Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Wat is er 23 jaar geleden gebeurd.

Ik besloot dat ik mezelf te dik vond, dat ik mijn buik te dik vond. Was ik dik? Nee totaal niet. Ik heb altijd een beetje een bolle buik gehad aan het einde van de dag. De volgende ochtend was dit verdwenen. Als kind weet ik dat ik mijn buik altijd wilde bedekken; mijn broer stond in een zwembroekje, ik met een hemdje bij het zwembroekje. 16 jaar. Ik vond mijn buik te dik. Via een zus van een vriendin hoorde ik van de citroensapkuur, waarbij je 10 dagen niet eet en alleen water met citroensap, ahornsiroop en cayennepeper drinkt. Het is een reinigingskuur maar wordt natuurlijk misbruikt als afslankkuur. Dit wilde ik ook gaan doen. Mijn ouders vonden het niet zo’n heel geweldig plan maar verboden het niet. Dus dat ben ik gaan doen. Ik sportte destijds veel, en ben zelfs ‘s avonds gaan trainen op een dag zonder eten. Ik hield het niet-eten niet lang vol.Na 3 dagen ben ik ermee gestopt. Los van dat het een heel slecht plan is voor een meisje van 16 jaar om zonder eten te gaan leven, was er met die 3 dagen niet zo heel veel aan de hand. Ik ben alleen na die 3 dagen heel licht blijven eten om toch een soort van programma (!) voort te zetten, waarin ik mijn fysiek langzaam aan het afbreken was. Uiteindelijk viel ik teveel af hierin, heel langzaam, werd moe, naar de dokter, die deze facade gestopt heeft.

Terug naar het moment van het besluit van afslanken in relatie tot mijn darmen. Het was niet met de kuur, maar ergens waarin ik besloot te gaan ‘lijnen’, en dus alleen de 3 maaltijden te eten. Ik weet nog dat ik zei tegen mijn ouders, nou, nu eet ik minder en kan ik niet meer naar het toilet, ik krijg juist een opgezette buik. Ja zeiden ze, als je je eetpatroon verandert en minder eet kan ook je ontlasting veranderen. Een antwoord met gezond verstand.

Wat is er gebeurd? Hetgeen ik wilde verminderen heeft zich vermeerderd. Ik wilde een minder opgezette buik, deze werd meer opgezet. En dat is exact het patroon wat zich nog steeds afspeelt. En in die mate dat ik door dit krampen en opzetten in mijn darmen/buik, ik met moeite voldoende kan eten, dus afval, en blijf zitten met een opgezette buik. 23 jaar gemanifesteerd in het fysiek. Had ik daarvoor last van mijn darmen? Ik weet het niet, ik had soms buikpijn. Maar ik kan me niet herinneren dat ik zo druk was met de stoelgang, ik heb geen idee wanneer ik naar het toilet ging om te ontlasten en ik maakte me niet druk om wat ik at, ik was dol op snoep.

