te spreken.

Full parenting perfecting the human race part 1

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 545 – Oplossingen in en als de geest ter bescherming van mezelf in ‘afgescheidenheid’

google_2Ik kan er niet tegen als ik iets niet begrijp bij het instellen van bijvoorbeeld een nieuwe Google pagina en er werkt iets niet zoals het naar mijn idee zou moeten doen!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik iets instel volgens de richtlijnen zoals ze het aangeven, waarna er een foto zou moeten verschijnen maar er niets gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren omdat er op internet, niemand is aan wie ik het kan vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik het zelf niet weet en er niemand in de buurt is die ik iets kan vragen.

Dit gegeven komt de laatste paar dagen naar voren, een ervaring van paniek op de achtergrond – meer als een herinnering als gedachte aanwezig in mij dan als werkelijke energetische ervaring – als iemand waarvan ik afhankelijk ben voor iets, niet te bereiken is. Ik vermoed dat dit een ervaring is van mezelf in kindertijd, waarin ik afhankelijk ben van mijn ouders of andere ‘ouderen’. Ik kan me geen specifiek voorval herinneren waarin iemand niet te bereiken is, het lijkt meer een algehele ervaring die heel diffuus, op de achtergrond aanwezig is. Alsof iemand er wel is maar niet te bereiken is. Dus fysiek aanwezig maar tegelijkertijd afwezig in en als de geest en/of niet beschikbaar voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat iemand ten alle tijden beschikbaar is voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat als ik een vraag heb, direct antwoord te willen en als ik moet wachten, een ervaring van ongeduld te voelen opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de wereld vergaat als er niemand in de buurt is om antwoorden te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in verbeelding om me heen te zien grijpen in het niets, zoekende naar iets of iemand die duidelijkheid kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren – wat ik zou omschrijven in de woorden ‘het gevoel te hebben’ dat ik dood ga als ik niet direct een antwoord krijg en ik om me heen grijp in het niets.

Ik realiseer me dat ik me in een geestestoestand bevind als ik ‘in het niets om me heen grijp, in en als een ervaring van paniek’ en dat ik zelf hier ben in en als mijn fysiek en dat de ervaring van dood gaan niet werkelijk is.

Ik realiseer me dat ik een diffuse herinnering in me heb opgeslagen welke op de achtergrond aanwezig is en eenvoudig geactiveerd kan worden.

Ik realiseer me dat ik in deze diffuse staat van zijn terecht kom door in gedachten te zijn in en als een oordeel dat en als iemand niet aanwezig is om direct te antwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat iemand aanwezig moet zijn om direct te antwoorden en zo niet, dat dit dan gecommuniceerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iemand niet aanwezig is en dit niet communiceert terwijl er een situatie bestaat van wederzijdse afhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om maar niet in deze ervaring van machteloosheid en frustratie te komen, een ‘ik doe het zelf wel’ te hebben ontwikkeld waarin ik geprobeerd heb me in alles onafhankelijk op te stellen, zodat ik nooit meer in deze ervaring en toestand van afhankelijkheid en hierin irritatie en ongemak, hoef te verkeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt iets met iemand aan te willen gaan om niet in deze situatie en ervaring van onderlinge afhankelijkheid te komen met een risico dat iemand zichzelf zomaar terugtrekt zonder te communiceren.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring van paniek, ongeduld, machteloosheid of frustratie omdat iemand niet te bereiken is waarvan ik op dat moment afhankelijk ben voor iets, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat energetische ervaringen zoals paniek, machteloosheid, frustratie en ongeduld niet iets toevoegen aan de situatie en gebaseerd zijn op herinneringen van mijzelf als kind in een afhankelijke positie van ouderen waarin ik blijkbaar een ‘niet aanwezig zijn’ heb ervaren.

Ik realiseer me dat ik zelf een niet aanwezig zijn heb gekopieerd en gemanifesteerd in en als mezelf, in en als de geest waarin ik me terug trek en niet aanwezig ben voor een ander.

Ik realiseer me dat ik op deze manier aan verantwoordelijkheid voor mezelf probeer te ontkomen door net te doen alsof ik er niet ben.

