Dag 96 – Ik weet het niet

Waarom houd ik vast aan emoties waarin ik mezelf in een staat van afwezigheid houd?

Waarom houd ik me bezig met gedachten over x, over hoe hij het moet redden en doen, iets wat ik het afgelopen jaar constant heb gedaan en ook in realiteit heb gezet.

Wat is de angst als ik dit loslaat?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om x kwijt te raken als ik niet meer aan hem denk, wat dezelfde waanzin is als geloven in ‘ik houd van je dus ik ben niet alleen’.

Oftewel, door te participeren in gedachten aan een ander denken/geloven/ervaren we onszelf als niet alleen, en dit is dan gelijk de reden waarom iedereen zich met de ander bemoeit.

En hierna wordt het blanco. Dit overzicht zie ik, en dan is er niets.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets te zien en blanco te ervaren als ik kom bij de vraag waar ik bang voor ben, waarom ik zo vasthoud aan het ‘niet alleen willen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te weten en te stoppen bij dit niet-weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen bij het niet-weten, alsof ik daar niet achter of in maag zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn maag te ervaren bij dit niet-weten en vervolgens tranen op voel komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hier totaal hulpeloos te voelen en niet te weten welke richting ik me moet bewegen, en me hierin steeds bezig te houden met de ander, met wat ik zie in de ander zodat ik me daarmee bezig kan houden en die ander richting kan geven, waarin ik niet hoef te ervaren dat ik niet weet welke richting ik me moet/kan bewegen of wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen, terwijl ik niet zou weten wat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben dat er iets van me gevraagd wordt maar ik begrijp niet wat, en dus weet ik niet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets van me gevraagd wordt, terwijl dat misschien helemaal niet zo is, misschien denk ik alleen maar dat er iets van me gevraagd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik alleen maar zo vaag ben en geen duidelijke herinneringen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik duidelijke herinneringen moet hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er van me gevraagd wordt dat ik het me herinner, terwijl ik het me niet herinner, ik weet niet waar het over gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de huiskamer van vroeger te zien zitten waar mijn moeder op de bank zit te lezen, waarin ik me niet op mijn gemak voel aangezien ik het gevoel heb dat er iets van me verwacht wordt en ik weet niet wat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat er iets van me verwacht wordt en te geloven dat dit gevoel echt is en dus geloof ik aan dit gevoel te moeten voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik aan mijn eigen gevoel moet voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn moeder de schuld te geven van dit gevoel van te moeten voldoen aan mijn eigen gevoel, waarin ik me bezig kan houden met mijn moeder als de ander, en later in relaties met de ander, zodat ik niet aan mijn eigen gevoel hoef te voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manipuleren met mijn eigen gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever niet over mezelf te praten want dan moet ik zien hoe ik mezelf manipuleer met mijn eigen gevoel, en dus praat ik graag over wat ik denk te zien in anderen, wat gewoon een projectie is van wat ik zie in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik  die ander nodig te heb om mezelf te zien, in plaats van in te zien dat ik die ander hierin gebruik om mezelf van mezelf af te leiden door me bezig te houden met die ander zo te sturen dat ik bij die ander kan blijven en dus niet alleen in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet alleen te willen zijn met alleen maar gedachten over mezelf, en dus doe ik net of ik denk aan/over die ander, maar feitelijk ben ik nog steeds met mezelf bezig of juist met mezelf bezig zonder mezelf te zien door mijn gedachten over mezelf te projecteren op die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik niet participeer in deze gedachten over mezelf geprojecteerd over de ander, in plaats van in te zien dat ik die gedachten kan stoppen en zelfvergeven en dat ik  daaraan voorlopig ruim voldoende werk heb, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te weten wat ik moet doen maar het niet te willen doen/geen zin heb om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om dit te doen aangezien ik geloof dat er toch meer moet zijn, waarin ik het meer zijn in/als de mind boven mezelf als Leven hier in toepassing van zelfvergeving zie, welke een destructieve invloed heeft op de fysieke wereld zowel van mezelf als in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfinteresse als ‘geen zin hebben’ boven leven als wat het beste is voor iedereen te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enorme moeheid te ervaren als ik in zelf wil gaan zien, waarin ik het geen zin hebben ergens fysiek gecreeerd heb in/als een ervaring van moeheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier bijna niet i te kunnen zien, zoveel fysieke watten ervaar ik rondom mijn ogen en in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten in de adem te zijn als ik dit blog schrijf.

