april 14, 2013 by IngridS

Dit blog is het vervolg van de uitwerking van

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Wat maak je me nou

Ik zie het toch?

Dit is ongelofelijk

Laat dan maar

Ik doe het zelf wel

Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben

Het zal wel aan mij liggen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘wat maak je me nou’, en in de participatie in deze woorden een ervaring van arrogantie, afkeer en verontwaardiging te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik zie het toch?’, en in participatie in deze woorden mezelf te rechtvaardigen in participatie in deze backchat doordat ik ‘het toch zie’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘dit is ongelofelijk’, en in deze participatie en hierin geloof in de waarheid van deze woorden, ongeloof in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘laat dan maar’, en in participatie in de woorden ‘laat dan maar’ iedere mogelijkheid tot communicatie in gezond verstand op te geven en in plaats hiervan me af te keren/om te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren en om te keren door participatie in en geloof in de backchat in mijn hoofd, en hierin afkeer van de ander te creeren, niet ziende dat dit komt doordat ik me letterlijk heb afgekeerd/omgekeerd in de geest, en hierin een negatief geladen ervaring van ‘afkeer’ te manifesteren in mezelf, welke elke keer getriggerd wordt tegenover soortgelijk karakter welke zich laat zien in/als ontkenning, waarin ik door me af te keren, de ontkenning in stand houd en mezelf en tevens de ander de mogelijkheid ontneem om mezelf te corrigeren, door de afkeer als negatief geladen reactie te stoppen in zelf, de backchat welke me heeft doen afkeren/omkeren te stoppen in zelf, en aanwezig te zijn in de adem, zodat ik de werkelijkheid van de situatie kan zien zonder geladen deeltjes als energie welke me fysiek doen afkeren, waarin ik mezelf de mogelijkheid geef mezelf richting te geven en met gezond verstand in de situatie te zien en hier eventueel woorden in te gebruiken die richting geven als wat het beste is voor iedere aanwezige (al dan niet aanwezig in de geest).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin een ervaring van minachting en boosheid te manifesteren in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te minachten door participatie in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin een ervaring van ‘me beter voelen’ te creeren ten opzichte van de ander in een zelf doen als onafhankelijk van de ander, zonder te zien dat dit direct minachting inhoudt en voortbrengt van mezelf als leven en van de ander als leven en hierin van alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘het zelf doen’ te doen in participatie in backchat in de geest, om mezelf voort te bewegen in/als energie in de geest en dit als zelf doen te definieren, zonder hierin werkelijk iets als Zelf te doen, als stoppen van participatie in/als energie in/als backchat, en van hieruit te bewegen in gelijkheid als zelf als wat het beste is voor mezelf en iedere aanwezige in de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben‘ en hierin mezelf ongelijk op te stellen alsof ik wel moeite doe en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik moeite moet doen en dat een ander moeite moet doen, en dat moeite doen en struggelen duidt op het behalen van een oplossing, en dat ogenschijnlijk makkelijk doen, duidt op het niet behalen van een oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en hierin hetgeen ik zie, op te splitsen in moeilijk en makkelijk, en hierin bezig te zijn in en polariteit, en boosheid als energie te creeren als er niet moeilijk gedaan wordt, aangezien ik hierin geloof dat er geen oplossing behaald zal worden, en dus bezig te blijven met het verdedigen van moeilijk doen, welke een ‘makkelijk doen’ tegenover mij manifesteert, waar ik vervolgens boos op kan worden en dus energie kan genereren, en waarin ik me tevens beter kan voelen in het geloof dat ik, in het struggelen als moeilijk doen, bezig ben een oplossing te behalen en het dus beter doe dan degene die in mijn ogen ontkent en makkelijk doet hierin, waaraan ik koppel dat die niet bezig is een oplossing te behalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een oplossing te willen behalen, in plaats van de oplossing te zijn door de polariteit in mezelf, in dit geval als deze ‘val’ in moeilijk en makkelijk, te stoppen in mezelf en van hieruit te zien hoe mezelf te bewegen in/als oplossing binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een situatie moet oplossen, en als dit niet lukt en/of als ik de ander in mijn ogen niet mee zie werken als bijvoorbeeld ontkenning, een scala aan reacties als energie te genereren binnenin mezelf, in plaats van de oplossing binnenin zelf te zien als het oplossen van de polariteit binnen in mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘het zal wel aan mij liggen’, en hierin mezelf tot slachtoffer van de situatie te maken, waarin ik een geloof creeer dat ik er niets aan kan veranderen, in plaats van in te zien dat ik, door te participeren in backchat en hierin een slachtofferrol te creeren welke reacties als energie genereert in zelf, ik mezelf niet verander maar een slachtoffer maak van mezelf in/als de geest in/als reacties in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien en geloven dat het inderdaad ‘bij’ mij ligt, ‘in’ mij ligt, de oplossing, welke ik niet zie door te participeren in backchat als ‘het zal wel aan mij liggen’, waarin ik net doe alsof ik alle ‘schuld’ op me neem, waarin ik ondertussen helemaal niets verander in zelf, en juist aanwezig blijf in de geest in een scenario van schuld gekoppeld aan de slachtofferrol en stiekem de ander de schuld kan blijven geven, en waarin het lijkt of ik alles naar zelf haal, maar waarin geen werkelijke zelfverantwoordelijkheid aanwezig is als ikzelf in zelfverantwoordelijkheid als wat het beste is voor zelf als leven en hierin voor de ander als leven en voor alle leven, in gelijkheid.

DAY 3: What does it Really Mean to be ‘Alive’?

Als ik mezelf zie participeren/neigen tot participatie in backchat in welke vorm dan ook, dan stop ik, ik adem. Ik adem diep in en stop voor een moment, voordat ik iets zeg en/of doe. Ik adem uit, en laat de participatie in backchat gaan.

Ik realiseer me dat ik, door participatie in deze backchat, mijn eigen reacties binnenin mezelf manifesteer, welke ik vervolgens koppel aan de andere aanwezige, welke in feite alleen maar gekoppeld is aan de ander=de mind, dus aan mijn mijzelf in/als de geest/aan mijn eigen geest, maar welke ik projecteer op de ander, aangezien ik als de geest alleen maar kan projecteren op een ander buiten mij.

Door projectie op iets buiten mij, mis ik de koppeling van mijn eigen reacties aan mijn eigen backchat in/als mijn eigen geest, en als ik de koppeling mis, kan ik mezelf niet corrigeren, ik kan niet schakelen, en blijf dus keihard doorrijden op de energie van de geest.

In deze energie van/in/als de geest, manifesteer ik mezelf als slachtoffer, en ervaar ik mezelf dus daadwerkelijk als slachtoffer, van mijn eigen reacties, welke getriggerd worden door iets in een ander als karakter buiten mij, en welke ik direct koppel aan die ander buiten mij, waarin ik me slachtoffer ervaar van het andere karakter buiten mij, zonder te zien wat er werkelijk gebeurt binnenin mij, en zolang ik dit niet zie, blijf ik ook in werkelijheid slachtoffer aan iets of iemand als een karakter buiten mij, welke tot gevolg heeft dat ik het karakter buiten mij wil en ga controleren in een poging om de reactie binnenin mij, te stoppen. Hierin vindt het misbruik plaats.

Ik stel mezelf ten doel de participatie in backchat in mezelf te stoppen.

Als ik merk dat een bepaalde backchat terug blijft komen, onderzoek ik waar de backchat vandaan komt en wat ik hierin dien uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel me niet langer te laten leiden/lijden door participatie in mijn eigen backchat en hierin mijn eigen reacties als gevoelens en emoties te creeren, aangezien ik hierin slachtoffers maak, van mezelf en indirect van een ander karakter buiten mij die nog niet in staat is in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk te zien hoe ik mijn eigen reacties als gevoelens en emoties creeer en manifesteer door participatie in mijn eigen backchat – al dan niet onderdrukt – en hierin mezelf tot slachtoffer te maken en mezelf te misbruiken, welke tevens altijd misbruik voortbrengt van een ander buiten mij, ook al wil ik het niet, ook al bedoel ik het niet zo, ook al zie ik het niet en ook al ontken ik het omdat ik het niet zie.

How Thoughts Create Physical Reality

www.equalmoney.org

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

april 7, 2013 by IngridS

Dag 273 – Expressie en de Darm – Ruimte – Het huis in Zegveld

Ik las in een chat een zin over de belangrijkheid van Ruimte voor ieder mens. Het is een begrip wat ik hier en daar wat vervormd heb, als zijnde ruimte als groot huis durf ik niet in te nemen, ruimte voor mezelf om niet zoveel ‘rekening te houden’ met andere mensen om me heen heb ik ook niet zoveel durven innemen – waarin ik met rekening houden bedoel aanpassen in gedrag aan het gedrag van anderen in mijn omgeving en hierin mijn aandacht op een ander te vestigen, dus in het bewustzijn aanwezig te zijn, en zo zelf geen ruimte over te houden – en ruimte in mezelf gevend/willend aan kleine excuses en vrijheden om iets ‘op mijn eigen manier’ te doen.

Probleem:

Ik begin bij het huis in Zegveld. De realisatie van het nemen van een beslissing op basis van een gedachte dat het huis te groot is voor mij alleen en dat het oneerlijk als niet reeel is om daar alleen te wonen, sloeg me in het gezicht toen ik de woorden las over de belangrijkheid van ruimte. Ik kan kort zijn: ik mis de ruimte, in het huis en om het huis. Met name als je af en toe met 2 mensen in een huis rond hobbelt, is een ruimte zoals het huis in Zegveld heeft, echt heel prettig.