Ik realiseer me dat ik ‘geen zin heb’ – feitelijk gebaseerd op  een angst om niet te voldoen hierin – om verantwoordelijkheid voor een ander dan ik te nemen die niet zelf ook zelfverantwoordelijk wil zijn, terwijl dat toch is wat we zullen doen in het begin van een proces aangezien geen van ons allen verantwoordelijkheid heeft leren nemen voor en als onszelf en dus, zal eerst een ander dit voor ons moeten doen in en als een levend voorbeeld, alvorens we het zelf kunnen leren en zolang als dat we de weerstanden doorwandelen zal een ander met minder weerstanden, meer verantwoordelijkheid dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te dragen in en als mezelf in plaats van in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel een ander als mezelf de tijd te geven om verantwoordelijkheid voor en als zelf te leren nemen en hierin verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf in reactie op een ander, waarin ik me realiseer dat zodra ik geheel aanwezig ben in en als zelfverantwoordelijkheid, in en als mezelf als leven, ik niet langer energetische ervaringen zoals machteloosheid, frustratie, paniek en ongeduld zal hebben als een ander niet aanwezig is om bijvoorbeeld vragen te beantwoorden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als mijn fysiek, in en als de adem te ondersteunen en mijn participatie in gedachten als oordeel op een niet aanwezig zijn, te stoppen en specifiek zelf te vergeven zowel op de gedachten als op de energetische ervaringen die opkomen, waarin ik mijn eigen lichaam onderzoek op deze bewegingen binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op voorhand te ondersteunen en voorbereiden door ervaringen als herinneringen van afwezigheid hier te halen en de energetische verschuivingen in mezelf luidop te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het idee te hebben dat ik een afspraak met mezelf niet nakom als ik niet boos wordt op iemand die niet aanwezig is, waarin ik blijkbaar afspraken met mezelf in en als de geest heb gemaakt om mezelf te beschermen in en als de geest tegen vervelende ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid, in en als een afhankelijke positie, in een poging om mezelf volledig onafhankelijk te houden als oplossing van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest te denken gelijk te hebben in de oplossingen die ik ooit bedacht heb ter bescherming van mezelf in en als de geest en in een ervaring van verongelijking terecht te komen, als een ander deze ‘oplossingen’ niet evenzo hanteert en blijkbaar andere oplossingen heeft bedacht in en als de geest waarin diegene gelijk denkt te hebben, waarin beiden elkaar in een ervaring van verongelijking brengen waarin we steeds de enige oplossing die we kennen want bedacht hebben, willen toepassen en zo de verongelijking in onszelf en/als de ander, te vergroten aangezien het nog steeds een oplossing is in en als de geest, dus in en als een uitgangspunt die in de basis gestoeld is op onbegrip, hieruit voortkomend afscheiding en zo ongelijkheid en dus, een ervaring van verongelijking teweeg brengt, telkens als deze situatie zich herhaalt.

Ik stel mezelf ten doel, de afscheiding als onbegrip in en als mezelf te stoppen door mezelf te vergeven voor wat ik ooit niet begrepen heb en door een ander te vergeven voor wat ik niet begrepen heb en door te vragen hoe iets in elkaar steekt. Waar ik terecht kom bij mijn ervaring van paniek als iemand niet aanwezig en beschikbaar is om vragen te beantwoorden zodat ik kan begrijpen wat er gebeurt.

Ik zal dus mezelf moeten leren ondersteunen ook als een ander niet aanwezig is voor antwoorden, aangezien ik mezelf niet in verongelijking kan laten vallen iedere keer dat iemand niet aanwezig of beschikbaar is voor een vraag die ik heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als het stoppen van een energetische ervaring van paniek en machteloosheid, frustratie/boosheid en ongeduld, afhankelijk te maken van de aanwezigheid en beschikbaarheid en antwoorden van een ander. Hierin denk ik blijkbaar dat ik het niet zelf kan/zien kan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om ten eerste mijn eigen energetische ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid te stoppen en vergeven in en als mezelf en van hieruit te zien of er werkelijk direct een antwoord nodig is, praktisch gezien of dat dit een voorkeur van mij is, om vroegtijdig antwoorden te hebben zodat ik me kan voorbereiden, waarin ik me realiseer dat over het algemeen, als ik echt direct een antwoord nodig heb, ik dit wel weet te vinden en dus betreft het meestal een ‘sussen’ van mezelf van een energetische ervaring waarin ik mezelf in en als de geest, afhankelijk  gemaakt heb in en als een gedachte als oordeel dus in afscheiding – afgescheidenheid van mezelf, waarin ik angst ervaar, wat logisch is aangezien ik me in afgescheidenheid van mezelf als Leven bevindt, in een poging tot ‘toenadering’ tot God de Geest, in en als een ervaring van angst in en als de geest – waarin we onszelf in en als de geest altijd incompleet en afhankelijk ervaren en dus ‘uitreiken’ naar een ander voor antwoorden.

Er is een oude beschrijving van afgescheidenheid naar voren gekomen die zeer interessant en toepasselijk is:

Voor de Naer-volghinghe, die de mystieke opgang bij uitstek als een groeien in armoede beschrijft, zijn armoede en afgescheidenheid, zoals zo vaak voor de Rijnlanders, identieke begrippen. Wat het geschrift over de armoede zegt, geldt dus ook voor de afgescheidenheid.
Uit de tekst blijkt alvast dat de afgescheidenheid niet zo maar een gewone ‘deugd’ uit de reeks is. Zij is een ghelijckheydt Godts: God is een af-gescheyden wesen van alle creatueren en wil de mens Hem ontmoeten, dan moet hij eveneens van alle creatueren af-ghescheyden zijn. Zo gezien lijkt de afgescheidenheid de samenvatting van de hele mystieke onthechtingsleer, een negatie van alles wat niet louter God is, een voorwaarde tot de mystieke voltooiing. Als ghelijckheydt Godts kan ze echter niet enkel een af-keer, een af-scheiden zijn. In de afgescheidenheid is een gelijkenis met God, wordt gelijkworden met God gerealiseerd: zij is derhalve eveneens en vooral toe-keer. Zij is Godt’eenemael aen-hangende zegt de Naer-volghinghe enkele bladzijden verder(4), waarmee zij het aen niet hanghen positief aanvult. Terwijl de mens zich psychologisch van de schepping, de menigvuldigheid rondom en binnen zichzelf afscheidt, om zich op grond van deze ghelijckheydt op het Ene te concentreren, terwijl de mens zich vrij maakt(5), bevrijdt hij terzelfdertijd het goddelijke beeld of de goddelijke aanwezigheid in hem: in de afgescheidenheid wordt God, om een geliefd beeld van de Rijnlandse mystici te gebruiken, in de ziel geboren, m.a.w. de afgescheidenheid is de realisatie van de gegevens van het exemplarisme. Eckhart zei het als volgt:”

Bron: Hoofdstuk VI. De afgescheidenheid.

