Dag 312 – Expressie en de Darm – Verdriet als Energetische Beloning in de Hel van Zelfoordeel

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb, als ik in mezelf zie dat ik ergens waarde aan hecht en een gemis ervaar als dit weg is, ik een reactie in mezelf ga creeren als verdriet, in plaats van in mezelf te onderzoeken waarom ik een gemis ervaar in mezelf en hier zelfvergevingen op toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ondersteunen door zelfoprecht zelfonderzoek, maar in plaats hiervan mezelf onder te dompelen in een ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verdriet in plaats van zelfvergeving te hebben gecreeerd, en hierin een soort van verlichting van de pijn te vinden in het manifesteren van tranen, waardoor ik in een ervaring van gemis, steeds opnieuw neig tranen te creeren om enigszins verlichting te ervaren, in plaats van mezelf werkelijk te bevrijden van de ervaringen in en als mezelf, door zelfoprecht zelfonderzoek in en als schrijven, toepassing van zelfvergeving en toepassing van zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik verdriet moet creeren als ik gemis ervaar, in plaats van in en als mezelf te onderzoeken waarvan ik me heb afgescheiden in en als mezelf, dat ik zo’n gemis ervaar, zodat ik mezelf hierin kan omarmen, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een energetische verslaving aan de ervaring van verdriet te hebben gecreeerd, en hierin mijn fysiek te belasten en ziek te maken, en pas door de fysieke klachten te zien, realiseren en begrijpen dat verdriet niet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren mezelf alleen onder ogen te zien, en in en als deze weigering, relaties te willen behouden in en als de geest, en bij het kwijt raken en/of missen van deze relaties, verdriet te ervaren als energetische manifestatie van de afscheiding van mezelf in gedachten in en als het geloof in relaties in en als de geest.

*

Als ik mezelf zie neigen tot participatie in en als de geest in de ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik stop, ik adem, en doe dit totdat ik helder ben.

Ik sta mezelf toe, zonder oordeel, rechtstreeks te zien in wat mis in mezelf zonder er direct een draai aan te geven om het minder vreselijk te laten lijken. Ik realiseer me dat door er een draai aan te geven, ik mezelf toesta weg te draaien en verdriet te creeren, aangezien ik iets veroordeel in mezelf en dit niet onder ogen wil zien.

Ik realiseer me dat dit het werkelijke verdriet is, dat ik mezelf veroordeel en niet onder ogen wil zien, waardoor ik steeds relaties in en als de geest, buiten en binnen mijzelf, nodig heb om me af te leiden van het zelfoordeel, in een poging om me af te leiden van en me beter te voelen dan ik ben in en als zelfoordeel.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen dat een ander me opvangt in de gaten van zelfoordeel in en als mezelf, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een ander moet opvangen in de gaten van het zelfoordeel van die ander, om zo een relatie te creeren als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te hebben gezien als veilige haven in de wereld van oordeel, niet werkelijk ziende, realiserende en begrijpende dat hierdoor binnen de relatie de hel losbreekt in en als onopgeloste zelfoordelen die geprojecteerd worden op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie als een hel te creeren en  ervaren en tevens een ervaring van gemis te ervaren naar een relatie welke in en als hel heeft bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus een ervaring van gemis te ervaren ten aanzien van de hel in en als (zelf)oordeel, aangezien er in en als (zelf)oordeel, er altijd ergens een hoop blijft bestaan op een energetische beloning welke alles goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hel te accepteren ten behoeve van de sporadische energetische beloningen in een relatie in en als mezelf, en hieraan vast te houden, en als de relatie niet meer in werkelijkheid bestaat, mezelf in verdriet vast te houden in relatie in de geest, waarin het verdriet fungeert als energetische beloning welke alles goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als verdriet, een relatie te behouden in de geest met hetgeen ik mis en dit als laatste houvast te bewaren in relatie tot hetgeen ik afscheid van heb genomen, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik afscheid heb genomen doordat ik me van iets en/of iemand heb afgescheiden in mezelf, en in die afscheiding mezelf al mis voordat ik de relatie leg met hetgeen ik als gemis in mijzelf ervaar, buiten mijzelf gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van gemis – welke bestaat door en in afscheiding van mezelf – op te vullen met iets en/of iemand buiten mijzelf die de ervaring van gemis binnen in mij vertegenwoordigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vertegenwoordiger te zoeken in relaties in/als de geest, van hetgeen ik mezelf heb afgescheiden binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als energetische beloning als automatische reactie te creeren op een ervaring van gemis in mezelf, welke het gemis/hetgeen het gemis veroorzaakt heeft, namelijk de afscheiding,  goed moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen de afscheiding goed te maken met een ervaring van verdriet, in plaats van mezelf in en als de adem te bewegen en zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van gemis en in de ervaring van verdriet, en in en als dit geloof, mezelf in en als afscheiding in en als de geest, te laten voortbestaan, en zo in en als verdriet te blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in en als dit geloof in mezelf in de ervaring van gemis en in de ervaring van verdriet, angst voor mezelf in zelfoordeel als een niet te stoppen mechanisme, welke leidt tot verdriet en verwoesting van mijn fysiek.

