januari 15, 2013 by IngridS

Dag 219 – Het Sexy personage

Een start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een sexy personage te creeren, waarin ik mezelf verberg in/als angst om iets gedaan te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik sexy te vinden, en dus een platte buik wil, zodat ik als sexy personage door het leven kan en seks kan hebben wanneer ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen voldoen aan mijn eigen afbeelding van een sexy personage en hierin frustratie, verdriet en teleurstelling te creeren in mezelf door een afbeelding te creeren en na te jagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een afbeelding als ideaal na te jagen, welke verbonden is aan een plaatje en waarin ik mezelf forceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allang dit plaatje niet meer na te willen jagen maar gewoon een goed functionerend fysiek en darmstelsel te willen, wat opnieuw een plaatje najagen is/word door het te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn dat ik geen seks kan hebben wanneer ik wil doordat ik last heb van mijn darmen, welke opblazen door het verbergen van de leugens in mezelf/tegen mezelf, welke in eerste instantie onder andere zijn ontstaan door het geloof een platte buik te moeten hebben en hiervoor minder te gaan eten, wat ik blijkbaar een schoonheidsideaal vond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn door de last in mijn darmen, seks of geen seks, waardoor ik niet lekker in mijn eigen fysiek aanwezig kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een schoonheidsideaal welke ik wil bereiken om mooi gevonden te worden, waarin ik in eerste instantie helemaal geen sekswens zie maar meer een wens voor aandacht en waardering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven een platte buik te moeten hebben voor het ontvangen van aandacht en waardering, welke mijn eigen aandacht en waardering zijn, waarin ik mezelf onderwerp aan een waardeoordeel, en mezelf alleen goedkeur als ik een platte buik heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergelijken met ieder plaatje van een vrouw met een platte buik, waarin ik geobsedeerd ben geraakt door een platte buik en hierin mezelf heb uitgehongerd om maar een platte buik te krijgen, niet ziende dat ik verder vermager maar alleen maar ziende dat mijn buik opzet als ik eet/gegeten heb, waarin ik uiteindelijk vast ben komen te zitten en allang niet meer dun te willen zijn, maar een construct in mezelf te hebben gecreeerd waarin ik mezelf saboteer met pijn en stoelgang problemen, waarin ik zie dat ik dus nog steeds leef in het plaatje van de vrouw met de platte buik als sexy personage die iets gedaan wil krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn fysiek te missen hoe ik was, welke ik toen juist niet goed genoeg vond, voordat ik het sexy personage ben gaan naleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als sexy personage een relatie te willen om seks te hebben, en zolang ik leef als sexy personage, ik dus een relatie wil om seks te kunnen hebben, en gefrustreerd raak als ik dit niet kan hebben/denk te kunnen hebben in de toekomst door darmklachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te willen om seks te kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als sexy personage een man te gebruiken om seks te hebben/kunnen hebben, en als we geen seks hebben/kunnen hebben, eigenlijk niet zo goed weet wat we samen moeten en/of kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pushen in het sexy personage terwijl ik er helemaal niet aan kan voldoen, en hierin mezelf vastzet in mijn eigen leugens en verlangens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te zijn van mijn eigen leugens en verlangens en gepush in mezelf om seks te kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb helemaal niet te willen pushen, maar getriggerd te worden in verlangens naar een man en hierin het sexy personage te triggeren die gaat pushen om seks te kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verward te raken door seksuele verlangens die getriggerd worden en die ik dus gelijk weer moet stoppen maar welke ik zodra ik ze gevoeld heb in mijn leven, juist gestimuleerd/gekoesterd heb aangezien ik geloofde dat dit het was, dat dit echt was en dat ik hierin kon leven en hierin nog steeds neig deze ervaring te geloven en dus te leven, in/als het sexy personage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben in de seksuele gevoelens te leven en te blijven staan, terwijl ik ondertussen steeds merkte dat ik in de knoop kwam in mijn darmen dus in mezelf, en hierin het ‘ik kan niet poepen’ personage tegenkom of zelfs gecreeerd heb, als fysieke bescherming van mezelf waar ik mezelf in/als sexy personage niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven geloven dat ik altijd een ‘ik kan niet poepen’ personage nodig heb om mezelf te stoppen in het sexy personage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me sterk te voelen in het sexy personage en me zwak te voelen in het ‘ik kan niet poepen’ personage, welke ik nu ga veranderen in het ‘ik kan het niet’ personage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig gefucked te zijn door het sexy personage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan genieten van seks zonder het sexy personage te triggeren.

Ik stel mezelf ten doel seksuele verlangens en gekoppelde gedachten en plaatjes direct te stoppen zodra ze opkomen.

Ik stel mezelf ten doel mijn startpunt te onderzoeken in de omgang en gesprekken met een man, en als er seksuele verlangens spelen, deze te stoppen en zelf te vergeven, zodat ik zonder deze verlangens als geheime agenda kan spreken met de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de seksuele verlangens lekker te vinden voelen en me hierin te voelen alsof ik de hele wereld aankan, oftewel alsof ik niet bang ben, in plaats van in te zien dat de verlangens voortkomen/gecreeerd zijn in/als angst om alleen te zijn/alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben genoten van het gevoel van seksuele verlangens die beantwoord/bevredigd worden maar gefrustreerd te worden van seksuele verlangens die niet beantwoord/bevredigd worden, en dus mezelf hierin, in seksuele verlangens als het sexy personage, afhankelijk te maken van degene die me beantwoord en/of bevredigd en hierin mezelf te beperken in de woorden die ik spreek, aangezien ik met mijn woorden de ander met wie ik seks wil hebben, niet wil wegjagen.

Ik stel mezelf ten doel mijn manipulatie om seks te hebben te stoppen en te zien waar de triggerpunten liggen, in welke context, in welk moment, hoe ik mezelf ervaar in dat moment, om te zien waardoor ik het sexy personage nodig denk te hebben.

Als ik seksuele verlangens op voel komen, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, ik zie wat er speelt, ik adem uit, ik laat los, totdat de gevoelens van seksuele verlangens wegebben en stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet in het leven zonder het sexy personage, in plaats van in te zien dat het sexy personage maar een personage is, ter vervanging van mijn gebrek aan leven welke een gevoel van leven geeft, maar waarin ik mezelf fysiek manipuleer, frustreer, verkramp en vastzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het sexy personage fysiek te manipuleren, frustreren, verkrampen en vast te zetten en toch te willen vast blijven houden aan het lekkere gevoel van het sexy personage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven angst te ervaren voor seks, in plaats van in te zien dat ik angst ervaar voor mijzelf als sexy personage waarin ik geen rekening houd met mezelf in/als fysiek zolang ik me beweeg in/als een personage dus in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te laat te zien hoe ik mezelf fysiek manipuleer in het sexy personage en dus telkens consequenties creeer en wandel, waarin ik ook nog eens boos en gefrustreerd word dat mijn fysiek me beperkt te leven in/als sexy personage, terwijl ik eigenlijk boos ben dat ik er weer ben ingetuind, in mijn eigen manipulaties die me fysiek vervormen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te vervormen met personages, en dit zolang gedaan te hebben en tevens te hebben overgenomen van vorige generaties waardoor ik niet weet hoe dit te voorkomen en corrigeren, aangezien het zich al in mijn fysiek bevindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in de pijn in mijn fysiek te willen zien in het moment aangezien het zo’n pijn doet, terwijl dit juist het moment om in te zien; als het geen pijn doet is niet te zien wat er pijn doet.

Ik stel mezelf ten doel zoveel als mogelijk te ademen in de pijn in mijn fysiek, en hier te blijven en te zien wat ik gecreeerd heb en toegestaan, net zolang totdat ik in staat en ter wille ben het te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet volledig ter wille te zijn om fysieke consequenties te voorkomen in weerstand om mijn fysiek gecreeerde consequenties onder ogen te zien, waarin ik juist nog meer consequenties creeer in mijn fysiek waarmee ik het erger maak en welke me dwingen ter wille te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van doodgaan te hebben als ik mijn fysiek gecreeerde consequenties onder ogen zie en ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te gebruiken en misbruiken om mezelf ter wille te maken tot wat het beste is voor mezelf als leven in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand/weigering te ervaren om mezelf te vergeven wat ik heb toegestaan in/als mezelf en dus in anderen en hierin te verharden.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen en schamen voor wie ik geworden ben en hierin controle uit te oefenen over mezelf over wat wel en niet gezien mag worden door me te realiseren dat ik een programma geleefd heb/leef als wie ik geen leven ben maar persona’s, zodat ik direct in zelf kan zien in de persona’s/karakters die ik geworden ben en geleefd heb en hierin mezelf kan vergeven en corrigeren.

Relationship Succes Support – Introduction Free

What is Sex – Overview Free

What is Sex? – Fulfilment as Sex

Mind Sex vs Physical Sex

———————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

december 29, 2012 by IngridS

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Ik doe iets vreemds in angst. Als ik angst voor een persoon (lees persoonlijkheid) ervaar, denk ik deze angst te moeten benoemen tegenover die persoon om in deze angst op te staan. Waarin ik natuurlijk enorme angst ervaar om dit te benoemen, en dus spreek in angst, en hierin vraag ik tevens de persoon om iets met mijn angst te doen. Waarom doe ik dit zo? Feitelijk projecteer ik angst in/als mezelf voor een bepaalde persoonlijkheid in/als mezelf op de andere persoon die deze persoonlijkheid reflecteert waar ik in mezelf angst voor ervaar.