Met dank aan Sylvia en Martijn. Uitbreiding op het woord volgt en zal ook in de eerstvolgende Nederlandstalig Google Hangout naar voren komen. Interessant hoe ik het woord afgescheidenheid in eerste instantie niet kon vinden in een hedendaags woordenboek en dus dacht dat het niet ‘bestaand’ was tot naar voren komt dat het in een oude tekst gebruikt wordt en zo een dimensie van begrip voor me opent over wat er eigenlijk gebeurt als ik participeer in afscheiding, in ‘de beweging van het uiteen gaan’ van mijzelf als leven, in afgescheidenheid in en als de geest.

afgescheidenheidOnderzoek en stop de afgescheidenheid in en als jezelf:

Desteni I Process

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 544 – Dromen van seks

dromen

Droomwoordenboek

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van seks te dromen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb langer in bed te blijven liggen als ik wakker word en van seks gedroomd heb om het lekkere gevoel nog even vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar seks met een man/een naakt mannenlichaam tegen mijn lichaam aan.

Als en wanneer ik wakker word en van seks gedroomd heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geparticipeerd heb in gedachten van verlangen naar seks met een man, naar een naakt mannenlichaam tegen me aan.

Ik realiseer me dat ik de zelfgecreërde ervaring van een naakt mannenlichaam tegen me aan in een droom, voortkomend uit gedachten van verlangen, gebruik om het opstaan uit bed uit te stellen.

Ik realiseer me dat ik gedachten van verlangen en hieruit voortkomende ervaringen, gebruik als excuus om de werkzaamheden waarvoor ik verantwoordelijkheid heb genomen, uit te stellen en/of ‘lichter’ te maken in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel om, als ik wakker word en van seks gedroomd, mezelf vast te houden in en als de adem en met mijn eigen lichaam aanwezig te zijn en de ervaring als ‘het lekkere gevoel’ in te ademen en terug te brengen in en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel om als ik wakker word, in en als de adem op te staan en rustig de dag te beginnen, te zien welke ervaringen er in me opkomen en deze in zelfvergeving te zetten en hardop uit te spreken en mezelf voort te bewegen in de fysieke bezigheden en taken waarvoor ik verantwoordelijkheid heb genomen.

Ik stel mezelf ten doel alert te zijn op participatie in gedachten van verlangen door de dag heen en mezelf te stoppen in participatie in gedachten van verlangen, de energie te vergeven die in me aanwezig is en te focussen op mijn eigen fysieke lichaam, in en als de realisatie dat in mijn lichaam, al het leven aanwezig is en dat ik dit mis ieder moment dat ik participeer in gedachten, gevoelens en emoties in en als de geest, zonder te weten wat leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar leven en dit te projecteren op een projectie/plaatje van een samenzijn van mijn naakte lichaam tegen een ander naakt lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van het leven in en als mijn eigen fysiek door participatie in projecties en herinneringen in en als de geest en hierin energie te genereren welke ik vervolgens ‘bewaar’ en opsla in mijn fysiek waardoor ik een ervaring van onrust creëer in en als mijn fysiek waarin ik denk iets te missen om vervolgens een ervaring van verlangen te creëren naar iets buiten mijzelf en mijn eigen lichaam en hierin een angst te ervaren om iets te missen, wat niet meer is dan de gedachte dat ik iets mis in en als mezelf, wat ook zo is, namelijk mezelf in en als het leven in en als mijn fysiek, zolang ik deelneem en geloof in projecties als plaatjes als gedachten als herinneringen in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de taken waarvoor ik verantwoordelijk heb genomen, één voor één op te pakken en rustig uit te voeren, waarin ik me adem voor adem en dag voor dag beweeg en mezelf ondersteun in het uitvoeren van de bezigheden in en als de wetenschap dat ik in staat ben dit te doen zonder me druk te maken.

Ik stel mezelf ten doel mezelf voort te bewegen in nederigheid, waarin ik de eenvoudige, fysieke taken met zorg oppak en uitvoer zonder grootste ervaringen en verwachtingen hieraan gekoppeld.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een plaatje van mezelf met een naakt mannenlichaam tegen me aan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in en als deze herinnering, mezelf de adem beneem in en als een gekoppelde energetische ervaring.

Ik realiseer me dat ik mezelf voortbeweeg in en als de geest door de energie die vrijkomt in participatie in en als de ervaring bij het plaatje als herinnering van een naakt mannenlichaam tegen mijn lichaam aan.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan de ervaring gekoppeld aan een herinnering als plaatje van een naakt mannenlichaam tegen me aan waarmee ik seks ga hebben.

Ik realiseer me dat ik dus vasthoud aan de ervaring van ‘seks gaan hebben’ en hieraan een positieve ervaring van ‘verwachting’ te koppelen en hier vervolgens naar toe te leven door mijn dagelijks leven heen, in en als de hoop en verwachting dat dit ooit weer plaats zal vinden.

Ik realiseer me dat ik dus ‘wacht’ in en als een ervaring van verwachting op een moment van samenzijn met een naakt mannenlichaam, waardoor ik afwezig ben in en als mijn eigen fysiek totdat ik aanwezig ben in en als deze geprojecteerde herinnering in de toekomst.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest, hiervan een ‘ultiem’ moment gemaakt te hebben om na te streven als afleiding van de fysieke werkelijkheid en het nemen van zelfverantwoordelijkheid, in en als een ervaring dat alles ‘go(e)d’ is.