*

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het hercreeren van en dus recreeren in en als de hel in zelfoordeel in en als een energetische manifestatie van verdriet.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met iedere projectie op een ander, en de projectie naar zelf terug te halen en te onderzoeken in zelf in zelfoprecht zelfonderzoek en hierin helder te worden in en als mezelf, waarin ik de afscheiding in en als mezelf stop, en er dus niet langer verdriet nodig is om de ervaring van afscheiding in mezelf op te vullen.

Ik stel mezelf ten doel de relaties in mezelf in de geest in en als zelfoordeel, te onderzoeken in schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te omarmen in ieder zelfoordeel wat ik tegenkom in en als mezelf, en mezelf te vergeven voor en als dit oordeel en de consequenties die dit met zich mee brengt/heeft gebracht, waarin ik mezelf vrijmaak tot de mogelijkheid van werkelijke, fysieke verandering in en als mezelf.

Desteni I Process Lite (Free Course)

Desteni I Process

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 311 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren ten gevolge van de backchat die ik ontwikkel in mezelf naar aanleiding van de Gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan mezelf te irriteren in mijn innerlijk gedrag, maar dit niet direct te kunnen stoppen omdat ik niet exact zie hoe ik het manifesteer en dus opnieuw participeer in de gedachte ‘ik kan het niet – ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn innerlijk gedrag ten aanzien van mezelf in reactie op backchat naar aanleiding van een gedachte, niet direct kan stoppen, en hierin beslis de irritatie voort te laten bestaan, in een geloof dat ik eerst moeten begrijpen waar de irritatie vandaan komt, waarin ik opnieuw hetzelfde patroon manifesteer in een gedachte en geloof in ‘niet weten – niet kunnen’, en hierin mezelf in en als reactie op deze Gedachte, in irritatie voortzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de irritatie keer op keer in mezelf te creeren, in een poging om te zien waar het vandaan komt en als ik het niet zie, een niet weten – niet kunnen in stand te houden, in plaats van de irritatie als reactie op mezelf in backchat en/als gedachten, direct te stoppen en zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik ervaar en/of zie in mezelf, om mezelf vrij te maken van reactie in mezelf, zodat ik een helder zicht krijg in en als mezelf op hoe ik functioneer in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven als ik niet precies zie hoe ik het manifesteer, en hierin opnieuw manifesteer wat ik nog dien zelf te vergeven aangezien ik niet zie hoe ik het doe, wat me irriteert in mezelf, niet ziende dat ik me irriteer aan het kringetje wat ik wandel en juist in de reactie als irritatie als schakel in het kringetje, het kringetje rond maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te irriteren in het feit dat ik eerst een patroon hercreeer voordat ik mezelf hierin zie en mezelf hierin kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeven dat ik patronen hercreeer waarvan ik zie dat ze niet ‘kloppen’, maar waarvan ik niet exact zie hoe ik het creeer, en dus moet ik het hercreeren om in te zien, waarvoor ik mezelf opnieuw veroordeel en mezelf opnieuw irriteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf opnieuw te veroordelen voor het hercreeren van een patroon wat ik al weet als zijnde niet het beste, maar nog niet zie, en waarin ik in dit ‘weten’ dus een heleboel irritatie als energie genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het ‘weten’ irritatie als energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van ‘weten’ en ‘niet weten’ in en als de geest, en mezelf hierin te irriteren door energie in polariteit te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie in polariteit als weten-niet weten te genereren en hiermee mezelf in en als het fysiek, te irriteren.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren ten aanzien van mezelf in het hercreeren van een patroon welke ik al duizend keer gezien heb en ervaren heb, welke ik weet dat ik het zelf doe maar waarin ik mezelf nooit werkelijk gezien heb – alleen de manifestatie – en waarin ik een gedeelte buiten mezelf blijf plaatsen in en als boosheid in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gedeelte buiten mezelf te plaatsen in en als boosheid, in en als reactie, op iets of iemand buiten mij geprojecteerd, en hierin een deel van de zelfverantwoordelijkheid wegleg, en mezelf opdeel in fracties, waarin ik mezelf in reactie in boosheid in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in reactie in boosheid in stand te houden en dus mezelf in en als de geest in stand te houden, in plaats van in en als mezelf te staan als wat het beste is voor alle leven en niet alleen voor mezelf in de geest in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik gelijk ben als en aan het geheel, en mezelf dus afscheid in zelfinteresse in de geest en alleen nog zorg voor mezelf in en als een afgescheiden deel, waarin ik keer op keer afscheid neem van iets of iemand waarvan ik me heb afgescheiden – en omdat ik me ervan heb afgescheiden, me hieraan vastklamp door een relatie te leggen/creeren met hetgeen waarvan ik me afscheid, waarin ik in het afscheid nemen verdriet creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door me af te scheiden van iets of iemand buiten en binnenin mezelf, me vervolgens vastklamp aan hetgeen ik me van heb afgescheiden door een relatie te creeren, me hier vervolgens van losmaak  aangezien ik me beklemd ervaar in deze zelf gecreeerde relatie, waarin het losmaken bestaat uit ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee heb gecreeerd, waarin ik verdriet ervaar in het missen van hetgeen ik me heb af gescheiden en dus afscheid heb genomen, en door de ervaring van gemis te worden overweldigd in mezelf, en boosheid en irritatie te creeren in mezelf om hetgeen ik gedaan heb in zelf interesse, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse voor te laten gaan in en als een geloof dat ik voor mezelf dien te zorgen, niet ziende dat dit zorgen bestaat uit overleven in een wereld bestaande in zelfinteresse in afscheiding van eenheid en gelijkheid als leven.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van irritatie en/of boosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in me in een reactie bevind, en dat ik dus een Gedachte en/of verschillende gedachten als backchat geloof die in me opkomen/getriggerd zijn.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van irritatie en/of boosheid direct te stoppen in mezelf. Ik adem in, ik laat de ervaring door me heen gaan en zie wat er in me opkomt, wat ik dien zelf te vergeven. Ik zie of er gedachten aanwezig zijn en stop participatie hierin.

