Reis van ziel naar Leven

New age is een westerse spirituele beweging die ontstond in de 20e eeuw. De aanhangers van new age kijken sinds de jaren 70 uit naar de komst van een ‘nieuw tijdperk’ van liefde en licht waar ze zich op voorbereiden door te werken aan eigen spirituele groei. Na 2000 lijkt de belangstelling voor New age wat afgenomen te zijn. Mogelijk omdat de praktische, positieve uitwerking op de maatschappij is uitgebleven, omdat New age zich te veel richt op het individu.^[bron?]

(Wikipedia)

Wat wordt hier geschreven?

Aanhangers kijken uit naar de komst van een ‘nieuw tijdperk’ van liefde en licht waar ze zich op voorbereiden door te werken aan eigen spirituele groei.

Probleem:

Het uitkijken naar de komst van een nieuw tijdperk.

Hierin geeft uitkijken aan dat er ergens naar wordt uitgekeken wat zich ‘aan zal dienen’, en waar men zich op kan voorbereiden door te werken aan eigen spirituele groei. De vraag hierin is: wie gaat dit aandienen als iedereen aan het uitkijken is en aan het voorbereiden is?

Het probleem wordt benoemd in het 2e gedeelte van de alinea:

De belangstelling is wat afgenomen, wellicht omdat de praktische, positieve werking op de maatschappij is uitgebleven, omdat new age zich teveel richt op het individu.

Als iedereen aan het uitkijken en voorbereiden is, wie gaat dan de maatschappelijke veranderingen doorvoeren? Wie gaat verandering brengen in de praktische, ongelijke verdeling op aarde? Voedsel, huisvesting, water, gezondheidszorg, onderwijs.

Wat hier zichtbaar wordt is dat de Intentie van de New age beweging is, een Nieuw Tijdperk van Liefde en Licht.

Wat betekent deze intentie? Deze positieve intentie waar mensen zich op voorbereiden door te werken aan de eigen spirituele groei? Dit betekent dat de bedoeling is dat er een tijdperk komt van Liefde en Licht. Dat het oogmerk, het voornemen is een tijdperk van Liefde en Licht. Dat het een mis is, dat er gebeden wordt, voor een tijdperk van Liefde en Licht.

Hoe?

Dat is niet bekend. Er is alleen bekend dat men zich aan het voorbereiden is door te werken aan de eigen spirituele groei.

Die mensen die zich voorbereiden, hebben allemaal de Intentie als Bedoeling: een Nieuw Tijdperk van Liefde en Licht.

Dus met z’n allen hebben de mensen deze Intentie, deze Bedoeling.

Nog steeds is er niemand die een Werkelijke, Praktische, Maatschappelijke Verandering voortbrengt. Sterker nog, het wordt niet eens voorgesteld om hier iets in te ondernemen. Iedereen is zich aan het voorbereiden, dat wel, door te werken aan de eigen spirituele groei.

Heeft hier Iemand de Intentie om een Werkelijke Praktische Maatschappelijke Verandering voort te brengen? Een verandering die iets doet aan de enorme verschillen die er bestaan in de waarde van Leven op Aarde, tussen mensen onderling, tussen mens en dier, mens en plant, mens en aarde. Gewoon, Praktisch, Tastbaar, Fysiek.

Niemand. Er wordt Helemaal Niets gedaan. Iedereen is aan het uitkijken naar en voorbereiden op een Tijdperk van Liefde en Licht.

Dus wat is de Werkelijke Intentie van de New age beweging, is hier de vraag?

Het Ontvangen van verandering, welke blijkbaar uit de lucht komt vallen, want niemand benoemt hoe deze verandering praktisch tot stand komt, waarop je je kunt voorbereiden door te werken aan je eigen spirituele groei.

Er wordt dus blijkbaar geloofd dat er een verandering gaat plaats vinden waarop we ons kunnen voorbereiden, zonder dat we zelf de verandering hoeven voort te brengen.

Ondertussen zijn we heel druk bezig met de voorbereiding door te werken aan de eigen spirituele groei, en dus geloven we dat we goed bezig zijn, en heel erg druk bezig zijn.

Als je hier praktisch naar kijkt, is het waanzin. Waanzin als Paranoia. Paranoia als gebaseerd op Gedachten, voortkomend uit een Geloof in Verandering, in de Intentie dat we Verandering Ontvangen door Niets de doen, behalve ons voorbereiden door te werken aan de eigen spirituele groei.

Wat is spirituele groei? De Groei van Spirit, van de Geest. Waaruit bestaan de Geest? Uit Gedachten, welke Gevoelens en Emoties voortbrengen. In de voorbereiding blijft men bezig met deze Groei van de Geest, dus met het Vergroten van de Gedachten en van de Hoeveelheid Gedachten, dus met het Vergroten van de Paranoia.

Zie hier de Voorbereiding op het Nieuwe Tijdperk van Liefde en Licht: het Vergroten van de Eigen Paranoia; de Paranoia van het Individu. Welke de Werkelijke Intentie is van de New age beweging. Het Bewegen in de Geest in Paranoia in en als Spirituele Groei, in plaats van Werkelijk, Praktisch en Fysiek, Onszelf te Bewegen tot het Neerzetten van Fysieke, Praktische, Maatschappelijke Verandering op Aarde.

Oplossing:

Er is een Praktische Oplossing nodig die wordt ingevoerd in de Fysieke Werkelijkheid.

Alleen als er in de Fysieke Werkelijkheid een Verandering tot stand komt, zal een Intentie als Liefde werkelijk geleefd kunnen worden. Want wat is Liefde? Een Leven in Gelijkheid voor Alle Wezens op Aarde. Waarin er voor Ieder-Een Fysiek gezorgd wordt. Huisvesting, voedsel, water, gezondheidszorg, educatie. Zo ook huisvesting, voedsel en water voor dieren, planten, de aarde. Zorg voor elkaar in Gelijkheid, Fysiek Toegepast. Alleen in de Fysieke Toepassing wordt Intentie Werkelijkheid.

Hoe is dit mogelijk in een wereld waarin Geld bepaalt wie er Recht heeft op Leven?

Verandering van het Geldsysteem.

Via Basis Inkomen / Gelijk Geld Kapitalisme naar een Gelijk Geld Systeem.

Binnen de Verandering van het Geldsysteem, is er ruimte voor Individuele Verandering, waar de New age beweging zo naar op zoek is. Ook hier is Werkelijke, Fysieke Verandering nodig.