Waarom houd ik vast aan precies zo’n moment? Ik vind dat het fijnste wat er is, tegen een naakt mannenlichaam aanliggen, omarmd en in de verwachting van seks hebben wat allebei willen en/of net na seks gehad te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het tegen een naakt mannenlichaam aanliggen in en als de verwachting van seks en/of net na seks, het fijnste te vinden wat er is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ‘tegen een naakt mannenlichaam aanliggen’ niet meer plaats zal vinden.

Ik realiseer me dat ik iets wil goed maken, dat ik in het verleden heb nagelaten verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in gedachten, gevoelens en emoties waardoor ik mogelijkheden om tegen/met een naakt mannenlichaam te liggen, voorbij heb laten gaan.

Ik realiseer me dat dit ‘tegen een naakt mannenlichaam aanliggen’ een moment is waarin ik mezelf toesta om zonder oordeel, dus zonder gedachten aanwezig te zijn waarin ik even ‘niets hoef’ van mezelf.

Ik realiseer me dat ik constant, vanaf het moment dat ik wakker word en tot me door dringt dat ik op moet staan, tot aan het moment dat ik naar bed ga en ‘klaar’ ben met alle taken waarvoor ik verantwoordelijkheid heb genomen, de gehele dag door iets ‘moet’ van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gehele dag door iets te moeten van mezelf en hierin te participeren in een ervaring van ‘moeten’ welke in en als de geest is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me de gehele dag door voort te bewegen in en als de geest in een ervaring van ‘moeten’.

Ik realiseer me dat het ‘moeten’ minder zwaar wordt, dat ik minder opzie tegen hetgeen ik doe als dat ik minder ervaar dat ik ‘het niet kan’.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties en mezelf hierin voort te bewegen in en als de toepassing van de ademhaling, zelfvergeving en zelfcorrectie, zowel in een situatie waarin er geen man aanwezig als in een situatie waarin we wel een man aanwezig is.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de kans te geven mezelf te verbeteren in en als het nemen van zelfverantwoordelijkheid in en als de realisatie dat ik tijd heb om in dit leven, in en als mijn fysiek met een man samen te zijn en naakt tegen elkaar aan te liggen, in en als begrip van mezelf in de vergissingen in het verleden.

Ik stel mezelf ten doel meer rust te brengen in en als mezelf in de taken waarvoor ik verantwoordelijkheid heb genomen en neem door mezelf steeds opnieuw gewaar te worden van mijn ademhaling als ik bezig ben en de tijd te nemen om de taken naar mijn beste kunnen uit te voeren in plaats van te streven naar ‘het af hebben’ van de taken.

droomnietjelevenIn gezond verstand en zelfverantwoordelijkheid als wat het beste is voor al het leven:

Desteni I Process Lite

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 543 – Een Cursus in Wonderen of Een Cursus in Leven?

nieuwsbrief onderEr komt een vraag naar voren over het verschil tussen het toepassen van hetgeen aangereikt wordt in Een cursus in wonderen’ en hetgeen aangereikt wordt in Desteni.

Ik heb zelf niet deel genomen in de materie van een cursus in wonderen en heb een stukje tekst erbij gepakt die geschreven staat in Wikipedia (klik op het woord wikipedia voor de link):

Een Cursus in Wonderen bevat concepten uit vrijwel alle grote Westerse en Oosterse religies en levensfilosofieën. De tekst beweert dat het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd, het enige is dat echt bestaat. De tekst beweert dat de fysieke wereld van materie een projectie is van de geest. De geest heeft de ratio en de zintuigen gemaakt om de projectie echt te doen lijken.[8] De tekst beredeneert hoe de individuele geest, die door God is geschapen naar Zijn evenbeeld, dus als bewustzijnsveld van pure Liefde, met de kracht om zelf te scheppen en met een vrije wil, de gedachte kreeg dat hij losstaat van zijn Schepper en derhalve zou kunnen scheppen los van God. Dit creëerde de angst voor God en de ervaringen van schuld en zonde. Volgens de tekst is de geest deze angst, schuld en zonde gaan projecten op andere denkgeesten om zo de illusie hoog te houden dat ze zelf zonder zonde, zonder schuld, zonder angst, dus zelf God is. Deze projectie, die het boek ‘ego’ noemt, resulteert in het voortdurend veroordelen van mensen, gebeurtenissen en stemmingen.

De Cursus in Wonderen neemt de lezer stapsgewijs mee in hoe deze projectie ongedaan kan worden gemaakt door het beoefenen van vergeving, dat wil zeggen vergeving met in het achterhoofd dat schuld en zonde alleen als illusies bestaan en er dus in feite niets te vergeven valt. Vergeving als concept wordt gebruikt om de eigen denkgeest op een vriendelijker manier (vrij van oordelen) naar de fysieke wereld te laten kijken en overeenkomstig te handelen en te leven. In het boek wordt de dag des oordeels dan ook uitgelegd als de laatste dag dat een denkgeest over wat dan ook oordeelt. De tekst beredeneert dat iedereen die het pad van vergeving beoefent, deze dag jaren dichterbij brengt.[9]

*

In de tweede zin hierboven wordt geschreven dat ‘het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd, het enige is dat echt bestaat’.