Het verminderen van het snoep op zich is geen probleem en wel verstandig. Echt goed voor mijn tanden was het bijvoorbeeld niet. Het punt is het uiterlijk fenomeen waarin ik op een dag besloot dat dit anders moest. En nog steeds ben ik druk met het uiterlijk ervan, in schaamte over mezelf, mager, met regelmatig een opgezette buik. En nu denk, ik, ik was liever iets steviger, iets molliger, met een opgezette buik, zoals ik vroeger was. Ik was perfect, en met zoveel meer kracht die ik in dit hele proces ondermijnt heb, letterlijk afgebroken, opgegeten, geconsumeerd heb. Ja vind je het gek, ik had berehonger maar ik stond mezelf niet toe voldoende te eten. En deze ‘grens’ van net aan overleven in redelijke staat, heb ik gemanifesteerd in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan net aan in ‘redelijke’ staat te overleven, welke in de staat van de rede is en niet staand in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf staande in het fysiek te ondermijnen door in/als rede te besluiten dat ik er anders uit moest zien, terwijl ik een volledig gezond fysiek had en er nog ‘leuk’ uitzag ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al die jaren niet aan mezelf toe te geven dat ik mezelf hierin ondermijnd heb, aangezien ik hier eenmaal mee gestart was en ik hierin ook wilde bewijzen dat ik het tot een goed einde kan brengen, in plaats van in te zien dat door het streven naar een goed einde, ik steeds naar een positief plaatje in/als de mind streef waarvoor ik het fysieke afbreek en het negatieve als polariteit in het fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e te besluiten dat mijn buik te bol is ten opzichte van de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ergens te moeten hebben opgepakt uit de media, gerelateerd aan relaties en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik te relateren met seks/sexy zijn, en een bolle buik met afstotelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bolle buik als afstotelijk te zien, in plaats van in te zien dat ik mezelf afstoot in het overnemen van een beeld van een platte buik als sexy en mezelf te zien als met bolle buik als niet-sexy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met bolle buik nog steeds verre van sexy te vinden en hierin een situatie gecreeerd te hebben waarin ik geen seks kan/hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik geen seks kan/geloof te kunnen hebben zodat ik geen seks hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als tiener zoveel angst te ervaren voor seks, dat ik een situatie gecreeerd heb waarin ik de angst niet hoef te ervaren, ik vervolgens de seks ben gaan beoefenen en mezelf hierin steviger heb gemaakt, waarin ik mezelf alsnog saboteer met een mijn eigen gecreeerde verdedigingsmechanisme die tegen me werkt welke ik fysiek moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de angst onder ogen te zien en hier adem voor adem doorheen te wandelen, maar in plaats hiervan mezelf te forceren tot een uiterlijk vertoon waarin ik pas in een ideaal plaatje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot een ideaal plaatje uit angst niet goed-mooi genoeg te zijn, welke ik nu nog steeds wandel in een geloof niet goed-mooi genoeg te zijn met een bolle buik als ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn zodat niemand mij kan pakken/afwijzen op eventuele zwakheden, in plaats van in te zien dat de enige die mezelf gepakt/afgewezen heeft op eventuele zwakheden, ik zelf ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pakken/af te wijzen op een zogenaamde zwakheid als niet voldoen aan het perfecte sexy plaatje, en hierin mezelf in/als het fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb voldoende te eten om mijn fysiek te ondersteunen in alle activiteiten die ik ondernam/onderneem maar te eten volgens hetgeen ik denk dat voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat voldoende eten voor mijn fysiek is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e van heel veel snoepen naar te weinig eten geswitched te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik in dit zelfoordeel zoveel ellende gecreeerd heb maar in plaats hiervan te geloven dat er wel meer aan de hand moet zijn, waarin ik deze ellende van de afgelopen 23 jaar een reden probeer te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoeveel ellende een uiterlijk perfect plaatje, met een geloof hierin en een streven hiernaar, kan aanrichten, welke exact hetzelfde is als er in de wereld op grote/wereldschaal gebeurt, het streven naar een perfect positief plaatje, voorgeschoteld in/als de mind, vliegende schotels op en top, waarin niet gezien wordt hoe in dit streven naar het positieve perfectionisme, de hele fysieke wereld verkrampt, spastisch wordt, afbreekt en ten onder gaat.

