Dag 301 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’- Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

*

Start uitwerking van de dimensies zoals geschreven in Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’:

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet weet.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer in en als een herinnering als een programma, en dat ik als herinnering als programma in/als een gedachte, aangeef dat ik het niet kan.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ gebaseerd is op een herinnering in de tijdslijnen van de geest en dus niet op de fysieke realiteit waarin ik me op dit moment bevind.

Ik stop, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek, en ik zie in mezelf waardoor de gedachte ‘ik kan het niet’ getriggerd wordt. Ik pas zelfvergevingen toe op de connectie met het trigger-punt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in het moment wat ik aan het doen ben of ik dit wel of niet kan. Als ik het zelf kan, voer ik het uit, adem voor adem. Als ik het niet zelf kan, zie ik of ik het al uit kan voeren met behulp van ondersteuning en zie ik wie ik kan vragen ter ondersteuning, en als ik het nog niet uit kan/wil voeren, laat ik het rusten en onderzoek verdere verbanden in mezelf met de gedachte ‘ik kan het niet’ en met hetgeen ik wel of juist niet uitvoer.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik weet het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik automatisch reageer met een gedachte die in mijn fysiek is opgeslagen als geest-structuur, fysiek gemanifesteerd.

Ik realiseer me dat ik zelfs niet weet – lol – of deze gedachte wel van mij is, of dat ik die automatisch heb overgenomen van voorouders, als een algemeen niet weten wat te doen.

Ik realiseer me dat het mogelijk is dat ik iets niet weet omdat ik het nooit gedaan heb en/of omdat ik de juiste informatie niet heb ontvangen en/of reeds toegepast.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven dat en als ik iets niet weet, en mezelf de reacties te vergeven die in mezelf opkomen naar aanleiding van de gedachte die ik in me laat bestaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderwijzen in hetgeen ik niet weet met behulp van alle informatie die beschikbaar is bij desteni en eventueel met behulp van een ander die hetgeen ik nog niet weet, zelf reeds heeft toegepast.

Ik stel mezelf ten doel met gezond verstand te zien in hetgeen ik niet weet, en te zien of ik het zelf wel weet als ik wat moeite doe om een antwoord in mezelf te formuleren.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen met het formuleren van antwoorden in en als mezelf, op schrift en/of verbaal.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

*

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij een oom in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verbeelding in me te laten bestaan van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbeelden als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen te verbinden aan een herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een verbeelding, gekoppeld aan een herinnering.

*

Als ik mezelf zie participeren in een verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een plaatje in de geest begeef, in een situatie als herinnering van een moment waarin ik niet wist wat te doen en waarin ik een ervaring gecreeerd heb waarin ik ervaar en geloof dat ik niets kon doen, welke afbeelding getriggerd wordt in dit moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of ik het trigger-punt kan vinden welke de gedachte en/als afbeelding getriggerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven en zelf te vergeven, zodat ik mezelf kan bevrijden van een leven in en als deze herinnering als hoe ik me destijds ervaren heb.

(Uitschrijving herinnering volgt in een apart blog).

*

Wordt vervolgd

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol -  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij een oom in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar).

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 299 – Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf

Het is me de laatste tijd opgevallen hoe ik opzettelijk iets verkeerd aanpak, waarin ik met ‘verkeerd’ bedoel, op de automatische piloot zoals ik het altijd gedaan heb en waarin het, in het moment, lijkt of ik het weer zo moet doen, ook al is het allang een vervelende ervaring gebleken. De automatische piloot is hetgeen we altijd gedaan hebben zoals ons geleerd is en zoals dus is doorgegeven van generatie op generatie en/of zoals we onszelf aangeleerd hebben met een kleine ‘individuele’ verschuiving in het geleerde, als overlevingsmechanisme als aanpassing op wat we geleerd hebben.

Dit ‘weer zo doen’ levert altijd ergens energie op, welke meestal in eerste instantie een positieve energetische ervaring is, en welke achteraf – als ik inzie dat het verkeerd was en ik mezelf ‘aanval’ oftewel veroordeel op dit verkeerd doen – bestaat uit een negatieve energetische ervaring. En zo ben ik ten minste twee energetische ervaringen rijker.

Probleem:

Hoe langer ik dit doe, hoe meer de ervaring gaat spelen dat ik het niet meer kan stoppen, dat het ‘nu geen zin meer heeft’ dit te stoppen, want als ik eenmaal stop met deze reeks aan verkeerde handelingen, geef ik als het ware toe dat de de hele reeks handelingen die ik zo verricht heb in het verleden, ‘verkeerd’ was. En dat is nogal wat voor het ego als onderdeel van de geest, om in te zien en toe te geven. De hele geest vindt het geen goed plan dit toe te geven, want dit inzien is het begin van het einde van het bestaan van onszelf in/als de geest in/als energie, welke zich afkeert van de fysieke werkelijkheid en welke dus alles verkeerd om voorschotelt.

Dit toegeven is eigenlijk een toegift aan zelf. Want het bestaan in en als de geest, is gelimiteerd. De geest is afhankelijk van het fysiek om te overleven, dus de geest zal nooit zelfstandig kunnen bestaan, en dus kunnen we in de geest, participerend in positieve, neutrale en negatieve energie, nooit opstaan in en als eenheid en gelijkheid als onsZelf als Leven. Maar aangezien we onszelf gedefinieerd hebben als de energie in en als de geest, en hiermee gefuseerd zijn, samengesmolten, denken en geloven we dat ons bestaan afhangt van energie in en als de geest, en zullen we er ‘automatisch’ alles aan doen om onszelf in en als de geest in leven te houden.

Dus toegeven dat we het ‘verkeerd’ gedaan hebben, nee, dat is niet iets wat we snel zullen doen.

En dat is precies wat zelfvergeving inhoudt: een toegift aan onszelf, een teruggeven van onszelf als leven aan onszelf, door te begrijpen, in te zien en te realiseren dat we het verkeerd gedaan hebben en onszelf dit te vergeven.

