<a href="http://ingridschaefer1.wordpress.com/" title="Reis van ziel naar Leven" rel="home">Reis van ziel naar Leven

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

——————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

mei 7, 2013 by IngridS

Dag 290 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Angstdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Dag 289 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

Angstdimensie:

Dat ik niet gehoord word

Dat het oninteressant is wat ik zeg

Dat ik te lang en teveel praat

Dat ik teveel aandacht vraag

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet gehoord word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ‘niet gehoord worden’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van angst welke opkomt als ik denk dat ik niet gehoord word, welke zich ten toon spreidt als irritatie, waardoor ik niet direct herken en erken dat ik in angst verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik niet gehoord word, welke een verdwijnen is in een geloof in een gedachte dat ik niet gehoord wordt en hierin een geloof dat wat ik denk te zien in een ander, iets zegt over mij en/of de woorden die ik spreek, in plaats van in te zien dat a-het niet horen van een ander, iets zegt over die ander – welke uiteenlopende redenen kan hebben die ik niet kan inzien en niet hoef in te zien – en dat b-het geloof in een gedachte in/als mezelf hetgeen is wat werkelijk iets zegt over mij en waarin ik mijzelf definieer.

Als ik mezelf zie participeren in een irritatie als reactie op een te snel ja zeggen zonder dat er gehoord is wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in angst verkeer voor mijn eigen angst die opkomt als ik niet gehoord word door te geloven in mijn eigen gedachte als ‘je doet alsof’. Ik realiseer me dat ik me per direct identificeer aan deze gedachte, geprojecteerd op degene die me in dat moment niet hoort.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te horen als ik neig tot in reactie gaan op symptomen van een niet luisteren van de ander naar wat ik zeg. Ik luister naar mezelf in reactie en angst en pas zelfvergevingen toe op wat ik zie, hoor en ervaar in mezelf.

Ik onderzoek tevens wat ik wilde zeggen, of ik het wil herhalen en wie ik ben in het moment van spreken. Ben ik aanwezig in zelfinteresse in mijn eigen woorden of ben ik aanwezig in de adem in communicatie met de ander?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het oninteressant is wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘dat het oninteressant is wat ik zeg’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om oninteressant te zijn en van alles te zeggen wat een ander verveelt, aangezien ik zelf snel verveeld ben als ik naar iets moet luisteren wat ik niet interessant vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf snel verveeld te zijn als ik naar iets moet luisteren wat ik niet interessant vind, welke aangeeft dat ik verdwijn in gedachten over de woorden van de ander die ik bestempel als interessant, in plaats van hier aanwezig te blijven in mezelf in de adem, en te luisteren naar de woorden die de ander spreekt zonder er iets van te vinden, aangezien het iets ervan vinden hetgeen is wat ik als vervelend ervaar aangezien ik hierin verdwijn in een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als gedachten over hetgeen een ander vertelt, waardoor ik in reactie ga in mezelf, als reactie op dit geloof in de definitie van mezelf als gedachten over hetgeen een ander vertelt, waarin ik vervolgens mezelf als vervelend ervaar in/als reactie, en waarin ik me dus verveel, welke komt doordat ik allang in de geest verdwenen ben, waarin ik me nogal snel verveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in de geest te verdwijnen en hierin mezelf snel te vervelen, in plaats van hier aanwezig te zijn in het fysiek, te ademen, en te luisteren naar woorden die gesproken worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier aanwezig te willen zijn en te willen luisteren naar woorden die gesproken worden, aangezien ik dan verantwoordelijkheid dien te nemen voor mezelf en mijn reacties, welke ik verward met verantwoordelijkheid nemen voor de ander en de ander zijn/haar woorden, niet ziende dat ik alleen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijn eigen gedachten over de ander zijn/haar woorden; hetgeen ik niet wil en hetgeen ik angst voor ervaar, en dus ga ik weg in de geest, me niet realiserende dat zodra ik weg ben, ik mezelf gelijk stel aan mijn eigen gedachten over de ander, en ik alleen nog maar in en als deze gedachten vertoef, en hoe meer een ander eventueel uitweidt, hoe meer ik uitweid in gedachten hierover.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring dat het oninteressant is wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik stop, ik adem. ik onderzoek in mezelf wie ik ben in het moment van spreken.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van iets oninteressant vinden van wat een ander zegt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zodra ik iets bestempel dus beoordeel als oninteressant, ik aanwezig ben in de geest, die iets al snel oninteressant vindt als er geen energie uit te behalen valt. Dus ik realiseer me dat iemand iets vertelt waar ik geen energie uit kan halen en welke ik dus als oninteressant ervaar en beoordeel, zodat ik in deze beoordeling alsnog energie kan genereren.

Ik stop, ik adem, ik breng mezelf hier in het fysiek door iets fysiek vast te pakken of door mijn ogen op iets fysieks te richten en door te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel de woorden van de ander door me heen te laten gaan. Ik pas zelfvergevingen toe op hetgeen ik hierin vind in mezelf als gedachten over en reactie op de woorden van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te lang en teveel praat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring ‘dat ik te lang en teveel praat’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren langdradig te zijn en een ander hiermee te vervelen, met de draden van mijn bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik langdradig ben (geworden) in lange draden verwikkeld in/als bewustzijn in creatie van gedachten, terwijl ik liefst kort en duidelijk communiceer.

Als ik mezelf zie participeren in angst dat ik te lang en teveel praat, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik langdradig ben gewoorden lol geworden door in reactie te verdwijnen in de geest, en hierin lange draden te creeren als relaties als oordelen in mezelf, over mezelf en over de ander, en dus mezelf ga verwoorden in lange draden, voortkomend uit het onderbewustzijn, uit de reacties die ik heb onderdrukt en opgeslagen gedurende de opvoeding.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties als lange draden in/als bewustzijn in het onderbewuste in eerste instantie te stoppen, en hierna te onderzoeken door middel van schrijven, het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties en te zien uit welke gedachten ze zijn voortgekomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik teveel aandacht vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘dat ik teveel aandacht vraag’ te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om teveel aandacht te vragen als ik praat, aangezien ik als ik aandacht vraag als ik praat, ik verantwoordelijkheid moet nemen voor de woorden die ik spreek, en dus hier aanwezig moet zijn om in de woorden te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om hier aanwezig te zijn en in de woorden te staan die ik spreek.