Oplossing:

Onderzoek van het begrip ruimte in mezelf, alleen en in aanwezigheid van een ander.

Uitschrijven van de redenen welke hebben meegespeeld tot het nemen van de beslissing van verhuizing (waar met name mijn eerste mindconstruct in SRA2 over gaat, welke ellenlang is, dus het uitschrijven vind grotendeels hierin plaats).

Beloning:

Balans vinden in ruimte in binnen- en buiten wereld.

Stoppen van de ervaring van gemis van ruimte buiten mij.

Gedachtendimensie:

Ik mag niet alleen in dit grote huis wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet alleen in dit grote huis mag wonen.

Afbeeldingsdimensie:

Mijzelf in een groot huis, alleen, met een wezenloos gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf af te beelden alleen in een groot huis met een wezenloos gezicht.

Backchatdimensie:

Ik ben alles kwijt wat me lief is

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles kwijt ben wat me lief is.

Ik offer mezelf op

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mezelf opoffer door weg te gaan uit het huis, in plaats van in te zien dat ik juist voor mezelf heb gekozen door vanaf de basis in communicatie een eventuele relatie op te bouwen, en als dit niet lukt, mezelf uit de relatie te halen, aangezien het destructief is voor mezelf en voor de ander om hierin te blijven in ongelijkheid in een situatie waarin ik weet dat ik de communicatie niet voor elkaar ga krijgen en de relatie hierdoor niet voor elkaar ga krijgen, aangezien ik hier niet in wil staan als de communicatie niet als basis werkt, en deze blijft niet werken als ik niet meewerk doordat ik dit niet wil.

Life Review – Real Communication

Ik krijg het financieel niet voor elkaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het financieel niet voor elkaar krijg in dit huis, wat ik al 7 jaar probeer, en waarin ik wel steeds rondkwam maar tegelijkertijd steeds de gaten aan het vullen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gaten te vullen in mijn bankrekening, welke feitelijk gaten vullen zijn van de blanco-gebieden in mezelf die ik niet in wilde zien, en waar ik ook geen tijd voor heb om in te zien zolang ik bezig blijf met gaten vullen in mijn bankaccount.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een tevreden gevoel te hebben bij het voor elkaar krijgen van de gaten vullen in mijn bankrekening, en tegelijkertijd steeds meer te zien dat ik het hier in dit huis niet voor elkaar zou krijgen om de blanco gaten in mezelf te vullen, aangezien ik bezig ben en moet zijn met het gaten vullen in de bankrekening om te kunnen blijven wonen waar ik woon.

Ik krijg het alleen niet voor elkaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het alleen niet voor elkaar krijg, het onderhoud en de financien voor het huis, en dus een deur openlaat voor een ander in het huis, welke angst geeft dat ik iemand in huis toelaat wat ik eigenlijk niet wil als oplossing om in het huis te blijven wonen.

Ik blijf alleen achter in dit huis

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alleen achter blijf in dit huis en hier geen relatie kan opbouwen (?) aangezien het huis vrij afgelegen ligt en ik niet gemakkelijk heen een weer kan reizen en/of te bereiken ben.

Reactiedimensie (gevoelens/emoties):

Verlies, verdriet, schuld, opoffering, veroordeling, eenzaamheid, angst

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat m en ik niet door het punt van communicatie heen zijn gekomen terwijl we de rest van de praktische basis op hadden gebouwd, en dit ene punt van communicatie als niet communicatie haalde alles onderuit, waarop ik mijn beslissing heb gebaseerd de relatie te stoppen, maar waarmee ik ook alles wat we wel hadden opgebouwd, moest achterlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlies te ervaren bij het achterlaten van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuld te ervaren bij het alleen wonen in het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opoffering te gebruiken als reden om het huis te verlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het huis te verlaten terwijl nog niet geheel helder was wat de beweegredenen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzaamheid te ervaren alleen in het huis nadat m weg was, en hier niet opnieuw ‘alleen achter te willen blijven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik in de eenzaamheid een beslissing zou nemen om m weer toe te laten in het huis – aangezien ik geen logische reden zag om hem niet toe te laten in zo’n groot huis – welke in werkelijkheid gebaseerd zou zijn op angst om alleen achter te blijven in een ervaring van eenzaamheid en angst dat ik het financieel niet zou redden en/of niet genoeg zou overhouden om alsnog te verhuizen, en dus iemand toe zou laten ter samenleving als overleving terwijl ik dit niet zo werkelijk wilde.

Fysieke Gedragsdimensie:

Fysiek niet ‘op kracht’ komen door te lange reisafstanden zonder comfortabel vervoer en door teveel praktische werkzaamheden in- en rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek niet op kracht te komen in lange reisafstanden zonder comfortabel vervoer en teveel praktische werkzaamheden in- en rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek onvoldoende tot trainen van mijn spieren te komen op en manier die ik leuk vind in groepsverband op muziek, aangezien er daar weinig beschikbaar is in een klein dorp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek achter de feiten aan te hobbelen en niet op kracht te komen en dit te compenseren met de mooie woonomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wandelingen in Zegveld wel te missen als beweging waar ik het gemakkelijker en prettiger vond om te gaan wandelen doordat ik daar direct in de weilanden liep.

Consequentiedimensie:

Verhuizing waarin de verschillende beweeg-redenen van tevoren niet geheel onderzocht zijn door een ervaring van haast en angst hierin verweven, welke twijfel en splitsing en een ervaring van missen in mij achteraf geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verhuizen voordat de verschillende beweegredenen van tevoren geheel onderzocht zijn door een ervaring van haast en angst hierin verweven, welke twijfel en splitsing en een ervaring van missen in mij achteraf geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van twijfel, splitsing en missen in mijzelf te creeren door te verhuizen voordat ik de verschillende beweegredenen van tevoren geheel onderzocht heb door een ervaring van haast en angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van haast en angst mijn beslissingen te laten beinvloeden, waardoor ik beland in zelftwijfel en hierin mezelf mis in zekerheid in zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en haast – gelinked aan financien – te laten bepalen om te verhuizen zonder volledig onderzoek van tevoren, waarin ik moest kiezen of dit huisje dat werd aangeboden te aanvaarden waarin ik mezelf financieel stabiel maak, en achteraf de punten door te lopen in zelf, of het huisje af te slaan, de punten in zelf eerst door te lopen, welke mezelf (langer) in financiele onzekerheid zou houden, waarin ik de onduidelijke schommelingen in de economie te riskant vond om langer uit te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beslissing welke in gezond verstand is gemaakt – en tevens een consequentie – te laten beinvloeden door zelftwijfel welke ontstaat door de ervaringen die omhoog komen als consequentie van deze beslissing.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel de redenen die opkomen in en als gemis van iets in mezelf, gekoppeld aan het huis in Zegveld, alsnog te onderzoeken in mezelf – deels in het mindconstruct – en hierin in vrede in en met mezelf te komen en zijn.

Als ik mezelf zie neigen tot het nemen van een beslissing in haast en angst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in ‘in haast en angst genomen beslissingen’ twijfel en splitsing in mezelf creeer door te handelen in angst en haast, welke een handeling is in de geest, afgesplitst van mezelf in gezond verstand, aanwezig in de adem Ik zie in mezelf of het mogelijk is langer de tijd te nemen voor het nemen van een beslissing en wat de consequenties zijn van wel of niet een beslissing nemen. Ik zie in mezelf wie ik ben in het moment van haast en angst en waar ik bang voor ben, wat de angst voor verlies inhoudt, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf gelijk te stellen aan al hetgeen ik hier lastig vind te ervaren in het nieuwe huis, waarin ik me dus heb afgesplitst van deze ervaring in mezelf, waarin ik opnieuw in de ervaring van twijfel en gemis en splitsing ga gerelateerd aan de verhuizing, aangezien hetgeen ik hier lastig vind, in het huis in Zegveld niet aanwezig was, en dus denk ik dat het daar ‘beter’ was in het moment van afscheiding van een lastige ervaring in het nieuwe huis.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor het doorwandelen van dit proces en dit mindconstruct, en tegelijkertijd mezelf te pushen de punten in te zien en op te pakken en de ervaringen van afscheiding die ik steeds tegenkom, in zelf te vergeven, zodat ik mezelf vrij maak om te corrigeren in het fysiek.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————————–

maart 27, 2013 by IngridS

Dag 265 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-3)

Dag 264 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-2)

Dit is een vervolg op Dag 264 waarin Probleem, Oplossing en Beloning genoemd staan. Klik op de link hierboven.

Angstdimensie:

Geen ervaring van intimiteit en/of connectie, en hierin een verloren gevoel, met als gevolg dat ik beslis dat ik weg moet als ik deze connectie niet ervaar.

Angst voor verlies van wat ik net gevonden heb in connectie

Gedachtendimensie:

Verbeeldingsdimensie:

Mijzelf liggend op bed, kijkend naar ‘de man’, in een ervaring van ‘mijn doel bereikt hebben’.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Melancholie, liefde als stroming in het borstgebied, verdriet

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Hij gaat toch weer weg

Ik moet er nu van genieten want dit duurt niet lang

We hebben alleen dit moment

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekken rondom middenrif, verkrampen als vasthouden, adem inhouden

Consequentiedimensie:

Relaties die stoppen ten gevolge van het missen van een ervaring van intimiteit/connectie bij een van de twee personen en/of uit angst voor verlies van deze ervaring van intimiteit/connectie bij een of beide personen.