Dit duidt meteen het verschil aan – het verschil is aanwezig in het uitgangspunt, het grondbeginsel. Het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd wordt door vrijwel alle zogenaamde spirituele stromingen benoemd als ‘het enige werkelijke’. Hierbij is nooit werkelijk onderzocht wat Liefde of God dan precies inhoudt. Dus in de spirituele stromingen, wordt iets dat we nooit werkelijk onderzocht hebben, tot werkelijkheid gemaakt.

Hierna wordt genoemd dat de fysieke wereld van materie een projectie is van de geest. Hier wordt wederom een verschil in uitgangspunt of grondbeginsel benoemd. Dat wat werkelijk is. Zoals het hier omschreven staat, is de fysieke wereld dus geen werkelijkheid maar een projectie.

Bij Desteni is het uitgangspunt de fysieke wereld als datgene wat werkelijk is. Substantie. Het kosmische veld dat Liefde of God wordt genoemd, is wat we tot werkelijkheid hebben gemaakt. Echter, in alle spirituele stromingen wordt ervan uitgegaan dat Het kosmische veld dat Liefde of God is, hetgeen is wat ‘Goed’ is zonder verder te zien wat Liefde of God als het Kosmische veld, werkelijk inhoudt. En juist door dit steeds als uitgangspunt te nemen en als iets om ‘naar te streven’, gaan we voorbij aan de fysieke wereld hoe die bestaat en hoe die in creatie is gebracht.

bij Desteni wordt tot in detail beschreven en aangereikt wat het kosmische veld dat Liefde of God is, nu eigenlijk inhoudt. En dit kosmische veld – dit bewustzijnsveld – daarin zit juist de polariteit gevangen en dus door ons constant in dit kosmische veld te bewegen, in en als de geest; immers – we weten niet wat het is en dus, kunnen we ons er niet fysiek in bewegen maar alleen maar iets bij voorstellen, dus zijn we aanwezig in en als de geest. Door hierin constant aanwezig te zijn, in de polariteit, blijven we deze polariteit creëren en manifesteren in de fysieke wereld. En zolang we onze focus niet verplaatsen naar de fysieke wereld en werkelijk gaan zien wat we dan eigenlijk aan het creëren zijn, zal er niets veranderen en blijven we de polariteit manifesteren in en als het fysiek.

Het kosmische veld dat Liefde of God is, bestaat in en als polariteit. Dus ongelijkheid.

Dus wat creëren we in deze wereld? Ongelijkheid voortkomend uit de polariteit van het kosmische veld dat Liefde of God is.

Dan zijn wij, zoals genoemd, naar Zijn evenbeeld (van Liefde als God) geschapen. Dus, in en als polariteit, in ongelijkheid. Bij Desteni noemen we dit de Mind of in het Nederlands vertaald, de Geest. In en als de Geest zijn wij geschapen naar het evenbeeld van God als Liefde. Echter, dit is dus ‘niet zo best’ want het is niet het beste voor alles en iedereen, aangezien we net gezien hebben dat dit kosmische veld dat Liefde of God is, bestaat in en als polariteit en hierin altijd ongelijkheid creëert. Oftwel, winnaars en verliezers.

Er wordt niet verder gezien dan dit. En dat is waar Desteni verder gaat.

Ja, we zijn in en als het evenbeeld van God of Liefde geprogrammeerd in en als de Geest (of de Mind). Echter dit is niet wie we werkelijk zijn. We zijn wezenlijk niet de geest, de geest is een programma dat in ons fysieke lichaam is ingebouwd, door die fantastische God of Liefde waar iedereen zo ‘vol’ van is. Ons wezen is wie we zijn (een wat abstract begrip aangezien het onderdrukt is in en als onszelf en we niet weten wie we wezenlijk zijn) en de fysieke substantie is hetgeen dat werkelijk is en waarin en waaruit alles en iedereen bestaat. Hierop hebben we inderdaad onszelf in en als de geest geprojecteerd en we nemen het fysieke leven waar via onze geest, dus via interpretatie in polariteit. Het Oordeel. We kunnen niet zien wat werkelijk is zolang we door deze gepolariseerde bril in en als onze fysieke ogen zien. Echter zodra we ons werkelijk realiseren dat alles wat we zien, niet werkelijk is doordat we kijken door een programma, kunnen we leren hier doorheen te gaan zien. Het is dus niet zo dat het fysieke niet werkelijk is – het is zo dat hetgeen wij zien en waarnemen met onze zintuigen, over het algemeen een interpretatie is, in en als de Geest, dus een waarneming door middel van het programma. Het is echter niet de bedoeling om dan hetgeen dat WEL werkelijk is onder onze eigen projectie, af te doen als ‘onwerkelijkheid’. Zo houden we opnieuw onszelf in stand in en als een illusie in en als de Geest. We zien niet voorbij onze eigen programmering.

Programmering. Hier is een andere woordkeuze aanwezig die van essentieel belang is – het woord programmering. We zijn GEPROGRAMMEERD naar het evenbeeld van God of Liefde. Dat maakt het geheel direct een stuk minder aantrekkelijk om naar te streven. Want we weten allen wat een programma is doordat we zoveel met computersystemen werken. Een programma kennen we als computersysteem. Met de mens is het niet anders. We bestaan uit een fysiek lichaam en hierin zit ons wezen, echter in dit fysieke lichaam is een computersysteem geïnstalleerd – door die geweldige God of Liefde die we nooit werkelijk onderzocht hebben en dus niet kennen - en ons wezen is in dit systeem of programma geïntegreerd en vormt hierin het Bewustzijn. Hierdoor is het Gewaarzijn van ons wezen in en als eenheid en gelijkheid met en als het Fysiek, verschoven naar het Bewustzijn in polariteit in energie in en als de Geest.