Ik zie wat de boosheid triggert, en wat ik probeer vast te houden in en als irritatie en boosheid in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de angst voor verlies te onderzoeken die gepaard gaat met het creeren van een ervaring van irritatie en boosheid, zodat ik de angst onder de irritatie kan zelfvergeven in plaats van boosheid en irritatie te projecteren op het fysiek, van iets of iemand buiten mij en/of van mezelf.

*

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar doordat ik me heb afgescheiden van mezelf, deze afscheiding probeer op te vullen door een relatie te leggen met iets buiten mezelf, hier mezelf dus afhankelijk van maak en mezelf verstik in deze relatie, en dus weet dat ik dit niet kan behouden, waarin ik als enige oplossing zie ‘afscheid nemen’ van hetgeen ik een relatie mee gelegd heb, waarin ik opnieuw het gemis ervaar in en als mezelf in afscheiding, welke een ervaring van verdriet geeft.

Ik realiseer me dat ik hierin verstrikt raak in een weten en niet-weten in de geest, waarin ik een niet-weten ervaar hoe het werkelijk te doen want nooit gedaan, vervolgens iets te doen in een weten in het leggen van relaties, waarin ik tegelijkertijd weet dat het niet kan blijven bestaan, en me hier dus uit terugtrek en weer terecht kom in het niet-weten.

Ik realiseer me dat ik op deze manier in geen enkele situatie de beslissing neem om het weten en niet-weten te stoppen, en in plaats hiervan te blijven circuleren in de geest in en als actie-reactie.

Ik realiseer me dat ik mezelf in veiligheid stel en behoud in een polariteit van weten en niet-weten als excuus om in en als zelf te bewegen, waardoor ik zogenaamd ‘veilige situaties’ creeer, binnen en buiten mezelf, welke niet zelf-oprecht zijn en waar ik vervolgens weer uitstap, op zoek naar mezelf in zelfoprechtheid.

Ik stop, ik adem. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van verdriet, en hierin te onderzoeken wat het is dat ik mis, wat hetgeen is waarvan ik me dus heb afgescheiden en waar ik bang voor ben te verliezen en waarin ik dus in afscheiding van mezelf besta en een weten en niet-weten creeer als houvast.

Ik realiseer me dat ik geen uitkomst hoef te weten, ik kan hetgeen ik ‘weet’ als geleerd heb als gereedschap als schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en adem, Toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een uitkomst en/of een startpunt dien te weten, waarin ik mezelf vasthoud in een polariteit van weten en niet-weten waarin ik heel veel energie in reactie in mezelf genereer, in plaats van in te zien dat ik toepas in ieder moment hetgeen ik weet in het moment als praktisch toepasbaar gereedschap.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op hetgeen ik me van heb afgescheiden en op de gevolgen hiervan als het opvullen met ervaringen, van ervaringen van gemis in mezelf.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Desteni-I-process

Equal Money System

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 307 – Mijn Hartje (een blogje tussendoor)

Ken je de uitspreek ‘mijn hartje’?

Wat is het feitelijk dat gezegd wordt hierin?