Als ik mezelf zie participeren in angst om in de woorden te staan die ik spreek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik angst ervaar om aanwezig te zijn in de woorden die ik spreek, ik niet 100% zeker ben van de woorden die ik spreek en/of ik niet 100% zeker ben van mezelf aanwezig in de woorden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wie ik ben op het moment dat ik woorden spreek en hierin niet 100% aanwezig durf te zijn door middel van schrijven,het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden door participatie in en als angst, en hierin mezelf te absorberen waarin het onmogelijk lijkt om mezelf te bewegen en structuur te brengen in het ontrafelen van de structuren in mijn eigen geest.

Ik realiseer me hierin dat ik mezelf weg houd van overzicht en structuur, aangezien (ik als) de geest weet, dat als ik overzicht en structuur aanbreng in het proces, ik mezelf als de geest zal ontwarren en stoppen van participatie in en als structuur als systeem. de geest is opgebouwd in en als een gestructureerd systeem, en dus zal ik door middel van het aanbrengen van structuur, de geest kunnen ontwarren, inzien, zelfvergeven en corrigeren.

Als ik mezelf zie verdwijnen in angst als afleiding van het toepassen van gestructureerd het proces wandelen, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf wat ik aan het wandelen was en waarom ik mezelf in dat moment aflaat leiden/weg laat leiden de geest in. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik tegen kom in/als angst en omarm mezelf hierin. In de omarming, in de adem, breng ik mezelf terug in het fysiek totdat ik rustiger word.

Ik stel mezelf ten doel structuur toe te passen in het proces van schrijven om zo effectief mogelijk de structuren in mezelf in de geest te ontwarren.

Wordt vervolgd

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

—————————————————————————————————————————————

april 24, 2013 by IngridS

Dag 282 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dit blog is een vervolg op de uitwerking van:

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Consequentiedimensie:

Zelftwijfel

Onafgemaakte situaties, in hetzelfde cirkeltje rond blijven lopen

Niet in staat tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie

Een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer

Genereren van verdriet naar aanleiding van afwijzing

Stoppen met communiceren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelftwijfel te creeren ten aanzien van een ontkenning van een ander over het verkeren in een controlemechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel = in splitsing van mezelf – te trekken door te geloven in een ontkenning van een ander in participatie in controlemechanismen in/als vestigen van aandacht, zonder te onderzoeken hoe ik hier zelf in sta en wat ik zelf doe in/als controle in/als aandacht in/als geloof in wat ik buiten mij zie geprojecteerd op een ander, namelijk ontkenning, en door te projecteren buiten mij zonder volledig zelfonderzoek in/als reactie in mezelf, ontken ik mezelf, en dus splits ik mezelf op in/als reactie, en trek ik mezelf in twijfel, en door dit te projecteren op de ander buiten mij maak ik mezelf machteloos tot zelfverandering, en dus zit ik vast in mijn eigen controle in een geloof in machteloosheid in de geest, welke zich, keer op keer, blijft projecteren op iets of iemand buiten mij, aangezien ik door dezelfde ogen blijf zien in/als controle/machteloosheid/projectie, en dus lijkt het alsof het patroon zich blijft herhalen, wat ook zo is, want ik manifesteer wat ik leef in/als mezelf, in dit geval in/als controle, gevestigd in aandacht op iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus in cirkeltjes te blijven rondlopen in een geloof in controle in/als aandacht gevestigd op iets buiten mij, waarin de cirkeltjes zich manifesteren doordat ik blijf projecteren buiten mij en dus mijn aandacht in/als controle, buiten mijzelf blijf vestigen, en dus blijf ik mezelf buiten mezelf vestigen, en manifesteer ik mezelf in/als energie in/als controle in/als aandacht in afscheiding van mezelf, en dus trek ik mezelf in zelftwijfel, afgescheiden van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin niet in staat ben tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie met een ander – met name in partnerschap – waarin ik me in partnerschap ergens afhankelijk maak van de ander door projectie van mezelf op de ander in/als aandacht in/als controle, waar ik me vervolgens tegen ga verzetten, tegen deze zelfgemanifesteerde controle in/als aandacht buiten mij, waardoor ik wegloop uit de relatie in een poging om los te komen van de controle in/als aandacht gevestigd buiten mij, en hierin mezelf als oplossing tot het stoppen van de controle mechanismen in mezelf, te ontkennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit met name te manifesteren in partnerschap waarin fysieke intimiteit wordt gedeeld, wat iets is wat ik me al 25 jaar afvraag, namelijk wat het verschil is tussen vriendschap en partnerschap, waarin ik steeds uitkom op seks, en dus is seks als fysieke intimiteit iets wat ik nader dien te onderzoeken om hierin in gelijkheid met/als mezelf te komen in plaats van in afhankelijkheid in/als controlemechanismen van de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer te hebben gelopen, welke in mij door elkaar heen lopen en me overweldigen in ervaringen van spijt, weggestopt in mijn fysiek, en naar boven komend in een nieuwe relatie als dezelfde onopgeloste punten omhoog komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te aarzelen in het doorwandelen van de punten in/als mezelf in partnerschap aangezien in ieder punt wat ik doorwandel de spijt omhoog kom van hetgeen ik verkeerd gedaan heb in vorige relaties, tot aan spijt toe van het stoppen van die relaties in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik – keer op keer/relatie op relatie – de partner ‘blame’ – de schuld geef’ van hetgeen ik zelf niet heb opgelost in vorige relaties, en omdat ik de spijt van de missers in vorige relaties niet wil ervaren, creeer ik reacties naar de partner in/als projectie van hetgeen ik zelf niet onder ogen wil zien, waarin ik zelf mijn aandacht vestig op de ander en mezelf hierin ontken, en dus de 2 controle-mechanismen toepas waarin ik zelf verstrikt ben geraakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te genereren en accumuleren in mezelf naar aanleiding van afwijzing gerelateerd aan partnerschap, welke in feite afwijzing is van mezelf in zelfverantwoordelijkheid, keer op keer, relatie op relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met communiceren ten gevolge van de ontkenning van een ander in participatie in/als controlemechanismen, waarin ik mezelf en tevens de ander vasthoud en laat bestaan in en als deze controlemechanismen in/als aandacht geprojecteerd op de ander in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als zelfexpressie op te geven ten behoeve van een vasthouden aan een controlemechanisme in/als aandacht, zelf bestaande in/als de geest, in plaats van zelf te gaan staan in/als zelfverantwoordelijkheid in/als zelfexpressie.