Willen we werkelijk God als Liefde leren kennen? Het enige dat we hoeven te doen is onszelf werkelijk leren kennen. Onder ogen zien wie we werkelijk geworden zijn en wat we dagelijks leven en creëren. Om te zien wat we dagelijks leven en creëren, hoeven we alleen maar een blik om ons heen te werpen en 1x naar het journaal te kijken. Voila, zie hier Gods Geschapen Evenbeeld. Dat wat hier fysiek aanwezig is, is hetgeen we dagelijks leven en creëren. En we blijven maar geloven dat God of Liefde ‘Het beste met ons voorheeft’.

We kunnen Gods evenbeeld natuurlijk ook heel eenvoudig binnenin onszelf aanwezig zien. We hoeven maar naar onze eigen gedachten te kijken om te zien wat we dagelijks toestaan in en als onszelf, waar we in participeren. We denken misschien dat dit geen invloed heeft op de buitenwereld, echter als we het voorbeeld van creatie nemen zoals ook genoemd in veel spirituele stromingen, zien we dat we datgene creëren wie wij zijn in gedachten, gevoelens en emoties.

Hier moet dus mee gewerkt worden als we onszelf willen veranderen en de wereld willen veranderen. Zoals genoemd, is het essentieel om in te zien dat we in en als een Programma leven. En een programma, dat is geïnstalleerd. Hetgeen dat geïnstalleerd is, kan gedeleted worden. En dat is wat we doen met behulp van zelfvergeving. Als we echter niet exact weten wat het is dat we vergeven – onszelf in hoe we bestaan in en als dit programma, dit evenbeeld van polariteit als het bewustzijnsveld of kosmische veld dat God of Liefde is oftewel, in en als de Geest – dan kunnen we niet specifiek en werkelijk verwijderen wat we in en als deze polariteit manifesteren. Dus het is van werkelijk belang DAT WE WETEN WIE GOD OF LIEFDE IS AANGEZIEN WE ALS ZIJN EVENBEELD GESCHAPEN/GEPROGRAMMEERD ZIJN.

In de tekst van een cursus in wonderen zie ik staan dat de individuele geest die door God geschapen is (…) de Gedachte
kreeg dat hij losstaat hiervan. Echter, de afscheiding is hiervoor al aanwezig, namelijk in en als de aanname dat we deze individuele geest die door God geschapen is, zijn. Dus feitelijk komt er hier een gedachte over een bestaan in gedachten in en als de geest dat ego genoemd wordt. Als we dit als uitgangspunt nemen, zullen we nooit voorbij onszelf /ons bestaan in en als deze individuele geest zien en dus, hetgeen we niet zien/niet voorbij zien, zullen we laten bestaan, aangezien we het Niet Zien of zelfs denken dat Dit Is Wie Ik Ben. En dat is exact de gehele illusie die bestaat, zoals God of Liefde het geschapen heeft.  Laten we hem Anu noemen. We laten onszelf bestaan in en als de Illusie van de Geest als ‘dit ben ik’.

Hetgeen dat we werkelijk dienen te vergeven, is juist datgene wat we nooit gezien hebben. En zo valt er een heleboel te vergeven. Schuld en zonde bestaan niet alleen ‘als illusies'; we hebben schuld en zonde als afscheiding van onszelf als leven – dus ongelijkheid –  gemanifesteerd in de fysieke wereld en zo is het werkelijkheid geworden, binnenin onszelf en buiten onszelf. In de tekst van Een Cursus in Wonderen wordt voorbij gegaan aan hoe de illusies in en als fysieke wereld gemanifesteerd zijn en werkelijkheid zijn (geworden). Dit komt, omdat de Geest (het evenbeeld van God of Liefde) als het uitgangspunt als enige werkelijke wordt gezien in plaats van de Fysieke Substantie. Er valt niets te ‘oordelen’ – dat zou alleen een nieuwe laag van polariteit creëren – maar er valt een heleboel te vergeven als datgene wat we hebben toegestaan en geaccepteerd hebben in en als een bestaan in en als de geest in oordeel (waarin de oordelen bestaan uit onze gedachten en hieruit volgend, onze gevoelens en emoties).

Zo kan ik natuurlijk mijn medemens vergeven volgens de richtlijnen van Jezus – ‘zij/wij weten niet beter’- echter als ik niet zie hoe en dat ik hetgeen ik buiten mij vergeef, opnieuw direct creëer door niet te vergeven (dus verwijderen) wie ik ben geworden in en als deze Individuele Geest als Evenbeeld van God als Liefde, dan zal er niets veranderen. De Cirkel van Creatie blijft in stand. En dat is nu precies zoals die ‘mooie’ God als Liefde het heeft opgezet in ‘zijn’ kosmische veld. Hij heeft de mens zo geprogrammeerd, waardoor we zelf deze polariteit, dus ongelijkheid blijven manifesteren en creëren. En in en als deze polariteit, creëren we energie (+ en – ) en dus, houden we dit kosmische veld dat Liefde of God is, zelf in stand. We houden God of Liefde in stand. Gelovende dat dit hetgeen is wat Werkelijk is en Wie Wij Werkelijk Zijn. Halelujah.