De schrikbarende boodschap hierin: we hebben niet ‘iets’ verkeerd gedaan, we hebben alles verkeerd gedaan, omdat ons startpunt van hoe we tot nu toe geleefd hebben, in en als de geest is, dus verkerend in een omgekeerde werkelijkheid, dus verkerend in een illusie, welke een illusie op aarde voortbrengt.

Deze illusie bestaat in ongelijkheid, aangezien het is voortgebracht in en als de geest, welke in en als energie bestaat en dus in en als polariteit – een plus en een min – want alleen in polariteit kan de geest heen en weer bewegen tussen de plus en de min als ongelijkheid, en dus in een illusie van beweging als leven verkeren, en om de polariteit in stand te houden – plus en min – en in de geest te kunnen blijven verkeren, moeten we het dus ‘verkeerd’ blijven doen.

Hierin is deze toegift, dit toegeven en dus vergeven van onszelf, de enige werkelijke en blijvende oplossing om in en als onszelf tot leven te komen, en om in dit startpunt als leven, in eenheid en gelijkheid als leven, een leven op aarde voort te brengen.

Vroeg of laat zullen we allemaal deze lange weg ‘terug’  in moeten zien. En zoals op het station Utrecht groot op de muur geschreven staat, als iets wat we allemaal weten:

Hoe verder ik weg ga, hoe langer de terugweg is.

En ver weg, dat zijn we.

Conclusie:

De wereld waarin we leven bestaat uit een Opzettelijk Verkeerd Gemanifesteerde Werkelijkheid om onszelf, bestaande  in en als energie in polariteit in de geest, in leven te houden, ten koste van het fysieke leven waarvan de energie afhankelijk is voor brandstof. De brandstof is vrijwel op, het fysieke lichaam – aarde, mens, dier, plant – is uitgeput.

Oplossing:

Individueel:

* De toegift aan onszelf welke start in de Zelfvergeving van onszelf in participatie en definitie in de geest, in afkeer/afscheiding van de werkelijkheid als het Fysieke Leven op Aarde.

* Schrijven, om onszelf Hier te halen in de fysieke werkelijkheid en te zien in wie we zijn geworden in en als deze afkeer en afscheiding, zodat we op wat we zien in en als onszelf, zelfvergevingen kunnen toepassen.

* Zelfcorrecties in de vorm van het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen als handleiding om onszelf te veranderen na het vrijmaken van onszelf met de zelfvergevingen.

* Het werkelijk fysiek leven van deze zelfcorrecties; alleen als we werkelijk Verandering leven, zal Verandering plaatsvinden in de wereld.

Wereldwijd:

Gelijk Geld Systeem

Gelijk Leven Stichting

Waarin gelijke verdeling van geld, en dus gelijke verdeling van voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie plaatsvindt, en dus de noodzaak tot overleving in en als de geest, ophoudt te bestaan.

Alleen als de noodzaak tot overleving, welke ons in de geest vasthoudt, ophoudt te bestaan, is ieder mens in staat om het innerlijk proces van en tot zelfcorrectie te wandelen.

Beloning:

De Toegift van Onszelf als Leven in Eenheid en Gelijkheid, waarin de constante angst tot tekortkoming verdwijnt, waarin voldoende voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie is voor een ieder, waarin wordt samengeleefd in harmonie met dier, plant en aarde, waarin van elkaar geleerd wordt – werkelijk geleerd, dus praktisch toepasbaar in de fysieke werkelijkheid – zonder vorm van competitie, dus zonder angst voor verlies en vergelijking maar in ondersteuning van elkaar in gelijkheid.

Klinkt dit als een onhaalbare Utopie?

Zover zijn we dus heen, oftewel, heen als afwezig als verdwenen in de geest, en de weg terug is zo lang dat we deze niet meer zien en niet meer willen zien  – waarin de ‘de weg terug’ niet werkelijk een weg terug is maar het deconstrueren van onszelf als wat we in en als onszelf in de geest hebben toegestaan in het verleden als het wandelen van een Oplossing.

Het de enige manier als Werkelijke en Blijvende Oplossing.

Een ieder weet dit heel diep in zichzelf.

De vraag is: ben je zelfoprecht genoeg om dit toe te geven?

Wees onderdeel van de Oplossing en start de wandel in jezelf, want de Oplossing begint en ligt in en als jezelf.

Gratis cursus online met buddy support

(Klik op de afbeeldingen voor gerelateerde links; thanks!)

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Desteni Artists

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Probleem:

Als ik wakker word ervaar ik de ‘zwaarte in de milt’. Enkele drukpunten van de milt doen zeer, en ik ervaar zwaarte in mijn buik. De milt is het orgaan dat de voeding transformeert naar bruikbare fysieke energie voor het lichaam. De milt wordt hierin in zijn werk belemmerd en verzwaard door de belasting van de geest, door een teveel denken en te weinig fysiek doen/bewegen. Hierdoor kan de milt de voeding niet goed transformeren en omzetten in bruikbare fysieke energie en ontstaat er vermoeidheid. De milt als orgaan past bij het element Aarde. Aldus de Traditionele Chinese Geneeswijzen (TCM – Traditionial Chinese Medicine).

Dit is een punt waarin ik me regelmatig heb laten ondersteunen door een deskundige op het gebied van chinese geneeswijzen. Ik ben al een tijd niet geweest omdat het veel beter gaat en ik met andere fysieke ondersteuning bezig ben (chiropractie, osteopathie), en, ook doordat alles bij elkaar wat veel geld kost en ik dit de doorslag heb laten geven – tezamen met reisafstand – om deze ondersteuning er even uit te laten.

Tevens heb ik de laatste tijd weinig warme maaltijden met gekookte granen in de avond gegeten, waarvan bekend is en ik ook ervaren heb, dat dit de miltenergie ondersteunt en het fysiek verwarmt door het transformatiekacheltje te ondersteunen.

En een derde punt van invloed, de mindparticipatie.

Nee dit kan het niet zijn.

lol grapje, dit is natuurlijk de bepalende factor dat de milt zijn werk niet gewoon kan doen en moeite heeft de voeding te transformeren/omzetten in warmte en bruikbare fysieke energie – Aarde – voor het Lichaam.