Op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat ik hierin ‘kleur’ moet bekennen tegenover die andere persoon, dat ik de goedkeuring van die ander nodig heb om de angst te stoppen in mezelf. Zolang die andere persoon het niet weet, en dus geen goedkeuring kan geven, kan ik de angst in mezelf niet stoppen, dat ervaar ik dan als niet eerlijk, want ik heb daarvoor toch zolang in angst verkeerd tegenover deze persoon en hierin backchat gecreeerd, dus ik moet dit toch delen, anders ben ik hypocriet.

Dit herken ik als een kerkelijk construct, waar je moet gaan biechten/boete doen, om vrij te komen van de zonden in jezelf, en dit kan alleen via een persoon die hiertoe de machte heeft, de machte om met God te spreken, oftewel een persoon die ik mijn macht geef tot Vergeving. Feitelijk leg ik hierin mijn zelfverantwoordelijkheid bij de andere persoon.

Nu is het zo dat als een andere persoon hier met begrip naar luistert, dit snel wordt opgelost. Er is begrip, wat gelijk is aan vergeving, ik ben vergeven door de andere persoon, mijn angst verdwijnt, en ik kan communiceren zonder angst.

Maar wat als de andere persoon geen begrip toont en/of hiermee niet akkoord gaat? Dan zou er geen mogelijkheid zijn om vrij te komen van mijn angst, om vergeven te worden. Dit is compleet het Godsconstruct, waarin vergeving via een andere persoon via ‘God’ loopt. Bij de Gratie van God.

En dit is feitelijk waarin ik mijn hele leven ‘verkeerd’ heb. Ik werd niet begrepen, dat werd letterlijk zo gezegd. En dus heb ik hierin mezelf niet begrepen en vergeven door te blijven wachten op het begrip als vergeving van de andere persoon, waarin ik zelf een persoonlijkheid in/als angst gecreeerd heb. Waarin ik een ervaring gecreeerd heb dat ik alleen in gelijkheid kan communiceren met iemand die me begrijpt/vergeeft. Zoniet, dan doe ik het ‘verkeerd’ in mijn ervaring. Wat niet in gelijkheid is als mezelf in zelfoprechtheid maar in gelijkheid onderling in relatie tot elkaar, afhankelijk van elkaars begrip. Wat pas werkelijk/in werkelijkheid verkeerd als gekeerd is in/als de mind/het bewustzijn.

Hierin heb ik mezelf geforceerd door mezelf steeds door een angst heen te duwen om zo de angst ‘te overwinnen’. Op een gegeven moment ben ik hiermee gestopt, aangezien het me niet meer lukte, ik was fysiek uitgeput, en ik ben in de angst gaan zitten. In angst heb ik veel geaccepteerd en toegestaan, in mezelf en in de ander, waarin ik een reactie bij de ander in eerste instantie ook nog eens zelf trigger/uitlok door in angst te bestaan en te spreken.

Waarom vind ik van alles goed/God? Uit angst dat ik anders niet Goed ben/ bij God kom. In een geloof dat ik een ander ‘nodig heb’ voor goedkeuring dus om bij god te komen. In een geloof dat ik het zelf niet kan, dus voortkomend uit Zelftwijfel. En in een basis van zelftwijfel, twijfel aan zelf, komt er een geloof in/afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, waarin ik natuurlijk angst ervaar/creeer tegenover die persoon om uit de Gratie Gods te vallen, en tegelijkertijd boos word omdat ik juist mezelf vrij wil maken wat me niet lukt, want ik ben aan het wachten op die andere persoon, dat die iets doet wat onze ‘relatie verbreekt’, en dus ga ik met angst naar die andere persoon toe in de hoop dat die andere persoon iets doet en wil ik de verantwoordelijkheid dus bij de andere persoon leggen – in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en de relatie met/als angst met/als mezelf in mezelf te verbreken – want ik geloof onbewust en/of onderbewust dat dat niet zomaar mag, dat ik toestemming nodig heb, en dus handel ik bewust, automatisch naar mijn onderbewuste/onbewuste programma, niet ziende dat ik manipuleer, aangezien ik zelf gemanipuleerd word/mezelf manipuleer in/als Bewustzijn.

Ik manipuleer dus met angst om mezelf vrij te krijgen van deze angst, en deze angst gebruik ik als rechtvaardiging van mijn daden. Angst, als E-motie als rechtvaardiging van de manipulatie in angst. Waaruit de Motie van Wantrouwen voortkomt; de Macht wordt aan de Persoon/de Persoonlijkheid/het Bestuur/de Regering gegeven en ondertussen bestaat er een volledig wantrouwen naar die persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur toe, aangezien het uitgangspunt angst is – een uitgang/backdoor weg van zelfverantwoordelijkheid – dus manipulatie, dus niet zelfoprecht, en hierin altijd vatbaar voor/afhankelijk van manipulatie door de persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur. De Motie van Wantrouwen wordt het Motief als grond waarop we iets gaan verdedigen. De angst wordt de reden/het uitgangspunt van leven welke we gaan verdedigen als rechtvaardiging van ons gedrag in/als angst.

De basis is Wantrouw in plaats van Zelftrouw, welke we projecteren op iets of iemand buiten ons als zijnde niet te vertrouwen. Motie van Wantrouwen.

Zie hier de samenleving waarin we leven. Diep weggestopt en verdraaid dus ‘onzichtbaar’ in onszelf en tegelijkertijd zichtbaar in alles wat we creeren in deze wereld op het moment. Zelfs tijdens het schrijven draait het weg/draai ik weg.

Een hele lijst om zelfvergevingen op toe te passen.

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Consequentie:

Afsluiting, stoppen met delen van wat er in me omgaat, verbergen

Me afkeren van die persoon

Boosheid (emotie)

Arrogantie (emotie)

Radeloosheid (emotie)

Dominantie in backchat

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

Zelfeducatie free: www.eqafe.com/free

——————————————————————————————————————–

december 19, 2012 by IngridS

Dag 202 – Zelfvergeving

Ik ben gestart met mezelf te vergeven. Ik ben toch al ruim een jaar hiermee bezig, zou je zeggen. Dat klopt, ik deed zelfvergeving, ik paste het toe zover ik kon. Ik wandelde het niet, ik leefde het niet. Ik voelde aldoor een punt op de achtergrond wat ik mezelf niet kon vergeven, en hierin vielen eigenlijk alle punten van zelfvergeving min of meer in het niet, aangezien ik het niet wandelde en niet leefde, niet. Na een aantal weken van veel energie genereren, veel gepraat in mijn hoofd, veel doorduwen, zat ik op mijn bed. Ik wist niet hoe ik door moest, en net voor het punt stoppen had ik al talloze keren gedaan, dat is niet effectief en vergroot de onrust alleen nog maar. En daar is het: Zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het punt in het verleden exact moet vinden om zelf te vergeven, en als ik dat punt niet kan vinden, ik mezelf niet kan vergeven en blijf zoeken naar het punt, in plaats van in te zien dat het verleden het heden is zolang ik mezelf niet vergeven heb, en dus kan ik hetzelfde punt in het heden vergeven welke als exact hetzelfde op zal komen als in het verleden, alleen de omringende personages veranderen, en dus kan ik mezelf vergeven in de punten in situaties die opkomen in het heden met mensen met wie ik wandel in het heden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang te zoeken naar punten in het verleden waarin ik mezelf alleen maar vasthoud in het verleden zonder zelf te vergeven en zelf te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet kan vergeven voordat ik mezelf gecorrigeerd heb, en ik hierin mezelf steeds aan het doorduwen ben om mezelf te corrigeren en mezelf forceer hierin, ondertussen mezelf wanhopig ervarende aangezien ik zie in mezelf dat ik dit niet volhoud, dat ik zo niet staande kan blijven, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan vergeven ten alle tijden, ook als ik mezelf niet corrigeer, en pas als ik mezelf werkelijk vergeven heb er werkelijke standvastige correctie als zelfverandering kan plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in complete angst te verkeren omdat ik niet wist hoe door de angst heen te wandelen, waarin ik mezelf compleet verkramp als fysieke consequentie van zelfoordeel als mezelf niet kunnen vergeven, in plaats van in te zien dat zelfvergeving als startpunt de enige oplossing is voor de verandering van wie ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belang van de zelfvergeving niet werkelijk te hebben begrepen en dit weerspiegeld te zien in mijn omgeving, waarin ik wel zeker wist dat de zelfvergeving de oplossing is maar welke ik niet werkelijk kon spreken aangezien/zolang ik de zelfvergeving zelf niet werkelijk leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te ervaren van andere mensen zolang ik mezelf niet kan vergeven, waarin ik mezelf ondertussen veroordeel dat ik mezelf afhankelijk maak van een ander en me hierin terugtrek aangezien ik zie dat dit niet klopt, waarin dit zelfoordeel juist de reden is van mezelf afhankelijk maken van andere mensen aangezien ik mezelf niet kan vergeven zolang ik blijf participeren in zelfoordeel, en mezelf zo dus vast te zetten in een enkel punt van zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen enkele situatie meer in te durven stappen/durf te wandelen aangezien ik in totale angst verkeer voor het afhankelijk maken van mezelf van de ander, en mezelf hierin de mogelijkheid te ontnemen door mijn eigen punten heen te wandelen en mezelf in het fysiek te corrigeren, in plaats van in te zien dat ik in iedere situatie mezelf kan vergeven en vergeef voor het falen wat ik tegenkom als systeem wat ik geworden ben, waarin ik mezelf de mogelijkheid geef mezelf te corrigeren tot leven en waarin ik tevens een ander de mogelijkheid als ruimte kan geven zichzelf te vergeven voor het falen als systeem en zichzelf te corrigeren tot leven zonder mezelf en/of de ander opnieuw te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te verkrampen in het doorduwen van mezelf in de fysieke situatie zonder mezelf te vergeven en hierin te ontspannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik mezelf kan ontspannen en hierin totaal in paniek raak aangezien ieder klampen aan iets of iemand om me heen – waardoor ik me ogenschijnlijk even zou kunnen ontspannen – zichtbaar is als zinloos, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan ontspannen als omarmen in volledige zelfvergeving voor wat en wie ik geworden ben als systematisch levend oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een systematisch levend oordeel te zijn geworden in plaats van mezelf Leven te Geven in/als Zelfvergeving en hierin Leven voort te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb andere mensen niet te kunnen vergeven doordat ik mezelf niet kon/kan vergeven en ik in angst verkeer dat de ander verder wandelt zonder mij, en ik verloren achterblijf in zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor eeuwig verbannen te hebben in zelfoordeel zonder te zien hoe ik zelf de oplossing ben als zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat werkelijk begrijpen niet begrijpen is in/als de mind/het bewustzijn maar een en gelijk staan in/als zelfvergeving en dat om mezelf werkelijk te begrijpen het nodig is mezelf werkelijk vergeven/te leven in/als zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in iedere situatie in ieder moment, waarin ik mezelf teruggeef aan mezelf, mezelf Leef en hierin Een en Gelijk als Leven Wo(o)rd als Het Levende Woord.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te leven in/als Zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel de punten die in het moment in het heden omhoog komen, in interactie met de mensen om me heen in het heden, te zien als punten in mezelf die ik in het verleden mezelf niet vergeven maar veroordeeld heb en hierin mezelf heb vastgezet en heb verkrampt.