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Fysieke Gedragsdimensie:

Weglopen

De rug toekeren

Verlamming, welke tevens de dikke darm stillegt/vertraagt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verlammen door mezelf weg te houden van een ander in ontkenning als oplossing om die ander geen kans meer te geven via energie als aandacht op mij gericht te leven – waar of niet waar – en hierin juist, in mijn poging om van ‘de ander’ als ‘de ander=de mind’ weg te gaan, te verdwijnen in de ander=de mind, en mezelf gevangen te zetten in de ervaring van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander in werkelijkheid – dus in een nieuwe laag van afscheiding in projectie – zonder in te zien dat ik aan het weglopen ben voor mezelf als de ander=de mind, en zonder in te zien in hoeverre ik mezelf hierin fysiek misbruik en dit misbruik en/als fysiek ongemak ben gaan gebruiken om zelf energie als reactie als ervaring te gaan gebruiken, en hierin mijn eigen fysiek nog meer te misbruiken door te verkrampen en uiteindelijk in de verkramping te verlammen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te lopen ten gevolge van de afkeer van mezelf in/als ontkenning van mezelf in wie ik ben geworden in/als aandacht als controlemechanisme.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in een ervaring van afwijzing/afkeer in/als reactie op ontkenning als controlemechanisme in/als aandacht gevestigd buiten zelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afkeer en hierin ervaringen van afkeer creeer, in een ontkenning van mezelf in hoe ik besta in de relatie.

Ik realiseer me tevens dat ik ervaringen van afkeer nooit verder onderzocht heb en deze ervaringen geloofd heb als zijnde, ik moet weg, ik ervaar afkeer dus de relatie is ten einde, zonder in te zien dat ervaringen van afkeer bestaan in/als controle mechanismen, en dat ik die met een reden in het leven heb geroepen en ben gaan leven in/als controle in/als ontkenning van mezelf.

Ik realiseer me dat deze afwijzing en afkeer plaatsvind in partnerschap waarin fysieke intimiteit plaatsvindt, waarin ik onder de afkeer lust ervaar, welke me angst aanjaagt, en dus heb ik ooit – waarschijnlijk als heel jong meisje – een laag hierover heen gelegd, welke me weghoudt bij de ervaring van lust, niet wetende dat lust/seksualiteit in onze samenleving niet geintegreerd is in het fysiek, maar afgescheiden plaatsvindt in/als de geest, welke angst aanjaagt en vele andere oordelen oproept in/als afwijzing van zelf in/als het fysiek.

Dus realiseer ik me dat ik ben weggelopen uit relaties waarin ik lust ervaar verdekt onder de afkeer, en in de lust ervaar ik een controleverlies, als ik werkelijk de fysieke intimiteit aan zou gaan, waarin het controleverlies angst aanjaagt, aangezien controle in/als de geest alles is wat ik ken in/als mezelf in/als aandacht gevestigd buiten mezelf, in ontkenning van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb verder te zien onder de afkeer en bij lust aan te komen, en in plaats hiervan de afkeer ben gaan leven, welke is gaan accumuleren, en waarin ik verschillende relaties ten einde heb gebracht wat wellicht niet nodig geweest zou zijn als ik in zelf had durven en kunnen zien en als ik had geweten dat lust zich vermomd en/of verbergt als ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat niemand me ooit verteld heeft – tot aan een paar maanden terug Bernard dit aangaf – hoe lust en afkeer als ervaringen met elkaar verweven kunnen zijn in/als controlemechanisme, en ik in deze verwarring, een scala aan relaties heb gelopen en beeindigd en hierin vele lagen in/als reactie in mezelf heb opgebouwd, en tevens schade aan levensomstandigheden van mezelf en/of een ander heb aangebracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te hebben gezien, volledig gemist te hebben, hoe lust zich onder afkeer kan verbergen, en hoe ik hierin mezelf dus volledig gemist heb als fysiek wezen in gelijkheid met/als zelf gelijk aan/als seksualiteit, en in plaats hiervan me af te keren van mezelf in/als fysiek wezen gelijk aan/als seksualiteit en verder te leven afgekeerd in de geest – op zoek naar een perfecte partner in de geest voor seks – waarin ik mijn ervaringen van afkeer projecteer op een ander als mogelijke partner buiten mij, waarin ik me keer op keer afkeer van de fysieke mogelijkheid tot inkeer in/als mezelf in/als het fysiek, en fysiek te onderzoeken wie ik ben in fysieke intimiteit en in/als het fysiek in het algemeen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen van afkeer in mezelf terug te halen naar zelf en te onderzoeken en zelfvergeven, om te zien wat er onder verborgen ligt.

Ik stel mezelf ten doel stap voor stap, adem voor adem, door de ervaringen van afkeer en angst voor controleverlies heen te wandelen en niet mezelf in het diepe te gooien zoals ik altijd gedaan heb in fysieke intimiteit.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van spijt, dan stop ik, ik adem. Ik omhels mezelf in de ervaring, laat de ervaring door me heen ga en sta mezelf toe direct te zien wat ik verkeerd heb gedaan.