Oplossing:

Doorgaan met het onderzoek, uitschrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren van de patronen in de geest die mezelf in en als aarde-fysiek indermijnen;

Beoefenen van in de adem aanwezig zijn welke de transformatie bevordert van de niet-stoffelijke substantie als O2 tot fysieke energie en welke participatie in de geest vermindert/stopt zodat de milt zijn functie (beter) kan uitvoeren.

Verwarmende voeding consequenter gebruiken en warme maaltijden met wat gekookte granen maken in de avond.

Eventueel een bezoekje aan de deskundige in de TCM.

Beloning:

Rustiger fysiek aanwezig, warmer lichaam, meer fysieke energie en minder ‘zwaarte’ en/als vermoeidheid gekristaliseerd in het fysiek.

*

Dit heb ik even mooi opgeschreven in theorie; in de praktijk is met name het proces van stoppen van de participatie in patronen in de geest natuurlijk een lang proces met allerlei draden en haken en ogen die onderzocht, zelfvergeven en gecorrigeerd dienen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bij voorbaat al op te willen geven als ik deze zwaarte ervaar in mijn fysiek, welke zich gemanifesteerd heeft door alle indrukken en reacties in de geest ervaar, in het fysiek te drukken door de ervaring te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar te beginnen als ik deze zwaarte ervaar, en het liefst het licht uit te willen doen, in bed te stappen en nooit meer wakker te worden en/of op een dag wakker te worden en dat al deze zwaarte als patronen verdwenen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin te zien dat ik wil slapen om het licht uit te doen, waarin het licht het licht is van de geest, welke ik alleen uit leek te kunnen doen door te gaan slapen, wat niet werkelijk zo is – tijdens de slaap gaat de geest gewoon door – en sterker nog, deze heeft zichzelf keer op keer herladen in de slaap en de dromen, en doet dit nog steeds als ik langer blijf slapen dan 6 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het licht in de geest vast te houden door me te verstoppen in bed in de slaap in het donker, in plaats van in en als het donker in en als mijn fysiek op te staan en de structuren van het licht als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een punt te ervaren ter hoogte van het middenrif, uitlopend naar beide hoeken van de dikke darm, waarin ik alles vast voel zitten, en het is alsof dit in 1x los zou kunnen, alsof er 1 iets zit vastgehaakt, maar ik krijg dit niet voor elkaar, ik moet blijkbaar toch echt eerst alle lagen en draden inzien, realiseren en begrijpen voordat ik dit ene punt kan verwijderen en de constrictie vrij maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in 1x de constrictie op te willen heffen en mezelf in 1x – in 1 adem – te willen bevrijden, in plaats van in te zien dat ik mezelf vele keren in 1 adem dien te veranderen in het moment, en dat al deze ene keren – al deze keren in de geest van hetgeen ik verkeerd heb opgevat en verkeerd heb gedaan en waarvan ik me heb afgekeerd dus afgescheiden in de geest – samen zullen leiden tot het ene punt van vrijmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel in 1x de hele constrictie op te willen heffen (?) maar in een specifiek moment niet in 1 adem te willen veranderen en hierin vast te houden aan de oude constructie/constrictie in/als/van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als constrictie op te willen heffen, wat ongeveer hetzelfde is als mezelf opgeven/teniet doen, welke veel ophef veroorzaakt in mezelf, zonder in overweging te nemen dat ikzelf vastzit in en aan en als deze constrictie in en als mindconstructen, en dat ik mezelf in en als deze constricties in en als verwikkelingen als relaties in en als de geest, dien te veranderen, zodat ik in en als de zelfverandering beweeg en opsta, in plaats van mezelf op te heffen en veel ophef te maken.

Als ik mezelf zie participeren in een weigering tot verandering in 1 adem in het moment, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een moment van transformatie als verandering voorbij laat gaan als ik weiger, welke fysiek invloed heeft op de milt en dus op mijn algehele aarde-aanwezigheid in/als het fysiek, waarin ik mezelf vasthoud in de geest in wie ik denk en geloof te zijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in een specifiek moment wat het is waaraan ik vast wil houden in een geloof in een gedachte als wie ik ben.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in het veranderen in een specifiek moment in 1 adem in hele kleine dingen, zoals bijvoorbeeld het stoppen van participatie in een oordeel in de geest, zonder dat ik perse eerst onderzocht heb waaraan het gerelateerd is.

Ik sta mezelf toe de participatie in de geest te stoppen voordat ik begrijp waaraan de participatie gerelateerd is; ik stop, ik adem, ik pas eventueel een zelfvergeving toe in het moment; ik onderzoek het punt in schrijven.

Ik stel mezelf ten doel meer aandacht en tijd te besteden aan het bereiden van een warme maaltijd met wat gekookte granen in de avond en hier effectieve voorbereidingen in te doen zodat ik dit in kan passen in het werkschema waarin ik me beweeg.

Ik stel mezelf ten doel mezelf regelmatig terug te halen in de adem en in de adem een wandeling te maken in de buitenlucht.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik fysiek ervaar als ik mezelf terughaal in de adem en dit uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen bepaalde taken waarvan ik niet exact weet hoe die exact uit te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat moe te worden van hetgeen ik allemaal zie in gedachten wat ik uit moet voeren, waarvan ik niet exact weet hoe/waarvoor ik dus geen programma klaar heb, in plaats van in te zien dat ik hierin moe wordt van de interpretatie die ik vooraf in de geest maak van de bezigheden in de toekomst, welke hetgeen is waar ik zo moe van word.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte als angst waarin ik ertegenop zie om iets uit te voeren waarvan ik niet exact weet hoe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik moe word van het tegenop zien in de geest, waarin hetgeen ik tegenop zie, de participatie in de geest zelf is, namelijk eventuele ervaringen van ongemak die ik eventueel tegenkom als ik de taak uit ga voeren welke een taak is die ik nooit gedaan heb en dus waarin ik niet volgens een programma kan werken.

Ik realiseer me dat ik een berg creeer in de geest, een berg van oordelen en hieraan gebonden angsten voor de oordelen, waar ik als een berg tegenop zie, wederom in de geest, en welke ik fysiek manifesteer als ik deze niet effectief zelfvergeef, en welke dan dus werkelijkheid wordt als fysieke consequentie als berg waar ik doorheen moet.

