Dag 255 – Expressie en de Darm – Opgeven

Vervolg op Dag 254 waarin probleem, oplossing en beloning genoemd staan; hier onderverdeeld in de verschillende dimensies.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief disclaimer)

Ik heb al opgegeven; ik zit al in de fysieke dimensie waarin mijn fysiek gereageerd heeft en zich heeft samen getrokken, met totale uitputting en verstopping tot gevolg.

Angstdimensie:

Dat ik hier nooit meer uit kom.

Dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Dat ik in een depressie blijf zitten.

Dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Verminking/misvorming van mijn fysiek, terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan.

Voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Gedachtendimensie:

Ik weet niet of ik dit ga doen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik ga allerlei verbeeldingen creeren door bijvoorbeeld het lezen van verhalen van mensen die in de natuur leven; ik vlucht in verbeeldingen in de natuur.

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Ik red het niet

Ik wil niet meer

Ik houd dit niet vol

Ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen

‘Nee, dit ga ik niet doen’.

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid, lamgeslagen

Fysieke gedragsdimensie:

Bij de pakken neerzitten/niet rechtop kunnen staan

Volledige uitputting

Kromme rug

Obstipatie

Doffe ogen

Geen eetlust/niet kunnen verteren

koude rillingen/het koud hebben

Niet kunnen concentreren

Consequentiedimensie:

Niet effectief doen wat ik zou kunnen doen

Niet willen communiceren

*

Ik heb gemanifesteerd aan consequentie in het fysiek, hetgeen ik bang voor ben, en door het in het fysiek te manifesteren heb ik een consequentie gecreeerd waarin hetgeen ik bang voor ben, niet meer mogelijk is, en ik dit dus niet hoef te doen van mezelf.

Ondertussen voel ik mezelf doodziek, en blijkbaar is de angst zo groot dat ik het ervoor over heb ziekte te creeren in plaats van mijn angsten onder ogen te zien. Het is niet best, oftewel, het is niet het beste.

Ik zie dat als ik alles in mezelf onder ogen zie, de angst voor ‘anderen’ weggaat, aangezien er niets meer is wat me zou kunnen raken/kwetsen, en dan zal ik werkelijk kunnen communiceren.

Ik realiseer me dat ik in theorie gezien heb wat het allemaal betekent, dus in/als kennis en informatie in de geest, en nu het werkelijk fysiek gewandeld moet worden, ik in me een weigering ervaar. En die weigering is waar ik steeds bang voor ben; welke de limiet is van mijn programmering, en als ik voorbij ga dan….dan weet ik dus niet wat er gebeurt, maar het is heel erg. Dus enERGie. Een rush, een possessie, aan aanval binnenin mezelf.

Verder zie ik relaties van de darmwerking/fysieke gemanifesteerde darmreacties met eten en seksualiteit en er zal ongetwijfeld meer zijn, aangezien ik zo’n beetje elke reactie wegstop/heb weggestopt in de darm. Ik heb nog een hoop uit te schrijven.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

www.eqafe.com

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 21 – Hoe word ik rustig?

Na een dag samen met iemand weer rustig gaan schrijven. Dit impliceert al dat ik samen niet rustig ben. En waarom moet ik rustig zijn om te schrijven? Ik probeer steeds ‘rust’ te vinden in mezelf. Wat is dat, rust? Hierin werk ik (mezelf en de ander) steeds tegen, tegen antwoorden op een vraag van de ander, tegen teveel rumoer om me heen. Wat inhoudt dat ik als energie reageer op mijn omgeving en dit moeilijk kan stoppen waardoor ik geen rust ervaar als mezelf. Deze rust vraagt om een her-defenitie want wat ik zie in mezelf is rust iets waaraan ik vasthoud in mezelf, iets wat ik in mezelf heb gedefinieerd als nodig. Steeds een rust/rustig moment vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik rust nodig in mijn omgeving, in plaats van in mijn fysiek te rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en da ander tegen te werken door steeds een rust moment te willen waarin ik niet meer wil antwoorden/communiceren met de ander, en ik hierin juist creeer dat de ander aan me gaat trekken.