Ik realiseer me dat, alleen als ik direct in de ervaring zie en hier doorheen met behulp van zelfvergeving wandel, ik vrij kom van de ervaring van spijt. En alleen als ik vrij kom van de ervaring van spijt, ben ik in staat om de oneindige cirkel van spijt manifesteren te doorbreken.

Ik realiseer me dat ervaringen van spijt verbonden zijn aan persoonlijkheden en persoonlijke omstandigheden en voorkeuren, en dus kan ik via spijt zien als ingang van het inzien van waar ik mezelf afhankelijk gemaakt heb van een persoonlijkheid in afhankelijkheid van iets of iemand buiten mij en dus in angst voor verlies van iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van spijt door te lopen en mezelf hierin te ondersteunen in geduld, met het gereedschap van schrijven en toepassen van zelfvergevingen welke leidt tot zelfinzicht, waarin ik mezelf in staat stel op te staan in/als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel huidige omstandigheden met gezond verstand en plezier te benaderen en niet te verwarren met ervaringen in/als relaties tot herinneringen uit het verleden.

Ik stel mezelf ten doel de relaties tot/als herinneringen door te lopen in/als mezelf in schrift en zelfvergeving waardoor ik mezelf in staat stel huidige omstandigheden te wandelen in/als zelfverandering/zelfcorrectie van wat ik verkeerd heb gedaan in het verleden in/als afscheiding van mezelf in projecties op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel herinnering en heden naast elkaar/tegelijkertijd/in gelijkheid in/als zelf te wandelen en te gebruiken als ondersteuning van elkaar (herinnering en heden) in/als mezelf, en niet opnieuw weg te lopen en verder te leven in afscheiding van mezelf in projectie op iets en/of iemand buiten mij, maar in het heden relaties in/als herinneringen terug naar zelf te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek, stap voor stap, adem voor adem, een voor een.

Agreements
Redefining Relationships

——————————————————————————————————————————-

april 22, 2013 by IngridS

Dag 281 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dit blog is een vervolg op de uitwerking van:

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Woede/razernij, ongeloof, verbazing, opgeven, verdriet/wanhoop, onverschilligheid, schuld, weigering, het niet meer weten, bullien, oneerlijk, onmacht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een rage als woede en razernij in mij te laten ontsteken door de ontkenning van een ander op hetgeen ik zie gebeuren in fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb woedend als razend te reageren in mezelf, dus in de geest te gaan razen, wat allemaal binnenin mij gebeurt, welke ik niet toon, en dus moet deze razernij als reactie ergens heen, welke een opslag als verkramping is in mijn fysieke spieren in nek-schouder-rompgebied inclusief dikke darm veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als zo oneerlijk te ervaren als een ander iedere participatie in controlemechanismen ontkent, terwijl het 1+1 optellen is, zelfs al weet je niet exact hoe de mechanismen werken, dat beiden in controle verwikkeld zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal verongelijkt te ervaren doordat ik fysiek ervaar dat ik in controle schiet, in/als reactie op controle buiten mij, en doordat een ander in controle dit niet fysiek ervaart, diegene ontkent dat er controle gevoerd wordt, zonder in te zien dat er een compleet karakter in frequency gevormd is die ‘niets doet en onschuldig’ is, ogenschijnlijk ‘okay en comfortabel’, welke in/als karakter een stadium verder uit het fysiek is verdwenen dan de fysiek voelbare verkramping en verstijving, en dus niets meer voelt en hierin zelfs kan voordoen relaxed aanwezig te zijn en alles op mij/de ander kan schuiven als mijn reacties, aangezien ik toch zoveel fysiek ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te denken dat een ander ‘beter af’ is die geen fysieke pijn en fysiek ongemak ervaart, in plaats van zelf in te zien, dat dit een stadium verder verwijderd van het fysiek is, en door zelf te denken dat ik hierin ‘minder’ ben, creeer ik situaties waarin ik dit denk te zien in een ander naar mij toe – welke wellicht ook zo is – maar welke niet van invloed is op mij als ik hierin gelijk ga staan aan mezelf in/als de fysieke pijn die op het moment aanwezig is, aangezien de aanwezigheid van de geest in het fysiek nu eenmaal pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mijn reacties op de ander in ontkenning, en hierin mezelf in afscheiding te manifesteren en tevens weigering tot zelfexpressie ter ondersteuning van mezelf en eventueel van een ander, en hierin juist de pijn in het fysiek te manifesteren in/als afscheiding in een karakter dus in ontkenning van wie ik werkelijk ben, in een gedachte ‘beter af’ te zijn maar in werkelijkheid juist verder van mezelf in/als het fysiek vandaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oneindig verdriet te creeren als overlevingsmechanisme in mezelf binnen de situatie van aandacht en ontkenning als controlemechanismen, en dit verdriet uit te leven en in mijn leven te manifesteren op het gebied van het aangaan van een intieme relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat iemand ontkent te participeren in controle mechanismen in/als aandacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in mijn ongeloof in/als reactie op de ontkenning van een ander in controle mechanismen in/als aandacht, en hierin mezelf volledig te controleren in/als ongeloof in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door een ontkenning van een ander, waarin ik geloof dat de ontkenning van een ander iets zegt over mij, en door dit te geloven en dus in ongeloof te vervallen als iemand ontkent, ontken ik mezelf in/als leven hier aanwezig door in reactie in/als de geest te verdwijnen, wat de werkelijke oorzaak is van mijn verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat een ander de ontkenning in zelf wel wil stoppen, aangezien ik mijn hele leven heb ervaren dat er geen wil is om de ontkenning in zelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te ervaren dat er geen wil is om de ontkenning van participatie in controle in/als aandacht, in zelf te stoppen door dit te zien als voorbeeld, en door te geloven in dit voorbeeld en dit voorbeeld te volgen, ben ik zelf gaan participeren in ontkenning van leven door vast te blijven houden aan mijn ongeloof in/als de geest, en hierin mezelf en de ander geen mogelijkheid meer te geven zelf te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de ander geen mogelijkheid te geven door vast te houden aan een polariteit van geloof/ongeloof gerelateerd aan verandering in zelf, waarin in dit vasthouden, het daad-werkelijke fysieke leven als fysiek een verandering wandelen, wordt ontkend en dus niet mogelijk gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van het zien van een ontkenning van controle mechanismen in/als aandacht in een ander, niet ziende dat ik mezelf opgeef in geloof in afhankelijkheid van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan bullien, lelijk te gaan doen naar de ander die ontkent in controle mechanismen in/als aandacht te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag, stemtoon en woordkeuze te laten bepalen door het gedrag van een ander in ontkenning van controlemechanismen in/als aandacht, waarmee ik de ander probeer te controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om boos te worden en lelijk te doen naar de ander toe die participeert in ontkenning in controle mechanismen in/als aandacht, en hiermee mijn eigen gedrag in/als controle in/als de geest te rechtvaardigen, waarin ik geen voorbeeld en dus geen verandering kan bewerkstelligen, niet in mezelf en al helemaal niet in de ander, aangezien ik zelf vastzit in geloof en ongeloof, woede en razernij, verdriet, wanhoop, afhankelijkheid en rechtvaardiging in/als de geest, welke me aanzet tot bullien naar de ander toe wat nog het enige is dat ik zie als trigger-punt/trigger character van wat er gebeurt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het trigger character de schuld te geven van wat er gebeurt in mij, wat feitelijk hetzelfde is als mijzelf in/als character in/als de geest, geprojecteerd op de ander buiten mij, de schuld geven, en zo mezelf als de ander=de mind gevangen te houden in een scenario/ervaring van schuld, in plaats van zelfvergeving toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een ervaring van niet meer weten ten gevolgen van de ontkenning van participatie in controle mechanismen in/als aandacht van de ander, welke, als ik alles terughaal naar zelf, geprojecteerd is, en dus weet ik het niet meer ten gevolge van participatie in ontkenning van controle mechanismen in/als aandacht van de ander=de mind, dus van mijzelf in/als de geest. En zolang ik mijn eigen participatie in controlemechanismen in/als aandacht in/als de geest ontken, kan ik niet inzien wie ik geworden ben, en dus kan ik mezelf niet vergeven, en dus kan ik mezelf niet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf te zien in participatie in/als controle mechanismen in/als aandacht in/als de geest, zodat ik zelf niet hoef te veranderen, en in plaats hiervan er alles aan doe in de geest om de situatie en/of de ander(=de mind) te veranderen, met alle gevolgen van dien in/als backchat en reacties welke plaatsvinden in het onderbewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet alleen kan in aanwezigheid van een ander, en dus steeds alleen ben om het alleen te kunnen doen, waarin ik niet werkelijk de innerlijke situatie oplos maar mezelf buiten spel plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onmacht te ervaren ten aanzien van mijn reacties in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk te ervaren dat ik in zelf moet zien en een ander niet, dat die ander gewoon in ontkenning door kan wandelen, in plaats van in te zien dat dit niet langer zo is, dat een ieder in de eigen geest zal moeten zien wie die is geworden, en dat dit het enige is wat een ieder werkelijk alleen moet doen, op aarde in het fysiek, of indien niet opgepakt, in de dimensies na sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien, dat zolang ik weiger het zelf alleen te doen in een ervaring van onmacht en oneerlijkheid, ik vasthoud aan de ander(=de mind), geprojecteerd op de ander, en dus mezelf vasthoud in afhankelijkheid van een ander, waarin ik geloof iets nodig te hebben van die ander om mezelf werkelijk vrij te maken, zonder in te zien dat dit voortkomt uit een opvoeding in de geest, waarin ik mezelf heb opgegeven ten behoeve van de geest in afhankelijkheid van de ouders als voorbeeld, en ten behoeve van een ongelijk geldsysteem, waarin ik ben gaan geloven dat ik dit ben, die ik in de geest in/als energie in afhankelijkheid van relaties in de geest, en door dit geloof te gaan leven in het fysiek, ben ik dit ook geworden, en heb ik dit gemanifesteerd in mijn fysiek, en dus zal ik wie ik geworden ben in acceptatie van geloof in controle-mechanismen, zelf moeten inzien, zelfvergeven en corrigeren, om mezelf vrij te maken en mezelf opnieuw geboren te laten worden, dit keer echt en blijvend.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in reacties op een ontkenning van een ander buiten mij, in controle mechanismen in/als aandacht in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer, en dus dat ik spreek in/als de geest, en dus in/als controle. Ik onderzoek in mezelf wat maakt dat ik reageer. Wat wil ik van de ander die ontkent? Zolang ik reageer, wil ik iets van een ander en heeft het dus invloed op mij als die ander ontkent.

Ik stel mezelf ten doel de reacties in mijzelf op een ander buiten mij in ontkenning op controle mechanismen in/als aandacht in/als de geest, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren en te onderzoeken waar ik me afhankelijk maak van de ander(=de mind) en dus de ander wil gaan controleren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat ik denk en geloof nodig te hebben van een ander buiten mij, en hetgeen ik ontdek hierin, zelf te vergeven en hier gelijk aan te gaan staan, en zo te integreren in/als zelf. Als ik er gelijk aan sta en het niet meer nodig heb ter overleving in/als de geest dus in/als energie, kan ik zien en/of bespreken of fysiek een verandering mogelijk is tot het fysiek delen van hetgeen ik geintegreerd heb in zelf, door de afscheiding ervan in/als reactie in mezelf, te hebben gestopt.