Zolang we vasthouden aan de Intentie van Liefde en Licht, als Beeld als Illusie in de Geest, zal er geen Werkelijke Fysieke Verandering kunnen plaatsvinden, aangezien hetgeen de verandering tegenhoudt, niet wordt ingezien.

Wat of Wie houdt dan de Verandering tegen? Wijzelf. Wijzelf houden Onszelf tegen om te veranderen, door niet in de Fysieke Werkelijkheid in en om ons heen te willen zien. Want als we werkelijk om ons heen zien, zien we een enorme ravage en ellende en misbruik en vernietiging van leven op aarde, bestaande in ongelijkheid.

En zoals de meeste New age bewegers wel weten, is dat wijzelf de wereld zijn en de wereld creeren. Dus als de wereld een Hel op Aarde is, en wij als mens creeren de wereld, wat zegt dit dan over onszelf als mens als wie wij zijn?

Hiervoor moeten we eerst zien in onszelf wie we geworden zijn, levend in de Illusie van de Geest – als de Hel op Aarde in ons eigen Fysiek als de Aarde waarin we bestaan. Hetgeen we geworden zijn, moeten we fysiek zichtbaar maken voor onszelf. Dit doen we door te Schrijven; in het schrijven maken we onszelf fysiek zichtbaar in woorden, geplaatst in de fysieke werkelijkheid.

In dit schrijven zien we wie we geworden zijn, levend in de illusie van de geest. En dit is niet zo best, en zeker niet het beste voor alle leven; het is des duivels, en dus is er Zelfvergeving nodig. Om onszelf vrij te maken van de energetische lading van oordeel als polariteit, die zichtbaar wordt als wie we zijn geworden in en als de geest.

Als we onszelf Vergeven wie we geworden zijn, wordt meer en meer zichtbaar hoe we in de geest onszelf geconstrueerd, geprogrammeerd hebben als wat niet het beste is voor alle leven, maar alleen het beste voor onszelf als individu in zelfinteresse, in ontkenning van de fysieke werkelijkheid die bestaat in ongelijkheid. Er is dus een verandering nodig in hoe we onszelf geprogrammeerd hebben.

Dit doen we door het schrijven van Zelfcorrecties, het herprogrammeren van onszelf in Woorden die we kunnen leven als wat het beste is voor alle leven.

En pas als we deze woorden in Eenheid en Gelijkheid als Onszelf als Leven, in Fysieke Werkelijkheid Leven, zal er Werkelijke Fysieke Verandering plaatsvinden. En is er geen wachten meer nodig, want we zijn Zelf de Oplossing die de Verandering Voortbrengt.

Beloning:

Gelijkheid in het Fysieke Leven op Aarde, welke Ieder Wezen een Waardig Leven geeft op Aarde.

Werkelijk een Individu worden, die niet bestaat in en als Ontkenning in Zelfinteresse in de Geest, maar die Gelijk staat aan het Fysieke Leven op Aarde en hierin spreekt en handelt als wat het beste is voor Alle Leven. Het Individu zal dus niet langer bestaan in en als een eiland in de geest, maar in Zelfverantwoordelijkheid, Verantwoordelijk voor Zichzelf in Gelijkheid als Alle Leven, waarin Alle Leven in Overweging wordt genomen en waarin dit vervolgens wordt toegepast in Fysieke Werkelijkheid.

Pas als Ieder-Een dit toepast zal er Werkelijk, Fysiek, sprake zijn van Liefde, aangezien er dan Liefde Geleefd wordt in en als Gelijkheid, en de Woorden die gesproken worden, in en als Gelijkheid bestaan en dus Gelijkheid als Liefde voortbrengen. Het woord Liefde is dan niet langer nodig als ervaring waar naar wordt uitgekeken en waar voor wordt gebeden, als Intentie in de Geest, want Liefde is dan in Gelijkheid aanwezig in het Fysieke Leven op Aarde.

Day 400: The Paranoia of Intent

In vervolgblogs zal ik nader ingaan op de verschillende New age therapien en de misleidende intentie als paranoia die hierin verborgen ligt, gelinked aan het maken van winst. Slechts wie geld heeft kan het zich veroorloven te verpozen in de Illusie van de Geest en “uitkijken naar de komst van een nieuw tijdperk van liefde en licht en zich hierop voor bereiden door te werken aan de eigen spirituele groei”.

Dag 167 – De vergissing van liefde en licht

Earth in a way is a Place where you have to Come to Realize the simplicity of this – which Jesus Presented – the Law that is God is to ‘Give as You would Like to Receive and to Do onto Others as You would Like to be Done Onto’ that way you are Preventing Unnecessary Consequences. (Creations Journey to Life Day 419)

Spirituality Under the Microscope – Volume 1

Spirituality Under the Microscope – Volume 2

2013 – The Future of Consciousness – Introduction

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 314 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

IngridS — Fri, 14 Jun 2013 17:20:45 +0000

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren ten aanzien van mijn eigen reacties in en als de geest ten gevolge van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren en creeren door te participeren in de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, en als polariteit in de geest hier tegenover een ervaring van zekerheid te creeren in hetgeen ik wel kan en weet, en mezelf vast te houden aan hetgeen ik wel kan en weet, en tegelijkertijd energie te genereren in een ervaring van me beter voelen als ik het wel weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in een ervaring van me beter/meer voelen als ik het wel weet en/of kan en me slechter/minder voelen als ik het niet weet en/of kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wie ik ben te laten bepalen door hetgeen ik weet en niet weet en kan en niet kan in en als de geest en door de ervaringen van meer en minder voelen hierin, in plaats van in te zien dat hetgeen ik wel en niet weet en wel of niet kan, afhankelijk is van hetgeen ik geleerd heb, welke weer afhankelijk is van waar ik ben opgegroeid en van de programmering in de geest, en in plaats van in te zien dat ik in de ervaring van me meer en minder voelen, mezelf ongelijk maak aan mezelf, en hierin een ruimte laat voor onzekerheid in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben in hetgeen ik wel en niet kan en wel en niet weet in/als de geest, gekoppeld aan een reactie van zekerheid en onzekerheid, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwen te hebben in de programmering in de geest en/of in de opvoeding in de geest, welke automatisch wantrouwen geeft ten aanzien wat hierbuiten valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wantrouwen te ervaren ten aanzien wat buiten het geleerde in en als de programmering en in de opvoeding valt, door hier onzekerheid te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van zekerheid te verbinden aan vertrouwen en vertrouwd zijn, en een ervaring van onzekerheid aan wantrouwen en wantrouwig zijn, en me hierin afhankelijk te maken van mijn reacties in en als de geest, en hierin wederom onmachtig want afhankelijk, ten aanzien van mijn reacties in en als de geest.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van onzekerheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in onzekerheid verkeer doordat ik geen draaiboek klaar heb in de geest, en ik nog niet gelijk sta aan mezelf in en als Zelfvertrouwen, zodat ik in ieder moment mezelf richting kan geven zonder vast te houden aan een draaiboek in de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als Zelfvertrouwen te vestigen, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, door mezelf vrij te maken van de beperkingen in en als de geest, zodat ik meer en meer direct kan zien en mezelf direct richting kan geven in en als fysieke aanwezigheid in het moment, in en als de adem, onafhankelijk van kennis en informatie, al dan niet geleerd, in de geest.