Ik realiseer me dat ik deze angsten en oordelen fysiek gemanifesteerd heb, en hierdoor in mijn fysiek door de berg aan opgeslagen indrukken als consequenties heen moet.

Ik stel mezelf ten doel een nieuwe bezigheid stap voor stap, adem voor adem, te starten, en gaandeweg te zien wat ik tegenkom.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben in de nieuwe bezigheden – plezier in plaats van angst – door te stoppen met het zien van de bezigheden als een doel wat behaald moet worden, en de bezigheden te zien als onderzoek, als expansie van mezelf en de skills van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het uitbreiden van (de skills) van mezelf door het toepassen van het gereedschap als onderzoek in schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties van de punten die ik tegenkom in deze uitbreiding.

Ik stel mezelf ten doel specifieke zelfvergevingen toe te passen op de fysieke ervaringen van de constricties en patronen als opgeslagen indrukken als consequenties in mijn fysiek.

Gerelateerde video aan het ene punt als ‘the one who I am’:

2013 – Deconstructing a feeling of love as a fundamental basic foundation to built a relationship on

Gratis Interviews ter Zelf Ondersteuning

*

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

I had a chat with my buddy from the dip-pro course yesterday; I said I was irritated and my intestines feel cramped and irritated, and he asked:  Irritated intestines. So what is the inner test?

The Inner Test. This makes the irritated intestine more tangible.

Problem:

I still sleep too long, and in relation to sleep I have created and build up several, well many limitations for and about myself. One of them is fear of tiredness. Not just fear of the experience – which I experience physical, as it is not really physical in source but it manifested in a physical experience - but also fear that if I do not listen to this tiredness and push through, I will ‘break down’ something in the physical and do harm to the physical.

Which of course is vice versa, the information I turned around in/as the mind, as by over sleeping and generating energy within this and judging myself for this, I actually harm the body, as the participating in/as the mind is what is doing harm to the body and not the pushing through lol.

Solution:

To write out the related topics to sleep and the patterns and fears that I created around sleep; investigate them, forgive myself the patterns and correct myself in this where in I create the ability for myself to stand up in this patterns and fears related to sleep within the support of myself.

Reward:

Having no more sleep than 6 hours and within this having more time to write and do the other daily tasks in combination with the job outside the house, and within this being satsified with myself in pushing myself to do as much as possible and so to push myself slowly but surely to the utmost potential of what I am capable of, which is the real inner test.

*

Let’s make a general start:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear the physical experience of being tired, where in all my muscles feel so heavy and powerless, where in my eyes just want to close, where in I experience my whole body as just wanting to lay down and go back to sleep, where in I experience myself as unable to stand up, to put aside the blankets, to experience the cold, to sit down on the side of the bed, to breathe, to drink some water, to stand up and go to the bathroom.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to wake up in the morning after 5.5 – 6 hours sleep, just before the alarm goes off, and not wanting to stand up, altough in that moment I do not feel tired.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start creating a thought after the alarm goes off, and from this thought see the moment where I make the decision to stand up immediately or to lay down for a while and wait again for the snooze-function of the alarm which is 10 minutes later, believing that I only will lay down 10 minutes, but every morning repeating this pattern from in between time of 20 minutes till 1 hour, and so within this spend up to 1 hour more in bed, after which I stand up, already irritated by myself that I did it again.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to every night make the resolve to stand up immediately when the alarm goes off next morning, and really feeling like ‘this time I am really doing it’, and next morning again make the decision to procrastinate the standing up and using the snooze function of the alarm, for a short or a longer time, but snoozing is snoozing.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make myself believe – although I know I lie to myself -  that short snoozing like 10 or 20 minutes is okay, and only long snoozing is not okay, not using the common sense in this that there is no ‘in between’ in making a decision, and as long as I am standing in between, I allow myself to fall.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to act as an addict every morning with regards to the decision of standing up immediately after the alarm goes off, in which I use excuses that are really no different of the excuses that a drug-or alcohol addict uses every time, every day with regards to the decision to stop drinking and/or doing drugs.

To be continued

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Desteni I Process Lite – Learn Practical Life Skills Online

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 296 – Expressie en de Darm – How do I contribute to the most horrific events in the world

Dag 292 – Expressie en de Darm – Decision Making, Free Choice and Money

Dag 294 – Expressie en de Darm – Judgements on Living Alone

Dag 295 – Expressie en de Darm – Money, Survival and Limitation

Picture of a mask

Picture of a (male) pelvis

I was watching the documentary of a Dutch woman Toos who is used and abused extensively for sexual rituals where in high members of royalty and church are named as involved.

It is a horrific story, and at the same time she is telling nothing new. What happened to her is what I always experience somewhere on the background as the greatest nightmare that could ever happen to me and every human being and so within this a great fear. So she named all the events one by one, that all are build up from physical torturing and sexual abuse from top till toe, where no respect is left. It is a complete abuse of the physical and of the being.

Now how can I be scared for this and how can I recognize everything she is telling? I have not been in situations like this, I have not seen movies about it, actually I didnot even now from direct stories that this is existing. And still, this fear and this experience of total abuse from top till toe is part of me as long as I remember.

Let’s say that from an age of around 6, maybe earlier but not younger than 4, I experience myself somewhere like this. And since watching the documentary I am wondering, isn’t this all triggered because of starting masturbating. Isn’t this the unconsiousness system that is starting loading all this information while masturbating?

I am consious that I have seperated myself from the unconsiousness awareness. As this is something that I donot want to involve with, that I donot want to belong to. Not realising how I probably have activated this all by myself, within an experience of an orgasm that I liked, and that I repeated in my life. Not extensively, but enough to get involved.

I always have accounted this experience to something ouside myself, as there was something outside myself that had abused me (even though I didnot find anything for real, as there have been taken place some abusive events but not so extensively and not really physical; most took place within words or within the lack of words – which is also physical). So I could not find something that is so extensively. However, I didnot consider how I involved myself within this experience, and within this, abuse myself as a being from top till toe, in starting participating in and energetic sexual experience in/as the mind.