————————————————————————————————————————–

april 21, 2013 by IngridS

Dag 280 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dit blog is een vervolg van de uitwerking van:

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Stoppen van iedere interactie, me terugtrekken in mezelf, kortaf antwoorden, de ander volledig links laten liggen, afscheiding in en van mezelf en projectie op een ander en hierin bestaan in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere interactie te stoppen in een geloof dat de aandacht van de ander in/als controle iets met mij te maken heeft, in een geloof dat de ander via de aandacht op mij kan leven, in plaats van in te zien dat de ander=de mind via aandacht op mij leeft, welke ikzelf in/als de mind ben – ik ben de ander=de mind in afscheiding van mezelf – en ik leef via aandacht als energie van mezelf als substantie, en eet mezelf als het ware op hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf als substantie te leven en mezelf op te eten ten gevolge van een geloof dat de aandacht van de ander buiten mij in/als controle iets met mij te maken heeft, en hierin niet te zien dat ik de aandacht van de ander=de mind binnenin mij projecteer op een ander buiten mij in afscheiding van mezelf, en mezelf hierin in aandacht gevangen houd in/als energie, en mezelf als substantie hierin opeet, aangezien energie substantie nodig heeft om te verbranden/om van te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken in mezelf om aan de aandacht van de ander buiten mij te ontsnappen, in plaats van in te zien dat in het terugtrekken, ik mezelf terugtrek in de geest/mind, en mezelf zo volledig absorbeer in de geest, waarin ik juist volledig vatbaar ben voor de geest aangezien ik hierin geloof dat ik de geest in/als energie ben, en in/als de geest als energie, ben ik onderhevig aan energiestrijd ter overleving/beweging in/als energie wisselend van negatief-neutraal-positief, waarin de beweging tussen de polariteiten energie geeft en dus een ervaring van leven, welke de ander buiten mij ook doet, en om beiden in leven te blijven, houden we onszelf in/als energie in controle en proberen de ander buiten ons in de tegenovergestelde rol te duwen, zodat we energie in de geest kunnen genereren in/als reactie op elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te antwoorden als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik probeer mijn energie bij me te houden en de ander geen energie wil geven, wat direct duidelijk maakt dat ik spreek in energie dus in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen ‘korten’ op aandacht als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik mezelf aanpas, dus reageer in/als de geest, op wat een ander wel of niet doet, of eigenlijk pas ik me aan in/als reactie op een geloof in mezelf in de geest in wat ik zie en interpreteer in de ander buiten mij, dus feitelijk kort ik mezelf – doe ik mezelf tekort – als reactie op een geloof in teveel aan aandacht, en zo houd ik mezelf in/als de geest in beweging/in leven in/als energie door te bewegen van een teveel naar een tekort, waarin ik ondertussen probeer mezelf te behouden in de neutraliteit, oftewel de spaarstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te proberen in de spaarstand te houden, om zo min mogelijk energie te genereren in mezelf, waarin ik mezelf dus terughoudt in/als angst om mezelf op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander volledig links te laten liggen als ik bemerk dat de ander=de mind, dus ikzelf in/als de geest op reactie op een ander buiten mij, teveel energie genereer en ik niet meer in de spaarstand kan blijven bestaan, en ik als enige optie (kan ik hier een optie op nemen??) zie om de ander volledig links te laten liggen zodat ik kan blijven bestaan in de neutrale spaarstand in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig af te scheiden in en van mezelf in/als energie in participatie in de neutrale toestand als spaarstand, waarin ik een soort onbereikbaarheid heb gecreeerd in mezelf voor de ander buiten mij, om te kunnen blijven bestaan in/als energie op een laag pitje, en hierin net te doen of ik me nergens mee bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het behoud van mezelf in/als energie op een laag pitje in de spaarstand, een desinteresse in/als zelfinteresse te creeren ten opzichte van andere mensen buiten mij, bestaande in/als angst – welke ook zelfinteresse is – om mezelf volledig op te branden als ik nog langer participeer in de interactie met de ander waarin ik zoveel energie genereer in mezelf in een strijd om positieve energie in/als aandacht tegenover negatieve energie als juist geen aandacht, dat ik mezelf hierin opbrand in reactie.

Angstdimensie:

Angst om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander door participatie in beweging in/als energie in/als reactie in mezelf op de aanwezigheid van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf in angst zie verkeren om mezelf op te branden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik in deze angst verkeer, ik al in de geest in energie verkeer en ik dus bezig ben met mezelf als substantie op te branden, welke niet aanwezig is in de adem. ik stop, ik adem. Ik laat de angstigheid als anxiety vrij via het borstgebied.

Ik stel mezelf ten doel allereerst de angstigheid/ervaring van angst in mezelf te stoppen, alvorens ik iets zeg en/of als ik juist niets zeg en/of doe en in mezelf een terugtrekken ervaar.

Als ik mezelf kortaf zie antwoorden op een vraag van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf kort door de ander=de mind geen energie te willen geven, en juist in dit niet willen geven als weerstand, genereer en verbrand ik alsnog energie.

Ik stel mezelf ten doel de weerstand tot antwoorden als korting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik mezelf verloochen als ik wel antwoord geef en de weerstand in mezelf stop/hierdoor heen beweeg.

Als ik een ervaring van zelfverloochening heb als ik door weerstand heen beweeg/weerstand tot antwoorden stop in mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf in/als energie verloochen, aangezien ik gefuseerd ben met/als energie in/als de geest en hierin ben gaan geloven dat dit is wie ik ben, en als ik dan iets anders doe dan wat mezelf in/als energie versterkt en/of behoudt, ervaar ik dit als verloochening van mezelf, welke een verloochening is van mezelf in/als energie, welke als ervaring van verloochening opnieuw energie genereert.

Ik realiseer me dat de geest ingenieus is opgebouwd, en dat er een hele trucendoos is om mezelf in/als energie in beweging te houden.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op de trucendoos in/als de geest die ik tevoorschijn haal ter behoud van mezelf in/als energie, waarin ik mezelf vrij maak van positieve en negatieve lading in/als ervaringen, zodat ik door de ervaringen van weerstand heen kan bewegen.