Ik realiseer me dat dit tijd inneemt, en dus wandel ik met mezelf, in rust en geduld, door de ervaringen van onzekerheid en zekerheid heen.

Als ik mezelf zie verkeren in een ervaring van onmacht ten aanzien van mijn eigen reacties in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een patroon onvoldoende onderzocht heb waardoor ik er onderhevig aan/afhankelijk van ben, en dat ik ergens aan vasthoud in de geest waarin ik me afhankelijk, dus onmachtig maak ten aanzien van het patroon in en als de geest, en dus onderhevig ben aan de reacties die in dit patroon gevestigd zijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waaraan ik vasthoud in de geest, waarin ik afhankelijk blijf van een patroon in de geest, onderhevig aan reacties die energie genereren en die me blijkbaar iets geven in en als deze ervaring van energie.

Ik stel mezelf ten doel te schrijven en zelfvergevingen toe te passen op de reacties die energie genereren, zodat ik voorbij de balans van reacties als energie in en als polariteit, rechtstreeks in mezelf kan zien en mezelf kan bevrijden van de limitaties als (zelf) oordelen in de geest.

From Energy to Sound

—————————————————————————————————————————

Dag 313 – Expressie en de Darm – Het Afweersysteem

IngridS — Thu, 13 Jun 2013 13:49:05 +0000

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Ik was gisteren en vannacht ziek zoals ik heel lang niet ziek ben geweest. Waarin het me vanochtend duidelijk werd dat het wellicht een griepvirus zal zijn. Wat ik tot aan gisteren zag was dat ik mezelf verzwakt heb met gedachten over het verleden en emotionele reacties in mezelf, welk punt ik gisteren beschreven heb. Na het inzien voelde ik fysiek een verandering, maar de symptomen verdwenen niet, namen juist toe. En ik heb ervaren wat een virus kan doen, en hoe machteloos ik tegenover het virus sta als die zich eenmaal genesteld heeft. En wat vertegenwoordigt een virus eigenlijk?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in de nacht, voor het virus wat in mij woedde en hierin voor de dood, waar ik niets tegen kon doen behalve rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op mijn ‘afweersysteem’, aangezien ik zelden griep of zoiets heb, en hierin enigszins overmoedig te zijn geworden, in plaats van mezelf te bewegen in en als zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enigszins overmoedig te zijn geworden ten aanzien van virus en bacterie, terwijl ik ook wist dat we hier voorzichtig mee moeten zijn, en dat Bernard dit ook genoemd heeft: wees voorzichtig met virus en bacterie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen en geen zelfvertrouwen te hebben ontwikkeld en in plaats hiervan te vertrouwen op mijn afweersysteem, en hierin het fysieke leven in mij en om mij heen stuk te maken ten behoeve van overleving van mezelf in de geest, om hier vervolgens emotioneel over te geraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf emotioneel zo verzwakt te hebben door participatie in gedachten als controle, waarin ik vatbaar wordt voor een virus door gedachten als een virus toe te staan in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen geest bewustzijn systeem, hetgeen is wat me zo emotioneel maakt, welke ik vannacht heb ervaren als omsluitend en isolerend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf te isoleren in mijn eigen geest bewustzijn systeem en er niet meer uit te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben terug getrokken uit mijn fysiek, om de fysieke pijn niet te voelen, waarin ik de overhand heb gegeven aan de geest, welke me angst aanjaagt in een ervaring hier niet tegenop te kunnen, zonder in te zien dat als ik me terugtrek uit het fysieke leven, ik niet in staat ben om ook maar iets te veranderen in en als mezelf, aangezien ik niet aanwezig ben, wat de angst in mij vergroot en het zelfvertrouwen vermindert en/of zelfs doet verdwijnen, aangezien ik zelf verdwenen ben, en ik ter overleving en verdediging, mijn afweersysteem als geest bewustzijn systeem zal en moet versterken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren niet tegen mijn eigen geest bewustzijn systeem op te kunnen, welke ik zelf de overhand heb gegeven en versterkt heb door me terug te trekken uit mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn afweersysteem zo te versterken dat ik mezelf uitput en doodvecht, in plaats van gelijk te gaan staan aan alles wat hier is, inclusief virus en bacterie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een speciale reden te zoeken om voor te leven en hierin het fysiek te negeren en consumeren in en als rede in de geest, in plaats van hier te zijn en te doen wat fysiek gedaan dient te worden in een proces van schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en het zorgen voor mijn fysieke leefomgeving, en hierin langzaamaan mezelf te zien en bewegen in eenheid en gelijkheid als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven moeilijk te maken in en als rede in de geest, door altijd op zoek te zijn naar iets speciaals als doel om voor te leven en na te jagen, als enige houvast in en als de geest om energetisch in leven te blijven.

Als ik mezelf zie zoeken naar een reden in de geest om voor te leven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind, anders zou ik niet zoeken, en dus is er iets in de geest waar ik weg van wil, op zoek naar iets buiten mij las reden om voor te leven.

Ik adem, ik breng mezelf hier in het fysiek, ik kijk in mezelf en ervaar in mij, wat maakt dat ik niet hier wil zijn.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik zie in mij in de geest, wat maakt dat ik niet hier wil zijn.

Als ik mezelf in angst zie verkeren tegenover mijn eigen geest bewustzijn systeem als afweersysteem, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik besta in en als afweer, in en als verzet, in en als angst voor eenheid en gelijkheid, en hierin weiger gelijk te gaan staan, wat me angst aanjaagt, angst dat ik mezelf doodvecht en isoleer in en als afweersysteem in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel ten doel te onderzoeken waar ik bang voor ben te verliezen als ik ga staan in eenheid en gelijkheid, en hierin mezelf mijn defensieve afwerende houding in en als afweersysteem, in en als de geest, eerst en alleen zelf te vergeven, voordat ik pogingen onderneem mezelf te veranderen als ik mezelf nog niet heb vergeven, aangezien ik hierin alleen maar opnieuw oordelen als weerstand in mezelf creeer.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken aan welke Gedachte(n) ik vasthoud in en als controle in de geest.