I donot say that events in childhood do not have influence on this experience, I only say that I didnot consider my own participation within the unified consiousness field in/as unconsiousness by starting masturbating and uploading energy and information from the unconsiousness of humanity as a whole, and so distributing to this unified field by generating energy within masturbating. And so creating and accumulating thus enlarging my own experience of fear, which is actually my own mind system in/as fear as the mind exist in/as fear. Not knowing how I, witin this, contribute to the situation of this woman Toos, which has lived for 8 years in the most horrific shadow side of the unified consiousness system of humanity, where this total abuse and torturing that we cannot even imagine – and at the same time all do imagine – is physically taking place.

This whole unified consiousness system is interconnected very specific and complicated and this is only one insight form myself, where in I start taking self responsibility for my contribution to the dark side of humanity that physical takes place, although it is ignored and denied by most humans in daily life.

It is also connected to the elite in this world – people in control with money – which has a direct connection to the control that take place and that we as humanity as a whole allow and accept to exist. This control is direct visible in the inequality in this world as the unequal distribution of money and within this the unequal distribution of life-circumstances as food, water, house and education. Which we all take for granted, as this is how it is, without ever really investigating how this horrible events and situations could ever have manifested in this world. Because if we start really investigating the source of the abusive world where we live in, we come to the final point which is the source as the startingpoint of this horror story that we live in, which is:

Ourselves.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to contribute to the most horrific events of sexual abuse and physical torturing and humiliation that we can imagine – and we all know how bad our stories in our imaginantion are – by participating in an activity of energetic masturbation, in which I only experienced a feeling that I liked, and so which I wanted to repeat, without knowing and being aware of the energetic contribution that took place within this to upload the unified consiousness field and within this to the systems of control within this field; without noticing that I was oploading my own consiousness field within this activity of masturbation, loading information that we cannot even imagine but that we do imagine every day,  and accumulating and enlarging my own experience and existence in/as fear in/as the mind as consiousness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that a source outside myself was the cause of my experience of extreme fear for this ‘dark energy’ – like I am hunted by something – without seeing, realising and understanding that the source and cause is manifested within myself and accumulated and enlarged by an activity of energetic masturbation that I found out by coincidence and that I experienced as a nice feeling that I wanted to repeat, and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to repeat and upload this energetic system within and without myself in/as the mind as the unified consiousness field existing in this world in/as humanity as a whole, where this hunting by the dark side of humanity take place in physical reality within secret parties where they play a game of hunting naked children in the dark as a form of play of sexual abuse and physical torturing.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel loaded with this heavyness of/and fear all the time, my whole life at the background, without being able to relate this experience to the physical reality that I live in as this is a pretty stable physical reality from birth till now, and so I am confused by my own experiences of heavyness and fear and searching for causes outside myself and blaming every tiny little thing outside myself which I can find that maybe contribute to this experience of heavyness and fear, not seeing, realizing and understanding that within blaming, I myself contribute to this experience of heavyness and fear within myself and keep myself locked within this experience in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience fear for sexuality as long as I remember, as within sexuality, this experience of this ‘dark energy’ in/as fear, can be triggered and come over me suddenly, where in I devellopped a way to be able to have and really like sexual avtivity, which is when I am excited and so actually participating within this energy, and so experiencing the ‘light’ of this energy as the polarity of the dark side, not seeing, realizing and understanding that within this participating in/as excitement in/as a positive ‘light’ experience of this sexual energy, I automaticly enlarge and reload the ‘dark side’ of this energy and so I enlarge and reload the energy systems in/as the unified consiousness field in/as the mind in/as humanity as a whole, and so I contribute to the state of the horrific situations that many children are secretely involved in within sexual abuse and physical torturing, and at the same time, I enlarge and reload my own experience of fear within sexuality, which again I tend to suppress within a feeling of excitement, which I am aware of and that I no longer can and will allow that myself, and so I experience myself a kind of stuck within and as fear for sexuality and within this, fear for relationships.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to seperate myself from humanity as a whole by ignoring, denying, neglecting and suppressing the unconsiousness system within myself, and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to seperate myself from myself in/as consiousness, hiding in positivity, in which I allow and accept myself to be unable to change myself in/as self-responsibility for myself as a whole.

When and as I see and experience some dark energy as fear within and as me, I stop, I breathe. I bring myself back here in the physical through breathing and touching some physical attributes.

I realize that I experience something within myself that is part of me as consiousness system in/as fear that is triggered somewhere within myself which probably is related to sexual energy.

I commit myself to investigate what triggers me to this experience of dark energy in/as fear as the dark side of humanity, related to sexual energy.

I commit myself to stop participating in energetic sexual experiences – which I already stopped for longer time, but from which I still didnot see the real harm that it can cause, and so, I was not completely motivated to stop it in totality, which gives situations of where I could sometimes see participating in this energy ‘through the fingers’, which is actually keeping a backdoor on a narrow opening to eventual be able to participate in positive sexual energetic experiences.

I commit myself to investigate the dutch and family origin, existing within and as myself,  related to this experience of dark energy, in which rigid religic patterns play a large role, to see how this is related to (suppressed) sexual energy and to suppressing physicallity in/as sexuality as a whole.

I commit myself to investigate how the experience of complete abuse from top till toe is created and manifested within myself, which is the relation to the topic of all this blogs that I write with the frontname ‘Expressie en de Darm/Expression and the Intestine’, as this experience of complete abuse from top till toe, I experience physically within the anus and within the muscles of the large intenstine as cramping and irritation, where in I lost my ‘innocence of being’ through the decision of participating in and as energy in/as the mind as consiousness system in a moment that I donot remember by consiousness, but that is of influence on me and humanity as whole, every moment, every day, and only by taking complete self-responsibility for myself within this, I will be able to eventual stand up in/as a human being in/as innocense as life – where in I write eventual as I am not sure if I will be able to recreate a complete healthy functioning physical body as time is limited, but where in I commit myself to walk process till this is done as this is what is best for humanity, for them who are coming and for Life on Earth as a whole, and so within this for myself as a human being.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Investigate:

Shocking Secrets of Masturbation Series

What is Sex – OverView

—————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 295 – Expressie en de Darm – Money, Survival and Limitation

Dag 292 – Expressie en de Darm – Decision Making, Free Choice and Money

Dag 294 – Expressie en de Darm – Judgements on Living Alone

The Soul of Money – Part 1

So let’s move on with the point of hesitation that comes up when I have to choose what to buy (see day 292).

