Ik ga verder met de omstandigheden in de buurt.
Na het sneeuwballen gooien tegen huis en raam van de afgelopen week staat gisteren het andere groepje kinderen bij het huis. Ik kom aanlopen, en het begint weer, voordat ik iets gezegd heb, met een opmerking dat ze gewoon gaan voetballen hier. Ik antwoord niet zoveel, en ga naar binnen. Even later begint de ellende, waaruit blijkt dat ze met het andere groepje hebben gepraat. Er komen sneeuwballen tegen het raam, natte vieze sneeuw want het heeft geregend, en door de brievenbus. Hierbij doe ik de deur open en geef aan dat ik dit niet leuk vind. Het jongetje voor de deur zegt wederom, ik heb het niet gedaan. Ik doe de deur weer dicht en het wordt meer en meer. Lang en hard op de bel drukken, hele plakken sneeuw tegen huis en raam, gegil, gejoel, wegrennen en weer terug komen, ook sneeuw over de schutting (de konijntjes had ik al vast laten zitten voor de zekerheid). Dit gaat zo een half uurtje door zonder dat ik iets doe. Uiteindelijk loop ik naar de overburen om wat ondersteuning te vragen (een jong gezin met een man die leraar is) en ik zie dat de plantenbak ook is omgegooid. Dat blijken ze al te hebben gegeven, en de kinderen zijn weggestuurd. Overigens zijn ze pas weg gegaan na de 2e vraag van de man – naar de vrouw werd in eerste instantie ook niet geluisterd – met de opmerking dat als ze doorgaan, hij aan hun moeder gaat vragen of dit normaal gedrag is. We maken de afspraak dat als het weer gebeurt, ik aangeef aan de kids dat ik dit niet leuk vind, en er verder geen aandacht aan besteed. Ze geven hun telefoonnummer zodat ik ze kan bellen indien nodig zodat zij kunnen inspringen.
Wat me enorm dwars zit hierin, is de manier waarop er met elkaar en met de leefomgeving wordt omgegaan, totaal zonder respect en zorg. Het wordt door de kinderen gedaan, die overigens niet in deze straat wonen. Ze weten dus heel goed dat dit niet de bedoeling is – ze doen het niet in de buurt van hun eigen huis – en tevens hebben ze dus niet geleerd dat je dit ook niet doet ergens anders in de straat bij andere mensen.
Ik heb de buren gevraagd of het aan het huis ligt (het ligt aan een speeltuintje), wat niet het geval is. Ze waren hier in het begin aan het voetballen over de hele speeltuin en straat heen (het is een speeltuintje voor hele kleine kindjes), en de bal kwam steeds bij de schutting, waarachter de konijntjes liepen. Dus ik vroeg ze wat op te letten met de bal, legde uit waarom, en gaf aan dat het geen plek is om te voetballen en dat verderop een voetbalveld is. En hierdoor is het begonnen. In plaats dat er geluisterd wordt naar een vraag om zorgzaamheid, wordt het erger en erger. En wat doet iedereen dus, zijn mond dicht houden. Vooral niet iets aangeven, want als je eenmaal opvalt, ben je de pineut en gebeurt het tegenovergestelde van wat je vraagt. In plaats van dat er samen gezorgd wordt voor een leefomgeving, wordt degene die iets vraagt uitgejouwd en belaagd en wordt de leefomgeving kapot gemaakt.
IngridB wees destijds erop dat de kids alleen maar willen voetballen en dat ze overal al worden weg gestuurd. Dat is een punt wat ik ook begrijp, en vanuit het gezichtspunt van de kinderen is dit natuurlijk het belangrijkste. Waar ik dan wellicht te weinig naar geluisterd heb in het begin en nu toch echt moet integreren in mijn benadering.
Het lijkt een klein onbeduidend voorbeeld, maar het is wat op grote schaal gebeurt. Hier zit meteen het volgende punt. Ik zie het direct in deze hele kleine voorbeelden, maar als ik dit benoem, moet het eerst in het fysiek worden uitvergroot voordat het blijkbaar zichtbaar wordt voor een ander. Dus moet ik het laten gaan met het risico dat er eerst echt iets kapot wordt gemaakt. Met name het kapot maken van planten vind ik niet leuk. Dieren kan ik al helemaal het risico niet laten lopen, met als gevolg dat ik de dieren dus vaker vast moet zetten voor hun eigen veiligheid. Ik kan er niet op vertrouwen dat de dieren hier veilig zitten. 1x een daad in bezetenheid kan een klein dier als een konijn doden, ook al is het niet direct op het dier gericht (en zelfs hier vertrouw ik niet op, het kan maar zo wel op het dier gericht zijn).