——————————————————————————————————————————————–

Dag 312 – Expressie en de Darm – Verdriet als Energetische Beloning in de Hel van Zelfoordeel

IngridS — Wed, 12 Jun 2013 10:16:06 +0000

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, als ik in mezelf zie dat ik ergens waarde aan hecht en een gemis ervaar als dit weg is, ik een reactie in mezelf ga creeren als verdriet, in plaats van in mezelf te onderzoeken waarom ik een gemis ervaar in mezelf en hier zelfvergevingen op toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ondersteunen door zelfoprecht zelfonderzoek, maar in plaats hiervan mezelf onder te dompelen in een ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verdriet in plaats van zelfvergeving te hebben gecreeerd, en hierin een soort van verlichting van de pijn te vinden in het manifesteren van tranen, waardoor ik in een ervaring van gemis, steeds opnieuw neig tranen te creeren om enigszins verlichting te ervaren, in plaats van mezelf werkelijk te bevrijden van de ervaringen in en als mezelf, door zelfoprecht zelfonderzoek in en als schrijven, toepassing van zelfvergeving en toepassing van zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik verdriet moet creeren als ik gemis ervaar, in plaats van in en als mezelf te onderzoeken waarvan ik me heb afgescheiden in en als mezelf, dat ik zo’n gemis ervaar, zodat ik mezelf hierin kan omarmen, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een energetische verslaving aan de ervaring van verdriet te hebben gecreeerd, en hierin mijn fysiek te belasten en ziek te maken, en pas door de fysieke klachten te zien, realiseren en begrijpen dat verdriet niet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf alleen onder ogen te zien, en in en als deze weigering, relaties te willen behouden in en als de geest, en bij het kwijt raken en/of missen van deze relaties, verdriet te ervaren als energetische manifestatie van de afscheiding van mezelf in gedachten in en als het geloof in relaties in en als de geest.

Als ik mezelf zie neigen tot participatie in en als de geest in de ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik stop, ik adem, en doe dit totdat ik helder ben.

Ik sta mezelf toe, zonder oordeel, rechtstreeks te zien in wat mis in mezelf zonder er direct een draai aan te geven om het minder vreselijk te laten lijken. Ik realiseer me dat door er een draai aan te geven, ik mezelf toesta weg te draaien en verdriet te creeren, aangezien ik iets veroordeel in mezelf en dit niet onder ogen wil zien.

Ik realiseer me dat dit het werkelijke verdriet is, dat ik mezelf veroordeel en niet onder ogen wil zien, waardoor ik steeds relaties in en als de geest, buiten en binnen mijzelf, nodig heb om me af te leiden van het zelfoordeel, in een poging om me af te leiden van en me beter te voelen dan ik ben in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen dat een ander me opvangt in de gaten van zelfoordeel in en als mezelf, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een ander moet opvangen in de gaten van het zelfoordeel van die ander, om zo een relatie te creeren als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te hebben gezien als veilige haven in de wereld van oordeel, niet werkelijk ziende, realiserende en begrijpende dat hierdoor binnen de relatie de hel losbreekt in en als onopgeloste zelfoordelen die geprojecteerd worden op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie als een hel te creeren en ervaren en tevens een ervaring van gemis te ervaren naar een relatie welke in en als hel heeft bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus een ervaring van gemis te ervaren ten aanzien van de hel in en als (zelf)oordeel, aangezien er in en als (zelf)oordeel, er altijd ergens een hoop blijft bestaan op een energetische beloning welke alles goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hel te accepteren ten behoeve van de sporadische energetische beloningen in een relatie in en als mezelf, en hieraan vast te houden, en als de relatie niet meer in werkelijkheid bestaat, mezelf in verdriet vast te houden in relatie in de geest, waarin het verdriet fungeert als energetische beloning welke alles goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als verdriet, een relatie te behouden in de geest met hetgeen ik mis en dit als laatste houvast te bewaren in relatie tot hetgeen ik afscheid van heb genomen, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik afscheid heb genomen doordat ik me van iets en/of iemand heb afgescheiden in mezelf, en in die afscheiding mezelf al mis voordat ik de relatie leg met hetgeen ik als gemis in mijzelf ervaar, buiten mijzelf gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van gemis – welke bestaat door en in afscheiding van mezelf – op te vullen met iets en/of iemand buiten mijzelf die de ervaring van gemis binnen in mij vertegenwoordigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vertegenwoordiger te zoeken in relaties in/als de geest, van hetgeen ik mezelf heb afgescheiden binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als energetische beloning als automatische reactie te creeren op een ervaring van gemis in mezelf, welke het gemis/hetgeen het gemis veroorzaakt heeft, namelijk de afscheiding, goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen de afscheiding goed te maken met een ervaring van verdriet, in plaats van mezelf in en als de adem te bewegen en zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van gemis en in de ervaring van verdriet, en in en als dit geloof, mezelf in en als afscheiding in en als de geest, te laten voortbestaan, en zo in en als verdriet te blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in en als dit geloof in mezelf in de ervaring van gemis en in de ervaring van verdriet, angst voor mezelf in zelfoordeel als een niet te stoppen mechanisme, welke leidt tot verdriet en verwoesting van mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het hercreeren van en dus recreeren in en als de hel in zelfoordeel in en als een energetische manifestatie van verdriet.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met iedere projectie op een ander, en de projectie naar zelf terug te halen en te onderzoeken in zelf in zelfoprecht zelfonderzoek en hierin helder te worden in en als mezelf, waarin ik de afscheiding in en als mezelf stop, en er dus niet langer verdriet nodig is om de ervaring van afscheiding in mezelf op te vullen.

Ik stel mezelf ten doel de relaties in mezelf in de geest in en als zelfoordeel, te onderzoeken in schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te omarmen in ieder zelfoordeel wat ik tegenkom in en als mezelf, en mezelf te vergeven voor en als dit oordeel en de consequenties die dit met zich mee brengt/heeft gebracht, waarin ik mezelf vrijmaak tot de mogelijkheid van werkelijke, fysieke verandering in en als mezelf.