Relationship Succes Support Intimicy Personality 1-2-3-4

What is Sex – Love as Sex 1

What is Sex – Love as Sex 2

What is Sex – Fulfilment as Sex

Angstdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om me verloren te voelen zonder ervaring van connectie en/of intimiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik wegga ten gevolge van een missen van een ervaring van connectie en/of intimiteit in een geloof dat ik dit nodig heb om een relatie met iemand te starten en/of voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een relatie met een ander moet starten en/of voortzetten waarvoor een ervaring van connectie en/of intimiteit nodig is in mezelf en bij de ander, in plaats van in te zien dat het woord relatie al geconstrueerd is op een connectie, aangezien relatie connectie is in/als de geest, en als ik een relatie nastreef, ik automatisch connectie denk en geloof te moeten ervaren om een relatie in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van verloren voelen, in een angst voor de consequenties die ik hieraan gekoppeld heb en geleefd heb en in een angst dat ik deze consequenties weer zal creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om door de mand te vallen dat ik helemaal geen connectie en/of intimiteit ervaar voor/met een andere persoon, maar hier wel mee samen ben/samen in bed lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd moeite te hebben gehad om deze ervaring van connectie en/of intimiteit, die ook wel liefde genoemd wordt, te delen, aangezien ik altijd ervaren heb dat deze ervaring niet blijvend is, en ik een volgende keer deze ervaring van connectie en/of intimiteit, genaamd liefde, niet kan delen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf liggend op bed te zien, kijkend naar de man in een ervaring van ‘mijn doel bereikt hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een man te gebruiken om mijn doel te bereiken welke ik in verbeelding gecreeerd heb als ultieme ervaring, en hier in stilte van te willen genieten en deze dus niet uit te willen spreken, want dan verdwijnt mijn eigen ervaring in de geest in relatie met mezelf in de geest, gecreeerd in verbeelding, welke plaats vindt tussen me, myself and I, en waarin de man helemaal geen rol speelt behalve een personage in mijn verbeelding.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet te ervaren als ik me bevind in een ervaring van intimiteit en/of connectie zoals ik me heb voorgesteld in mijn verbeelding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen en willen communiceren over deze ervaring in mij van melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet, aangezien als ik erover communiceer, er een kans bestaat dat deze ervaring als vervulling van mezelf, verbroken wordt doordat het personage – de man – wellicht iets zegt of doet wat niet in deze verbeelding als vervulling past, en de droom als verbeelding met een ervaring van melancholie, liefde als stroming in borstgebied en verdriet als reactie, verbroken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van liefde te koppelen aan een ervaring van melancholie en verdriet, en hierin in de zogenaamde liefdesrelaties, steeds een situatie te creeeren waarin ik verdriet en melancholie ervaar, welke samenhangt met het weggaan van de man en/of met het weggaan van mezelf, om de ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, gekoppeld aan melancholie en verdriet, in stand te houden in mezelf, en hierin een ervaring van beweging te hebben, welke beweging is in/als reactie in/als gevoelens en emoties dus in/als de geest.

Backchatdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘hij gaat toch weer weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘ik moet er nu van genieten want dit duurt niet lang’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘we hebben alleen dit moment’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds ultieme momenten te creeren en na te jagen in een poging ‘dit ene moment’ te beleven als alles wat er is, niet ziende dat dit ene moment deel uitmaakt van een ultieme ervaring in de geest, ook wel ‘De Kracht van het Nu’ genoemd, welke zo gepromoot wordt in de tegenwoordige spiritualiteit, onder andere door Eckhart Tolle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit najagen van het ultieme moment, steeds in bed te zijn gestapt en fysiek intiem te zijn geweest met een man om dit ultieme ene moment Nu te beleven, zonder te onderzoeken of de relatie uberhaupt kans van bestaan heeft, waarin ik dit ene moment in het Nu gebruik om in de geest op voort te leven in een ervaring van connectie en/of Intimiteit in Stilte in Isolatie in mezelf in de geest in een reactie als ervaring van melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te gaan op zoek naar het volgende ultieme moment en dus naar de volgende man, als ik niet zo’n ultiem moment ervaar en/of ervaren heb, en hierin tevens mijn ervaring van verdriet en melancholie in stand te houden welke gekoppeld is aan een ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, waarin ik verdriet en melancholie ervaar door een geloof als ‘dat ik verder moet en niet kan blijven’, of in een angst dat ‘de man verder moet en niet kan blijven’.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen te trekken rondom middenrif, te verkrampen als vasthouden, en de adem in te houden ten gevolgen van de angst voor verlies in mij, welke een angst is voor het verlies van mijn eigen illusies als verbeelding in de geest welke een ervaring van connectie en/of verbinding geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren me verloren te voelen zonder deze ervaring van connectie/verbinding, en dus een controle in mezelf in het fysiek gemanifesteerd te hebben als houvast in mezelf in/als de geest in controle, welke gebaseerd is op angst voor verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben en wat te doen zonder deze ervaring van connectie en/of intimiteit, en hierin als houvast mijn fysiek te verkrampen en ongemak te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever verkramping als ongemak als houvast te creeren in mijn fysiek dan in te zien, te ervaren en toe te geven dat ik zelfonoprecht geweest ben in het samenzijn met een man en in het najagen van een doel in de geest, waarin de man een rol gespeeld heeft in mijn geanceneerde verbeelding.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te creeren die stoppen ten gevolge van het missen van een ervaring van intimiteit/connectie bij een van de twee personen en/of uit angst voor verlies van deze ervaring van intimiteit/connectie bij een of beide personen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het creeren van deze relaties die steeds stoppen, een illusie als verbeelding als ervaring van intimiteit en/of connectie in stilte in mezelf te behouden en hierin mezelf vast te houden in een ervaring en/of verbeelding in de geest.

Aanvullend:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in reactie op de man, waarin ik zal zien dat alles wat ik ervaar, over mezelf gaat, en dus liever een ervaring in stand houd in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn reacties iets met de man te maken hebben en hierin de reacties onderdruk – waarin de reacties natuurlijk niet positief zijn of juist te overweldigend positief zijn – in een angst mijn reacties te projecteren op de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de reacties van de man op mij – die niet positief zijn of juist overweldigend positief – iets met mij te maken hebben/iets over mij zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf op te willen vullen met positieve reacties van de man op mij, zodat ik niet in de ervaring kom van me verloren voelen en niet weten wat ik moet doen.

De Gedachtedimensie wordt zichtbaar:

Gedachtendimensie:

‘Het mag niet gezien worden’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Het mag niet gezien worden’ zonder dat ik door heb via deze Gedachte te leven maar mezelf voort te zetten in de gevolgen van de Gedachte als angst, backchat, reacties, fysiek gedrag en consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven/mezelf voort te zetten/voort te bewegen in de gevolgen van de Gedachte ‘Het mag niet gezien worden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niet gezien mag worden dat ik niet van de een houd en wel van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb twee personen in de geest in mezelf tegen elkaar uit te spelen in mijn begrip van wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik van iemand moet houden, en bang te zijn dat zichtbaar wordt dat/als dit niet zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ook niet te willen inzien dat ik niet van iemand houd/hoef te houden, aangezien ik dan ook mijn illusie van wel van een ander houden, op moet geven, immers, als ik niet van iemand hoef en kan houden in een ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, dan geldt dit voor ieder-een, en niet voor de een wel en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een stilzwijgende familieovereenkomst voort te zetten en voort te leven in/als deze overeenkomst met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verbergen als en dat ik geen intieme connectie ervaar, en hierin mezelf in/als zelfexpressie te onderdrukken in de berging in/als mijn fysiek en zo fysiek gedrag als consequentie te manifesteren, in plaats van in te zien dat ik hetgeen ik onderdruk, kan expressen in de toepassing van zelfvergevingen.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel alle reacties die ik ervaar in mezelf in samenzijn met een man, naar zelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin op te staan in zelfintimiteit.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties die ik heb op de reacties die de man heeft in samenzijn met mij, naar zelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin op te staan in zelfintimiteit.

Ik realiseer me dat alles wat zich in mij afspeelt, iets over mij zegt, en dat alles wat zich in een ander afspeelt, over die ander gaat.

Ik realiseer me tevens dat hetgeen zich in mij en/of in die ander afspeelt, niets zegt over de voortzetting van de situatie maar alleen iets zegt over wie ik en/of de ander is in het moment, gebaseerd op het verleden, welke iets is wat kan worden ingezien, stopgezet, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in de fysieke realiteit, waarin in gezond verstand en zelfwil, vrij van al deze reacties in zelf, een beslissing kan worden genomen over het voortzetten van de situatie. Ik realiseer me dat dit een proces is, welke niet gebaseerd is op 1 beslissing, maar welke zich laat zien in vele beslissingen wie ik ben in ieder moment, en in beslissingen in wie de ander is in ieder moment, waarin ik alleen beslis wie ik ben, en waarin de ander beslist wie die ander is.

Ik realiseer me dat ik alleen sta in de beslissing wie ik ben in ieder moment, onafhankelijk van een ander en van de situatie waarin ik me bevind.