We hebben het nu over kinderen van 10-12 jaar en ik zie dat het redelijk onschuldig blijft. En feitelijk komt het overeen met het kattenkwaad wat ik zelf heb uitgehaald vroeger. Als we dit uitvergroten kan het natuurlijk leiden tot aanvallen op mensen en werkelijk vernielen van huis, plant en dier.
Bij mij roept het angst op. En vooral boosheid. Boosheid dat ik het kwetsbare leven moet verbergen achter grote schuttingen. En dat is ook wat iedereen hier doet in het dorp. Iedereen heeft dieren en tuintjes, en alles is afgeschermd. Ik heb weinig ruimte om het af te schermen dus als ik iets van groen wil, moet het in het openbaar.
Tevens ben ik boos op mezelf. Dat ik er vanuit ben gegaan dat het wel zou lukken hier. Dat ik er voldoende aan heb om zo weinig groen om me heen te hebben. Dat ik het gewoon rondom het huis doe waar iedereen het kan zien. Dat ik mezelf gewoon uit de groene leefomgeving gehaald heb zonder werkelijk in te zien wat dit inhoudt voor mezelf.
Feitelijk is dit waar ik al jaren bang voor ben en wat me al jaren pijn doet. De onverschilligheid van de mens ten opzichte van het kwetsbare leven, van leven ansich. En de angst om hierin op te staan. En als ik dit doe, het tegenovergestelde effect te krijgen. Wat ook komt doordat ik nog opsta in angst. En doordat ik het feitelijk te belachelijk voor woorden vind om hier iets van te moeten zeggen. Dat dit niet gewoon gedaan wordt, dat er niet gewoon gezorgd wordt voor de leefomgeving en het leven hierin. Hierin ligt mijn onverschilligheid ten opzichte van leven, in dit geval van kinderen die iets blijkbaar niet geleerd hebben. Ik ben niet werkelijk bereid hierin richting te geven en vind dat iedereen dat maar zelf moet doen.
Dit is heel in het klein wat er heel in het groot gaande is in de wereld. De mens maakt het leven kapot ten behoeve van een verlangen in zelfinteresse. En dit is waarom ik sta voor een gelijk geld kapitalisme waarin een ieder gelijk wordt benaderd en gelijke kansen heeft, en waarin gezorgd wordt voor al het leven – mens, dier, plant, aarde – van jezelf, maar ook van een ander. Waarin kinderen opgroeien in deze zorg, en deze zorg dus zelf zullen voortzetten omdat ze dit zo geleerd hebben. Zodat we niet meer in de angst hoeven te leven welke ik, en met mij iedereen, elke dag ervaar, voor de vernieling en desinteresse van de mens, welke in ieder mens aanwezig is, en hierin weer de angst voor de gevolgen als je hierin opstaat en er iets van zegt.