Desteni I Process Lite (Free Course)

Desteni I Process

——————————————————————————————————————————–

Dag 311 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

IngridS — Mon, 10 Jun 2013 11:51:13 +0000

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren ten gevolge van de backchat die ik ontwikkel in mezelf naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan mezelf te irriteren in mijn innerlijk gedrag, maar dit niet direct te kunnen stoppen omdat ik niet exact zie hoe ik het manifesteer en dus opnieuw participeer in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn innerlijk gedrag ten aanzien van mezelf in reactie op backchat naar aanleiding van een gedachte, niet direct kan stoppen, en hierin beslis de irritatie voort te laten bestaan, in een geloof dat ik eerst moeten begrijpen waar de irritatie vandaan komt, waarin ik opnieuw hetzelfde patroon manifesteer in een gedachte en geloof in ‘niet weten – niet kunnen’, en hierin mezelf in en als reactie op deze Gedachte, in irritatie voortzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de irritatie keer op keer in mezelf te creeren, in een poging om te zien waar het vandaan komt en als ik het niet zie, een niet weten – niet kunnen in stand te houden, in plaats van de irritatie als reactie op mezelf in backchat en/als gedachten, direct te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik ervaar en/of zie in mezelf, om mezelf vrij te maken van reactie in mezelf, zodat ik een helder zicht krijg in en als mezelf op hoe ik functioneer in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven als ik niet precies zie hoe ik het manifesteer, en hierin opnieuw manifesteer wat ik nog dien zelf te vergeven aangezien ik niet zie hoe ik het doe, wat me irriteert in mezelf, niet ziende dat ik me irriteer aan het kringetje wat ik wandel en juist in de reactie als irritatie als schakel in het kringetje, het kringetje rond maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te irriteren in het feit dat ik eerst een patroon hercreeer voordat ik mezelf hierin zie en mezelf hierin kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeven dat ik patronen hercreeer waarvan ik zie dat ze niet ‘kloppen’, maar waarvan ik niet exact zie hoe ik het creeer, en dus moet ik het hercreeren om in te zien, waarvoor ik mezelf opnieuw veroordeel en mezelf opnieuw irriteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf opnieuw te veroordelen voor het hercreeren van een patroon wat ik al weet als zijnde niet het beste, maar nog niet zie, en waarin ik in dit ‘weten’ dus een heleboel irritatie als energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het ‘weten’ irritatie als energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van ‘weten’ en ‘niet weten’ in en als de geest, en mezelf hierin te irriteren door energie in polariteit te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie in polariteit als weten-niet weten te genereren en hiermee mezelf in en als het fysiek, te irriteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren ten aanzien van mezelf in het hercreeren van een patroon welke ik al duizend keer gezien heb en ervaren heb, welke ik weet dat ik het zelf doe maar waarin ik mezelf nooit werkelijk gezien heb – alleen de manifestatie – en waarin ik een gedeelte buiten mezelf blijf plaatsen in en als boosheid in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gedeelte buiten mezelf te plaatsen in en als boosheid, in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd, en hierin een deel van de zelfverantwoordelijkheid wegleg, en mezelf opdeel in fracties, waarin ik mezelf in reactie in boosheid in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in reactie in boosheid in stand te houden en dus mezelf in en als de geest in stand te houden, in plaats van in en als mezelf te staan als wat het beste is voor alle leven en niet alleen voor mezelf in de geest in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik gelijk ben als en aan het geheel, en mezelf dus afscheid in zelfinteresse in de geest en alleen nog zorg voor mezelf in en als een afgescheiden deel, waarin ik keer op keer afscheid neem van iets of iemand waarvan ik me heb afgescheiden – en omdat ik me ervan heb afgescheiden, me hieraan vastklamp door een relatie te leggen/creeren met hetgeen waarvan ik me afscheid, waarin ik in het afscheid nemen verdriet creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door me af te scheiden van iets of iemand buiten en binnenin mezelf, me vervolgens vastklamp aan hetgeen ik me van heb afgescheiden door een relatie te creeren, me hier vervolgens van losmaak aangezien ik me beklemd ervaar in deze zelf gecreeerde relatie, waarin het losmaken bestaat uit ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee heb gecreeerd, waarin ik verdriet ervaar in het missen van hetgeen ik me heb af gescheiden en dus afscheid heb genomen, en door de ervaring van gemis te worden overweldigd in mezelf, en boosheid en irritatie te creeren in mezelf om hetgeen ik gedaan heb in zelf interesse, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse voor te laten gaan in en als een geloof dat ik voor mezelf dien te zorgen, niet ziende dat dit zorgen bestaat uit overleven in een wereld bestaande in zelfinteresse in afscheiding van eenheid en gelijkheid als leven.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van irritatie en/of boosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in me in een reactie bevind, en dat ik dus een Gedachte en/of verschillende gedachten als backchat geloof die in me opkomen/getriggerd zijn.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van irritatie en/of boosheid direct te stoppen in mezelf. Ik adem in, ik laat de ervaring door me heen gaan en zie wat er in me opkomt, wat ik dien zelf te vergeven. Ik zie of er gedachten aanwezig zijn en stop participatie hierin.

Ik zie wat de boosheid triggert, en wat ik probeer vast te houden in en als irritatie en boosheid in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de angst voor verlies te onderzoeken die gepaard gaat met het creeren van een ervaring van irritatie en boosheid, zodat ik de angst onder de irritatie kan zelfvergeven in plaats van boosheid en irritatie te projecteren op het fysiek, van iets of iemand buiten mij en/of van mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar doordat ik me heb afgescheiden van mezelf, deze afscheiding probeer op te vullen door een relatie te leggen met iets buiten mezelf, hier mezelf dus afhankelijk van maak en mezelf verstik in deze relatie, en dus weet dat ik dit niet kan behouden, waarin ik als enige oplossing zie ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee gelegd heb, waarin ik opnieuw het gemis ervaar in en als mezelf in afscheiding, welke een ervaring van verdriet geeft.

Ik realiseer me dat ik hierin verstrikt raak in een weten en niet-weten in de geest, waarin ik een niet-weten ervaar hoe het werkelijk te doen want nooit gedaan, vervolgens iets te doen in een weten in het leggen van relaties, waarin ik tegelijkertijd weet dat het niet kan blijven bestaan, en me hier dus uit terugtrek en weer terecht kom in het niet-weten.

Ik realiseer me dat ik op deze manier in geen enkele situatie de beslissing neem om het weten en niet-weten te stoppen, en in plaats hiervan te blijven circuleren in de geest in en als actie-reactie.