Dag 212 – De Intimiteit Personaliteit

Dag 263 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg)

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————————-

december 12, 2012 by IngridS

Dag 197 – Zelfvergevingen op relaties – 29 – zelfvergevingen/zelfcorrecties ‘ik vind je leuk’

Dag 196 – Zelfvergevingen op relaties – 28 – ik vind je leuk

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voeden met een ervaring van iemand leuk vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voeden met een ervaring van leuk gevonden worden door iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voeden met een ervaring van iemand niet leuk vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voeden met een ervaring van niet leuk gevonden worden door iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig geconsumeerd te ervaren door een energie-entiteit welke ik gecreeerd heb in ervaringen van leuk en niet leuk vinden en leuk en niet leuk gevonden worden, waarin ik niet gezien heb dat de ervaring van geconsumeerd worden voortkomt uit het consumeren door mijn eigen bewustzijnssysteem in polariteit in afscheiding van mezelf, en dus mezelf geconsumeerd ervaar door een ander waarop ik mijn bewustzijnservaring projecteer of waarvan ik geloof dat de ervaring van de ander van mij leuk of niet leuk vinden ook maar van enige invloed kan zijn op hoe ik mezelf ervaar, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen ervaring bepaalt (het geconsumeerd worden als een ervaring van penetratie als een volledig doorboren door de energetische bewustzijnservaring) hoe ik mezelf ervaar en neerzet in deze ervaring, waarin ik de ervaring werkelijkheid maak en keer op keer mezelf in/als deze ervaring bevestig zodra deze ervaring getriggerd wordt door aanwezigheid van een ander in een leuk en/of niet leuk vinden, wat in feite in aanwezigheid is van ieder ander mens aangezien in de interactie met een ander mens dit waardesysteem geactiveerd wordt, maar welke duidelijker aanwezig is in de 1 op 1 relatie en dus geeft deze relatie de mogelijkheid deze ervaring als relatie te stoppen en in te zien.

Ik stel mezelf ten doel volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaringen van geconsumeerd en doorboord worden door/in een bewustzijnservaring van leuk vinden en leuk gevonden worden en van niet leuk vinden en niet leuk gevonden worden en dus voorbij/achter de balans te zien van het leuk vinden. Ik realiseer me dat ik hierin vele relaties als personaliteiten heb gecreeerd, allen voortkomend uit mijn waardesysteem in/als bewustzijn van leuk en niet leuk vinden.

Ik stel mezelf ten doel de relaties als personaliteiten welke ik gecreeerd heb ter bevordering van mijn waardesysteem van leuk en niet leuk vinden in/als bewustzijn in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelfcorrecties toe te passen waarna ik mezelf kan corrigeren/veranderen in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf in dit doorwandelen van de relaties als personaliteiten welke ik gecreeerd heb ter bevordering van mijn waardesysteem van leuk en niet leuk vinden waarin ik me realiseer dat dit ingewikkeld in elkaar zit in de lagen van het bewustzijnssysteem gewikkeld in het bewuste, onderbewuste en onbewuste systeem.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een ervaring van geconsumeerd als doorboord worden in aanwezigheid van een andere persoon/persona, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de andere persoon een persona in mij activeert die mij consumeert in/als bewustzijn. Ik realiseer me dat ikzelf toesta doorboord te worden door een persoonlijkheid in aanwezigheid van de andere persoon. Ik realiseer me dat ik niet van de andere persoon kan verwachten de persona te stoppen, aangezien ik de andere persoon als mens niet kan sturen hierin. Ik kan alleen mezelf sturen in dit proces. Dus ik stop, ik adem, ik adem door de ervaring heen die in me opkomt. Indien nodig schrijf ik later uit wat er gebeurt in mij, wat ik ervaar, en wie er geactiveerd wordt, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe. Vervolgens corrigeer ik mezelf in de volgende ontmoeting in/als het fysiek. Als ik zie dat na 3-4 weken van zelfcorrectie in het fysiek dezelfde ervaring op blijft komen, onderzoek ik opnieuw waar ik een dimensie gemist heb in deze persoonlijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aandacht als focus op de ander gericht te hebben als in een ander leuk vinden of niet leuk vinden of leuk gevonden worden of niet leuk gevonden worden waarin ik de ander verantwoordelijk maak voor wie ik ben in dat moment, en dus de ander de schuld geef van wie ik ben in dat moment, in plaats van in te zien dat ik me schuldig voel tegenover mezelf dat ik constant verwijderd ben van mezelf, en tegenover de ander voor het verantwoordelijk maken van iets waar ze niet verantwoordelijk voor zijn, namelijk voor mij, en voor het mezelf anders voordoen dan wie ik ben in dat moment, aangezien ik me aanpas aan wat de ander van me vindt in een leuk en niet leuk vinden.

Ik stel mezelf ten doel mijn aandacht als focus op mezelf te richten in communicatie met een ander, waarin ik zie wat er voor ervaring in mezelf opkomt. Ik schrijf deze ervaring uit zodat ik kan zien welke persoonlijkheid geactiveerd wordt in aanwezigheid van de ander.

Ik stel mezelf ten doel de communicatie met de ander te vertragen door in/als de adem aanwezig te zijn en eerst in te ademen en te zien wat er in me opkomt, in plaats van direct te reageren op de woorden en/of gedrag van de ander.

Ik stel mezelf ten doel de communicatie met mezelf te vertragen door in/als de adem aanwezig te zijn zoveel als mogelijk, waardoor ik zie welke persoonlijkheden er voorbij komen, alleen en in aanwezigheid van de ander, waarin ik deze persoonlijkheden kan stoppen, inzien, zelfvergeven en zelfcorrigeren in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van een ervaring van leuk en niet leuk vinden en leuk gevonden worden en niet leuk gevonden worden, waarin ik mezelf volledig heb opgesplitst in waardeoordeel in/als bewustzijn, en hierin mezelf ben kwijtgeraakt waardoor ik mezelf meer en meer ben gaan voeden met de aarde die een ander aan me hecht – slip of the finger – met de waarde die een ander aan me hecht, waarin ik mezelf afhankelijk gemaakt heb van de aarde van de ander=de mind, dus van de aard van de persoonlijkheid en de interactie als relatie die plaatsvindt in deze aard.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te aarden/gronden, door de relaties te stoppen die ik gelegd heb in/als bewustzijn in waardeoordeel van leuk en niet leuk vinden en leuk gevonden worden en niet leuk gevonden worden. Ik realiseer me dat ik hierin veel angst ervaar aangezien alles wat ik ken verdwijnt in dit proces en ik niet weet wie ervoor terugkomt aangezien ik mezelf als Leven nog niet ken. Ik realiseer me tevens dat de angst opkomt als zelfmanipulatie in/als bewustzijn, welke uit angst geboren is aangezien deze afhankelijk is van relaties als persoonlijkheden, en het bewustzijn weet dit, dus zal ik als bewustzijn er alles aan doen om te voorkomen dat de relaties als persoonlijkheden gestopt worden, te beginnen met het opwerpen van angst.

Als ik mezelf zie participeren in angst voor verlies, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit een signaal is dat ik bezig ben met het stoppen van een relatie in/als de mind/het bewustzijn, en dat ik hierin angst ervaar mezelf in deze persoonlijkheid in/als bewustzijn te verliezen, welke ik projecteer op angst voor het verliezen van een andere persoon. ik realiseer me dat er geen verlies mogelijk is van een andere persoon, alleen maar van mijn eigen persona’s, welke illusies zijn, opgebouwd/gecreeerd in/als energie, maar welke ik werkelijkheid gemaakt heb door ze te leven en hierin waarde te geven. Hierin realiseer ik me dat niets van wat energie is zal blijven bestaan als ik dood ga, waarin duidelijk wordt dat het niet werkelijk leven is en dus geen leven voortbrengt maar angst voor verlies, en dus kan ik maar beter door deze angst heen wandelen en ademen en mezelf onder ogen zien als wie ik geworden ben in/als persona gerelateerd aan angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb krampen in mijn fysiek te creeren ter onderdrukking van de samengebalde energie die ik ervaar in een leuk en niet leuk vinden en in een leuk gevonden worden en een niet leuk gevonden worden.

Ik stel mezelf ten doel de krampen in mijn fysiek te gebruiken als leidraad voor waar ik zelfoneerlijk ben, zodat ik mezelf kan corrigeren hierin.

Ik stel mezelf ten doel mijn opgeslagen zelfoneerlijkheid te onderzoeken welke ik gemanifesteerd heb in krampen in het fysiek, door in het moment te zien welke persoonlijkheid er geactiveerd wordt welke de krampen triggeren, en dus overeenstemmen met de krampen, zodat ik deze persoonlijkheid kan stoppen en vrij kan maken uit mijn fysiek door mezelf als de persona in alle dimensies zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel, indien mogelijk en indien nodig, het opkomen van de persona’s in communicatie met de ander te bespreken, zodat beiden in zelf kunnen zien welke persona’s elkaar triggeren, waarin ik me realiseer dat als beiden zien in de persona’s die elkaar triggeren, dit elkaar ondersteunt in het stoppen van de eigen gecreeerde geactiveerde persona aangezien er een samenwerking is hierin.