Ik stel mezelf ten doel de mensen in het heden niet te koppelen aan de punten die opkomen in/als mezelf en hierin de mensen en mezelf persoonlijk te nemen in relaties in/als bewustzijn, maar in plaats hiervan de relaties in/als bewustzijn te zien en gebruiken als middel om mezelf vrij te maken van deze relaties als punten in/als bewustzijn en mezelf hierin vrij te wandelen in samenwerking met de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ontspannen, adem voor adem, kramp voor kramp, door mezelf te vergeven in het specifieke oordeel wat opkomt in relatie tot de fysieke kramp, en hierin de relatie met mezelf in mijn fysiek te herstellen en zelf als leven te ontspannen in mijn eigen fysiek, eventueel met ondersteuning van de ander om mezelf te zien in de interactie maar zonder mezelf afhankelijk te maken van de ander en zonder mezelf te leven via het fysiek als ontspanning van de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien in de interactie met een ander zodat ik mezelf kan vergeven in interactie die faalt als deze niet het beste is voor zelf en de ander en alle leven zonder mezelf opnieuw te veroordelen voor mijn falen als bewustzijnssysteem.

Ik stel mezelf ten doel volledig Zelfverantwoordelijk te zijn/worden door mezelf aan mezelf terug te geven in/als Zelfvergeving en mezelf hierin de mogelijkheid te geven mezelf werkelijk te corrigeren en veranderen in/als het fysiek van Falen tot Leven.

Ik stel mezelf ten doel mijn angsten als zelfmanipulaties te stoppen en mezelf te vergeven voor wat en wie zich onder/in/als de angsten bevindt, waarin ik van alles ben gaan vinden als oordeel in/als bewustzijn.

—————————————————————————————————————-

november 25, 2012 by IngridS

Dag 185 – Zelfvergevingen op relaties – 18 – zelfvergevingen op de energetische vrouw

Dag 183 – Zelfvergevingen op relaties – 16 – de relatie met mijn fysiek

Dag 184 – Zelfvergevingen op relaties – 17 – de energetische vrouw

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me misbruikt te voelen in het verleden door ‘de man die ik leuk vind’ die gebruik heeft gemaakt van mij als energetische vrouw om seksueel samen te zijn met mij, waarin ik dacht dat ik het was, die energetische vrouw, en dat er misbruik is gemaakt van mij als persoon, wat ook klopt, van mij als persona als energetische vrouw, welke ik verward heb met wie ik ben als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misbruik van mezelf te maken van/in/als persona als de energetische vrouw, waarin ik steeds gezien heb dat het niet de man is die misbruik maakt maar dat het iets anders is waar ik ‘de vinger niet op kan leggen’, wat ik dus zelf ben in/als bewustzijn als energetische vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren naar ‘de man die ik leuk vind’ die weet hoe een vrouw te bespelen en te paaien om haar in bed te krijgen, in plaats van in te zien dat ik de man paai door de energetische vrouw in de strijd te gooien en te proberen de man zover te krijgen dat hij het bed met me deelt en het hierin zo fijn vindt met me dat hij niet meer weg wil/gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel goed te weten wanneer ik wel en niet het bed kan delen met een man, maar zodra ik de man leuk vind net doe alsof ik slachtoffer ben en erin trap en hierdoor het bed deel voordat ik heb onderzocht of we samen kunnen en zullen leven, wat niet blijkt te lukken, waarna ik druk ben met mezelf in verdriet in zelfinteresse als energetische vrouw, waarin geen ruimte is om me in te zetten voor wat het beste is voor alle leven aangezien ik zo druk ben met mezelf in verdriet in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen of het me niet zoveel uit maakt of ‘de man die ik leuk vind’ wel of niet blijft, om toch maar met de man die ik leuk vind samen te kunnen zijn en te hopen dat gaandeweg hij toch besluit dat het samen leuk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb over te brengen dat ik ook echt samen zou willen leven met ‘de man die ik leuk vind’, in plaats van hierin praktisch te onderzoeken of dit mogelijk is, alvorens stappen te ondernemen (zoals seksueel samen zijn) die onze systemen verbinden/overdragen aan de ander, wat hetgeen is wat het moeilijk/onmogelijk maakt om in zelf te blijven staan in de rol van de energetische vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alle praktische inzichten gewoon overboord te gooien als ik ‘de man leuk vind’, terwijl ik ergens al zie dat of ik of hij weg zal gaan aangezien we praktisch niet samen kunnen leven om een bepaalde reden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me toch te verbinden met ‘de man die ik leuk vind’ en zelfs met ‘de man die ik niet leuk vind’, ook als ik weet en zie dat het praktisch wellicht niet mogelijk is, maar het zo graag te hopen dat ik me toch vast verbind als energetische vrouw met de man, en hierin consequenties te veroorzaken waar ik jarenlang druk mee ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben een man bij me te houden door het bed met hem te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben een man bij me te houden door de energetische vrouw als energie naar voren te brengen en te geloven dat als hij hier geraakt door wordt, hij niet meer weggaat, in plaats van in te zien dat ik hierin probeer de man verslaafd/afhankelijk te maken van een energie als kopie van mezelf, waar ik mezelf verslaafd/afhankelijk van gemaakt heb en dus moet hij dat ook worden, anders kan ik nooit samen zijn met de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit samen kan zijn met een man aangezien ik mezelf verslaafd/afhankelijk gemaakt heb van de energie van de kopie van de energetische vrouw in het geloof dat ik dit ben/hieraan moet voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel gezien te hebben dat de energetische vrouw zoals deze gemanifesteerd wordt in de wereld, niet is hoe ik ben/wil zijn, waarin ik mezelf niet heb aangepast in het plaatje van de standaard vrouwelijke rol, maar waarin ik wel een rol heb gekozen in/als bewustzijn waarin ik wel dacht te passen en waarin ik niet gezien heb dat dit nog steeds deel uit maakt van hetzelfde programma als kopie van de energetische vrouw, alleen iets anders afgesteld op mijn persoonlijke voorkeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel te trekken in het steeds meer onderzoeken en inpassen in de rol van de vrouw in de kopie van de energetische vrouw, waarin ik keer op keer ondervonden heb dat het me niet lukt om in deze energie overeind te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in de energie van de energetische vrouw als kopie van het vrouw-zijn, moet kunnen blijven staan, in plaats van in te zien dat ik deelname in deze energie dien te stoppen, dat deze hele energie niet echt is, en dat mijn geloof in de echtheid van deze energie hetgeen is wat me in twijfel trekt en onderuit haalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in geloof in de hoop op een samenzijn met een man die ik al dan niet leuk vind zonder praktisch te onderzoeken of dit mogelijk is en hierin te blijven staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gebruik te maken van de rol als energetisch vrouw in het geloof alleen zo een man te vinden, in angst dat als ik niet gebruik maak van deze rol, de man me niet leuk vindt, me te rechtstreeks vindt, en er uiteindelijk geen man is die hierin naast me wil staan en de energie/verslaving aan de energie in zichzelf wil stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan een energie als energetische vrouw uit angst dat er geen man is die ik leuk vind, die mij leuk vindt, en die ook de energie in zichzelf wil stoppen, en dus uit angst om alleen te staan en als excuus om niet alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de energie in stand houd om de kans te vergroten met een man samen te zijn, in plaats van in te zien dat ik mezelf als energie in stand houd om te overleven in/als mind/bewustzijn, en het samen willen zijn met een man als excuus gebruik hiervoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze energie als energetische vrouw direct te activeren zodra er een man in de buurt komt, waarin ik mezelf volledig kwijt raak en verdwijn in de zoektocht naar een energetische match, waarin ik gemerkt heb dat ik niet kan blijven staan in de energetische match, maar toch blijf geloven in de echtheid hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven geloven in de echtheid van de energie terwijl ik keer op keer heb ondervonden dat ik er fysiek niet in kan blijven staan, om vervolgens mezelf en mijn fysiek er de schuld van te geven dat het me niet lukt hierin te blijven staan, gelovende dat ik het niet goed doe/niet sterk genoeg ben en dat dat de reden is dat ik geen ondersteunende relatie heb, niet ziende dat het startpunt verkeerd/gekeerd is, waarin ikzelf in de relatie met/in/als bewustzijn keer op keer onderuit ga door een geloof in een plaatje in/als de mind als energetische vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek op te willen offeren aan een beeld in mijn hoofd/bewustzijn als relatie in/als/met de energetische vrouw, waarin ik mezelf als Leven opoffer aan een geprogrammeerde kopie van mezelf als Leven in een vrouwelijke fysieke manifestatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek keer op keer aan te vallen om het feit dat het keer op keer signalen geeft die ik niet kan negeren zodra ik in de rol van de energetische vrouw stap en dus moet stoppen hierin deel te nemen aangezien ik ervaar dat het fysiek niet aanvaardbaar is voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn fysiek moet aanpassen in/als/aan de energetische vrouw in/als plaatje/kopie in het bewustzijn, in plaats van in te zien dat ik de kopie als energetische vrouw dien te stoppen en er gelijk aan te gaan staan door de relatie met de energie zelf te vergeven en de energie te absorberen/afvoeren via het fysiek de fysieke aarde in, waarin ik mezelf kan corrigeren en juist in/als het fysiek kan opstaan.