Als ik mezelf zie participeren in een volledig links laten liggen van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit links laten liggen tevens gemanifesteerd heb als tegenhanger van het aandacht vestigen op iemand, welke ik zelf als vervelend ervaar. Ik realiseer me dat links laten liggen een vorm van aandachtig geen aandacht geven is, en dus participeer ik nog steeds in/als aandacht in de geest, aandachtig niet-gericht op de ander, dus vastgezet in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een aandachtig niet-richten op de ander.

Als ik mezelf zie participeren in een aandachtig niet-richten van aandacht op een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf zo vastzet in/als tegenhouden van aandacht.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in het moment van links laten liggen als aandachtig niet-aandacht richten. In/als de adem zie ik hoe ik me kan bewegen in het moment en of het nodig is iets te spreken.

Als ik mezelf zie participeren in backchat en reactie, welke een manifestatie zijn van projectie van mezelf als de ander=de mind op de ander buiten mij, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in ervaringen die ik zelf gecreeerd heb in/als gedachten, backchat en hieruit volgend reacties als emoties en gevoelens, en dus ben ik druk met mezelf in/als ervaringen, welke me zo vervelend doen voelen. Aangezien dit getriggerd wordt door iets in de aanwezigheid van de ander en/of een karakter van de ander, neig ik naar het projecteren van mijn reacties in/als karakter op de ander.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties als reacties in/als karakter, op de aanwezigheid van de ander, in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, ik schrijf zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen, zodat ik mezelf in het fysiek kan ondersteunen, begeleiden en richting geven, als ik me bevind in een situatie waarop deze reacties in mezelf in/als karakter, getriggerd worden.

Ik realiseer me dat ik opgebouwd ben in/als reacties in/als karakter, en dat dit in vele lagen verwikkeld is, en dus zal ik niet in 1x alles stoppen in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel de realiteit te zien als toetsing van hoe effectief ik ben in het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op wie ik geworden ben in/als reacties in/als karakters.

Ik stel mezelf ten doel mijn zelfinteresse in pogingen tot behoud van energie in/als de neutrale spaarstand, te stoppen in zelf, adem voor adem, situatie voor situatie, totdat het stil wordt in mij, vrij van reacties in/als energie.

Ik realiseer me dat de neutrale spaarstand in/als de geest, kan lijken op een vorm van stilte in mij. Ik realiseer me dat ik bij lange na niet stil ben maar participeer in en neutraal karakter om energie te besparen.

Ik stel mezelf ten doel de aandacht in/op mezelf te richten en deze te gebruiken om in zelf te zien en onderscheid te maken tussen mezelf in stilte en mezelf in neutrale energetische spaarstand in afscheiding van mezelf.

DAY 9: I Am War

Featured Art Work by Ann Van Den Broek

——————————————————————————————————————————–

april 12, 2013 by IngridS

Dag 276 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer

Angstdimensie:

Dat ik beslis weg te gaan omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert

Dat ik vastzit in een situatie die niet verandert

Dat ik mezelf opgeef als ik in de situatie blijf

Dat ik het fout doe en/of zie

Dat ik tot in den treuren de ander aan het corrigeren ben

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beslissen weg te gaan omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik wegga omdat een ander niet in de ontkenning in zelf wil zien en dus niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren zelf niet te veranderen doordat ik wegloop, en hierin dus ook mijzelf ontken in de verandering waartoe ik in staat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik vastzit/vast kom te zitten in een situatie die niet verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om te veranderen binnen de situatie, en daarom de situatie wil veranderen en/of verander door bijvoorbeeld weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds de situatie te veranderen door weg te gaan, en hierin mezelf de mogelijkheid te ontnemen tot zelfverandering binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik mezelf kan veranderen in een situatie, waarin en waardoor eventueel de situatie verandert, doordat het zo afschuwelijk voelt binnen de situatie dat ik er zo snel mogelijk uit weg wil en beslis weg te gaan, fysiek en/of in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf opgeef als ik in de situatie blijf, aangezien ik het binnen de situatie ervaar alsof ik doodga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring binnen de situatie, als doodgaan, voor waar aan te nemen, en hierop mijn beslissingen te baseren, in plaats van in te zien dat ik een ervaring heb in de geest waarin de geest het winnen van energie opgeeft, wat een startpunt als opening is om eindelijk tot leven te komen, als ik ten minste in de situatie blijf en mezelf toepas in adem, zelfvergeving en zelfcorrectie en hier blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijk willen hebben in wat ik zie gebeuren als belangrijker te zien en ervaren dan zelf te veranderen, onafhankelijk van wat de ander wel of niet ziet en wel of niet ontkent in zelf; waarin ik me realiseer dat door gelijk te willen hebben, ik mezelf ontken in gelijkheid in/als mezelf, waarin ik in staat ben tot zelfverandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verontwaardigd te zijn door de ontkenning die ik plaats zie vinden, dat ik vergeet te ademen en mezelf opgeef in 1 moment en verdwijn in verontwaardiging, waarin ik mezelf ver-ontwaardig tot een energiestrijd in gelijk en niet gelijk hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik afhankelijk ben van de ander die wel of niet in zelf ziet, en hierin dus de strijd aan te gaan en gelijk te willen hebben, in plaats van mijn eigen reacties in te zien, te stoppen en zelf te vergeven, en hierin gelijk te gaan staan aan mezelf, en van hieruit in gezond verstand te zien wat te doen binnen de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, als de ander ontkent in en als een ervaring te leven in controle, al dan niet gerelateerd aan mij, mijzelf volledig terug te trekken en te verdwijnen als oplossing om duidelijk te maken dat ik niet wil dat de ander via zijn/haar ervaringen leeft die zij/hij ervaart ten aanzien van mij, aangezien ik dan door die ander gedwongen zal worden in de rol te blijven die eenzelfde ervaring geeft, en dus zal die ander controle blijven voeren, bewust of onbewust, om mij in die rol te houden, en zal tevens deze vorm van controle ontkend worden als zijnde ‘ik doe niets, ik zit hier gewoon’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als een ander, eventueel, via zijn/haar ervaringen, van mij leeft, dat vat of invloed heeft op mij, in plaats van in te zien dat dit alleen invloed op mij kan hebben als ik geloof in de controle die dit met zich meebrengt en tevens als ik iets wil van de ander en mij dus gerelateerd maak aan die ander, waarin de relatie ergens op energie gebaseerd is en ik me zelf afhankelijk gemaakt heb van (geloof) in energie in mezelf, gerelateerd aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren dat ik afhankelijk ben van de eventuele controlemechanismen van een ander, in plaats van in te zien dat 1 deze ervaring komt doordat dit vroeger was als kind, afhankelijk van de opvoeders welke nu niet meer speelt; 2 dat deze ervaring van afhankelijkheid nog komt door de geest-geld-relatie en 3 dat ik mezelf afhankelijk maak van mezelf in/als de geest in reactie op de ander in ontkenning, al dan niet in controle mechanismen, als ik aanwezig blijf in/als reactie op de ander, in plaats van in zelf te zien en mijn reacties te stoppen en zelf te vergeven, en in te zien dat als ik dit niet doe, ik zelf ontken dat ik het zelf in handen heb en mezelf dus als leiding als leven als in staat tot richting geven ontken.