Willen we werkelijk onszelf veranderen en hiermee onze werkelijkheid, dan dienen we deze polariteit – als evenbeeld van God of Liefde – in en als onszelf te stoppen. We dienen onszelf dus te vergeven voor wie we zijn (geworden). Hierin stoppen we de afscheiding in en als onszelf, ons wezen kan zich ‘losmaken’ van deze fusie in en als de geest en in en als ons fysiek tot geboorte komen. In eenheid en gelijkheid met en als onszelf als Leven in en als het fysiek. Dus we laten onszelf als Leven in en als het fysiek geboren worden. Zo komen we tot Leven. Door onze programmering in en als de Geest, te stoppen en zelfvergeven. Als we dit programma verwijderd hebben moet er natuurlijk een nieuw script komen, opgebouwd uit Levende Woorden om Leven te creëren en manifesteren in en als het Fysiek op aarde. Leven dat bestaat in Eenheid en Gelijkheid als wat het Beste is voor Al het Leven. En Eenheid en Gelijkheid kan pas ontstaan als…de polariteit gestopt is. Als we onze programmering gedeleted hebben. Met dit nieuwe script in woorden en met en als deze levende woorden – vrij van energie/polariteit als gedachten, gevoelens en emoties –  dienen we te leven, in en als het fysiek, als Fysiek Bewijs van onze verandering, want pas als we het fysiek geleefd en dus, gemanifesteerd hebben, is er een werkelijk fysiek aantoonbare verandering aanwezig als wat het beste is voor alles en iedereen.

De overeenkomst met een cursus in wonderen is dus zeker aanwezig in de omschrijving over hoe we oordelen. We zitten feitelijk gevangen in ons eigen oordeel als interpretatie van de fysieke werkelijkheid, we zijn een wandelend oordeel. Echter het is essentieel om voorbij de balans te zien van het kosmische veld dat God of Liefde is als we werkelijk onszelf en deze wereld willen vergeven en veranderen. Het kosmische veld bestaat namelijk in en als dit oordeel in polariteit en dient dus feitelijk zichzelf te Stoppen te bestaan om tot Leven te komen. Aangezien wij bestaan in en als dit kosmische veld, in oordeel, in polariteit, naar het evenbeeld van God als Liefde in en als de Geest, dienen we dus onszelf te stoppen te bestaan in en als het Programma zoals we onszelf Altijd Gekend Hebben. En dat is zoals iedereen zich voor kan stellen, het moeilijkste wat er is. En toch is het te doen. Al zullen en kunnen we dat pas zien als het gedaan is.

Dit proces vindt plaats in een constante en consistente toepassing van Zelfreflectie, Zelfoprechtheid, Zelfvergeving en Zelfcorrectie. Zoals de Levenskracht. Zacht en tevens gedisciplineerd en doorgaande totdat het gedaan is. De natuur en de dieren zijn ons Levend voorbeeld. Als we het woord Wonderen hier willen gebruiken, dient het ontdaan te worden van de energetische lading in en als de geest totdat het één en gelijk is aan Leven. En zo, wordt het Een Cursus in Leven.

Desteni I Process Lite

(Lite is gratis en ook in het Nederlands)

Desteni I Process Pro

In Stilte Lijden we

Destonian Wiki

The Emerge of Anu

Atlanteans – The Beginning

Sleutelbegrippen

(zie index-sleutelbegrippen)

Het Ontwerp van Liefde

Liefde als Bewustzijn

Liefde als Expressie van Leven

Jezus

In Stilte Lijden we

Dag Des Oordeels

————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 542 – Kan ik mij onttrekken aan wat er om mij heen gebeurt?

systeem-samenhangGistermorgen was de pijn in de linker bovenhoek in mijn buik/darm erg aanwezig – of eigenlijk was ik aanwezig in de pijn. Een ‘aangedane’ plek. Ondertussen ga ik op weg naar werk met bus en trein en hierin heb ik in totaal ruim 1,5 uur om mezelf te stabiliseren voordat de ‘werkdag’ begint waarin het nodig is dat ik stabiel aanwezig ben. In de bus luister ik meestal een interview, soms 2. Ik was erg druk in mijn hoofd en in reactie ‘op voorhand’ ten aanzien van een situatie op werk. Ik heb mezelf langzamerhand aangeleerd om toch een interview te gaan luisteren en me hierop te focussen en vaak is er een passende ondersteuning in het interview wat ik dan luister. Deze keer was het nr 44  The Way Things Were van de serie ‘Demons in the Afterlife. Het punt dat ik hierin als ondersteuning vond was dat het ‘niet om mijzelf gaat maar om de support’.

Ik ervoer een behoorlijke ervaring van verongelijking in mezelf als in ‘ja maar het is zoo oneerlijk’. En hier achteraan ‘dat zeg ik toch, ik zeg het al vanaf het begin, ik heb het allang gezien’. Waarin ik in dat moment, direct de aandacht naar mezelf verschuif, in plaats van te focussen op ondersteuning van het punt in een ander. Als ik op deze manier iemand zou benaderen voor ‘ondersteuning’ roept dit weerstand op in de ander aangezien ik het punt dan min of meer ‘zichtbaar wil maken’ als ‘exposing’ ten behoeve van ‘mijn eigen gelijk hebben’ in plaats van gelijk te staan als de ander in/als mezelf wat de ander juist de ruimte geeft om het punt juist te onderdrukken in zichzelf.