Ik stel mezelf ten doel door de persona’s heen te wandelen en hierin door de fysieke krampen heen te wandelen, in plaats van me terug te trekken en in te houden en hierin voor de krampen, dus feitelijk in/voor de balans, te stoppen en niet verder/voorbij de balans te zien, en dus mezelf niet te zien, waarin ik een ervaring van weglopen behoud met onrust en fysieke krampen in mijn lichaam. Ik sta mezelf niet toe weg te lopen met fysieke krampen en onrust in mijn lichaam. In plaats hiervan blijf ik, totdat ik zie wat er gebeurt en ik achter de balans kan zien/mezelf kan zien en de ander kan zien, waarin opnieuw tot een harmonie als overeenstemming gekomen kan worden in/als zelf en indien nodig en/of mogelijk met de ander.

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

december 9, 2012 by IngridS

Dag 195 – Zelfvergevingen op relaties – 27 – als er een man is/zelfcorrecties-5

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties/2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Zelfcorrecties op de consequenties in Dag 189:

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen patronen in te zien die ik creeer in aanwezigheid van een ander/een man, als er een man is. Ik realiseer me dat ik in aanwezigheid van een man een afhankelijkheid creeer van mezelf in/als de mind als en aan energie gerelateerd aan de man, en hierin zoveel energie genereer dat ik uitgeput raak en meer en meer participeer in de mind/het bewustzijn en interesse en plezier verlies in wat ik dagelijks alleen doe. Ik realiseer me dat dit een sluipend proces is welke ik niet gecorrigeerd heb in mezelf, waarin ik in het begin zie dat dit niet is wat ik wil, en langzaam aan het patroon er toch in laat sluipen. Totdat ik mezelf in/als de mind af ga bakenen om tot rust te komen.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke persoonlijkheid positie inneemt in dit patroon van mezelf afhankelijk maken in/als de mind in/als energie, als er een man is, door te zien welke energie er opkomt/ opkwam in het moment van de eerste ontmoeting. Ik schrijf alles uit wat ik ervaar in reactie op de man, in heden en verleden, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe. Ik schrijf de dimensies van de persoonlijkheid die positie inneemt uit en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe. Vervolgens leef ik mijn geschreven zelfcorrecties in het fysiek in communicatie met de man, als er een man is.

Als de reacties in/als patroon in/als persoonlijkheid omhoog komen in aanwezigheid van/communicatie met de man, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de reacties nog op zullen komen, ook al heb ik ze ingezien, zelfvergeven en de zelfcorrecties geschreven. Ik moet de correcties nog zelf fysiek wandelen en pas als ik ze 3-4 weken consequent wandel in het fysiek zullen de reacties verdwijnen. Als er toch reacties opkomen nadat ik consequent de zelfcorrecties gewandeld heb gedurende 3-4 weken, heb ik een dimensie gemist en dien ik opnieuw in de persoonlijkheid te zien wat ik over het hoofd gezien heb.

Als ik mezelf mezelf zie aanpassen en hierin probeer de consequenties voor de man te beperken en hierin consequenties voor mezelf juist creeer en indirect tevens voor de man, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me aanpas aan de man uit angst als zelfinteresse in/als de mind, waarin ik dat wat ik in/als mind wel prettig vind, voortzet en zo geen volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor mijzelf alleen, waarin ik het punt van mijzelf volledig alleen onder ogen zien vermijd. Ik zie in mezelf wat ik nodig heb in het moment als wat het beste is voor/als mezelf, waarin ik me realiseer dat wat het beste voor mij-zelf is, ook het beste is voor de man-zelf. Indien nodig communiceer ik hierover met de man, als er een man is.

Ik stel mezelf ten doel het punt van mezelf alleen, in zelfinteresse en in zelfverantwoordelijkheid, volledig onder ogen te zien, als er een man is en als er geen man is.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf in het punt van mezelf alleen in zelfinteresse en in zelfverantwoordelijkheid volledig onder ogen zien – als er een man is en als er geen man is – en dit adem voor adem door te wandelen.

———————————————————————————————————————-

december 7, 2012 by IngridS

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties/2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Zelfcorrecties op de emoties en gevoelens in Dag 188:

Als ik mezelf blij of verdrietig zie worden van gedachten dat er een man is of van gedachten dat er geen man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik geloof als waarde gehecht heb in de aanwezigheid van een man, waarin ik deze aanwezigheid groter gemaakt heb dan mijzelf alleen. ik realiseer me dat ik altijd alleen ben, als er een man is en als er geen man is, en dat ik met een blij of verdrietig gevoel gekoppeld aan de aanwezigheid of afwezigheid van de man, mezelf in het al(l)een zijn verminder door waarde als geloof te hechten aan mijn gevoelens en emoties die opkomen.

Tevens creeer ik in dit geloof in gevoelens en emoties de onrust als afleiding in mezelf, als er een man is of juist als er geen man is, waardoor ik niet in zelfverantwoordelijkheid leef en/of minder tijd heb mijn taken uit te voeren omdat ik aanwezig ben in bewustzijn in emoties en gevoelens, welke ik vervolgens als excuus gebruik om me te laten afleiden van het nemen van volledige zelfverantwoordelijkheid en het uitvoeren van mijn taken hierin.

Ik sta mezelf niet toe mezelf af te leiden met emoties en gevoelens die opkomen als er een man is of als er geen man is. in plaats hiervan onderzoek ik in welke momenten deze emoties en gevoelens als afleiding opkomen, wat het is waarvan ik mezelf wil afleiden.

Ik adem in de onrust als afleiding in emoties en gevoelens van blijheid en verdriet als polariteit als er een man is. Ik breng mezelf hier in het fysiek door iets fysiek op te pakken, en als de onrust te groot is schrijf ik mijn emoties en gevoelens op papier zodat ik kan zien wat er speelt, welke relaties als geloof als waarde ik niet gestopt en onderzocht heb in mezelf en waarom ik dit nog niet gedaan heb. Ik onderzoek wat deze relaties me geven als wat ik dus blijkbaar mis in afscheiding van mezelf in het dagelijks leven alleen.

Zelfcorrecties op de backchat in Dag 188:

Ik realiseer me dat ik backchat als angst en verlangen gecreeerd heb in ervaringen in het verleden, door de situaties met een man/als er een man is, niet voldoende of zelfs helemaal niet van tevoren te onderzoeken. Hierin creeer ik spanning als onzekerheid, welke enorm veel energie genereert van ups naar downs, gerelateerd aan hoop en teleurstelling als reactie op de aanwezigheid of afwezigheid van de man.

Ik stel mezelf ten doel, als er een man is, de situatie van tevoren volledig te onderzoeken op realistische haalbaarheid van een eventuele relatie als agreement door te communiceren met de man en te onderzoeken in zelf wat er opkomt, wat ik wil, wat de man wil, wat er mogelijk is, waarin ik me voorbereid op een mogelijk alleen-samen wandelen en de punten in te zien die dit in de weg staan, in mezelf, in de ander of in de interactie. Op deze manier komt er rust en plezier in het onderzoek in plaats van gevoelens en emoties als blijheid en verdriet in onrust.

Ik stel mezelf ten doel geduld met mezelf te hebben in het doorwandelen van de backchat en de emoties en gevoelens die opkomen als er een man is, waarin ik me realiseer dat deze opkomen in/als de mind/het bewustzijn, welke ik gebruik als ondersteuning om te stoppen te participeren in de opkomende backchat, gevoelens en emoties en de relaties die hierin zichtbaar worden los te maken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren. Ik realiseer me dat ik deze in jaren en jaren heb opgebouwd, en dat het tijd inneemt om mezelf hiervan/hierin te bevrijden.

Als ik mezelf, als er een man is, zie participeren in de gedachte als reactie dat ik afstandelijk ben, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat er aan vooraf is gegaan, welke situatie en/of woorden dit gedrag/deze gedachte in mij getriggerd heeft. Ik zie of ik mezelf in deze situatie in het vervolg anders richting kan geven waardoor ik me niet als reactie terugtrek en afstand creeer, tot mezelf en hierin tot de ander/de man. Ik realiseer me dat ik in een timeloop zit als ik afstand creeer, dat ik ergens afstand genomen heb van mezelf door niet zelfeerlijk te zijn in het moment, waardoor ik afstand als alleen zijn nodig heb om weer tot mezelf te komen en me hierin afstandelijk ga gedragen. Ik vergeef en corrigeer mezelf en zie in de praktijk of ik in het specifieke voorbeeld wat ik doorlopen heb, mezelf voldoende vergeven en gecorrigeerd heb of dat ik iets heb laten liggen wat ik opnieuw moet inzien.

Ik realiseer me tevens dat ik dit patroon over langere tijd/mijn hele leven gecreeerd heb door afstand te nemen van mezelf door zelfonoprecht te zijn in specifieke momenten, en hiervan de consequenties loop in/als mezelf en dit zelfs fysiek gemanifesteerd heb als verdediging/excuus om mezelf terug te trekken in plaats van op te staan in zelfoprechtheid. Dit zal naar voren komen in communicatie met een man, als er een man is, waarin ik de punten die opkomen kan gebruiken om mezelf Hier in het moment te vergeven en corrigeren. Wederom, dit neemt tijd in en hierin heb ik geduld met mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, als er een man is, gedurende de communicatie in de adem aanwezig te zijn zodat ik zie als en hoe ik reageer, waarin ik mezelf direct kan corrigeren in zelfoprechtheid in plaats van een consequentie te creeren in participatie in energie, welke zich voortzet voor langere tijd in een timeloop van het niet aanwezig zijn in en corrigeren van mezelf in het moment.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten dat ik nu toch wel seks moet hebben, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik reageer vanuit een oud patroon van iemand willen binden met seks, uit angst dat de man of ikzelf anders wegloop of uit angst voor werkelijk intieme communicatie met woorden in/als mezelf, welke ik neig te vervangen door fysiek samenzijn. Ik zie in mezelf wat er werkelijk speelt en wat ik werkelijk wil. Ik onderzoek waarom dit verlangen en/of geloof opkomt en ik onderzoek of het hiervoor tijd is door in te zien of ik alles doorlopen heb in het onderzoeken van de situatie met de man.