Dat de ander jouw motor is tot leven, als het hart wat het het bloed rond pompt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander tot mijn motor te maken, niet zozeer door te zeggen dat hij mijn hartje is – eerder zelfs door de ontkennen dat hij mijn hartje was – maar meer door mezelf steeds aan te laten zetten tot het doorwandelen van weerstanden door de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds aan te laten zetten tot het doorwandelen van weerstanden door de aanwezigheid van de ander, en de ander hierin mijn motor, en dus mijn hart te maken die het bloed rondpompt zodat ik in leven blijf en/of tot leven kom, ondertussen de ander verwijtend dat ik steeds getriggerd wordt door de aanwezigheid van de ander in mijn weerstanden, wat aangeeft dat ik liever mijn eigen weerstanden niet doorloop – niet uit eigen beweging, niet uit zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het doorwandelen van mijn weerstanden afhankelijk te maken van de aanwezigheid van een ander en niet in/als zelfbeweging op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gemis te ervaren nu dat de ander als mijn motor weg is, onbereikbaar, waarin ik dit gemis als motor als hartje – al dan niet ontkend - als liefde ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het missen van een hartje van een ander als motor als liefde te ervaren, waarin ik door de ervaring van gemis, denk dat ik dit moet opvullen met een ander hartje, aangezien ik het mis, dus moet een ander het opvullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vullen met een hartje van een ander als motor tot zelfbeweging tot het doorwandelen van weerstanden, in plaats van in mezelf te zien wat het is dat ik mis, wie het is dat ik mis, en in dit zien en onderzoeken en zelfvergeven, mezelf terug te geven aan mezelf in/als zelfbeweging, en zo mijn eigen hartje als motor te worden, waarin ik mezelf beweeg tot het doorwandelen van weerstanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik moet worden ‘aangezet’ tot het doorwandelen van weerstanden, en hierin mezelf te laten triggeren door iets of iemand buiten mij, om vervolgens steeds boos te worden op hetgeen mij aanzet/triggert, aangezien ik dan een weerstand door moet die ik niet uit zelfbeweging zou doen/heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik constant boos ben op mezelf, dat ik mezelf niet beweeg tot het doorwandelen van weerstanden, zodat ik niet hoef te wachten op een triggerpunt als aanzet van buitenaf, waarop ik mijn weerstand kan projecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn weerstanden te projecteren op de triggerpunten buiten mij die mij aanzetten tot verandering, in plaats van mezelf te bewegen, mijn eigen weerstanden in te zien, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren, zodat en totdat ik niet meer reageer en niet meer hoef te reageren op een aanzet als triggerpunt van buitenaf, en zodat en totdat ik zelfs geen triggerpunten als aanzet van buitenaf nodig heb.

*

Als ik mezelf zie wachten op een aanzet als triggerpunt van buitenaf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik stil blijf zitten in mezelf in zelfinteresse, ogenschijnlijk tevreden met wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ogenschijnlijk tevreden te zijn met mezelf terwijl ik ieder dag onvrede ervaar in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere dag onvrede te ervaren in mezelf met mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de punten waarin ik onvrede ervaar, welke de punten zijn waar ik de meeste weerstand ervaar, en waar ik een weigering ervaar om mezelf te veranderen uit en als mezelf. Alleen als ik mezelf omarm hierin, stel ik mezelf in staat gelijk te gaan staan aan de ervaring van weigering in mezelf, mezelf te vergeven en uiteindelijk mezelf te corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het wachten op een hartje van een ander als aanzet als triggerpunt van buitenaf tot het doorwandelen van weerstanden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik me laat triggeren door een punt van buitenaf als aanzet tot verandering in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf bij de hand te nemen en mezelf te vullen in en als mezelf in zelfvergeving en mijn eigen hartenklop te zijn, me realiserende dat ik zelf een fysiek hart heb die klopt, dat ik geen ander hart nodig heb om te kloppen en te leven, dat dit zelfs een beetje veel wordt, 2 harten in 1 lichaam.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te creeren en manifesteren door steeds een ander hart te willen, te wachten op een ander hart en/of een ander hart toe te laten in mijn eigen fysiek, terwijl ik zelf al een hart heb die klopt.

2 kapiteinen op 1 schip, dat is geen welvarend schip die koers houdt, aangezien 1 kapitein imaginair is en dus geen rekening houdt met de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op een imaginair hart in/als de geest en/of deze te willen en/of deze in mij toe te laten, waardoor ik conflict creeer en manifesteer in mezelf met een imaginaire kapitein die geen fysieke koers houdt, maar roet in het eten gooit door geen rekening te houden met de fysieke werkelijkheid en illusies creeert in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een imaginaire hartenklop nodig heb om te leven.