Ik huil om de desinteresse, om de waanzin en bezetenheid in de kinderen dus in de mens, om het lijden van plant en dier, om mezelf in een ervaring van onmacht, om de totale destructie van het leven op aarde en om het gemis van zelfrespect en zelfdirectie in de mens als in mezelf.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig verlamd van angst te geraken en ernaar neig het allemaal over me heen te laten komen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor de diertjes waarvoor ik verantwoordelijk ben op te staan maar niet voor mezelf.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes nodig te hebben om op te staan voor de zorg voor de leefomgeving.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes te gebruiken als reden om aan te duiden waarom er niet zo omgegaan kan worden met de leefomgeving.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen reden genoeg te vinden om op te staan als ik iets vervelend vind, en ernaar te neigen zolang mogelijk hiermee te wachten, en door het gedrag van een caviaatje erop gewezen te moeten worden dat ik iets moet doen, dat ik richting moet geven aan mezelf in deze situatie en dat deze situatie niet uit ziochzelf stopt.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodsangst te ervaren, welke lijkt op doodsangst om iets te zeggen van deze situatie tegen de ouders van de kinderen, aangezien zij degenen zijn die de kinderen richting kunnen geven, in plaats van in te zien dat het doodsangst is om mezelf die niets doet in deze situatie, waarin ik angst ervaar dat het niet stopt, dat het erger en erger wordt en dat niemand iets doet, totdat de dood (van plant of dier) erop volgt en dat ik dit toesta.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel begrip te hebben voor ieders uitgangspunt in deze situatie, waardoor ik ernaar neig om niets te zeggen tegen bijvoorbeeld de ouders, aangezien het niet mijn bedoeling is dat kinderen gestraft worden maar wel dat dit gedrag gestopt en gecorrigeerd wordt.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in begrip alles zich oplost, waardoor ik zelf niets doe behalve begrijpen wat er gebeurt, ondertussen niet begrijpende waarom niemand dit stopt, in plaats van in te zien dat ik degenen ben die het moet en kan stoppen, of in ieder geval het begin kan maken hierin.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben iets te doen wat niet in de haak is als ik met de ouders ga praten.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik de kinderen verraad als ik met de ouders ga praten, waardoor ik de verantwoordelijkheid van de correctie op mij eigen schouders haal en probeer de kinderen rechtstreeks te corrigeren hier aan huis, wat niet lukt, dat is gebleken, het wordt alleen maar erger.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de ouders en voor de reactie van de ouders die eventueel de kinderen gaan verdedigen en mij gaan aanvallen en hierin de kinderen tegen mij opzetten.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele dag in verlamming op de bank te zitten in de wetenschap dat ik later op de dag naqar de ouders van de kinderen ga, en mezelf bijna niet tot de werkzaamheden kan zetten die vandaag gedaan moeten worden.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier niets te ervaren in mezelf, geen richting, geen zelfbeweging, geen zelfdirectie, en dit richting geven in/als/van mezelf puur moet doen op het zien wat het caviaatje laat zien wat het gevolg is als ik niets doe, en dit niet kan en mag laten gebeuren, maar nog steeds het liefst te willen blijven zitten waar ik zit en ik verroer me niet, zodat ze hopenlijk een keer stoppen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te ervaren dat ik denk en geloof dat het beter is niets te doen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onverschilligheid te creeren en ervaren naar de kinderen toe, welke voorkomt uit de angst en een niet-weten hoe mezelf en hierin de ander als de kids richting te geven en te stoppen in onacceptabel gedrag.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd deze angst en niet-weten op de achtergrond te ervaren, ook als ik de kinderen wel corrigeer, waardoor ik er altijd vanuit ga dat er niet geluisterd wordt, dat het overbodig en overdreven is wat ik zeg en dat ik een mierenneuker ben, in plaats van in te zien dat ik hetgeen gecorrigeerd dient te worden, al in de kleinste details waarneem, waarin de meesten het nog wegwuiven en mij er dus op aan vallen dat ik loop te zeuren.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf erop aan te vallen dat ik loop te zeuren en hierin mezelf wegwuif als wat ik zie dat het beste is, aangezien ik het direct zie in het kleinste detail in gedrag, welke direct gecorrigeerd dient te worden waardoor de grootste problemen voorkomen kunnen worden, maar waar ik nooit in opgestaan ben aangezien niemand dit doet, en als ik het wel doe, dit werd weggewoven als Ingrid die altijd zo moeilijk doet.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene ben die altijd zo moeilijk doet, en hierin een angst en twijfel gecreeerd heb om een kiem van problemen te benoemen, waarin ik vervolgens wordt weggewoven dus weggevaagd.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo vaag te zijn geworden doordat ik mezelf heb laten wegwuiven en wegvagen en hierin ben gaan meedoen naar mezelf toe, als gemakkelijkste weg door niet op te hoeven staan en dus geen conflict als frictie te creerenh in de buitenwereld, maar in plaats hiervan constant conflict als frictie in de binnenwereld in mezelf te creeren.