Ik realiseer me dat ik mezelf in veiligheid stel en behoud in een polariteit van weten en niet-weten als excuus om in en als zelf te bewegen, waardoor ik zogenaamd ‘veilige situaties’ creeer, binnen en buiten mezelf, welke niet zelf-oprecht zijn en waar ik vervolgens weer uitstap, op zoek naar mezelf in zelfoprechtheid.

Ik stop, ik adem. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van verdriet, en hierin te onderzoeken wat het is dat ik mis, wat hetgeen is waarvan ik me dus heb afgescheiden en waar ik bang voor ben te verliezen en waarin ik dus in afscheiding van mezelf besta en een weten en niet-weten creeer als houvast.

Ik realiseer me dat ik geen uitkomst hoef te weten, ik kan hetgeen ik ‘weet’ als geleerd heb als gereedschap als schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en adem, Toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een uitkomst en/of een startpunt dien te weten, waarin ik mezelf vasthoud in een polariteit van weten en niet-weten waarin ik heel veel energie in reactie in mezelf genereer, in plaats van in te zien dat ik toepas in ieder moment hetgeen ik weet in het moment als praktisch toepasbaar gereedschap.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden en op de gevolgen hiervan als het opvullen met ervaringen, van ervaringen van gemis in mezelf.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Desteni-I-process

Equal Money System

—————————————————————————————————————————————–

Dag 310 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

IngridS — Sun, 09 Jun 2013 07:21:52 +0000

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en creeren naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin ik denk en geloof dat ik angst ervaar om de fysieke taken niet aan te kunnen, in plaats van in te zien dat de angst die ik ervaar, te maken heeft met de reacties in mezelf die ik oproep door het creeren van een Gedachte in een moment waarin ik verlies van controle ervaar tegenover een ander wezen en/of in een gebeurtenis, en deze ketting van reactie als overweldigend ervaar, waarin ik angst ervaar hierdoor overweldigd te worden en blijven, niet ziende dat ik de ervaring van overweldiging in eerste instantie zelf in de geest gecreeerd heb, en gemanifesteerd tot een persoonlijkheid als ‘Het is me teveel’, welke de controle over mijzelf moet behouden op het moment dat ik ergens in stap wat ‘nieuw’ is, waarin ik dus geen programma klaar heb in de geest, en waarin ik dus ervaar de controle te verliezen, en door in en als een persoonlijkheid te gaan staan in dit moment – oproepend door een enkele gedachte – neem ik controle in en als de geest, niet ziende dat ik bestaande in de geest in en als controle in en als angst, mezelf in stand houd in en als angst, aangezien ik hetgeen ik bang voor ben – namelik om overweldigd te worden – zelf gecreeerd heb, en hierin angst ervaar voor mijn eigen creatie in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen creatie van overweldiging in en als mezelf in en als een persoonlijkheid, in dit geval als de persoonlijkheid ‘Het is me teveel’. en mezelf op deze manier in en als de geest ‘onder controle houd’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren in de ervaring van overweldiging in en als mezelf, welke ik heb opgeroepen door het creeren van een Gedachte als controle in een moment van een ervaring van controle-verlies als ik iets aanvang wat nieuw is waarvoor ik geen programma klaar heb, waarin ik de paniek projecteer op hetgeen ik doe/wil doen als wat nieuw is, zodat ik denk en geloof angst te ervaren voor hetgeen ik wil doen wat nieuw is waardoor ik hetgeen nieuw is nooit aanvang, maar blijf zitten in de ervaring van angst en controle, zelfs fysiek gemanifesteerd, in plaats van in te zien dat de paniek die ik ervaar, te maken heeft met de ervaring in en als de reacties als emoties die ik oproep in mezelf ten gevolge van een Gedachte als ‘ik kan het niet – ik weet het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te limiteren tot een systeem van angst en controle in en als de geest, en dit systeem van angst en controle te gebruiken als excuus om nooit iets nieuws aan te vangen, iets nieuws waarin ik geen programma klaar heb en dus niet ‘automatisch’ weet wat te doen in en als programma in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn eigen limitaties als angst en controle zelf creeer en fysiek manifesteer, en vervolgens leef in en als een persoonlijkheid als ‘Het is me teveel’ welke ik tevens fysiek als teveel ervaar, totdat en zodat ik niet meer zie dat ik mijn limitaties in en als controle in en als de geest zelf creeer maar geloof dat ‘ik dit ben’, en dit blijf geloven doordat ik het keer op keer, fysiek manifesteer, waardoor het werkelijk lijkt als wie ik ben.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van angst en paniek als ik iets aanvang wat nieuw is, waarin ik geen programma klaar heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van angst en paniek zelf oproep door een ervaring van controleverlies in een moment van iets waarvoor ik geen programma klaar heb, waarin ik ook nog eens reageer in en als een oud programma waarin ik ervaren heb de controle te verliezen over mezelf in een soortgelijk moment van niet-weten wat te doen en/of zeggen.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van angst in het oude programma als ervaring als herinnering, tevens gecreerd heb in mezelf door een gedachte, waarin ik een heleboel reacties in mezelf heb opgeroepen in een moment waarin ik niet wist wat te doen en/of wat te zeggen, en ten gevolgde van deze gedachte – die ik als controle mechanisme heb opgegooid/gecreeerd in mezelf – ik een heleboel reacties in mezelf heb gecreeerd welke ik als overweldigend ervaar en zo een persoonlijkheid ter controle te manifesteren in en als mezelf, om mezelf te beschermen tegen hetgeen ik als ‘onbekend, nieuw en dus vijandig’ ervaar, om vervolgens deze ervaring te projecteren op de aanwezige/op de woorden van de aanwezige in de herinnering en deze de schuld te geven van mijn reacties, niet ziende dat in het ‘schuld geven’, ik de mogelijkheid weggeef om zelfverantwoordelijkheid te nemen in en als mezelf voor de ervaring van controleverlies in en als mezelf.

2013 – Beginnen bij het Begin

2013 – Beginnen bij het Begin – Angst en Controle

2013 – Beginnen bij het Begin – Waar zijn Beslissingen op gebaseerd

Ik stel mezelf ten doel de herinnering nader te onderzoeken en voorbij de gebeurtenis zelf die ik heb opgeslagen als herinnering, te zien, en te zien wat het onbekende is wat me zoveel angst aanjaagt doordat het nieuw is en ik hierin niet weet wat te doen/wat te zeggen/hoe me te gedragen.

Ik stel mezelf ten doel, als ik me in situaties bevind die nieuw zijn, allereerst te stoppen en te ademen, en in en als de adem met mezelf te zijn, als startpunt, en in en als dit startpunt in en als de adem, te zien wat het beste is wat ik kan doen en/of zeggen in het moment.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Ter ondersteuning de serie van de Atlanteans over Nervositeit en Stress.