Ik stel mezelf ten doel de signalen in mijn fysiek serieus te nemen en te zien als signaal dat ik energie genereer, welke oude opgeslagen energie als opgeslagen herinneringen triggert en welke ik dus nog dien uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de aanvallen op mijn fysiek als mijn fysiek niet doet wat ik wil, waarin het ‘wat ik wil’ niet is wie ik ben in zelf-wil, maar wie ik ben in zelf-interesse als energetische vrouw, erop uit om energie te genereren/uit te lokken, om mezelf als energetische vrouw in/als bewustzijn mee te voeden zodat ik in/als bewustzijn kan blijven bestaan en niet alleen hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man te gebruiken/misbruiken om mezelf te voeden als energetische vrouw, en boos/verdrietig te worden als de man hier niet mee instemt, wetende dat de man hier niet mee in hoort te stemmen, dat het mezelf niet ondersteunt in potentieel in wie ik kan zijn, maar ondertussen niet verder zie in mezelf hoe ik werkelijk alleen kan staan, vrij van energetische verslavingen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf vrij te maken van energetische verslavingen in/als/aan de energetische vrouw.

Als ik mezelf zie verdwijnen/participeren in energie, geactiveerd in communicatie/interactie met ‘een man die ik leuk vind’, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek wat ik aan het doen ben, in het moment, of ik plaats een vlaggetje zodat ik er later in kan zien. Ik zie in mezelf welke persoonlijkheid geactiveerd wordt en welke angst als afscheiding hieraan ten grondslag ligt, waardoor ik denk energie te moeten genereren om iets voor elkaar te krijgen en/of om iemand bij me te houden. Ik stop, ik adem, ik stop met de woorden die ik aan het produceren ben. Ik adem, en zie wat er opkomt. In de adem spreek ik opnieuw. Als het me niet lukt de energie te stoppen in interactie/communicatie, dan stop ik de interactie/communicatie, communiceer dit met desbetreffende man en kom later terug, wanneer ik duidelijkheid heb in mezelf over wat er geactiveerd werd.

Ik stel mezelf ten doel de reacties van mezelf als energetische vrouw te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren als deze opkomen in specifieke situaties.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysieke reacties te onderzoeken in context met de situatie waarin ik me bevind gerelateerd aan de energetische vrouw, zodat ik kan zien waar ik relaties gelegd heb waarin ik energie genereer/wil genereren ten koste van mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel constant en duidelijk te zijn en hierin te staan als wie ik ben als fysieke vrouw in communicatie met de man, waarin ik me realiseer dat we beiden in een verschillend lichaam leven waarin we beiden geprogrammeerd zijn in/als bewustzijnssysteem waarin een ieder in proces is om dit te stoppen en we hierin dus gelijk zijn aan elkaar.

Ik stel mezelf ten doel samen te werken met de man in plaats van elkaar tegen te werken en/of onderuit te halen in energetische reacties, en elkaar in gelijkheid te ondersteunen in het zelf vrijmaken van de mannelijke en vrouwelijke energetische programma’s en hier aanwezig te zijn/blijven/komen in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op de herinneringen die opkomen als ervaringen van wantrouwen richting de man, voortkomend uit het gedrag van mezelf als energetische vrouw in het creeren van relaties als energie om mezelf in/als bewustzijn aan vast te houden en in leven te houden, welke voortkomen uit wantrouwen naar mezelf in defenitie van de energetische vrouw die niet te vertrouwen is, en welke mezelf beletten zelf te vertrouwen.

Ik stel mezelf ten doel de energetische relaties in/als de mind/het bewustzijn als energetische vrouw te stoppen zodat ik adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving en correctie voor correctie, een en geliik wordt als zelf-vertrouwen en hierin een betrouwbaar menselijk wezen.

————————————————————————————————-

september 26, 2012 by IngridS

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Ik erger me aan mezelf en mijn eigen zelfsabotage. En toch stop ik het niet. Ik benoem het niet. Ik wil het bewaren als achterdeurtje. En ik snap niet helemaal waarom. De vraag komt in me op: ja maar mag ik dan niet 1x langer slapen? Mag ik dan niet 1x kiezen voor een avondje tv kijken na een lange dag werken in plaats van een blog schrijven? Hierin maak ik ergens een draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor de gek te houden met de vraag of ik dan niet 1x een avondje tv mag kijken na een lange dag werken, waarin ik dan geen blog meer kan schrijven, in plaats van in ieder moment te zien wat het beste is; is er tijd voor even tv kijken dan is dat prima, is het nodig om een blog te schrijven dan doe ik dat en laat ik de tv uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het avond je tv kijken ‘de schuld’ te geven, in plaats van in te zien dat ik na dit avondje tv kijken veel langer ben blijven slapen, en dat is de werkelijke reden van de ergenis in mezelf aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vandaag nergens zin in te hebben wat komt door het opgeladen zijn in de mind, doordat ik mezelf niet heb doorgeduwd in het opstaan doordat ik zoveel zin had nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met opstaan nu het kouder is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de kamer/het raam in de slaapkamer wat niet goed geisoleerd is waardoor het veel kouder is in die kamer dan in de rest van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bellen naar de woningbouw over dit raam uit te stellen, terwijl ik over het algemeen dit soort zaken meteen oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze dagen van ergenis heel vervelend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf in de kramp in mijn darm een ‘nee’ te ervaren, terwijl ik niet weet wat die nee is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar deze nee doordat ik geloof dat ik hier rekening mee moet houden aangezien deze nee zich in mij gemanifesteerd heeft en dus echt is geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen gevoelens en emoties en dus met deze nee in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me pas te gaan ergeren als ik deze nee fysiek ervaar, en dat ik daarvoor mezelf deze nee toesta in gedachten als ‘het kan wel een keertje’, ‘het is wel ok’, ‘ik red het zo ook wel als ik iets langer slaap’, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nee goed te praten in mezelf, totdat ik er fysiek last van krijg en ik me hier zo aan erger dat ik het op ga pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds zolang te wachten totdat ik een weerstand fysiek manifesteer voordat ik mezelf corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wanneer ik wel eens iets kan toestaan en wanneer niet, waarin de vraag in me opkomt: misschien wel helemaal niet meer?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd een bepaalde gradatie toe te staan, heel subtiel, waarin ik geloof/denk dat dit niet uitmaakt, het is zo klein, dat kan wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat kleine gradaties van manipulatie/mindsturing nog mogen worden toegestaan, in plaats van in te zien dat dat hetgeen is waarin ik ben opgegroeid, en dat alles wat ik mezelf heb toegestaan in deze kleine gradaties is gebeurd, en dus moet ik juist deze kleine gradaties van toestaan in mezelf stoppen wil ik echt effectief worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct fysieke gevolgen te ervaren van kleine gradaties toestaan maar pas een paar dagen later waarin ik mezelf steeds iets meer toesta, waarna ik het fysiek gemanifesteerd heb zodat het echt zichtbaar wordt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel eerder te zien, mijn hele leven al, waarin de gedachte omhoog komt: ‘ik zou eigenlijk…’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen in deze gedachte en dat te gaan doen wat ik eigenlijk zou moeten doen, en in plaats hiervan hetgeen te doen wat ik eigenlijk niet zou moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te creeren over wat ik eigenlijk wel en niet zou moeten doen, waarin ik onduidelijkheid, weerstand en twijfel in mezelf creeer wat ik als uitweg gebruik om niet te hoeven doen wat gebeuren moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het korter slapen een van de moeilijkste dingen te vinden om mezelf in door te duwen, waarin ik in mezelf een weerstand en verdriet ervaar dat ik dit niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het langer slapen niet los te willen laten, en hierop werstand en verdriet te ervaren/creeren die ik geloof, waardoor ik denk dat ik mezelf meer tijd moet geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf iets aandoe als ik mezelf door duw in het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf zie geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen weerstanden als gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens en emoties uit te schrijven zodat ik mezelf hierin niet opzij schuif maar zie hoe ik deze gevoelens en emoties gecreeerd heb/opgeslagen heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de ochtend door te duwen in het opstaan en de gevoelens en emoties die opkomen in dat moment direct op te schrijven, zodat ik mezelf hierin kan opvangen en bevrijden van deze weerstanden. Ik realiseer me dat ik door langer te slapen deze gevoelens en emoties ‘wegslaap’, waarin ik geloof er geen last van te hebben, wat niet zo is, want ik ervaar ze als krampen in mijn fysiek waarin ik ze onderdrukt/weggestopt heb. Door langer te slapen onderdruk ik mezelf, als gevoelens en emoties en daaronder weer als zelf. Hierin is het veel moeilijker om mezelf te zien, en zit ik eigenlijk een dag in weerstand te wachten totdat de opgebouwde laag van weerstand minder wordt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wanneer ik iets goedpraat in mezelf en mezelf hierin direct te stoppen, vergeven en corrigeren, hoe klein het ook is wat ik goedpraat. De reacties die hierbij in me opkomen kan ik eventueel uitschrijven op papier of in een blog.