Why Love is so Addictive

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 279 – Expressie en de Darm – The One Point of Responsibility that I missed – Totally

Desteni-I-Process/Lite

Last week I could start seeing how I have missed the whole point of self-responsibility applied within relationships, which started within the first relationship, with the mother. I knew this almost my whole life, I knew I missed an important thing, but I didnot see how and where. Within the missing of this one point in this one relationship, I created all my relationships within this one point, especially the so called love-relationships. And following up on this it affected – and still does – my whole life, where it functions as a sabotage-point on every area.

I could start seeing within the whole line of creations within this during my life. I could see just over the edge, but I did not dare to see full into it. It was and is overwhelming and I experience(d) a lot of regret. Walking from relationship to relationship, leaving behind situations that had really potential, looking for, looking for, looking for more? It seemed looking for more, but actually it was looking for myself. Thinking/believing that within the situation that I was, I could not find it, so I had to move on. And within this creating emotions as sadness and feelings as hope.

But also regret about the relationship with the mother, which I based on this one point, and within this missed everything else, including her. I missed her completely, and this is how I experience it. I missed here lol her as myself, and so i was not here. Within this seperation within myself I created so much likes and dislikes, which reflects back on me in the relationships I choose and walked.

This whole situation accumulated and build up in layers within my physical body. This whole week my body was tight up, I barely could turn my head. This combined with a physical treatment with the osteopath 2 weeks ago, who supported me to come lower within my body, to the pelvic flore, where he said: okay, there is a bucket, you are standing next to it, you can just look right into it, and this sadness within the bucket is stored on your bladder. And I said, yes, I notice this, I will work with this at home. And so I do. He also said, it is hard working for you isn’t it? Do what is neccesary, it is like a delivery.

Desteni-I-Process

I understand now the endless sadness that I always felt, which I used as energy generation, where the crying was some kind of reward in this bucket of not taking self-responsibility, which gave me a sense of ‘moving’ as a replacement of breathing. It is an endless line of not taking self-responsibility and always putting away the last point of taking things back to self. Which actually is the one point that is not applied in religions, where the last One point of self-responsibility is layed aside, to ‘God’, to The Mind as The One, instead of taking everything back to self and become One as Life within as/Self Responsibility. In this way, we/I will always miss the one point, which is: mySelf. I as Self as the Solution. So it is the endless sadness of missing….mySelf.

I as Self am the Solution and the Responsibility for the Relationships that exist within me and from this without me. I at the moment exist as relationships in/as the mind. If I as Self take Responsibility within this, I am/become Self Responsible, and from this starting point I change the relationships within me, and around me, and so on in the world.

So the One Point of Responsibility that I missed is Self Responsibility.

I have become a very ‘responsible’ person during my life, which is actually a Personality of Responsibility. Because, if I am not Self Responsible, than what does it mean to be responsible? It means that I am responding to the other, so to the other=the mind. Which is no self-expression but expression in/as reflection, so in/as reaction on the other(=the mind). I was missing the point of communication within the last 2 relationships I was in, which is actually missing communication with and as myself in self responsibility and from this starting point of missing, I started a relationship.

I have to start in this one relationship. Which is the relationship with myself; where my reactions on some one else shows the seperations inside myself. Within the experience of immens regret, I still experience lots of resistance – probably even? – and I still want to walk away. I have to walk through all the layers within the physical where the thoughts as reactions are build up in/as resistance. If I walk away, I cannot walk through.

Walking this, I started the serie “Expressie en de Darm” a while ago, written in Dutch. Where (main part of) the control is physically manifested within the muscles of the Darm=Large Intenstine, which I am no day free of so far. Just how I created it.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to give up everything without investigating the total influence of this on my life and on m’s life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to know the total influence, and to not want to take responsibility for myself in totality and within this, creating consequences for myself and m.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have and create the feeling that I have lost everything and I did it myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hardly can breathe from facing myself within what I allowed and accepted myself to manifest in this one point of relationships.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to never knew what regret really means without using justifications to justify it to make it ‘less worse’, until now, and this is what people probably walk and experience in totality, maybe 10x worse or more, when they walk their life-review after dying.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be so arrogant because of how I grew up with free will and money to buy some free will, where in I did not really see what it means to have a house or not have a house and to be dependent on someone for this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not really see what m was speaking about with regards to the house that we lived in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see the potential of m, but to not come through this one point within myself, where the only best option I saw was leaving.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to leave so soon because I knew that if I would wait longer, I probably won’t do it anymore, and I wanted to move alone 1 more time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to screw up myself within wanting something 1 more time.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to know what it is to stand alone, and for this, believing so many times that I needed to move to stand alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like everythings stops at the moment, with me here, facing  a reality that I am not sure I want to be in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compare the reality I live in now to the reality I lived in last year, and this comparing makes me blind for the possibilities within the reality I live in now, because I only experience lost of what I had.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have a throat that feels blown up from experiencing regret within facing ‘what have I done’, without ability to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience a not knowing if I will ever come out of this, because I am not able to change the situation anymore, so the only option is chaning me, and that is that I have never done before.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to need to bring myself within a situation that really no other option is possible before I start changing myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to live in a situation that I wished, which is stopping everything so that I can start over without any distraction, and now that I am facing myself within this, scare the hell out of me and experiencing regret and doubts within questioning if this was really neccessary.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold a lover behind in my mind as a safe place to hide in, instead of walking one on one and really release the sadness and sorrow from the body, so that I will be able to really live love as equality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to scare the hell out of myself with who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think in myself without even noticing, ‘well this is your own good, you did it yourself’, and within this blaming myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to go into a state of indifference out of thinking that it doesn’t make sense anymore because I missed this one opportunity.