Ik stel mezelf ten doel alle gedachten over de ander direct te stoppen en terug te halen naar zelf en zelf te vergeven aangezien deze gedachten over mij gaan.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het sturen van anderen en mezelf te zien in de onzekerheid van het niet weten hoe ik mezelf richting kan geven.

Ik stel mezelf ten doel in de adem te zijn als ik een blog schrijf, en als ik niet weet hoe of wat, alleen hier te zijn en de ademhaling toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier zijn in/als de adem als niet voldoende te zijn doordat ik geloof dat ik iets moet zeggen, welke gebaseerd is op een herinnering welke ook in de huiskamer van vroeger plaatsvindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet voldoende is als ik aanwezig ben aangezien iedereen zoveel praat, en ik weet eigenlijk niets te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de ander wegloopt als ik niets weet te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo fijn aan x te vinden dat ik er gewoon kon zijn zonder iets te hoeven zeggen terwijl ik wist dat hij niet weg zou lopen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik dit nu moet missen en de angst weer in moet dat iemand wegloopt als ik niets weet te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hier aanwezig zijn zonder iets te hoeven zeggen te koppelen aan x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een dichtgeknepen keel en verkrampte borst te ervaren bij de angst dat iemand wegloopt als ik niets weet te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iemand bij me moet houden met mijn stem of woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te geloven dat ik iemand bij me moet houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tevens bang te zijn dat iemand wegloopt als ik wel iets zeg en dan het verkeerde zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus bang te zijn dat iemand wegloopt waarin ik geloof iets fout te hebben gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets fout heb gedaan doordat iemand wegloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets fout doe als ik zelf wegloop.

Als ik mezelf in de angst zie verkeren van niets weten te zeggen waardoor ik bang wordt dat iemand wegloopt, dan stop ik, ik adem. Ik ben hier in de adem, en dat is voldoende. Als ik iets wil zeggen in de adem, dan zeg ik iets, en anders niet.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me verantwoordelijk/schuldig te voelen voor het al dan niet weglopen van een ander.

Ik stel mezelf ten doel in de adem te zien of ik zelf wel of niet weg wil lopen en hierin mezelf te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag/kan bewegen met de aandacht van de ander op mij gevestigd, in plaats van in te zien dat ik niet kan/mag bewegen doordat ik geloof dat diegene die de aandacht op mij vestigt iets van me wil waaraan ik moet voldoen, en dus blijf ik zitten en beweeg me niet in de hoop dat de aandacht van me weggaat en ik me weer kan bewegen, in plaats van in te zien dat ik geloof dat ik aan mijn eigen gevoel/gedachte moet voldoen als geloof in die ander.

Ik stel mezelf ten doel het geloof in de ander als in iets/iemand buiten mezelf te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf door te duwen in de fysieke moeheid waarvan ik weet dat het een weerstand is die ik gecreeerd heb om niet in zelf te hoeven zien, en deze moeheid zal verdwijnen als opheldering als ik in het punt ga zien, terwijl als ik ga slapen de watten in mijn hoofd alleen maar meer worden.

Ik stel mezelf ten doel het oorzaak-gevolg-denken te stoppen als bezigheid/onderzoek in/als de mind waarin ik me realiseer dat als ik dit niet stop ik tot in de eeuwigheid bezig blijf in dit onderzoek en hierin ten onder ga; in plaats hiervan ben ik hier aanwezig in/als de adem, ik stop iedere neiging tot gedachten aan/over x en hoe het met hem gaat, aangezien alles suggestie is en voortkomt uit mijn eigen gedachten waarmee ik verwarring creeer door weg te zijn in het spinnenweb/doolhof in de mind/geest. Ik zie hoe ik mezelf het beste hier kan houden in fysieke aanwezigheid en/of bezigheid en pas dit toe.

Ik stel mezelf ten doel een mogelijkheid in de toekomst tot een relatie/agreement zorgvuldig te onderzoeken in de realiteit, waarin ik in mezelf zie wat mijn uitgangspunt is, want wat er nu gebeurt wil en kan ik mezelf en de ander niet meer toestaan nogmaals in te participeren, hoe bang ik ook ben om alleen te staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn angst om alleen te staan zorgvuldig en volledig te onderzoeken, totdat het gedaan is.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.equalmoney.org

www.eqafe.com

www.desteni.net

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s