What was it about, in the shopping mall.

It was about a plaid that I want to pull over the couch in the living room, and about the color that was not the exact colour that I was looking for, and because it was not the exact colour that I was looking for, I found the amount of money that it costs, too much. Here I lable it as too much when it is not what I am really looking for. When it was exactly what I was looking for, I would not hesitate but immediately buy it. Which shows the luxury that I live in, that I can buy a plaid if I really like it (I am talking about 14,95 euro, and in this area of amount I have luxury to choose at the moment, which is really luxury if we compare it to the large amount of population in the world who do not even have 1 proper meal a day).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to get lost in choises about a plaid and a colour of a plaid, in which I bring myself into the mind and where this choise becomes really important, as I donot want to make the ‘wrong’ choise, as I donot have the money to buy again a plaid if I choose ‘wrong’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel quilty about the luxury that I am worrying about the colour of a plaid for the couch and where I really want to make the perfect choice for a plaid looking as perfect as possible in the house.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to get lost in these free choises in so many plaids and colours, and when there is not the right colour, I hesitate to buy it, where in I realize that if I would have only seen 1 plaid and 1 colour within my life with a quality that stays for a long time, I would have been fine and satisfied with buying this one plaid as it is functional for using.

So most of time I do buy things of a quality that I can use for a long time, and I buy often things second hand. I also allow myself to buy a nice colour as I like to make the house looking colourful as an expression that I enjoy to live in, which I buy within a small budget.

The point that I am bringing up here, is the point of having so much free choises where we got lost in, as there is a whole shopping mall with furnish, and there is not 1 shopping mall, there are a lot of shopping malls.

When, as I said, a large amount of the population doesnot have money to buy food to live from.

So what is the consequense of the amount of free choises that we have here living in luxury? Is it what is best for all to be able to choose out of so many furnish, one more expensive that the other, and one person having more money available than the other?

And within this, getting lost within all these free choises, and still not being satisfied when making ‘the wrong choice’. What is happening within this?

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to get lost in free choises in which I am used to grow up, where if I want something, I really want that specific thing and I manage to get it after searching.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be used to get what I want, which means, that I am used to have some money to spend to get what I want, within a limitation that I made for myself as being reachable, which again, is related to money.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not accept a no in the mind – within a limitation that I made for myself as being reachable, which is actually a limitation in/as the mind as a no in general – in which I can say that I am spoiled by free choises in/as the mind, where in I lost myself in free choises which are related to money, and when these free choises cannot be fulfilled, I experience disappointment and lost.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience disappointment and lost when I cannot fulfil my free choises in/as the mind and to stay being busy with this emotions and feelings that I create within chasing after free choises.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to first want to fulfil my free choises to get myself in a safe area in/as fulfilment, and second want to standup for equality , instead of seeing that when living in equality as what is best for All, this includes me, as I belong to All.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to actually experience fear for poverty and for that I want to bring myself in a safe area in survival, which is what we are all doing, first taking care of our own survival without noticing what condition we all as humanity and nature live in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear not having money anymore to buy some small things that I like and to do some small things that I like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to base what I like on having money to do and to buy things.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to relate a system of judgement as liking and not liking within myself on the amount of money that I have without as outside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know how to live without money and so, actually to not know how to live at all/to not know what Life is.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to limit myself to the amount of money I have, and as I grew up average in this, I limit myself to being average, not even considering the possibilities beyond this limitation, but being busy with survival as getting the best choice within this limitation and within this, trying to feel the best as I can in/as energy in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to keep myself busy within this limitation in/as the mind in/as survival, where I am so busy with survival and getting out the best of it, that I forget to see beyong the limitations of the mind inside msyelf and the limitations of money outside myself, in which I keep myself enslaved forever within this balancing in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that living is about getting the best choise within the balance in/as the mind, not seeing that within this balance, my best is always at the cost of somebody else, instead of standing up, stopping limitations as balancing out opportunities in/as the mind, forgiving myself this balancing as a movement between polarities, to become one and equal with myself as life as what is best for all, as only when I stop polarity as inequality within myself , I can stand up as myself in oneness and equality as what is best for all.

When and as I see myself going into the mind, looking for the perfect choice, I stop, I breathe.

I realize that I go into fear for missing a chance of fulfilling myself, where in I fear the experience of lost of not being able to fulfil myself in/as the mind.

I realize that I am busy with this fulfilment to create energy as survival within the limitation of myself in/as the mind, to at least get the best out of it within the limitation of inequality.

I stop, I breathe, I bring myself here. I see with common sense if I need to buy it and if I am not sure, I see in physical reality what I need and what is the best practical choice in this, and eventual go back to buy what suits best.

I commit myself to investigate the moment that I go into survival and see what I specificaly fear behind the fulfilment, so that I can write out and forgive myself the urge for fulfilment and the fear that exist within, behind and related to this.

When and as I see myself going into fear for poverty and an experience of lost within this, I stop, I breathe.

I realize I go into fear in/as the mind within a framework of survival, to keep myself enslaved within this frameword in/as the mind and to justify this state of mind within an experience of fear.

I do no longer allow myself to use fear as a justification to keep myself enslaved within the framework in/as the mind in/as survival.

I commit myself to take care of myself by taking taking care of the job I work in and by taking care of the daily physical reality that I live in, and at the same time, equally, work and stand up for a life what is best for all life, which starts with equal money for everybody, and within myself , which starts with investigating the inequality within myself in every area, as I realize that as long as I am unequal to and as myself as life – and not even know what life is – and so who I am – without money – I am bringing forward inequality into the world.