Ik stel mezelf ten doel direct op papier te gaan schrijven en niet te ‘wachten’ totdat ik er een blog van kan maken, waarin het blog schrijven een excuus wordt om niet direct het punt op te pakken en uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of een avond tv kijken mezelf compromitteert of ondersteunt en te zien of ik een uurtje tv kijken en werkzaamheden verrichten kan combineren of dat ik een keuze moet maken.

Ik stel mezelf ten doel om na het toestaan van een uurtje ontspanning als tv kijken mezelf direct weer op te pakken en door te duwen in bijvoorbeeld het opstaan de volgende ochtend, zodat ik geen opstapeling maak van toestaan in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de onderliggende reden van het niet op willen staan letterlijk en figuurlijk te onderzoeken en uit te schrijven, welke ligt in het gebied van relaties, waarin ik mezelf van de week weer wat weg heb zien glijden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen op het moment dat ik weg glij in gedachten, gevoelens en emoties over het missen van x/een relatie en in plaats hiervan direct te gaan schrijven zodat ik kan zien waar ik een opening houd voor mezelf om deze reeks van gedachten in te gaan wat gevolgen heeft voor mijn fysiek, vertaald in krampen/weerstand.

Corrigerende actie: de woningbouw is gebeld met een afspraak voor het bezichtigen van het slaapkamerraam.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

september 5, 2012 by IngridS

Dag 118 – Ik ben tevreden als jij tevreden bent

Ik zie mezelf naar een konijntje kijken hier die heel tevreden en rustig zit nadat ze gegeten heeft, oortjes plat. En ik ervaar een gevoel van tevredenheid, gelinkt aan een gevoel wat ik vertaal als dat ik het goed gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tevredenheid te ervaren als ik zie dat een konijntje tevreden is, waarin ik ervaar dat ik het goed gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring van tevredenheid bij het zien van een ander die tevreden is en waar ik voor zorg als vervanging van mijn eigen tevredenheid te gebruiken, en als die ander dus niet tevreden is ben ik ook niet tevreden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van tevredenheid van iets/iemand buiten mij af te laten hangen, waarin ik hetgeen buiten mij zal proberen te manipuleren, ook als probeer ik dat bewust om niet te doen, aangezien mijn tevredenheid afhangt van de tevredenheid van degene buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pas tot rust te kunnen komen als alles buiten mij tot rust is, waarin ik zelf veel te lang doorloop voordat ik zelf in zelf ga rusten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afhankelijk te maken van mijn omgeving, waarin ik mijn omgeving probeer te manipuleren/sturen om tot een situatie te komen waarin ik tot rust kan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op de laatste plaats te zetten, wat zo’n mooie houding lijkt maar wat gebaseerd is op manipulatie, aangezien ik hierdoor niet in zelf hoef te zien zolang de omgeving niet in zelf ziet, en ook steeds langer zal wachten totdat ik in zelf ga zien doordat ik zoveel buiten mezelf heb geleefd/me van mezelf heb afgescheiden dat het steeds minder aantrekkelijk/plezierig wordt om nog in zelf te gaan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten totdat ik uitgeput ben en hierdoor word gedwongen ‘naar binnen te keren’ en alleen nog op zelf te richten, aangezien ik geen energie meer over heb om nog voor iets buiten mij te zorgen, waarin dit geen zelfoprecht leven vanuit zelf is maar een overleving waarin ik alleen nog voor mezelf zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo uit te putten zodat ik in de overleving kan van alleen nog voor zelf zorgen, wat ik als enige manier ken om mijn aandacht van mijn omgeving weg te halen en eindelijk met zelf bezig te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te manipuleren in/als de mind in aandacht op iets/iemand buiten mij dat ik mezelf uitput totdat mijn doodvermoeide fysiek mij dwingt om terug te keren naar zelf, waarin ik vervolgens mijzelf moet gaan oplappen en hier druk mee kan, eindelijk in rust, zo vermoeid dat de mindmanipulatie even tot rust komt en tevredenheid laat ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pas tevredenheid te kunnen ervaren als ik fysiek zo uitgeput ben dat ik alleen nog ‘verlang’ om in zelf te zitten zonder verlangens naar iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo ontevreden te worden van verlangens naar iets/iemand buiten mij dat ik mijzelf liever uitput waardoor deze verlangens verdwijnen en ik alleen nog verlang naar rust in mijzelf, waarin ik steeds niet werkelijk hoef op te staan aangezien ik druk ben met overleven/mezelf oplappen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierdoor in relaties op den duur uitgeput te raken, aangezien ik mijn aandacht op de ander buiten mij blijf richten en wacht tot diegene tevreden is, waarin ik vervolgens ook weer ontevreden word aangezien ik mezelf ben vergeten en dan is die ander tevreden en ik zit afgescheiden van mezelf toe te kijken, waarin ik die ander zal gaan manipuleren om uit zijn tevredenheid te halen waarin ik me dan weer enigszins gelijk voel – aan die ander, niet aan mezelf – wat enigszins tevredenheid laat ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet tevreden te zijn met mezelf in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien hoe volledig ik mezelf heb verkracht/misbruikt door altijd iets buiten mij te zoeken en verlangen in/als de mind, wat ik op een gegeven moment ben gaan invullen met zoeken naar een partner/sex, waarin ik systemen in mij heb geladen waardoor ik nog meer verkracht ben in ontevredenheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van volledig misbruik in me te laten bestaan, waarin ik niet kan geloven dat ik mezelf zo misbruikt heb en dus de ander hiervan de schuld wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuld en verantwoordelijkheid nog steeds door elkaar te halen, waarin schuld de plaats inneemt van verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik mezelf zo misbruikt heb door geloof in een relatie met iets/iemand in/als de mind buiten mij, en hierin nu pas een glimp te zien dat dit wellicht niet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tot nu toe steeds mijn gevoelens en ervaringen en programmeringen te geloven dat er toch op een of andere manier een relatie met iets/iemand buiten mij mogelijk moet zijn, ook al heb ik informatie dat dit niet zo is, de glimp en de gevolgen van het enorme bedrog is zo enorm dat ik er niet in durf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in het enorme bedrog durf te zien waarin ik mezelf volledig heb misbruikt/heb laten misbruiken/uitwonen, waarin ik mijn fysiek heb uitgewoond ten behoeve van (het geloof in) de mind in relatie tot iets/iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo te hebben laten bedriegen door de illusie van Het Witte Licht welke me heeft doen geloven dat ik iets mis, en welke ik ben gaan leven in/als gemis van dit als iets buiten mij, waardoor ik dit gemis in mezelf gecreeerd heb in/als afscheiding van mezelf en mezelf hierin dus werkelijk mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik helemaal opnieuw moet beginnen, terwijl dat wel is wat dient te gebeuren, dat ik eerst nog bijna 7 jaar ga schrijven naar het nulpunt voordat ik uberhaupt opnieuw kan beginnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe het is om tevredenheid te ervaren in/als mezelf en hierin constant te zoeken naar een ervaring van tevredenheid in/als mezelf, welke me weg houdt van wat hier is, van wie ik ben geworden in afscheiding, en dus blijf ik in de ervaring van ontevredenheid (en onzekerheid, welke ik ‘per ongeluk’ intypte) in dit zoeken naar tevredenheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter van ontevredenheid en onzekerheid te creeren in dit zoeken naar een relatie met iets buiten mezelf als vervulling, waarin ik deze onzekerheid en ontevredenheid als excuus gebruik om niet werkelijk op te staan en de afscheiding in mezelf te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relaties te onderzoeken en mijn relaties in het verleden te onderzoeken en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mijn verlangens in te durven zien, waarin ik me telkens realiseer dat een verlangen naar iets buiten mij niet echt is, hoezeer het ook zo lijkt, en de afscheiding van mezelf in deze verlangens te stoppen in het toepassen van zelfvergevingen.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te ondersteunen en zelfvergevingen uit te schrijven op het misbruik wat ik heb toegestaan en uitgevoerd.