Ik onderzoek de seksualiteit in mezelf door toepassing van fysieke masturbatie waarin ik mezelf fysiek hier breng en de lading als spanning als spannend als opwinding afhaal van seksualiteit in het algemeen die ik hieraan gekoppeld heb. Hierin bereid ik me voor op een eventueel fysiek samen zijn met een man – als er een man is, als het hiervoor tijd is en als de situatie hiervoor volledig geschikt is/blijkt uit beider bevindingen – door fysiek intiem met/als mezelf te zijn en/of worden.

Ik stel mezelf ten doel rustig en met plezier mijn reacties, welke opkomen als er een man is en als er geen man is, door te wandelen, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, alleen of in communicatie met de man.

Ik stel mezelf ten doel richting te geven in communicatie met de man, als er een man is, door tijdstippen af te spreken voor communicatie, waarin ik en de man echt hier zijn, en in een soort van structuur hierin de communicatie te vertragen en hierin mezelf in/als bewustzijn te vertragen, waarin ik mijn eigen reacties als backchat, gevoelens en emoties en hieraan voorafgaande gedachten, in kan zien en inzie, zelf vergeef en zelf corrigeer, in plaats van te verdwijnen in een overweldigende rush van gevoelens en emoties waarin ik constant haast ervaar.

Time loop

Wordt vervolgd

———————————————————————————————————————————-

december 6, 2012 by IngridS

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties/2

Zelfcorrecties op een deel van de angst in Dag 187:

Als ik mezelf in de haast zie schieten uit angst dat ik mijn zelfverantwoordelijkheden wegleg en dus niet gedaan krijg wat ik gedaan wil hebben, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat haasten niets oplost aangezien ik dan alleen maar ga rushen in mijn hoofd en hierin praktisch niet effectief ben, en dus minder uitvoer dan ik zou willen. Ik realiseer me dat, als er een man is, de communicatie tijd in beslag zal nemen, om het zo maar even te noemen. Deze tijd zal dus minder voor iets anders beschikbaar zijn. Ik realiseer me tevens dat ik mijn zelfverantwoordelijkheden niet wegleg door te communiceren met een man, maar dat ik in de communicatie zelfverantwoordelijk kan zijn, waarin ik mezelf en hieruit volgend de ander ondersteun in het oefenen van het communiceren in zelfverantwoordelijkheid. In communicatie in zelfverantwoordelijkheid zie ik in het moment wat nodig is om te doen. Als het communiceren nodig is, dan communiceer ik, als het nodig is werkzaamheden uit te voeren stop ik de communicatie en voer de werkzaamheden uit.

Ik realiseer me dat de haast voortkomt uit een schuldgevoel welke ik gecreeerd heb in het verleden in samen zijn met een man, waarin het schuldgevoel tevens aanwezig is in mijn programmering, doorgegeven via het familiesysteem van generaties geleden welke ikzelf opnieuw in leven gebracht heb. Ik heb met regelmaat mijn zelfverantwoordelijkheid weggelegd in relatie/communicatie met een man, waardoor ik mezelf gecompromitteerd heb. Nu ik dit neerschrijf realiseer ik me dat ik nog nooit werkzaamheden heb weggelegd voor aanwezigheid van een man, aangezien ik als karakter juist heel verantwoordelijk ben. Dus dit is wat er gebeurt, ik als verantwoordelijk karakter voel me schuldig als ik communiceer met een man en hierdoor minder tijd over heb voor mijn verantwoordelijke taken, waarin ik door het schuldgevoel niet zelfverantwoordelijk ben maar geloof en participeer in mezelf in/als bewustzijn, en hierdoor in geen enkel moment zelfverantwoordelijk ben, niet als ik werk en niet als ik communiceer met een man, welke mezelf in/als schuldgevoel in/als bewustzijn bevestigt.

Ik stel mezelf ten doel in ieder moment aanwezig te zijn in zelfverantwoordelijkheid, als ik communiceer met een man als er een man is en als ik mijn praktische taken uitvoer waarvoor ik verantwoordelijk ben. Zodra ik merk dat ik aan het haasten ben, stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat er gebeurt, wat de aanleiding van het haasten is en waar ik mezelf compromitteer. Indien nodig communiceer ik hierover met de man, als er een man is.

Als ik mezelf zie participeren in angst in gedachten om wie sterker is, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit een geloof dat ik me moet bewijzen en dat ik hiermee invloed heb op wat de man wel of niet wil en/of doet, wat niet zo is zoals ik gezien heb in zelfcorrecties-2. Ik realiseer me dat ik zelf in ieder moment beslis wie ik ben, en dat doe ik voor/als mezelf, en niet voor de man. Zodra ik geloof dat ik iets voor de man doe/moet doen, ga ik hierin direct iets terug verwachten, dat hij het bijvoorbeeld ook voor mij doet. Hierin ontstaat er een strijd in wie wat voor elkaar doet en/of juist niet doet, oftewel een strijd om aandacht in/als bewustzijn, waarin er altijd iemand sterker uit de bus/strijd wil komen welke zich in alle dimensies zal uitspelen.

Ik sta mezelf niet toe een strijd om aandacht in/als bewustzijn te voeren met de man, als er een man is, voortkomend uit het geloof dat ik iets voor de ander/de man moet doen. In plaats hiervan beslis ik, voor mezelf, in ieder moment wie ik ben: in overeenstemming met mezelf als wat het beste is of in splitsing met mezelf in geloof in de strijd om aandacht.

Ik stel mezelf ten doel de splitsing in mezelf in geloof in strijd om aandacht te stoppen en de punten te onderzoeken waarin ik neig naar iets doen voor de man, als er een man is. Ik zie in mezelf wat de onderliggende angst en zelfinteresse is, wat ik wil ontvangen van de ander waar ik niet direct om durf te vragen en/of wat ik geloof mezelf niet te kunnen geven. Tevens zie ik welke woorden van de man mij triggeren in het binnengaan van de strijd in/als bewustzijn.

Als ik getriggerd wordt door woorden van de man, als er een man is, en hierin binnenga in de strijd in/als bewustzijn, dan stop ik, ik adem. Ik vertraag in de communicatie. In plaats van te reageren op deze woorden vraag ik de man wat hij bedoelt met deze woorden, aangezien ik me realiseer dat de woorden van de ander vaak verkeerd geinterpreteerd worden aangezien beiden verschillend geprogrammeerd zijn en verschillende woorden gebruiken, al dan niet gesproken in/als de mind. Ik luister naar/lees de uitleg van de ander en zie hoe ik de woorden geinterpreteerd heb volgens mijn programmering, wat bij mij een reactie opwekt. Ik vlagpunt deze woorden, aangezien het woorden zijn die ik nader in moet zien om de lading er vanaf te halen door de relaties die ik met het woord/de woorden verbonden heb, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, totdat ik stil ben in mezelf, het woord zie als een woord, gelijk sta aan het woord en het woord leef als mezelf.

Ik realiseer me dat het niet de bedoeling is om strijd om woorden te voeren maar om zelf een en gelijk als het woord te zijn/worden.

——————————————————————————————————————-

november 24, 2012 by IngridS

Dag 184 – Zelfvergevingen op relaties – 17 – de energetische vrouw

Dag 183 – Zelfvergevingen op relaties – 16 – de relatie met mijn fysiek

In communicatie met een man die ik leuk vind kan de communicatie heel snel verschuiven naar een energetisch spelletje. Het voelt natuurlijk even heel lekker, elkaar lekker energetisch voeden en bevestigen. Het is een soort test of het energetisch past, wat er eigenlijk op neer komt dat het een testen is of het seksueel past. Het is echter heel smerig. Ik voel mezelf langzaam wegzakken in een staat waar ik niet meer uit wil en helemaal niets meer in uitvoer behalve glazig voor me uitkijken en dom grijnzen, en waar ik tegelijkertijd heel onrustig van word. Dit is hetgeen waar ik op den duur altijd weg van loop in een relatie, waarin ik altijd gedacht heb dat ik mezelf hierin moest trainen, om hierin te kunnen blijven staan of zoiets. Na het luisteren van 2 interviews over de kopie van de vrouw als programma, is het duidelijk. Ik moet mezelf hierin inderdaad trainen: om deze toestand in mezelf te stoppen en er niet in te verzanden!

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen…….

Deze puntjes hier maken er al onderdeel vanuit. Het verlokken, het verleiden, het ergens heen leiden……kom maar….wil je meer weten?

Het is niet constant, het staat niet, het is niet duidelijk, het suggereert. Dus als energetische vrouw ben ik niet constant, ik sta niet, ik ben niet duidelijk, ik suggereer. En het komt voort uit onzekerheid. Deze hele energetische kopie maakt onzeker. Althans, het geloof in deze kopie als vrouw. Is dit wie ik ben? Zo ben ik toch niet? Maar zo zie ik iedereen wel doen in liefdeskoppeltjes. Ik snap er niets van. Mij lukt het niet om op deze manier in een communicatie te blijven staan. Nee natuurlijk, ik lig allang onderuit. Week geworden. En ja, wat gebeurt er nogal snel als je onderuit gaat/ligt met een man samen? Seks natuurlijk, want dat is hetgeen waar we allebei op uit waren. Om na de roes verward en verloren wakker te worden, me afvragend hoe het toch komt dat de man wegwandelt en hier geen last van schijnt te hebben terwijl ik dagen, weken, maanden tot aan jaren niet werkelijk effectief ben.