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in tweeen te splitsen ten behoeve van de lieve vrede.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan conflict.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hekelen door me te laten leiden door mijn eigen hekel aan conflict.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin een hekel te hebben gecreeerd aan opstaan in mezelf welke zich weerspiegelt in het hekel hebben aan opstaan in de ochtend.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst de hele dag in bed te blijven liggen in plaats van op te staan in mezelf.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de ochtend uit bed te moeten hijsen door deze constante angst en hekel op de achtergrond, welke hier zo duidelijk wordt in dit huisje dat ik het niet meer zo kan laten.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als totaal onnatuurlijk te ervaren om op te staan in mezelf en hier iets van te gaan zeggen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik hier iets van moet zeggen, waarom de kinderen zichzelf niet corrigeren terwijl zo overduidelijk is dat ze onacceptabel gedrag vertonen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom mensen zichzelf niet corrigeren, in plaats van in te zien dat de meeste mensen deze ervaring van onnatuurlijkheid en verlamming in zich hebben en dus niet weten en ervaren dat en hoe het anders moet of kan.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik iets vreselijks ga doen als ik er iets van zeg tegen de ouders, in plaats van in te zien dat richting geven in deze situatie voor iedereen het beste is, ook als het niet direct gezien en/of ervaren wordt door iedereen.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien wat er gebeurt als ik geen richting geef en bezeten gedrag stop, dan wordt het van kwaad tot erger totdat er echt slachtoffers vallen en de correctie alleen maar lastiger en vervelender is en tevens levens heeft gekost, zoals het al miljoenen levens heeft gekost op aarde, en hierin geen richting te geven aan mezelf in bezeten gedrag in/als het bewustzijn in mezelf.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu juist met de ouders moet gaan praten of dat ik alleen het bezeten gedrag in/als angst in mezelf vergeef en corrigeer en voor mezelf en tevens eventueel aan de kinderen aangeef dat als er nog 1x zoiets gebeurt, ik met hun ouders ga praten en dat we dit anders op gaan lossen.
Ik realiseer me dat de enige weg tot correctie het door de angst heen wandelen is en de correctie in het fysiek toe te passen.
Ik realiseer me dat de angst die ik ervaar mezelf niet ten dienste staat, maar is opgebouwd door een leven in angst waarin ik niet ben opgestaan en door vele levens voor mij waarin men niet is opgestaan, waardoor de angst zich geaccumuleerd heeft tot een levensgrote verlamming welke natuurlijk aanvoelt.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een levensgrote verlamming als mijn eigen natuur aan te nemen, in plaats van in te zien dat dit het geest bewustzijn systeem is die de macht over mij heeft genomen in/als angst, welke ik heb toegestaan maar waarvan ik niet eens meer zie dat ik dit heb toegestaan, aangezien ik het geworden ben.
Na cross-referentie in de Nederlandse groep wordt me duidelijk dat ik voorlopig niet met ouders ga praten.
Ik stel mezelf ten doel mijn eigen angsten te stoppen en de gevolgen van beslissingen in het verleden onder ogen te zien, zelf te vergeven en corrigeren, zodat ik uiteindelijk zonder angst en voorprogrammering tot nieuwe beslissingen kan komen.
Ik stel mezelf ten doel alle facetten in overweging te nemen, ook het belang vanuit het gezichtspunt van de kinderen, en hierin te zien of we op een gegeven moment tot een afspraak kunnen komen waarin zij ruimte hebben om te voetballen en ik niet tolereer dat er iets vernield wordt, maar hier niet van tevoren angstig over ga zitten doen zonder dat er werkelijk iets gebeurt.
Ik stel mezelf ten doel de konijntjes vast te zetten in hun hokken als ik een risico zie van bijvoorbeeld een voetbal op hun hoofd, en de konijntjes vrij te laten als het rustig is in de omgeving.
Ik stel mezelf ten doel een risico van een eventueel kapot gaan van een plantje mee te nemen in mijn beslissing welke plant te kopen maar hierdoor niet mijn plezier weg te laten nemen in het inrichten van het tuintje.
Ik stel mezelf ten doel verder te wandelen in dit proces van het inzien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren van het bezeten gedrag in mezelf ten aanzien van angst voor vernieling van de leefomgeving.
Ik stel mezelf ten doel om in geval van twijfel ten aanzien van het nemen van een beslissing, de tijd te nemen om alle facetten in te zien, en hierin, indien nodig, cross-referentie en/of ondersteuning te vragen aan mensen die met gezond verstand in de situatie kunnen zien, zoals in deze situatie bijvoorbeeld de overburen, of in de Nederlandse groep.
Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het creeren van verdriet in mezelf door te stoppen met haasten en mezelf opjagen vanuit een startpunt van angst in het nemen van belangrijke beslissingen.
—————————————————————————————
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