*

Ik stel mezelf ten doel een positieve uitkomst als streven in/als de mind naar een perfect uiterlijk, welke gerelateerd is aan het vinden van meer geluk als meer seks als meer waardering als relatie in/als de mind, te stoppen. Ik sta mezelf niet toe mezelf langer te misbruiken voor een hallucinatie als luchtkasteel in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel hier in het moment te wandelen en mezelf fysiek te ondersteunen in de pijn en ongemak die ik ervaar. Ik zie welke angsten en paniek, gedachten, gevoelens en emoties er opkomen gerelateerd aan het ongemak/de verkramping/spasticiteit die ik ervaar in mijn darmen en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven zoveel ongemak te veroorzaken in mijn fysieke wereld door een geloof dat er iets niet goed aan mij is, en hierin te streven naar een relatie met iets buiten mij waarvoor ik geloof mijzelf te moeten vervormen/hervormen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof en streven naar een relatie met iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof in de relatie met mezelf in/als bewustzijn, waarin ik geloof zelf niet voldoende te zijn, maar iets diepers of interessanters te moeten ontwikkelen, terwijl ik maar een heel eenvoudig meisje ben, opgegroeid in een heel eenvoudig leven in een heel eenvoudig gezin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen ik in opgegroeid ben in/als het fysiek niet voldoende is, om vervolgens in deze bewustzijnsontwikkeling te gaan streven naar de eenvoud in/als het fysiek, waarin ik opnieuw de eenvoud in/als het fysiek mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgedraaid in/als de belangrijkheid van/in het belang van het bewustzijn waarin ik streef naar meer in/als relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op deze hele facade en op het feit dat ik nu de fysieke consequenties moet wandelen terwijl ik het toch zo goed bedoelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zo goed bedoelde, in plaats van in te zien dat ik in zelfinteresse mezelf ben gaan vervormen om te krijgen wat ik wil, namelijk aandacht als seks van een ander, welke ik vervolgens ben gaan gieten in een jasje van bewustzijnsontwikkeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te zien dat het startpunt puur zelfinteresse is geweest, aangezien ik in deze ontwikkeling ben gaan veranderen in een nobeler streven, zonder te zien dat als het startpunt zelfinteresse is, dit streven uitloopt op destructie van de fysieke gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten/niet te geloven dat een startpunt in ongelijkheid zoveel schade aan kan richten, en als ik begrijp dat dit een ongelijk startpunt is, ik dit direct kan veranderen waarin alle fysieke ongemakken in 1x verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik deze verandering fysiek moet wandelen en de fysieke gecreeerde consequenties dien te doorlopen en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik de consequenties specifiek dien te vergeven, en niet alles in 1 draai kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn en me verongelijkt te voelen dat ik nog steeds fysieke consequenties loop, terwijl ik al zoveel ellende heb doorlopen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt te specificeren aangezien ik dit nog nooit gedaan heb, en het daarom maar of in 1x wil veranderen, of in 1x wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb of in 1x te willen veranderen of in 1x te willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in 1x kan veranderen, en het dus maar in 1x opgeef/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik nog fysieke consequenties wandel, te gebruiken als bevestiging van het geloof dat ik niet kan veranderen en hierin te gebruiken als excuus om het in 1x op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel paniek en onmacht te ervaren in mijn fysieke manifestatie in mijn darm, dat ik niet geloof dit te kunnen veranderen en het hierin in 1x op wil geven, in plaats van in te zien dat hetgeen ik ervaar in het het moment, exact de ervaring is waarom ik deze fysieke consequentie zo gemanifesteerd heb, in geloof in deze ervaringen van paniek en onmacht als emoties als sterker dan ik zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties van paniek en onmacht nog steeds te geloven als zijnde waar en sterker dan ikzelf in staat tot richting geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat zich fysiek gemanifesteerd heeft, ook echt is want het heeft zich fysiek gemanifesteerd, niet ziende dat ik dit zelf zo gemanifesteerd heb in een geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe sterk een geloof is, zo sterk dat het zich fysiek manifesteert in totale destructie en ongelijkheid in (mijn fysiek als) de fysieke wereld.

Zie hier de hervorming/gereformeerd zijn als stroming in het christelijk geloof, in een ‘niet-christelijke’ opvoeding.

———————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

3 reacties op “Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

  1. [...] Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 32 jaar zelfoordeel [...]

  2. heel indrukwekkend uitgeplozen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s