Ondertussen lok ik zelf de reactie van de man uit door in de energetische vrouwelijke kopie te stappen, waarin ik als energie natuurlijk iets gedaan wil krijgen/iets wil ontvangen, wat meestal gewoon bevestiging is, welke hard nodig is als ik in die energetische staat verkeer, aangezien ik daarin mezelf niet vestig. Dus verschillend per man verschillend de reactie, welke bijvoorbeeld weglopen kan zijn, maar ook zorgzaamheid uit kan lokken, of schuldgevoel van een niet kunnen voldoen aan deze vraag, of juist bevestiging van een mannelijk ego als het deze lukt hier wel aan te voldoen. Wellicht is het gewoon een energie die de man ziet, waarvan hij ervaart deze niet in zichzelf te hebben (aangezien deze niet op deze manier in de man geprogrammeerd is) en hier wel een graantje van mee wil pikken, en dus van alles gaat doen om het via de vrouw te beleven. En dus zal neigen de vrouw in deze toestand te houden om het zelf te kunnen blijven beleven.

Het is verdrietig want ongelijk als zelf, voor man en vrouw, en tijd om hieraan gelijk te gaan staan en deze janboel te stoppen.

Zoals genoemd, zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

————————————————————————————————-

november 23, 2012 by IngridS

Dag 183 – Zelfvergevingen op relaties – 16 – de relatie met mijn fysiek

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

Dag 182 – Zelfvergevingen op relaties – 15 – opstaan in de ochtend/alleen

In een chat met Larry kwam het gesprek via slapen op spreken met het lichaam. Hardop spreken met het lichaam, het is nooit in me opgekomen om mezelf in/en het fysiek op deze manier te ondersteunen. Ik weet, en pas ook toe, dat communicatie, hardop spreken, tussen 2 mensen effectief is om de relatie te verbeteren, noodzakelijk zelfs om veel mis-(ver)-standen te voorkomen. Ik zorg voor mijn fysiek door te ondersteunen in voeding, rust, beweging, verzorging. Ondertussen heb ik mijn fysiek vaak aangevallen in gedachten en soms zelfs hardop in woorden van frustratie als fysieke klachten me storen, waarin ik het vertrouwen in mijn fysiek ben kwijt geraakt. Dus ik val aan in gedachten en laat mezelf/mijn fysiek dan een beetje bungelen zeg maar. Ik moet er niet aan denken (lol) dat ik iemand anders zo behandel zoals ik me heb opgesteld tegenover mijn fysiek, in gedachten. Dus waarom wel mezelf? Waarom communiceer ik niet in woorden met mijn fysiek ter ondersteuning van elkaar?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf/mijn fysiek zo hard aan te vallen in de mind/het bewustzijn als het niet doet wat ik zou willen, gefrustreerd door het feit dat ik weet dat ik het ongemak zelf manifesteer/gemanifesteerd heb maar niet ziende hoe het te stoppen/veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onbewust en /of onderbewust maar onzinnig te vinden om met mijn fysiek te communiceren en te vinden dat het fysiek het gewoon moet doen, waardoor ik bewust niet communiceer met mijn fysiek en me hard opstel tegenover mijn fysiek, vindend dat die het gewoon moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren met mijn eigen fysiek samen te werken door te vinden dat mijn fysiek het gewoon moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek voor lief en vanzelfsprekend te nemen, in plaats van lief te zijn voor mijn lichaam en/door te spreken in woorden met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een beetje belachelijk te voelen als ik spreek tegen mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet zeggen tegen mijn lichaam, zo verdrietig ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn/verdriet te ervaren in relatie met mijn fysiek, waardoor ik niet weet wat ik moet zeggen, in plaats van in te zien dat ik verdriet ervaar doordat ik niets zeg/niet spreek met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet geweten te hebben dat ik hardop kan spreken met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat niemand, tot nu toe, me ooit verteld heeft dat ik gewoon kan spreken met mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt verdriet te ervaren dat er zoveel belangrijke zaken nooit besproken zijn en ik die dus nooit geweten heb en alles maar alleen uit heb moeten zoeken, met tot gevolg dat ik mijn lichaam het ook maar alleen laat uitzoeken, ik voed het, ik geef de benodigdheden, en verder moet mijn lichaam het maar uitzoeken en het gewoon doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te behandelen zoals ik zelf opgevoed ben, in alle basisbenodigdheden voorzien, en hierin ook werkelijk nooit in de steek gelaten en goed verzorgd, maar zonder werkelijke communicatie in woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mijn lichaam door niet te spreken/geen woorden te gebruiken, maar in stilte de benodigdheden te geven en stilletjes te hopen dat dit voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stilletjes te hopen dat het voldoende is om de basisbenodigdheden te geven aan mijn fysiek om gezond te blijven, in plaats van in te zien dat er geen levende relatie in eenheid en gelijkheid tot stand komt zonder toepassing van klank in/als levende woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat mijn lichaam het zelf doet, in plaats van het Zelf te doen en mezelf richting te geven in/als/met Levende Woorden en hierin een ondersteunende relatie met mijn fysiek op te bouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het lichaam het gewoon zelf doet, dat het alleen de voedingsstoffen nodig heeft om te leven, in plaats van in te zien dat klank in woorden werkelijk Leven brengen en ik in mijn fysiek zonder Levende Woorden als mezelf niet tot Leven kan komen, en mijn fysiek op die manier ook slechts een voertuig blijft, welke ik voer en welke mij vervoert, maar waar geen werkelijke relatie in samenwerking aanwezig is zolang ikzelf niet Aanwezig ben in/als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mijn Stem te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onwennig tegenover mijn eigen stem te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik niet stem, niet sta als mijn stem, niet stem zodat ik sta, waarin de schaamte me er van weerhoudt dit toe te gaan passen aangezien ik bang ben dat deze schaamte en het ongemak hoorbaar is in mijn stem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gewend te zijn werkelijk te spreken en mijn stem te gebruiken in/als klank welke resoneert door het fysiek, en hierin mezelf overeen te stemmen met mijn fysiek en mijn fysiek met mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mijn stem te oefenen, zelfs als ik alleen ben.

Ik stel mezelf ten doel mijn stem te oefenen als ik alleen ben door klanken uit te proberen en te ervaren hoe en waar deze resoneren in mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel hardop met mijn fysiek te spreken en hierin mijn fysiek te ondersteunen door klanken en woorden te spreken en te zien wat het antwoord, waar het antwoord en waar het niet antwoord.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mijn fysiek in klank van mijn eigen stem, als basisrelatie te ontwikkelen en van hieruit te spreken met een ander, in stem en in fysiek, zodat ik niet dezelfde vergissing maak door me op het fysiek van een ander/een man te verlaten en me via zijn fysiek probeer me af te stemmen op mijn eigen fysiek, waarin ik mezelf verlaat voor een ander aangezien ik die ander tot brug heb gemaakt tot mijn eigen fysiek, alleen in staat tot fysieke communicatie met een ander fysiek in stilte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander lichaam als brug te gebruiken om te spreken met mijn eigen fysiek, zonder mijn eigen stem te gebruiken en me hierin afhankelijk te maken van de communicatie met het fysiek van een ander en dus van het fysiek van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met spreken en te geloven dat ik kan overleven in stilte in/door contact met een ander fysiek, welke in feite een navelstreng is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zijn blijven hangen in de staat van verbinding via de navelstreng in symbiose met een ander fysiek door niet geleerd te hebben mijn stem te gebruiken en mezelf en mijn fysiek tot leven te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar woorden in polariteit geleerd te hebben, waarin ik mezelf en mijn fysiek niet tot leven spreek, maar ten dode opschrijf door mezelf steeds verder op te splitsen en af te scheiden van de eenheid in polariteit in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel me af te stemmen op mijn fysiek door te vertragen in mijn bezigheden en hardop te communiceren in woorden rechtstreeks met mijn fysiek, om te zien wat het antwoord is en hoe ik mezelf en mijn fysiek richting kan geven in samenwerking met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar in de geest in woorden te communiceren en deze communicatie in de geest te ontwikkelen, en niet in aanwezigheid in/als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel in mijn fysiek te onderzoeken of ik spreek in polariteit in bewustzijn of dat ik spreek in eenheid en gelijkheid als leven, door te zien hoe en waar ik in het fysiek reageer, in afscheiding, gecreeerd door het bewustzijn of in antwoord in eenheid en gelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel mijn mind/bewustzijn en fysiek in overeenstemming te brengen waarin ik zelf richting geef in eenheid en gelijkheid in bewustzijn en fysiek.

Ik stop met het in de strijd gooien van mijn fysiek of van mijn mind/bewustzijn, waarin ik de een de ander laat verdedigen/het ongemak laat opknappen, zonder samen te werken in ondersteuning van elkaar en te zien waar de afscheiding plaats vindt, en pas een beslissing te nemen als ik in overeenstemming ben in/als/met mezelf, mijn bewustzijn en mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te negeren ten behoeve van het plezier van mijn mind als bewustzijn of mijn mind/bewustzijn te negeren ten behoeve van het plezier van mijn fysiek, door zelf geen richting te geven en te spreken/communiceren in woord en klank, en een ieder gewoon zijn gang te laten gaan, waarin ik het wederzijds vertrouwen schaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wederzijds vertrouwen te schaden van mind en fysiek, waardoor ik niet meer samen wil werken in een geloof toch niet gehoord te worden en hierin verraden te worden.