Het lijkt erop dat ik de neutrale energie van het onderbewustzijn als rust als mezelf ervaar, en dit gebruik ik dan om negatieve energie te creeren in het onbewuste doordat er conflict uit voortkomt in mezelf en met de omgeving als het niet lukt deze rust te ervaren, wat zich weer kan omzetten in de neutrale energie en vervolgens in de positieve energie van het bewustzijn, en deze zich dus kan opladen. Dus hierin lees ik dat ik deze rust zoek om mezelf als bewustzijnssysteem op te kunnen laden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rust te zien als iets wat ik nodig heb en echt is in mezelf, in plaats van in te zien dat ik hiermee mezelf als bewustzijnssysteem oplaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen vasthouden aan rust in mezelf, wat feitelijk vasthouden is aan het onderbewuste wat ik gedefinieerd heb als mezelf, en via het onderbewuste en onbewuste mijn bewustzijn op te laden, waardoor ik weer ‘uitgerust’ ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rustig moet zijn als ik ga schrijven en dat ik me anders niet kan concentreren, in plaats van in te zien dat ik hierin de concentratie als bewustzijn aan het bewaren ben want alleen het bewustzijn heeft concentratie nodig om te kunnen lezen en schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te weten hoe ik als bewustzijn kan lezen en schrijven en niet als zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te worden en te gaan gapen als ik Heavens Journey lees die geschreven is in de Adem, wat me laat zien dat mijn bewustzijn weerstand in de strijd gaat gooien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in strijd ben met mijn  bewustzijn, in plaats van in te zien dat ik kan samenwerken met mijn bewustzijn door er gelijk aan te gaan staan en te zien in wat het bewustzijn me laat zien waar ik mezelf heb afgescheiden van mezelf, zonder hier weer een laag van weerstand overheen te creeren dan wel bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik naar mijn moeheid moet luisteren, dat mijn lichaam aangeeft rust nodig te hebben, in plaats van in te zien dat het bewustzijn rust vraagt om zichzelf te kunnen opladen.

Als ik mezelf zie gapen tijdens het lezen van Heavens Journey dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik als bewustzijn weerstand ga bieden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb door de weerstand heen te duwen doordat ik ‘geen zin heb’ om verder te lezen en belangrijker dingen te doen heb zoals een blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een blog schrijven belangrijker is dan een blog lezen, waarmee ik ongelijkheid in mezelf creeer en bewaar in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het blog geschreven in de Adem als moeizaam te ervaren wat mede komt door de lange engelse zinnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak te vergeten te ademen als ik een blog schrijf en/of lees.

Als ik mezelf zie participeren in geen zin hebben en vermoeidheid, voortkomend uit moeite moeten doen en hier geen zin in hebben, tijdens het lezen van een Heavens Journey (of ieder ander blog), dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat er weerstand opkomt als de mind. Ik duw mezelf door de weerstand heen door te ademen, te lezen woord voor woord en niet te kijken hoelang het blog is. Ik hoef het blog niet ‘uit’ te krijgen, ik kan ook elke dag een alinea lezen, totdat het gemakkelijker gaat.

Als ik mezelf zie participeren in het zoeken naar rust, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een moment zoek om mijn bewustzijn op te laden zodat ik me weer uitgerust voel. hierdoor laat ik mezelf steeds beperken door de mind, en kan ik niet zien waartoe ik in staat ben als mezelf als Leven in het Fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn fysiek beperkt is, in plaats van in te zien dat ikzelf als mind beperkt ben, en door dit te geloven en te bevestigen in mezelf beperk ik mezelf als fysiek.

Ik sta mezelf niet toe mezelf als Leven in het fysiek te bepreken ja bepreken je beperken/defineren als de beperkingen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven in het fysiek te bepreken en bepreken en bepreken en mezelf hiermee te beperken door het bepreken tot een gelimiteerd bestaan in/als de mind; gelimiteerd door de preken van God als de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met het bevestigen van mezelf als de limitaties van het mind-systeem door de limitaties die de mind me laat zien serieus te nemen door het toepassen van zelfvergevingen op alles wat me limiteert in/als mind.

Herdefenitie Rust:

Aanwezigheid in de Adem in samenwerking met mijzelf en mijn omgeving, inclusief met mezelf als de ander als mindsysteem, waarin geen onnodige weerstand gecreeerd wordt als excuus voor het bewustzijn om zich op te laden door te geloven dat de mindsystemen me uit mijn rust halen en ik me hier tegen me moet beschermen/verzetten en dus rust geloof nodig te hebben, wat juist de weerstand creeert waardoor ik uit moet rusten zodat het bewustzijn zich op kan laden.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net