Ter zelf educatie de serie Quantum Mind Self Awareness over de werking van de geest

Desteni-I-Process-Lite

———————————————————————————————————————————

Dag 309 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

IngridS — Fri, 07 Jun 2013 06:57:58 +0000

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Vervolg Backchatdimensie:

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘nu doe ik het weer’, en hierin mezelf te veroordelen dat ik iets weer doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in en als gedachten die opkomen in the back of my head as backchat, praten in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met mezelf te praten in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat dit hetgeen is wat ik weer doe, met mezelf praten in mijn hoofd, elke dag, iedere keer opnieuw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke dag, iedere keer opnieuw in mijn hoofd praat met mezelf, en dit heel normaal vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het heel normaal te vinden om met mezelf te praten in mijn hoofd, zonder dat ik werkelijk weet wat ik aan het doen ben in mijn hoofd, in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘verdomme’, en hierin een negatieve energetische ervaring in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat ben ik toch een oen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf, in gedachten als backchat in mijn hoofd, als oen te bestempelen en zo superior tegenover mezelf te gaan staan in mijn hoofd, waarin ik polariteit creeer, zodat ik heen en weer kan bewegen tussen positief-superior en negatief-inferior, en zo in mezelf, energetische ervaringen creeer, waarin ik energie genereer ter overleving van mezelf in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik baal van mezelf’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te balen van mezelf, in plaats van mezelf te stoppen te participeren in het praten met mezelf in mijn hoofd, maar in plaats hiervan juist verder te praten, en het ‘balen’ opnieuw te gebruiken om energie te genereren in mezelf, waardoor ik opnieuw kan balen van mezelf, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk in energetische ups en downs te houden in mezelf in mijn hoofd door te praten met mezelf in mijn hoofd en te bewegen tussen positief-superior en negatief-inferior.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘leer ik het dan nooit’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het nooit leer, in plaats van in te zien dat ik het nooit geleerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in gedachten in mijn hoofd op iets wat ik nooit geleerd heb, namelijk het stoppen van participatie in het praten in mezelf mijn hoofd, en in plaats hiervan juist geleerd te hebben deel te nemen in het praten in mezelf in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb dat ‘ik het niet kan – het niet weet’ omdat ik het nooit geleerd heb, wat niet automatisch inhoudt dat ik het niet kan leren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een gedachte las ‘Ik kan het niet – Ik weet het niet’, en hierin te geloven dat ik het niet kan leren en niet kan weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachten te geloven als zijnde wie ik ben, in plaats van in te zien dat ik geleerd heb in mezelf te praten in mijn hoofd in gedachten en dat ik geleerd heb te geloven dat ik dit ben, het praten in mezelf als gedachten in mijn hoofd.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten als nu doe ik het weer, verdomme, wat ben ik toch een oen, ik baal van mezelf en leer ik het dan nooit?, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in mezelf in mijn hoofd praat.

Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben, maar dat ik geleerd heb me zo te gedragen in mezelf, en dat ik ben gaan geloven dat ik dit ben, dit gepraat in mijn hoofd welke bepaald gedrag met zich mee brengt.

Ik realiseer me dat ik hierin energie genereer door polariteiten te creeren en hiertussen heen en weer te bewegen, nog steeds in gedachten in mijn hoofd.

Ik realiseer me dat het bewegen in gedachten in mijn hoofd, een ervaring van beweging geeft, waarin een ervaring wederom een ervaring is van de geest, dus nog steeds een beweging in het hoofd, welke eventueel fysiek gemanifesteerd is en dus eventueel fysiek ervaren wordt.

Ik realiseer me dat het bewegen tussen gedachten als polariteiten in het hoofd me weghoudt van het bewegen in en als het fysiek in fysieke realiteit.

Ik realiseer me dat ik mezelf langzaam aan fysiek verlam, door te bewegen in gedachten in de geest.

Ik realiseer me dat ik mezelf in angst gevangen houd door te bewegen in gedachten in mezelf in het hoofd, welke gedachten voortkomen uit een enkele gedachte als herinnering als afbeelding in mezelf, welke ik ooit gemaakt heb ter controle in een situatie waarin ik ervoer de controle te verliezen, dus in een moment waarin ik ‘het niet wist’ in/als de geest, hetgeen ik nu nog steeds als situatie herhaal als welke ik ooit in een moment ervaren heb in een moment van onbekendheid en hierin een ervaring van angst als controleverlies, waarin ik een gedachte nodig dacht te hebben om controle te behouden over de situatie in mezelf.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik geen controle heb over een situatie buiten mij, en dat ik alleen mezelf richting kan geven, en dat ik juist door te proberen, controle te voeren en hierin een gedachte te creeren ter controle van de situatie, ik de werkelijke ‘controle’ over mezelf verlies, aangezien ik mezelf beweeg in en als de geest in en als een gedachte in en als controle, waarin ik me aanpas aan wat ik zie gebeuren om me heen en welke ik als voorbeeld neem/ooit heb genomen, waarin ik mezelf, gelijk als de adem, aanwezig in het fysiek, opgeef en verlies, ten behoeve van de aanpassing aan wat ik zie in mijn omgeving; vervolgens niet ziende dat dit de angst is die opkomt, iedere keer dat dezelfde ervaring getriggerd wordt in mij: de angst om mezelf te verliezen in aanpassing aan hetgeen ik zie gebeuren om me heen, namelijk het participeren in gedachten in en als controle, in een poging de omgeving te controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb iedere keer opnieuw angst in mezelf te creeren door een gedachte op de gooien en deel te nemen in een geloof in deze gedachte, waarin ik backchat creeer en een compleet karakter neerzet in en als controle waarin ik mezelf verlies, hetgeen is welke me werkelijk angst aanjaagt: het controleren van mezelf in en als angst, in en als gedachte, in en als backchat.

Ik stel mezelf ten doel de participatie in backchat als praten in mezelf in mijn hoofd, te stoppen. Indien gedachten terug blijven komen als patronen, schrijf ik deze patronen uit, aangezien ik me realiseer dat ik hier een karakter van gemaakt heb als ‘patroon’, als baas in mezelf, welke controle dient te voeren en behouden over mezelf in een bepaalde situatie waarin ik ooit angst heb ervaren in een ‘niet weten’ wat te doen.