Als ik mezelf tevredenheid zie ervaren bij het kijken naar iets buiten mij, dan stop ik, ik adem. Ik zie wat mij tevredenheid geeft in dit kijken, ik benoem wat me tevredenheid geeft in dit kijken en pas zelfvergevingen toe op de afscheiding hiervan in mezelf.

—————————————————————————————————-

augustus 26, 2012 by IngridS

Dag 110 – Het karakter van Onzekerheid in relatie tot mannen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren bij mannen in de buurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren bij mannen in de buurt als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog meer onzekerheid te ervaren als ik een man leuk vind en niets weet te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me anders te ervaren bij mannen en vrouwen in de buurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gelijk ontspannen moet zijn bij een man/mens in de buurt die ik net leer kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb probeer deze onzekerheid te verbergen waardoor ik juist zeker overkom, en waardoor ik niet volledig in communicatie blijf in/als mezelf, en hierin minder goed oplet wat ik wel en niet kan zeggen en weleens te fel uit de hoek kan komen zonder dat ik het door heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik te fel uit de hoek kom, in plaats van in te zien dat het wellicht ok is om iets te benoemen ook al is er een schrikreactie in de ander aangezien schrikreactie een reactie is van wakker schrikken uit de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets fout doe als iemand wakker schrikt uit de mind door woorden die ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat onzekerheid gewoon een karakter is met een polariteit als zekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waarom ik het karakter van onzekerheid gecreeerd heb, aangezien ik het als heel onprettig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid als onprettig te ervaren, waarin ik een karakter als polariteit opnieuw in polariteit breng door een ervaring van het karakter (welke ook in ervaring/herinnering is opgebouwd) te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze onzekerheid te creeren door iets te willen van een man, namelijk een relatie, en met dit willen houd ik mezelf afhankelijk van een man en dus ga ik me onzeker ervaren en zeker gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een zekering hierin te zien, alsof ik met het karakter zeker-onzeker een zekering voor een relatie kan forceren, waarin ik zeker wil weten of er een relatie mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zekerheid te willen ter compensatie van het karakter van onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het karakter van onzekerheid te willen compenseren met (zekerheid in/als) een relatie, wat hetgeen is waar ik onzeker door word, namelijk het willen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring onzekerheid dus te creeren door het karakter van onzekerheid, welke plezier in communicatie in gelijkheid in de weg staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen plezier te ervaren als ik onzekerheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met een relatie willen, en dus niet te weten hoe ik kan stoppen met het karakter van onzekerheid in relatie tot mannen, welke elkaar in stand houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met het karakter van onzekerheid in relatie tot mannen behalve stoppen met het willen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik door het karakter van onzekerheid geen relatie kan starten, in plaats van in te zien dat ik dit karakter gebruik als excuus om niet echt in deze onzekerheid als karakter te zien en hierdoor ook geen relatie hoef te starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie wil met een man, waardoor ik onzekerheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit relatie willen als een programma in me voel doordraaien, waardoor ik helemaal niet kan zien in mezelf wat ik echt wil en wie ik ben in Al(l)Een zijn, welke schaamte oproept aangezien ik me laat manipuleren door een programma in mij in geloof dat ik dit programma niet kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het programma van een relatie willen niet kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het programma van een relatie willen nooit heb willen stoppen in mezelf, aangezien ik (geloof dat ik) zo graag een relatie wil, waarin ik in dit geloof mezelf laat manipuleren en een karakter van onzekerheid creeer om dit geloof in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter van onzekerheid te creeren om een geloof in het willen van een relatie in stand te houden, welke me nog meer onzeker maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter van onzekerheid en een programma van een relatie willen elkaar in stand te laten houden in mezelf, in plaats van mezelf te bewegen en richting te geven zodat/waarin ik gelijk kan gaan staan aan mezelf in onzekerheid en in het willen van een relatie, zodat ik in staat ben deze programmering te stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb direct een relatie te willen zonder het stoppen van de programmering tot het willen van een relatie in relatie tot het karakter van onzekerheid, waarin ik de programmering dus niet wil en dus niet kan stoppen en mezelf als programmering in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie tot reden/mogelijkheid tot Leven te maken zoals God als Het Witte Licht het Leven in ons bepaalde, door te leven en dus geloven in een vloek die generaties geleden is uitgesproken waarin de verbinding met het witte licht is ogenschijnlijk is verbroken door het kiezen voor een relatie buiten de kerk, wat geen verbreking is van de verbinding met het witte licht maar een verplaatsing van de verbinding als verslaving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geleefd in zogenaamde vrijheid buiten de kerk, waarin de vrijheid natuurlijk geen echte vrijheid is maar een verplaatsing van de binding in/als de mind als witte licht naar geloof in relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit geloof in relaties mezelf gevangen te houden in de mindconstructies als relaties, waarin ik binnen deze mindconstructies niet een en gelijk kan zijn als mezelf en dus altijd afhankelijk blijf van relaties in/als de mind, waarin het niet mogelijk is om een agreement te wandelen waarin de relatie in/als mezelf als Leven het startpunt is en niet de relatie met/tot de ander.

Als ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van onzekerheid in relatie tot mannen in de wens tot relaties met mannen, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik deelneem in/aan een karakter, wie ik niet ben. Ik adem en stop deze deelname door mezelf te focussen op mezelf als Adem. Ik realiseer me dat ik mijn aandacht niet op mezelf in relatie tot de ander hoef te vestigen, aangezien dat altijd manipulatie inhoudt, en in manipulatie verander ik niets aan een eventuele mogelijkheid tot een relatie als agreement en verlaat ik tevens mezelf voor de ander(=de mind) en stap ik dus uit de agreement in/als mezelf.

Als ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van onzekerheid door niet te weten wat ik moet zeggen, dan stop ik, ik adem. Door in de ervaring van onzekerheid te blijven participeren kan ik alleen maar spreken in/als de mind, welke manipuleert. Ik stop, ik adem. in de adem zie ik wat ik wil spreken of wat ik niet wil spreken.

Ik stel mezelf ten doel mezelf vrij te maken van het geloof in relaties met een ander als reden tot leven als verplaatsing van geloof in god als het witte licht als reden tot leven door mezelf vrij te maken van de mindconstructs waarin ik verslaafd ben geraakt als programmering in/door de mind als het witte licht. Ik realiseer me dat het witte licht niet meer bestaat behalve als mindconstructies in mijzelf, en dus ben ik zelf in staat mezelf te bevrijden uit de programmering als mindconstructie. Ik realiseer me dat dit hetgeen is wat ik kan, zal, wil en moet doen om mezelf te bevrijden en om mezelf de mogelijkheid te geven tot een agreement als relatie in/met mezelf en hierin tot een eventuele agreement met een ander, waarin ik nog steeds in relatie in/als/tot zelf leef en niet tot de ander=de mind.

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

augustus 22, 2012 by IngridS

Dag 108 – Zelfvergevingen op geloof in God buiten mij

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig te hebben gevonden en eigenlijk best nog zou vinden om hardop te bidden tegen een god buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig te hebben gevonden en eigenlijk best nog zou vinden te geloven dat er een god buiten mij is die van me houdt, die me liefheeft zoals ik ben en die datgene voor me regelt wat mij zelf niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig gevonden te hebben en eigenlijk nog best zou vinden om te geloven dat er een god buiten mij is die verantwoordelijk is voor wat er gebeurt in de wereld, waarin ik wel ‘meehelp’ de wereld een betere plek te maken voor alle leven, maar waar de eindverantwoording niet bij mij ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden om de eindverantwoordelijkheid te dragen voor het leven op aarde, waarin het niet leuk vinden voortkomt uit angst; angst voor alle reacties van mensen om me heen die hierin in de weerstand gaan, want eigenlijk ervaar ik het als heel prettig om zelfverantwoordelijk te zijn als eindverantwoordelijk, aangezien we ‘eindelijk ergens over praten’, er eindelijk beweging komt in de brei(n) waarin ik mezelf al jarenlang begeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mensen die heilig in god geloven en overal hardop bidden, waar ik zelf ook aan heb meegedaan en waarin ik de saamhorigheid als dienen van een gemeenschappelijk doel als erg prettig heb ervaren, waarin ik het bang zijn projecteer op de mensen aangezien ik bang ben voor mezelf die niet opstaat hierin en van alles toestaat terwijl ‘ik beter weet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf die alles beter weet maar haar mond niet open durft te trekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang niets gezegd te hebben waardoor het zo opvalt dat/als ik nu wel iets zeg, en dus heb ik met mijn niet proberen op te vallen juist een opvallen gecreeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een opvallen gecreeerd te hebben in/als mezelf door jarenlang niets te zeggen en opeens te gaan spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit geloof in een god buiten mij, al dan niet bewust, een future-projection te creeren die ik vervolgens ook spreek met de woorden als eenheid en gelijkheid, waarin frictie ontstaat doordat het niet gaat over hoe ik mezelf praktisch in het moment toepas en alleen het punt bespreek wat in het moment naar voren komt en welke ik zelf leef in gelijkheid en in plaats daarvan informatie als toekomstprojectie naar buiten breng welke is in/als de mind dus in/als angst als manipulatie, welke reactie als angst als manipulatie teweeg brengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag iemand te volgen die de eindverantwoordelijkheid neemt als wat is het beste voor alle leven, in plaats van zelf diegene te zijn met/als eindverantwoordelijkheid in gelijkheid als zelf als de ander als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om zelfverantwoordelijkheid te nemen aangezien het hierin lijkt of ik verantwoordelijk ben voor alle leven en de ander niet, in plaats van in te zien dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor alle leven als onszelf; hierin ben ik verantwoordelijk voor mezelf en datgene wat ik heb toegestaan, en als ikzelf meer zie in het moment dan de ander in het moment, ben ik verantwoordelijk voor wat ik zie en wat ik hierin toepas ongeacht wat de ander ziet en toepast.