DAY 1: Who I Am as Money

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien hoe deze controlemechanismen tevens gerelateerd zijn aan seks/desire for sex, aangezien seks direct gerelateerd is aan energie in de geest in afhankelijkheid van een ander in de geest en een in de geest gelegde relatie die angst voor verlies van deze relatie met zich meebrengt, en dus moet er ergens controle gevoerd worden in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren constant bezig te moeten zijn met het corrigeren van een ander die niet direct in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet bezig te willen zijn met het corrigeren van een ander die niet direct in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onwil te creeren ten aanzien van de ondersteuning van een ander in het benoemen van gebieden die ik zie en hierin de ontkenning in de wereld in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ontkenning in de wereld in stand te houden door zelf in onwil te verkeren ten aanzien van het benoemen van een ander in ontkenning, aangezien zodra ik de ontkenning van een ander benoem, ik mijn eigen ontkenning van mijzelf, geprojecteerd op de ander als de ander=de mind, in moet zien en deze dus zal stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in onwil verheven boven de ander te bewegen in de geest, in een meer zien maar niet willen delen en/of ondersteunen in correctie, en hierin zelf controle te voeren in de geest en zo mijn eigen angst in/als controle in stand te houden, aangezien ik mezelf in controle dus in/als angst/gerelateerd aan angst in stand houd, waarin er altijd angst aanwezig is dat een ander hetzelfde doet als ik, namelijk controle voeren in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in controle ter behoud van mezelf in/als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind in/als mijn eigen geest, tot in den treuren te corrigeren zonder werkelijk zelf te veranderen, en dus bezig te blijven in de geest in een cirkel van eeuwige verbetering, in plaats van in te zien dat ik de participatie in de geest dien te stoppen en vergeven, en hierin mezelf in staat stel werkelijk te veranderen in realiteit, met en als voldoende moed om de verandering ook daadwerkelijk in fysieke realiteit te wandelen en door de fysieke ervaring van de weerstanden heen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het fout te doen/hebben gedaan als de ander ontkent en hierin de ontkenning van de ander te geloven en mijn eigen waarneming in twijfel te trekken en hierin alles op zelf te betrekken maar van binnen wel backchat en reactie te creeren ten aanzien van de ander in ontkenning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de ervaring van fout doen voort komt uit het ‘verkeerd’ doen als gekeerd in/als de geest, door mijn ervaringen en controlemechanismen op de ander te projecteren en mezelf hierin vast te zetten in de beelden en gedachten die de controle voeren in mezelf, welke getriggerd worden door een ander buiten mijzelf, en hierin werkelijk te geloven dat een ander mij vasthoudt en vast kan houden in controle, in plaats van in te zien dat ik de enige ben die hierin controle kan voeren door relaties in stand te houden in/als de geest met tot gevolg als angst voor verlies en de hieruit voortkomende reacties in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een controle mechanisme van een andere persoon persoonlijk te nemen en hierin persoonlijkheden te creeren waarin ik mezelf in controle houd en tevens zelf controle ga voeren op de ander(=de mind) in het vormen van relaties, en in het vormen van relaties weer persoonlijkheden te creeren, etc.

Zelfcorrecties volgen.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet alleen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik kan het niet alleen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het alleen moet doen, in plaats van in te zien dat door weg te lopen, ik het steeds alleen moet doen, in plaats van in de situatie waarin ik niet alleen ben, zelf alleen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties, en van hieruit verder te zien wat het beste is in de situatie en hoe mezelf hierin richting te geven.

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, alleen, met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uit kijkend

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbeelden alleen, met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uitkijkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een afbeelding van mezelf, alleen, met een verslagen gezicht, met nietsziende ogen voor me uitkijkend.

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Wat maak je me nou

Ik zie het toch?

Dit is ongelofelijk

Laat dan maar

Ik doe het zelf wel

Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben

Het zal wel aan mij liggen

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Woede/razernij, ongeloof, verbazing, opgeven, verdriet/wanhoop, onverschilligheid, schuld, weigering, het niet meer weten, bullien, oneerlijk, onmacht

Fysieke Gedragsdimensie:

Weglopen

De rug toekeren

Verlamming, welke tevens de dikke darm stillegt/vertraagt

Consequentiedimensie:

Zelftwijfel

Onafgemaakte situaties, in hetzelfde cirkeltje rond blijven lopen

Niet in staat tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie

Genereren van verdriet naar aanleiding van afwijzing

Stoppen met communiceren

Wordt vervolgd, de dimensies zijn nog niet compleet uitgeschreven.

Free Interviews

———————————————————————————————————————–

april 10, 2013 by IngridS

Dag 275 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)