So I commit myself to write out and forgive myself the unequal relationships as limitations that exist within myself in/as the mind, one by one, breath by breath, as the points that are coming up each day within myself which require direction, in which I use the experience of fear as a flagpoint of justification that I need to investigate.

I commit myself to give this process my all in this life, within the physical comfortability of daily practical living, as I realize I have only this one life, until a point of nothingness is reached – unlimited in/as life -  as a starting point to bring about life in/as equality as what is best for all.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

DAY 1: Who I Am as Money

Dethroning GOD: DAY 16

—————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 294 – Expressie en de Darm – Judgements on living alone

Dag 292 – Expressie en de Darm – Decision Making, Free Choice and Money

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge myself for feeling comfortable in living alone and feeling uncomfortable in living together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to like the idea of living together and not like the idea of living alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, in and as the mind, think that I need to be able to live together, without taking into consideration what mind constructs I have build around relationships that have taken place in the house while growing up and/or living together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge myself as not being able to live together in a house.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge myself for liking and feeling comfortable by living alone in a house.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to only be able to physically move comfortable while living alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience fear of really being comfortable within myself by living alone and being alone, where in the fear is that I will never start living together again because I feel so comfortable in living alone, where in I note that being comfortable and ‘feeling’ comfortable are two different states of being, as really being comfortable is physical being comfortable as myself, and feeling comfortable is more like being in the comfortzone in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to base the idea of not liking the living alone on how this is brought forward as an image into society.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge myself as pathetic for living alone and being 40.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge myself as strong and independent for living alone most of time, and being able to manage within this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear losing strength and independency while living together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to really like living together with animals – preferable a lot, which is not able because of money and work – more than I like living together with human.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge msyelf for being more comfortable by living together with animals than by living together with human.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to get lost within my own reactions as systems while living together with a human and for this, prefer living alone.

When and as I see myself going into judgements on me living alone at the moment, I stop, I breathe.

I realize that I go into judgement again, no matter what the situation is that I live in, me as the mind will find a judgement anyway.

I realize that it doesnot really matter if I live alone or together at the moment, as I have made the decision to live alone at the moment and walk process within this situation, which is a decision that I can only walk if I stand up in this decision.

I realize that living alone at the moment, does not mean that I have to live alone my whole life from now on, and living alone does also not mean that I cannot start a relationship walking towards equality , and starting a relationship walking towards equality does not mean that I cannot live alone anymore.

I realize I need time to walk process and to become more stable within myself to stay stable when being and/or living with other human beings. And this is what I created for myself, time and a place to walk process. If I donot allow myself to be and become comfortable within this situation of living alone, I can also not be and become comfortable while living and/or being together.

I commit myself to allow myself to be and become really comfortable within my own physical body within living alone and standing alone. And this point of comfortability within my physical body while living and standing alone, will be a starting point of seeing as a real decision of what situation I want to live in after several time, with regards to the practical possibilities and life circumstances in that moment.

Animal’s Life Review Series

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

——————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 293 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Een staartje

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Dag 289 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

Dag 290 – Trigger Characters – Onverschillig – Angstdimensie

Dag 291 – Trigger Characters – Onverschillig – Fysieke Gedragsdimensie en Consequentiedimensie

Een staartje in het uitschrijven van het Trigger Character Onverschillig (dank voor de support).

Ik zie dat ik twee woorden door elkaar haal, namelijk ‘luisteren’ en ‘horen’.

Wat er gebeurt is dat een persoon ‘ja’ zegt voordat ik helemaal uitgesproken ben en als ik vraag of de ander gehoord heeft wat ik gezegd heb, is het antwoord nee.

Wat ik hierin interpreteer is: ‘er wordt niet geluisterd maar wel gedaan alsof’.

En hierin gaat het hele mechanisme in mij aan welke ik heb uitgeschreven in de 5 blogs.

Ik interpreteer dit al voordat ik nagevraagd heb of de woorden gehoord zijn. In deze fractie van een seconde is er dus al een karakter aangegaan in interpretatie, en in/als dit karakter vraag ik of de ander gehoord heeft wat ik zeg, waarin de ander nu nee zegt. Ook hier weet ik niet werkelijk wat er gebeurt in de ander en waarom, want ik ben al aanwezig in een karakter.

Waarin ik de ander niet zie maar alleen mezelf in reactie; en dus niet zie en onderzoek waarom diegene in dat moment niet hoort wat ik zeg, en/of ja en/of nee zegt. Dat kan door van alles komen, dat is niet aan mij om in te vullen want mijn invulling is altijd een interpretatie van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat er ja wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, te interpreteren als ‘er wordt niet geluisterd maar wel gedaan alsof’, waarin ik mezelf als dit karakter zie als interpretatie, welk karakter ik gecreeerd heb op ooit een ervaring van waar ja gezegd wordt voordat ik ben uitgesproken’, en hierin realiseer ik me dat ik destijds nooit gevraagd heb of de woorden gehoord zijn, maar dat ik interpreteerde door de toon in de stem en het snelle ja als reactie, dat de woorden niet gehoord werden en hierin heb ik geinterpreteerd dat er niet werkelijk naar me geluisterd werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een toon van ‘ja’ zeggen en de snelheid van dit ja zeggen te interpreteren als dat er niet geluisterd wordt, zonder ooit na te vragen of er gehoord is wat ik zeg en zonder ooit te onderzoeken of er begrepen wordt wat ik wil zeggen, en zonder in mezelf te onderzoeken wat ik zeg en of ik begrijp wat ik zeg, en zonder mezelf in/als deze reactie te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen dwingen naar mij te luisteren, waarin ik dit luisteren invul als ‘bevestigen op de juiste toon dat je me gehoord hebt en begrijpt wat ik zeg’, waarin de ‘juiste toon’ een toon is waarin ik me begrepen voel, en dus die mij bevestigt in/als mijn gevoel, in plaats van mezelf te leren mezelf te begrijpen door zelfonderzoek toe te passen ten aanzien van de woorden die ik spreek en de reacties in mezelf en hierin mezelf te vestigen in/als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bevestigd te willen worden door een ander in mijn gevoel, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik door een ander, bevestigd wil worden in een reactie als gevoel dus in de geest ter compensatie van een gemis aan vestiging in mezelf in/als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het snelle ja van de ander te interpreteren als ‘een verkeerde reactie’ welke mij niet bevestigt, niet geruststelt en dus geen ‘ervaring van vertrouwen wekt’ in de geest in mijn gevoel, en dus ga ik op oorlogspad, en ‘vind’ hierin dat de ander mijn woorden niet gehoord heeft, wat me een reden geeft in reactie te schieten in/als karakter, en hierin te gaan schieten als mijn woorden van boosheid afvuren, op de ander en/of in en op mezelf op de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren door woorden af te vuren in boosheid in mezelf op mezelf als de geest, en hierin mezelf constant aan te vallen, en dus constant oorlog te voeren in, als en met mezelf, en zo een constante energiestroom te garanderen ter overleving van mezelf in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden ten aanzien van mezelf in zelfvertrouwen door in een fractie van een seconde in/als reactie in een karakter te schieten, en hierin in onverschilligheid, woorden af te vuren op mezelf en/of de ander alsof ik het recht hiertoe heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om oorlog te voeren en woorden af te vuren als ik iets interpreteer en hierin denk en geloof dat mij onrecht aangedaan wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in boosheid in/als mijn eigen interpretatie van een ja zeggen, te vragen of er gehoord is wat ik zeg, en hierin als in/als karakter iets te vragen, waarin ik een antwoord in/als reactie in/als karakter van een ander uitlok, en als die ander dan zegt ‘nee, ik heb je niet gehoord’, kan ik zeggen in mezelf, ‘zie je wel, ik heb gelijk’, en voila, een positieve ervaring in superioriteit naar de ander toe is gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een positieve ervaring van superioriteit te manifesteren ten opzichte van een ander door in/als karakter een ander uit te lokken.