wordt vervolgd

www.eqafe.com/free

augustus 16, 2012 by IngridS

Dag 103 – Ik geloof mijn eigen angst

Na het lezen van een blog van Cathy over verwachten van het onverwachte werd me iets duidelijk: ik ervaar angst welke vanuit een herinnering in mijn ogen ‘plotseling’ omhoog komt, en door het ervaren van deze angst verwacht/geloof ik dat dat waarvoor ik angst ervaar ook gaat plaats vinden. Waarmee ik het in dit geloof opnieuw creeer. En zo blijf ik in herinneringen en angsten lopen. En dit kan iets leuks als iets opwindends als een ontmoeting zijn, waarin ik wacht/hoop op dit onverwachte, als zijnde ‘nu gaat het eindelijk beginnen’, welke met de liefde te maken heeft en dus ook angst is, en het kan iets niet leuks zijn waarin ik het ervaar als een ergste nachtmerrie die zal plaats vinden, wat net zo goed weer het verliezen van zo’n liefde kan zijn; het is divers. Ik werd de laatste paar dagen soms opeens ‘s nachts wakker met kloppend hart, vol van adrenaline, met angst voor iets dat zou gebeuren wat ik echt niet meer wilde maar wel bang voor was, en door deze angst in het ‘s nachts wakker worden ging ik geloven dat het ook zou gaan gebeuren zonder dat ik er controle over heb.

Zodra ik dit inzag verdween de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het herhalen van een herinnering als gebeurtenis in het verleden, en vervolgens bang te zijn dat het echt zou gaan gebeuren doordat ik deze angst ervaar en dus moet het wel gaan gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst te geloven als zijnde iets wat moet/zal gebeuren zonder dat ik er invloed op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak op deze manier geloofd te hebben dat er iets leuks als een ontmoeting van een nieuwe liefde zal gebeuren als ik dit gevoel van opwinding als verwachting van iets onverwachts ervaar, in mijn ogen plotseling vanuit het niets, waarin ik niet gezien heb dat deze opwinding dezelfde energie als angst is en dus morgen gewoon als angst kan/zal manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op gebeurtenissen die zijn voorgeprogrammeerd in het mindsysteem en er trots op te zijn als ik gebeurtenissen voorvoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er trots op te zijn als/dat ik gebeurtenissen voorvoel, waarin ik mezelf als speciaal zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in te zien dat ik de angst zelf creeer/herhaal door herinneringen/programmeringen uit het verleden waarin ik mijn zelfbeweging heb weg gegeven en me overgeleverd heb aan manipulatie in/als de mind, te geloven en hiermee opnieuw te creeren doordat ik in dit geloof deze herinnering opnieuw ga volgen in manipulatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er goed aan doe om deze herinneringen in/als manipulaties in/als de mind te volgen, en hierin te bewegen als het goede-persoon-karakter, waarin ik deze herinneringen als manipulaties wel moet blijven volgen om te voldoen aan het goede-persoon-karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze verwachting hoop te creeren op een gebeurtenis als herinnering uit het verleden die me eindelijk hieruit haalt en tot leven brengt, welke in feite een hoop op liefde is die me een gevoel van leven geeft, zonder in te zien dat als er al een liefde naar voren komt, dit een vermomde angst is die me niet hier haalt maar in de illusie van de mind als ik het niet in wil zien in realiteit, en dus creeer ik hierin tegelijkertijd een onwil om te wandelen in realiteit want dan zal ik mijn illusies in gaan zien, en dus blijf ik liever hopen in/als de mind op betere tijden; no problem, ik vermaak me wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vermaken in/als de mind in hoop op betere tijden, niet ziende dat ondertussen de fysieke wereld vergaat door verkeren in illusie in/als de mind, aangezien niemand iets uitvoert maar afwacht in/als de mind en zich daar zo go(e)d als mogelijk vermaakt in relatie tot zijn eigen geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen sturing in situaties heb, dat het niet geoorloofd is om iets te zeggen, om nee te zeggen, om te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, alleen maar omdat IK HET NIET WIL.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die het niet wil onvoldoende reden is om te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, aangezien ik niet precies begrijp wat er gebeurt en zolang ik niet begrijp wat er gebeurt heb ik geen recht om nee te zeggen, ook al zie/ervaar ik in mezelf dat er iets wezenlijks niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfsturing in deze momenten volledig weg te geven, uit angst om op te staan, en vervolgens deze herinnering te herhalen en herhalen en te blijven zitten/liggen/hangen in deze herinnering van machteloosheid als angst; machteloos in een situatie van mind-manipulatie die ik niet begrijp en waarin ik dus niets durf te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf het zwijgen op te leggen doordat ik iets niet begrijp, en niet de steun ervaar om te spreken zonder dat ik het begrijp, maar alleen omdat ik in mezelf ervaar dat er iets niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te steunen in het spreken zonder dat ik iets begrijp, alleen omdat ik in mezelf ervaar dat het niet ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onvoldoende reden te zien om te spreken en te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, zonder te zien dat ik hiermee instem in manipulatie in/als de mind, en in deze instemming mezelf toesta hetzelfde patroon in mezelf te manifesteren en gaan leven als herhaalde herinnering, dan wel als slachtoffer, dan wel als dader.

Als ik mezelf in angst zie schieten dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een herinnering ervaar waarin ik machteloosheid ervaar en bang ben om mezelf over te leveren aan manipulatie in/als de mind, waarin ik geloof dat ik zelf als reden onvoldoende ben om de manipulatie te stoppen en richting te geven aan mezelf en hiermee aan de situatie, en dus stem ik opnieuw in met manipulatie in/als de mind, en ga ik opnieuw de cirkel rond. Ik sta mezelf niet toe mezelf over te leveren aan manipulatie in/als de mind, in het geloof dat ikzelf als reden onvoldoende ben om de manipulatie te stoppen, waarin ik nu zie dat ik mezelf als ‘reden’ zie, dus als mind, wat aangeeft waarom ik mezelf als onvoldoende ervaar aangezien ik mezelf al minderwaardig heb gemaakt aan mezelf als leven in het geloof in de mind in manipulatie, en aangezien ik ervaar dat deze manipulatie bestaat in polariteit en altijd polariteit creeert, creeer ik automatisch schuldgevoelens hierover, en ervaar ik mezelf als niet waardig genoeg om voor/in op te staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn angsten te stoppen zodra ik ze in me omhoog zie komen. Ik onderzoek waar de angst als herinnering vandaan komt en schrijf de herinneringen uit en vergeef en corrigeer mezelf hierin, zodat ik mezelf kan stoppen in deze angst-programmering.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met manipulatie in/als de mind, zodat ik niet opnieuw minderwaardigheid en eventuele schuldgevoelens creeer. In plaats hiervan los ik de minderwaardigheid uit het verleden op door in zelf te zien en uit te schrijven waar ik participeer en geparticipeerd heb in polariteit welke schuldgevoelens creeert doordat ik denk iets fout te doen; fout als verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in hoop in verwachting van het onverwachte als iets wat mijn leven zal veranderen. Ik adem, ik ben Hier. Ik schrijf zelfvergevingen en zelfcorrecties zodat ik mezelf in het fysiek kan corrigeren en kan gaan bewegen in/als de adem als wat het beste is in eenheid en gelijkheid voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van angst-liefde.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

augustus 15, 2012 by IngridS

Dag 102 – Vervolg manipulatie door angst en liefde

Dag 101 gaat voornamelijk over waar ik me laat manipuleren. Hier vervolg ik met inzien waar ik zelf manipuleer.