2013 – Beginnen bij het begin – Angst en Controle

Als ik mezelf zie participeren in een niet weten wat te doen, dan stop ik, ik adem. Ik adem, en zie wat er in me opkomt. Ik breng de aandacht in mezelf en laat hiermee de controle als aandacht op de omgeving, los. Ik adem in de ervaring en laat deze door me heen gaan, welke de reacties als energetische ervaringen zijn, die naar voren zullen komen in het volgende blog in de reactiedimensie.

Wordt vervolgd.

Equal Money For All

———————————————————————————————————————————

Dag 308 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

IngridS — Wed, 05 Jun 2013 10:06:07 +0000

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is me teveel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is me teveel’ ten gevolge van een gedachte ‘ik kan het niet-ik weet het niet’ die een heel karakter uitlokt, waarin ik de reacties in en als mezelf in en als dit karakter als teveel ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat als ik het niet aankan?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet aankan ten gevolge van een gedachte als ‘ik kan het niet-ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mijn eigen reacties niet aankan welke opkomen in een situatie waarin ik de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ toelaat en dus geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘waarom moet ik dit allemaal doen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet te willen doen, niet mijn eigen angsten en weerstanden werkelijk onder ogen zien en in het fysiek doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dit gaat me nooit lukken’, ten gevolge van participatie en geloof in een gedachte als ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarbij ik de onderdrukte gerelateerde emoties en gevoelens in mijn fysiek heb opgeslagen, welke worden getriggerd en dus opkomen, welke ik als bevestiging gebruik voor de gedachte dat dit me nooit gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te vestigen in een geloof in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, met opvolgende gedachten als backchat als ‘dit gaat me nooit lukken’ ter rechtvaardiging van de angst die ik ervaar en ter rechtvaardiging om de angst niet onder ogen te hoeven zien en mezelf hierin te veranderen.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘het is me teveel’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn reacties en backchat als teveel ervaar, welke omhoog komen door de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, waarin de gedachte weer getriggerd wordt door iets van buitenaf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’ triggert en welke angst hieraan gerelateerd is; wat ben ik bang te verliezen – waar ben ik bang te falen?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als het me niet lukt?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst voor een niet lukken ervaar, welke ik als ‘falen’ zie.

Ik realiseer me dat de angst voor falen niet echt is, dat er geen werkelijk falen bestaat, en dat het enige wat ik als ‘falen’ zou kunnen omschrijven, is dat ik niet toegeef aan de angst voor falen.

Ik realiseer me dat als ik iets verkeerd doe, en/of als iets me niet lukt in werkelijkheid, dit iets is om te onderzoeken, en dat ik iets niet praktisch heb toegepast, wat over het algemeen komt doordat ik het nooit geleerd heb.

Ik realiseer me dat ik niet onder ogen wil zien wat ik allemaal niet geleerd heb.

Ik realiseer me dat over het algemeen ik iets niet wil loslaten in zelfinteresse in angst voor verlies van wat ik ken als mezelf, in en als controle.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de angst en weerstand voor het loslaten van wat ik ken als mezelf, in en als controle.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke reacties er in me opkomen als ik mezelf onder ogen zie in hetgeen ik niet geleerd heb en/of in hetgeen ik angst ervaar om los te laten. Ik schrijf en pas zelfvergingen en zelfcorrecties toe, als praktische toepassing die ik nu wel geleerd heb.

Ik stel mezelf ten doel, hetgeen me werkelijk niet lukt, te onderzoeken op het missen van informatie en/of praktische ondersteuning, en deze te zoeken en/of vragen aan iemand waarvan ik zie dat die het wel zelf heeft toegepast.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘waarom moet ik dit allemaal doen?’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik liever in mijn oude vertrouwde wereld van onwetendheid wil blijven zitten, zodat ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever in mijn oude vertrouwde wereld van onwetendheid te willen blijven zitten, waarin ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor mijn eigen weerstanden aangezien ik de ervaring zo afschuwelijk vind, dat ik er liever van wegloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever weg te lopen van de ervaring van mijn eigen weerstanden dan dat ik deze ervaring stop, ikzie, zelfvergeef en zelfcorrigeer, wat gelijk is aan verantwoordelijkheid nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als ik me bevind in deze afschuwelijke ervaring, en dus wil ik er niet in zien, waarmee ik dus mezelf als ‘fout’ – welke geen fout is als oordeel, maar een fout als verkeerd om als geprogrammeerd als een geest bewustzijn systeem – in stand houd, en hierin tevens de angst om iets fout te doen in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de weerstanden die ik ervaar in mezelf, en deze stap voor stap, adem voor adem, in te zien, te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, alleen met mezelf in intimiteit met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘mijn fouten’ moet delen met een ander, als soort van openbaring, in plaats van in te zien dat ik in eerste instantie gewoon kan delen met en als mezelf, en hierin intiem word en ben met mezelf, zodat ik mezelf in staat stel mezelf te zien, te vergeven – werkelijk te vergeven – en uiteindelijk zelf te corrigeren, zodat ik mezelf kan delen in zelfoprechtheid.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘dit gaat me nooit lukken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit patroon ‘zovele malen’ herhaald heb in mezelf, waarin het een enorme ophoping is gewoorden, welke ik niet werkelijk gecorrigeerd heb, en waarin ik dus de ervaring van ‘ik kan het niet – ik weet het niet’, vergroot, waardoor het ‘teveel’ lijkt om door te wandelen.

Ik realiseer me dat ik dit patroon als alles van mezelf in de geest wat gecorrigeerd dient te worden, in de toekomst projecteer en waarneem alsof ik alles in 1x moet corrigeren – wat niet lukt – en waarin ik mezelf dan veroordeel van het niet lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten onder te gaan aan dit ene punt, en alles op te geven vanwege dit ene punt, zoals ik meerdere malen gedaan heb, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, wederom bang te zijn voor de overweldiging van en door mijn eigen angst.

Ik stel mezelf ten doel, dag voor dag,moment voor moment, adem voor adem, op te pakken wat er zich aandient in het moment ter zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie, en adem voor adem, hier door heen te wandelen, en hetgeen niet in 1 x lukt, te markeren als zijnde iets wat ik nader dien te onderzoeken in mezelf, waarin ik dien te vertragen, specifieker dien te zijn, zodat ik mezelf de drukpunten als struikelpunten als weerstanden als angsten kan vergeven en zo mezelf kan ondersteunen in de zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd en rust te geven om de moeilijke punten door te wandelen en hierin comfortabel met mezelf te zijn en/of worden, en als ik dit niet ben, ook hier vrede mee te hebben.

Backchatdimensie wordt vervolgd

Desteni Art

———————————————————————————————————————