Als ik mezelf zie reageren op een ja zeggen van een ander, welke ik zie als snel en op een toon die ik interpreteer als ‘niet luisteren’, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, zie wat er in me opkomt, flagpoint dit ter onderzoek, adem uit, en laat los.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dus dat ik een simpel ‘ja’ interpreteer en hierin aanga als een karakter.

Ik onderzoek de woorden die ik gesproken heb en mezelf in de woorden die ik gesproken heb. Ik zie of ik mezelf begrijp in wat ik spreek.

Als ik zie in mezelf dat de woorden niet zelfoprecht zijn doordat ik zelfonoprecht ben in dat moment, dan blijf ik stil in mezelf, ik adem.

Als ik werkelijk wil dat de woorden gehoord worden en/of zeker wil weten of en dat de woorden gehoord zijn, vraag ik de ander of die de woorden gehoord heeft, en als dit niet zo is, herhaal ik de woorden die ik gesproken heb.

Als ik een emotie van onrecht ervaar in mezelf en hierin denk en geloof dat ik het recht heb om woorden af te schieten, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat, los van wat een ander doet of niet doet, ik geen enkel recht heb op het afschieten van woorden, in geen enkel moment. En dus realiseer ik me dat als ik dit wel zo ervaar, ik mezelf ergens onrecht aandoe door iets te interpreteren en mijn interpretatie te geloven, en dus dien ik deze interpretatie nader te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel mijn interpretaties die leiden tot een ervaring van onrecht te onderzoeken in mezelf door toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en hierin de verschillen als ongelijkheid in en als mezelf een voor een te in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik mezelf in staat stel het karakter van onverschilligheid te ontmantelen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vestigen in/als zelfvertrouwen door zelfonderzoek en zelfbegrip ten aanzien van de karakters in/als de geest die ik geworden ben, welke ik uitschrijf, zelfvergeef en zelfcorrigeer.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 292 – Expressie en de Darm – Decision Making, Free Choise and Money.

mmm I am a little bit lost as for the last month I wrote out 4 trigger characters as characters and this writing is finished for now, so….what’s next? lol.

I was in a shopping centre for furnish with my mother. I needed some small stuff. As often happens, it took me a long time to ‘choose’. I find choosing very difficult.

My mother said, it’s exactly the same as when you were younger. I said yes, there are so many options, so many choises to make. Yes she said, too many choises.

With regards to education and health issues, I have never hesitated long, I know exactly which way to go, what is really supportive for myself and my body within this. No matter if I have challenges within this, I will push through. Not doing this is simple not an option. Also choises in work did go well.

With regards to buying things, I hesitate a long time. It is always related to money, as I have to balance out what I like and how much money I have available.

With regards to relationships, I never seem to make a real choise in this. And if I do so, the other person is not really making a choise, which is somehow reflecting this point, and still no choise and/or stand is made in this.

I still am hesitating about a choise that I made last year and already am walking, which is living alone again. Lol, I cannot change it anymore, and still am hesitating in my mind. How bizar.

Life Review – My life of Co-Dependency

With regards to ‘having’ children, I have hesitated for about 10 years, and I did not get them. There were some situations, that if I really wanted it, I could have stepped in and make it possible. It was maybe not perfect, but a good option with practical possibilities. I did not, and on the road I started to understand why not, as the systems within myself, within the family, within society, within the scholing, I bumped on, and I could not make the decision because I did not want to pass on to the child what I was experiencing within myself, and I was having doubts about myself, standing for a child within the system as how it exists now, as I am within myself, existing as a system that I do not yet fully understand.

So, it seems that money, and the systems within myself, are keeping me away from making a real choice, a real stand, from decision making. Money and Systems, which are actually the same, existing Within as the Mind Consiousness System and existing Without as the World Money System. Both unequal to Life, as what is best for All. So seperated in unequality, in seperation from myself, I get lost in all the free choices that can be made, seems to need to be made.

Around this I build up hesitations, doubts, resistances, dislikes. Which are confusing me and in which I keep myself locked up in self-interest in/as judgements, which again makes it difficult to make a stand. And even that is a judgement again.

So I start with writing out some related subjects with applying self-forgiveness on all the judgements that I have created in it,  and within this investigating how money and free choise are related to this.

DAY 376: Experiential Reality Guidelines to Self-Honesty

The Soul of Money 

DAY 1: Who I Am as Money

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/