Ik stel mezelf ten doel te luisteren naar wat mijn bewustzijn en wat mijn fysiek te zeggen hebben en hierin een oplossing in overeenstemming te vinden en toe te passen waarin ik in samenwerking richting geef; zolang ik niet in overeenstemming ben met mind en fysiek, voer ik meer onderzoek uit, pas zelfvergevingen toe en zelfcorrecties, totdat de afscheiding stopt en ik verder kan in eenheid en gelijkheid in/als over-een-stem-ming.

————————————————————————————————————

november 7, 2012 by IngridS

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Tijd. Ik ervaar in relaties dat ik te weinig tijd heb voor de ander, voor communicatie met de ander. Er is altijd iets wat ik nog moet/wil doen, er is altijd tijd tekort om tot een gesprek te komen, om even in het gesprek tijd te geven/nemen een onderwerp naar voren te laten komen, laat staan dat ik tijd heb om een relatie als agreement te wandelen en tijd samen door te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tijd tekort te ervaren om te communiceren met de ander, in plaats van in het moment naar voren te brengen wat er opkomt en als dit klaar is, verder te gaan met bezigheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik aparte tijd vrij moet maken voor communicatie met iemand, in plaats van deze in te passen als de communicatie zich aandient en hierna verder te gaan met de werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tijd vrij moet maken voor een eventuele relatie/agreement, in plaats van hierin direct als richting gevend te communiceren en te combineren met de werkzaamheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tekort schiet in een communicatie met iemand als ik, na het bespreken van de punten die naar voren worden gebracht, de communicatie afrond en verder ga met mijn werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn interactie/communicatie met anderen te laten bepalen door het begrip tijd, in plaats van in te zien dat ik het begrip tijd gebruik om de ervaringen van ongemak die eronder liggen, te verdoezelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik kortaf ben/ongeinteresseerd over kom als ik een gesprek afrond en verder ga met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op een gegeven moment in een gesprek in een soort lekker gevoel te komen van samen delen, waardoor ik het moeilijk vind het gesprek af te ronden en alleen verder te gaan met mijn werkzaamheden, in plaats van tijdens het gesprek in de adem aanwezig te zijn waarin ik het gesprek vloeiend kan afronden en vloeiend verder kan gaan met mijn werkzaamheden in de adem; vloeiend aangezien ik dan in de adem ben, onafhankelijk van wat ik doe of met wie ik ben/communiceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben/te geloven dat ik egoistisch ben als ik in een gesprek aanwezig blijf in zelf in de adem en niet opga in het samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te delen als ik geen contact ervaar waarin ik de ander kan ervaren en dus de reacties van de ander kan ervaren en hierop in kan spelen, in plaats van in te zien dat ik door in contact te blijven, me altijd afstem op de ander en hierin niet aanwezig ben en spreek in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet te weten wat te delen als ik aanwezig ben in/als zelf zonder contact met de ander om me op af te stemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen als ik geen contact met de ander ervaar om me op af te stemmen, aangezien ik heel vaak ervaar dat ik niets te zeggen heb, en wat moet je dan in een gesprek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik iets moet zeggen in een gesprek, ook als ik vanuit zelf niets te zeggen heb, en om deze stilte te verbloemen stem ik me af op contact met de ander zodat ik mijn woorden en vragen af kan stemmen op die ander en zo het contact gaande kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het contact gaande te willen houden en tegelijkertijd door te willen gaan met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat die ander nooit meer contact opneemt als ik het contact niet gaande houd, in plaats van in te zien dat ik niet weer zomaar contact durf op te nemen/iemand durf aan te spreken in een ander moment, en daarom het contact probeer aan te houden/zolang mogelijk probeer te rekken om niet in deze ervaring van onzekerheid en ongemak te belanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in een polariteit van contact willen behouden en mijn eigen werkzaamheden willen doen, in plaats van constant hier aanwezig te zijn in/als mezelf in de adem, waarin ik en eventueel een ander ruimte ervaar om elkaar te benaderen/iets te bepreken als er iets opkomt in mij (of in de ander).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar weg blijven uit de communicatie om de ongemakken die opkomen in de polariteit van alleen en samen, niet te hoeven ervaren, in plaats van in te zien dat de ongemakken die opkomen, hetgeen is wat ik kan onderzoeken in mezelf, uit kan schrijven en zelf vergeven, zodat ik mezelf hierin kan corrigeren en een communicatie tot stand kan brengen in/als mezelf waarin ik geen ongemak als onzekerheid/zelftwijfel ervaar maar plezier in expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar in communicatie te willen blijven en weerstand te ervaren verder te gaan met mijn bezigheden die ik alleen uitvoer, in plaats van in te zien dat als ik ervaar niet verder te willen gaan met mijn bezigheden, dit betekent dat ik iets aan de communicatie ophang wat ik alleen niet ervaar, dat ik me hierin ergens afhankelijk van opstel en dat ik dit iets als ‘beter, fijner’ bestempel dan als de ervaring van het doen van mijn bezigheden alleen, om vervolgens met een gevoel van onvrede achter te blijven als ik minder heb gedaan dan ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel van onvrede te ervaren als ik minder doe dan ik zou willen doordat ik blijf ‘hangen’ in de communicatie met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf even een gevoel van ongemak te ervaren als iemand het gesprek stopt na korte tijd en daarom geloof dat die ander dat ook ervaart als ik het gesprek stop, in plaats van in te zien dat het gesprek stoppen op een moment dat een van beiden verder wil, ok is, dat het beiden de mogelijkheid geeft om verder te werken en later elkaar opnieuw te benaderen als daar behoefte aan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat een ander geen behoefte heeft om mij te benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk geen idee te hebben wat je deelt in een relatie met een ander in gelijkheid en hoe dit aan te pakken, en al helemaal niet in een relatie als agreement, met name als je geen dagelijkse werkzaamheden in huis, tuin en keuken deelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb best wel te weten hoe iemand te benaderen maar bang te zijn voor afwijzing en me daarom verschuil achter een niet-weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor afwijzing als ik iemand benader tot een gesprek of iets anders te delen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat mijn startpunt is als ik iemand benader, en hierin te zien waardoor de angst voor afwijzing ontstaat, aangezien er alleen een angst voor afwijzing kan ontstaan als ik iets wil/verwacht van de ander, mezelf hierin afhankelijk maak van de ander en hierin dus een mogelijkheid creeer tot afwijzing van hetgeen ik wil/verwacht welke ik bij de ander heb gelegd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik mezelf zie neigen tot contact maken met de ander waarin ik me afhankelijk opstel van die ander, aangezien dit het punt is waarin ik ben opgegroeid en welke ik dus gemanifesteerd heb in mijn leven en waarin ik me juist weer heb weggehouden uit angst in deze afhankelijkheid te verdwijnen en/of mezelf en/of de ander hierin te verstikken, en dus in te zien dat ik hierin verschillende dimensies gecreeerd heb die ik heb door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdoordelen veroordelen lol dat ik mezelf afhankelijk heb gemaakt van contacten in relaties tot de ander=de mind, in plaats van in te zien dat dit hetgeen is waar we allemaal in verstrikt zijn geraakt, namelijk in geloof in relaties in/als de mind/het bewustzijn en dat ik deze verstrikkingen kan zelfvergeven en corrigeren, juist als ik ze direct durf in te zien zonder weg te duwen in oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door mijn reacties in/als bewustzijn in/op de communicatie met de ander, waarin ik na de communicatie nog druk ben met het gesprek en niet gelijk bezig ga met de werkzaamheden die ik aan het doen ben.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in/als bewustzijn die als gedachten, gevoelens en emoties opkomen te onderzoeken, uit te schrijven en zelfvergeven zodat ik effectiever en plezieriger kan communiceren met andere mensen en dit gemakkelijker kan combineren met de dagelijkse werkzaamheden die ik doe, waarin ik het onderzoek van mijn reacties zie als onderdeel van het proces om de afscheiding in mezelf te stoppen, in plaats van deze reacties te zien als tijdverspilling.

————————————————————————————————————————-

Reis van ziel naar Leven

--- Levende Woorden brengen Leven in Eenheid en Gelijkheid op Aarde --- --- Een verbintenis van 7 jaar / 2555 dagen dagelijks schrijven ---

Tagarchief: communicatie

Dag 277 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

DAY 3: What does it Really Mean to be ‘Alive’?

How Thoughts Create Physical Reality

Dag 273 – Expressie en de Darm – Ruimte – Het huis in Zegveld

Life Review – Real Communication

Dag 265 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-3)

Dag 264 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-2)

Dag 197 – Zelfvergevingen op relaties – 29 – zelfvergevingen/zelfcorrecties ‘ik vind je leuk’

Dag 195 – Zelfvergevingen op relaties – 27 – als er een man is/zelfcorrecties-5

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 184 – Zelfvergevingen op relaties – 17 – de energetische vrouw

Dag 183 – Zelfvergevingen op relaties – 16 – de relatie met mijn fysiek

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Follow “Reis van ziel naar Leven”