When and as I see myself going down in facing myself in reality, within experiences of regret, I stop, I breathe. I allow myself to cry to release the pain and emotions, and I write out what I need within this releasing.

I realise that i have to face myself and walk the consequenses, and I realize that I had to walk consequenses anyway, no matter what way I would have chosen; that is why it was such a difficult decision to make.

I commit myself to face myself completely, and to forgive myself for what I have created and manifested from this one point of not taking responsibility as self.

I commit myself to not allow myself to go into blaming anymore and so to not create a new layer of seperation within myself.

I commit myself to walk slowly and carefully within every decision that I have to make, and to investigate in totality what is really best, from a starting point of self-responsibility.

I commit myself to care for myself and others from the starting point of self-responsibility as what is best for all, instead of from the starting point of free choice in/as energy.

When and as I see myself going into a sense of indifference because I missed this one opportunity in the past, I stop, I breathe.

I realise that I can walk in self responsibility this time, and that now that I face myself, I am able to forgive myself and to change myself within the situation that I live in, instead of changing the situation. I realise that by comparing past and present, I am still generating energy in/as the mind by holding on to personal preferences, and keeping myself away from the possibility to change.

I realise that I now make a situation with a male in the past as ‘the one’, and when I was in that situation with that specific male, I did the same with another male in the past and/or with a not known possible male in the future. So basicly I am still laying aside self responsibility to ‘The One’, as I described as is applied in religions, and I do it with the religion of love/relationships.

I commit myself to stop and forgive the personal preferences and to walk with what and who is here in the present as what is supporting me to stand up within and as myself.

When and as I see myself going into the past and making this situation/relationship as ‘the one’, I stop, I breathe. I see in myself what it is that I do not want to take responsibility for within myself .

I realise that I make the situation/relationship in the past as ‘The One’ to shift of my self responsibility, and because this One in the past is the only excuse I have left, I hold on to this in/as the mind.

I realise that if I am not seeing into my fears and/as resistances for taking self responsibility, I am not able to change myself within this.

I commit myself to see into my fears and/as resistances that I experience related to taking self responsibility. I write about it, apply self forgiveness, self corrective statements and self commitment statements, which prepare me for real change in reality in and as myself.

I cannot change the past anymore, I can only forgive myself within the past, and correct and change myself in the present, so that in future I will not make the same mistakes.

DAY 8: How do we Create/Manifest ‘Who we Are’?

Parenting – Perfecting the Human race

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 277 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Schrijf jezelf naar Vrijheid door De Oplossing

Dit blog is het vervolg van de uitwerking van

Trigger Characters – Ontkenning-1

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Wat maak je me nou

Ik zie het toch?