Ten eerste manipuleer ik mezelf door achteraf te gaan denken dat ik iets fout heb gedaan, welke vaak een reactie is op manipulatie van een ander. Door het manipuleren over en weer denk ik iets fout te doen, wat ook zo is, namelijk dat ik manipuleer. Dus niet zozeer de acties die ik uiteindelijk neem zijn zogezegd ‘fout’, maar het gemanipuleer eromheen in woorden in/als de mind maken dat het onduidelijk, angstig, verkeerd is; gekeerd in/als de mind. Wat veel ruis op de lijn geeft. Waarom maak ik zoveel ruis? Uit angst dat ik iets verkeerd doe, een verkeerde beslissing zogezegd, en juist door deze angst iets verkeerd te doen ga ik het ook verkeerd doen door te spreken in angst=manipulatie. En als ik dan uiteindelijk de beslissing neem lijkt het of ik gemanipuleerd heb, wat ook zo is, door angst om in/als deze beslissing te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de angst om een verkeerde beslissing te nemen manipulatie is in/als de mind, welke ook naar een ander toe een manipulatief effect heeft, waarop de ander ook gaat manipuleren in reactie in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door gebrek aan zelfvertrouwen te spreken in angst=manipulatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door gebrek aan zelfvertrouwen, door ervaringen van machteloosheid in het onbekwaam zijn van zelfsturing, de ander=de mind te manipuleren voortkomend uit deze angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hele relatie te starten in manipulatie uit angst/ervaring van machteloosheid in zelfsturing welke zich uit in een geloof dat datgene wat ik graag zou willen toch niet zal lukken, en dus probeer ik het niet eens en neem ik ‘genoegen’ met een situatie in ongelijkheid, welke weerspiegelt hoe ik mezelf ervaar in deze machteloosheid, namelijk ongelijk als mezelf als leven en als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vervolgens de ander zo te manipuleren tot wat ik wil uit angst dat hetgeen ik graag wil ook nu niet lukt en uit angst om alleen te staan hierin, alleen met mezelf als angst en ervaringen van machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven gaan staan voor wat ik graag zou willen in eenheid en gelijkheid als mezelf als wat het beste is voor leven, uit angst dat het toch niet lukt, waarin ik juist gevolgen creeer die niet het beste zijn voor leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn sturing weg te geven aan de mind als angst, waarin ik mijn eigen ervaring van machteloosheid creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie te willen blijven manipuleren in/als de mind in angst zodat ik het verdriet niet hoef te voelen welke ik ervaar omdat niet gelukt is wat ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet duidelijk heb kunnen maken wat ik graag zou willen doordat angst als manipulatie er de hele tijd tussen staat, en er niet in gelijkheid gesproken kan worden over wat we graag zouden willen en zien of dit mogelijk is, waarin dit duidelijk maken dit juist is wat ik wil zeggen, dat ik in gelijkheid wil spreken met de ander en zien of we beiden hetzelfde willen en of dit mogelijk is als wat het beste is voor leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen begrijpen waarom we niet in gelijkheid kunnen spreken en niet te kunnen begrijpen dat de ander niet ziet dat juist de angst=liefde het onmogelijk maakt om te spreken in gelijkheid en dus om een situatie te creeren in gelijkheid waarin beiden hetzelfde willen, namelijk leven en spreken in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze angst=liefde dus blijkbaar zelf onbewust/onderbewust mee te dragen aangezien ik de situatie niet bespreekbaar krijg in gelijkheid, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de eenheid en gelijkheid in/als mezelf over het hoofd te zien, en zolang ik angst ervaar om alleen te staan en blijf spreken in/als deze angst, spreek ik dus in ongelijkheid als mezelf en creeer ik situaties van angst in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo jammer te vinden dat we niet in gelijkheid samen kunnen leven aangezien ik de potentie zie van de ander en van mezelf waarin het uiteindelijk wel mogelijk moet zijn, waarin ik zie dat ik het woord eenheid oversla en in die eenheid laat ik iets liggen maar ik zie niet exact wat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de eenheid in /als mezelf in gelijkheid als de ander in eenheid over te willen slaan en direct naar de gelijkheid wil gaan zodat ik niet eerst een hoef te worden als mezelf en dus niet alleen, Al(l)Een hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voor mezelf en de ander voorwaarden te scheppen waaraan we beiden niet kunnen voldoen, waarin ik een situatie creeer/start waarin ik en de ander niet werkelijk hoeven te veranderen aangezien ik geloof dat ik er toch niet aan kan voldoen, en dus kan ik lekker makkelijk achterover leunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om in een situatie te gaan staan die werkelijk een mogelijkheid tot fysieke realiteit heeft uit angst dat ik het zal verprutsen, en dus kies ik voor een situatie waarin ik het niet kan verprutsen aangezien het bij voorbaat gedoemd is te mislukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren in/als de mind als doemscenaria, als vloek in/als de mind, als zelfvloek in/als de mind waarin ik geloof dat ik niet een en gelijk als zelf mag staan in een situatie die het beste is, ook voor mijzelf, en waarin ik mezelf en de ander dus saboteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat een enorme consequenties mijn woorden in zelftwijfel hebben, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik manipuleer met mijn woorden gesproken in/als de mind in zelftwijfel (=angst), en dus geloof dat het onschuldig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn woorden gesproken in zelftwijfel onschuldig zijn en dat het ok is om deze te delen, in plaats van in te zien dat dit delen van deze woorden in/als de mind voortkomt uit zelfinteresse om mezelf in/als de mind voort te zetten in mijn geheime verlangens geprojecteerd in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe mijn woorden gesproken in zelftwijfel in angst verscheurend voor de ander werken als die ander niet bekend is met de afsplitsing in/als de mind en dus alleen maar de woorden volgt die ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag een lijntje te willen behouden in/als de mind zodat ik niet alleen hoef te staan en hierin de ander misbruik voor mijn geheime verlangens als backdoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat mijn woorden gesproken in zelftwijfel in angst zulke consequenties van verscheuring ten gevolge hebben, terwijl zelftwijfel verscheuring is en dus niets anders dan verscheuring kunnen voortbrengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een kleine verscheuring niet zo erg is, dat die wel mag en niet zoveel schade aanricht, in plaats van in te zien dat ik ben opgegroeid in een kleine verscheuring waarvan ik nog dagelijks de gevolgen ondervind en dus weet ik heel exact wat de consequenties zijn, en dus kan ik niets anders concluderen dat ik mijn zelfinteresse belangrijker vind dan de verscheuring als consequentie in de ander, met het excuus dat die ander voor zichzelf moet zorgen, dat dit ‘de les’ van die ander is en dat die ander het ook meegecreeerd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de programmering van de ander te gebruiken als excuus om mijn zelfinteresse voort te zetten, waarin ik het als ‘les’ omschrijf, welke een term is uit het Witte Lichtsysteem waarin we zogenaamd lessen krijgen om ons bezig te houden in/als mindsysteem met het leren van lessen, in plaats van hier te zijn in eenheid en gelijkheid, aanwezig in het fysiek, zorgend voor elkaar als zorgend voor de ander als voor zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te schrikken van mijn eigen manipulatie in zelfinteresse, die ik eigenlijk wel steeds gevoeld/ervaren heb maar niet exact wilde zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf in zelfinteresse als manipulatie te willen zien, zodat ik nog kan blijven spreken en handelen in zelfinteresse; “nog 1 keer, de allerlaatste keer, als ik dit heb gedaan dan stop ik”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd nog een allerlaatste keer te willen van een ervaring in zelfinteresse, en vervolgens teleurgesteld te zijn als ik zeg maar de boot als laatste keer gemist heb doordat ik bezig ben met een toekomstprojectie van de allerlaatste keer en hierin natuurlijk niet Hier aanwezig ben.

Ik stel mezelf ten doel een als Al(l)Een te worden in/als mezelf en hierin gelijk als Leven als de ander als Leven, door alles terug naar zelf te halen, inclusief datgene wat ik niet leuk vind/afschuwelijk vind om te zien in/van mezelf en weerspiegeld zie in de ander.

Ik realiseer me dat door het uitspreken van woorden in zelftwijfel in angst, ik juist datgene creeer waar ik bang voor ben, en hierin dus een situatie van grote verwarring creeer waarin communicatie in gelijkheid onmogelijk wordt aangezien de angst verscheuring/ongelijkheid heeft gecreeerd.

Ik stel mezelf te doel te zien dat hetgeen ik fout doe ligt in het uitspreken van de woorden in angst=manipulatie, waarin ik situaties creeer die gebaseerd zijn op angst=manipulatie. Als ik hierna blijf hangen in gedachten dat ik het fout doe, manipuleer ik mezelf en hoef ik mezelf niet te vergeven en corrigeren; manipulatie dus in/als de mind om te blijven bestaan.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken in angst=manipulatie, waarin ik stop met het uitspreken van zelftwijfel. In plaats hiervan schrijf ik mijn angsten en zelftwijfel uit in de dagelijkse blogs, zodat ik mezelf kan zien, vergeven en corrigeren in het fysiek zonder verwarring als angst=manipulatie te creeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te corrigeren in de kleinste details, aangezien deze kleine details grote gevolgen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden om zo op mijn woorden te moeten letten, waarin luiheid als afwezig zijn in/als de mind zich als weerstand toont. Ik realiseer me dat ik als de mind er moe van lijkt te worden, terwijl ik als de mind in feite moe word van de manipulatie en alles wat ik hiermee ‘in de gaten’ moet houden om het ‘op de rit’ te houden. Als ik werkelijk te moe ben om te spreken dan kies ik ervoor niet te spreken en alleen te schrijven, totdat ik de zekerheid als kracht ervaar om te kunnen spreken in/als de adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet blijven spreken, anders wordt er niet naar me geluisterd en geloof ik dat ik zal verdwijnen/ondersneeuwen, in plaats van in te zien dat ik verdwijn in de woorden en reacties en gebeurtenissen gesproken en gecreeerd in/als de mind. De mind laat de status que zien: Ondersneeuwen en de angst hiervoor welke zelf zo gecreeerd is.

Reis van ziel naar Leven

--- Levende Woorden brengen Leven in Eenheid en Gelijkheid op Aarde --- --- Een verbintenis van 7 jaar / 2555 dagen dagelijks schrijven ---

Tagarchief: manipulatie

Dag 219 – Het Sexy personage

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 202 – Zelfvergeving

Dag 185 – Zelfvergevingen op relaties – 18 – zelfvergevingen op de energetische vrouw

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Dag 118 – Ik ben tevreden als jij tevreden bent

Dag 110 – Het karakter van Onzekerheid in relatie tot mannen

Dag 108 – Zelfvergevingen op geloof in God buiten mij

Dag 103 – Ik geloof mijn eigen angst

Dag 102 – Vervolg manipulatie door angst en liefde

Follow “Reis van ziel naar Leven”