Ik ervaar eigenlijk constant een angst voor mijn eigen ervaring van verongelijking wat zich uit in projectie op iets of meestal iemand buiten mij, als oordeel van het punt dat zich aandient. Ik ervaar een angst dat ik niet in staat ben om het geheel richting te geven en dat ‘de boel in de soep loopt’ waarvoor ik verantwoordelijk ben. Feitelijk is dit een angst voor de energetische ervaring binnenin mezelf waarvoor ik geen verantwoordelijkheid neem en waarin ik mezelf dus ‘verongelijk’ en zolang ik geen verantwoordelijkheid neem in eerste instantie voor mezelf in en als deze angst, geprojecteerd als oordeel op een bepaald punt ‘in een ander’, zal ik mezelf geen richting geven en dus iets of iemand buiten mij ook niet en kan ‘de boel dus in de soep lopen’. Als ik dan spreek in deze staat van angst in mezelf, geprojecteerd als oordeel op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij, dus in reactie op hetgeen ik geprojecteerd zie van en als mezelf, maak ik het feitelijk erger doordat ik spreek met energetisch  geladen woorden waar de ander weer op reageert en/of zich bijvoorbeeld terugtrekt, in de verdediging gaat of juist in de aanval, gaat liegen, of wat dan ook.

Op deze manier – door te spreken in reactie op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij – maak ik mezelf verantwoordelijk voor de gehele situatie die ‘uit de hand loopt’, inclusief de ander want ik beïnvloed de ander met mijn woorden in reactie, in plaats van ten eerste verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als mijn eigen angstreacties. En dit is hetgeen wat ik als ‘zo oneerlijk’ ervaar, dat ik verantwoordelijk ben voor de gehele situatie als hoe die verloopt terwijl ik het in eerste instantie niet zelf in werking zet. Maar ik reageer erop in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als reactie en in het moment van reageren, neem ik deel en maak ik mezelf deelnemer, dus verantwoordelijk voor het verloop van hetgeen waaraan ik deelneem.

Een reactie binnenin mezelf betekent altijd nader zelfonderzoek.

Na mezelf te her-enigen met deze ervaring van verongelijking binnenin mij, samen met begrip van het gegeven dat het om de ondersteuning gaat en niet om mijzelf, verdwijnt de pijn in mijn buik. De angst voor mezelf dat ik in reactie ga is verdwenen. Ik voel mezelf stabiliseren als ik uit de bus stap, ik schrijf wat dingen op in de trein en ik kan aan het werk.

Nog voordat ik aankom word ik direct geconfronteerd met het patroon/een situatie op werk die al maanden speelt (waarin ik angst ervoer voor reactie in en als mezelf in de ochtend); echter via een invalshoek die ik niet had zien aankomen en ging enigszins in reactie. Dus ik had mezelf voorbereid op een specifieke situatie waarin ik inderdaad de hele dag stabiel bleef, echter in een iets andere hoedanigheid ervaar ik reactie in mezelf. Ik heb het punt ingezien maar het is nog wel in mij aanwezig, evenals de aangedane plek in mijn buik die nog wel voelbaar is.  Het is niet in 1x verdwenen want ik heb het door vele jaren heen zo opgebouwd en ik zal het specifiek in mezelf moeten wandelen en verantwoordelijkheid voor dienen te nemen in de fysieke werkelijkheid, in de verschillende dimensies waarin het bestaat en zich aandient.

Is het dan zo dat ik ‘beter niets kan doen’ zodat ik ook niet verantwoordelijk ben voor de situatie? Dat kan niet – als ik iets zie en vooral doorzie, ben ik op dat moment verantwoordelijk. Sowieso reageren we meestal wel in onszelf, al dan niet onderdrukt en dus zijn we hierin alweer verantwoordelijk en leven we in en als deze reactie verder, we slaan het op en leven het ergens anders uit. Dus hoe dan ook, dien ik verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen reacties door de toepassing van zelfvergeving in en als zelfbegrip op wat er gebeurt binnenin mij. Zo stop ik de afscheiding van deze ervaring in en als mezelf en als ik er één en gelijk mee ben, zal ik er niet meer op reageren. Dat kan immers niet, ik kan alleen reageren op iets waarvan ik me heb afgescheiden, via gedachten als oordelen als interpretatie van dit ‘iets’ als de fysieke werkelijkheid, behouden als herinneringen en opgeslagen in mijn fysiek in de vorm van emoties en gevoelens als de ‘reacties’ die opkomen als de herinnering opnieuw geactiveerd wordt door iets of iemand buiten mij.

Mezelf terugtrekken, dat zit er niet in. Ik kan wel beslissen mijn mond te houden en eerst uitgebreid mijn eigen reacties te onderzoeken. Zo stopt het in en als mij en maak ik de ‘kluwe’ van reactie niet erger in de wereld.

Hier is nog veel over te schrijven om volledige helderheid te verkrijgen.

Dus, begrijp – er bestaat geen toeval – alle gebeurtenissen, ervaringen en beslissingen zijn door karakters altijd uiterst precies gepland om opzettelijk plaats te vinden. En daarom is iemand altijd voor alles verantwoordelijk, op elke manier. Omdat, zonder jou – zou het niet op exact de manier gebeurd zijn als het deed.

Bernard Poolman

(See more at: Dag 109 – Het Zorgelijk om Kittens/Jong Leven Karakter)

samen-netwerk-verbinding-samenhang

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/