Dit is ongelofelijk

Laat dan maar

Ik doe het zelf wel

Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben

Het zal wel aan mij liggen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘wat maak je me nou’, en in de participatie in deze woorden een ervaring van arrogantie, afkeer en verontwaardiging te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik zie het toch?’, en in participatie in deze woorden mezelf te rechtvaardigen in participatie in deze backchat doordat ik ‘het toch zie’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘dit is ongelofelijk’, en in deze participatie en hierin geloof in de waarheid van deze woorden, ongeloof in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘laat dan maar’, en in participatie in de woorden ‘laat dan maar’ iedere mogelijkheid tot communicatie in gezond verstand op te geven en in plaats hiervan me af te keren/om te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren en om te keren door participatie in en geloof in de backchat in mijn hoofd, en hierin afkeer van de ander te creeren, niet ziende dat dit komt doordat ik me letterlijk heb afgekeerd/omgekeerd in de geest, en hierin een negatief geladen ervaring van ‘afkeer’ te manifesteren in mezelf, welke elke keer getriggerd wordt tegenover soortgelijk karakter welke zich laat zien in/als ontkenning, waarin ik door me af te keren, de ontkenning in stand houd en mezelf en tevens de ander de mogelijkheid ontneem om mezelf te corrigeren, door de afkeer als negatief geladen reactie te stoppen in zelf, de backchat welke me heeft doen afkeren/omkeren te stoppen in zelf, en aanwezig te zijn in de adem, zodat ik de werkelijkheid van de situatie kan zien zonder geladen deeltjes als energie welke me fysiek doen afkeren, waarin ik mezelf de mogelijkheid geef mezelf richting te geven en met gezond verstand in de situatie te zien en hier eventueel woorden in te gebruiken die richting geven als wat het beste is voor iedere aanwezige (al dan niet aanwezig in de geest).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin  een ervaring van minachting en boosheid te manifesteren in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te minachten door participatie in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin een ervaring van ‘me beter voelen’ te creeren ten opzichte van de ander in een zelf doen als onafhankelijk van de ander, zonder te zien dat dit direct minachting inhoudt en voortbrengt van mezelf als leven en van de ander als leven en hierin van alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘het zelf doen’ te doen in participatie in backchat in de geest, om mezelf voort te bewegen in/als energie in de geest en dit als zelf doen te definieren, zonder hierin werkelijk iets als Zelf te doen, als stoppen van participatie in/als energie in/als backchat, en van hieruit te bewegen in gelijkheid als zelf als wat het beste is voor mezelf en iedere aanwezige in de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben‘ en hierin mezelf ongelijk op te stellen alsof ik wel moeite doe en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik moeite moet doen en dat een ander moeite moet doen, en dat moeite doen en struggelen duidt op het behalen van een oplossing, en dat ogenschijnlijk makkelijk doen, duidt op het niet behalen van een oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en hierin hetgeen ik zie, op te splitsen in moeilijk en makkelijk, en hierin bezig te zijn in en polariteit, en boosheid als energie te creeren als er niet moeilijk gedaan wordt, aangezien ik hierin geloof dat er geen oplossing behaald zal worden, en dus bezig te blijven met het verdedigen van moeilijk doen, welke een ‘makkelijk doen’ tegenover mij manifesteert, waar ik vervolgens boos op kan worden en dus energie kan genereren, en waarin ik me tevens beter kan voelen in het geloof dat ik, in het struggelen als moeilijk doen, bezig ben een oplossing te behalen en het dus beter doe dan degene die in mijn ogen ontkent en makkelijk doet hierin, waaraan ik koppel dat die niet bezig is een oplossing te behalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een oplossing te willen behalen, in plaats van de oplossing te zijn door de polariteit in mezelf, in dit geval als deze ‘val’ in moeilijk en makkelijk, te stoppen in mezelf en van hieruit te zien hoe mezelf te bewegen in/als oplossing binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een situatie moet oplossen, en als dit niet lukt en/of als ik de ander in mijn ogen niet mee zie werken als bijvoorbeeld ontkenning, een scala aan reacties als energie te genereren binnenin mezelf, in plaats van de oplossing binnenin zelf te zien als het oplossen van de polariteit binnen in mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘het zal wel aan mij liggen’, en hierin mezelf tot slachtoffer van de situatie te maken, waarin ik een geloof creeer dat ik er niets aan kan veranderen, in plaats van in te zien dat ik, door te participeren in backchat en hierin een slachtofferrol te creeren welke reacties als energie genereert in zelf, ik mezelf niet verander maar een slachtoffer maak van  mezelf in/als de geest in/als reacties in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien en geloven dat het inderdaad ‘bij’ mij ligt, ‘in’ mij ligt, de oplossing, welke ik niet zie door te participeren in backchat als ‘het zal wel aan mij liggen’, waarin ik net doe alsof ik alle ‘schuld’ op me neem, waarin ik ondertussen helemaal niets verander in zelf, en juist aanwezig blijf in de geest in een scenario van schuld gekoppeld aan de slachtofferrol en stiekem de ander de schuld kan blijven geven, en waarin het lijkt of ik alles naar zelf haal, maar waarin geen werkelijke zelfverantwoordelijkheid aanwezig is als ikzelf in zelfverantwoordelijkheid als wat het beste is voor zelf als leven en hierin voor de ander als leven en voor alle leven, in gelijkheid.

DAY 3: What does it Really Mean to be ‘Alive’?

Als ik mezelf zie participeren/neigen tot participatie in backchat in welke vorm dan ook, dan stop ik, ik adem. Ik adem diep in en stop voor een moment, voordat ik iets zeg en/of doe. Ik adem uit, en laat de participatie in backchat gaan.

Ik realiseer me dat ik, door participatie in deze backchat, mijn eigen reacties binnenin mezelf manifesteer, welke ik vervolgens koppel aan de andere aanwezige, welke in feite alleen maar gekoppeld is aan de ander=de mind, dus aan mijn mijzelf in/als de geest/aan mijn eigen geest, maar welke ik projecteer op de ander, aangezien ik als de geest alleen maar kan projecteren op een ander buiten mij.

Door projectie op iets buiten mij, mis ik de koppeling van mijn eigen reacties aan mijn eigen backchat in/als mijn eigen geest, en als ik de koppeling mis, kan ik mezelf niet corrigeren, ik kan niet schakelen, en blijf dus keihard doorrijden op de energie van de geest.

In deze energie van/in/als de geest, manifesteer ik mezelf als slachtoffer, en ervaar ik mezelf dus daadwerkelijk als slachtoffer, van mijn eigen reacties, welke getriggerd worden door iets in een ander als karakter buiten mij, en welke ik direct koppel aan die ander buiten mij, waarin ik me slachtoffer ervaar van het andere karakter buiten mij, zonder te zien wat er werkelijk gebeurt binnenin mij, en zolang ik dit niet zie, blijf ik ook in werkelijheid slachtoffer aan iets of iemand als een karakter buiten mij, welke tot gevolg heeft dat ik het karakter buiten mij wil en ga controleren in een poging om de reactie binnenin mij, te stoppen. Hierin vindt het misbruik plaats.

Ik stel mezelf ten doel de participatie in backchat in mezelf  te stoppen.

Als ik merk dat een bepaalde backchat terug blijft komen, onderzoek ik waar de backchat vandaan komt en wat ik hierin dien uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel me niet langer te laten leiden/lijden door participatie in mijn eigen backchat en hierin mijn eigen reacties als gevoelens en emoties te creeren, aangezien ik hierin slachtoffers maak, van mezelf en indirect van een ander karakter buiten mij die nog niet in staat is in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk te zien hoe ik mijn eigen reacties als gevoelens en emoties creeer en manifesteer door participatie in mijn eigen backchat – al dan niet onderdrukt – en hierin mezelf tot slachtoffer te maken en mezelf te misbruiken, welke tevens altijd misbruik voortbrengt van een ander buiten mij, ook al wil ik het niet, ook al bedoel ik het niet zo, ook al zie ik het niet en ook al ontken ik het omdat ik het niet zie.

How Thoughts Create Physical Reality

www.equalmoney.org

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 265 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-3)

Dag 264 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-2)

Dit is een vervolg op Dag 264 waarin Probleem, Oplossing en Beloning genoemd staan. Klik op de link hierboven.

Angstdimensie:

Geen ervaring van intimiteit en/of connectie, en hierin een verloren gevoel, met als gevolg dat ik beslis dat ik weg moet als ik deze connectie niet ervaar.

Angst voor verlies van wat ik net gevonden heb in connectie

Gedachtendimensie:

?

Verbeeldingsdimensie:

Mijzelf liggend op bed, kijkend naar ‘de man’, in een ervaring van ‘mijn doel bereikt hebben’.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Melancholie, liefde als stroming in het borstgebied, verdriet

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Hij gaat toch weer weg

Ik moet er nu van genieten want dit duurt niet lang

We hebben alleen dit moment

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekken rondom middenrif, verkrampen als vasthouden, adem inhouden

Consequentiedimensie:

Relaties die stoppen ten gevolge van het missen van een ervaring van intimiteit/connectie bij een van de twee personen en/of uit angst voor verlies van deze ervaring van intimiteit/connectie bij een of beide personen.

*

Relationship Succes Support Intimicy Personality 1-2-3-4

What is Sex – Love as Sex 1

What is Sex – Love as Sex 2

What is Sex – Fulfilment as Sex

Angstdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om me verloren te voelen zonder ervaring van connectie en/of intimiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik wegga ten gevolge van een missen van een ervaring van connectie en/of intimiteit in een geloof dat ik dit nodig heb om een relatie met iemand te starten en/of voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een relatie met een ander moet starten en/of voortzetten waarvoor een ervaring van connectie en/of intimiteit nodig is in mezelf en bij de ander, in plaats van in te zien dat het woord relatie al geconstrueerd is op een connectie, aangezien relatie connectie is in/als de geest, en als ik een relatie nastreef, ik automatisch connectie denk en geloof te moeten ervaren om een relatie in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van verloren voelen, in een angst voor de consequenties die ik hieraan gekoppeld heb en geleefd heb en in een angst dat ik deze consequenties weer zal creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om door de mand te vallen dat ik helemaal geen connectie en/of intimiteit ervaar voor/met een andere persoon, maar hier wel mee samen ben/samen in bed lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd moeite te hebben gehad om deze ervaring van connectie en/of intimiteit, die ook wel liefde genoemd wordt, te delen, aangezien ik altijd ervaren heb dat deze ervaring niet blijvend is, en ik een volgende keer deze ervaring van connectie en/of intimiteit, genaamd liefde, niet kan delen.

*

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf liggend op bed te zien, kijkend naar de man in een ervaring  van ‘mijn doel bereikt hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een man te gebruiken om mijn doel te bereiken welke ik in verbeelding gecreeerd heb als ultieme ervaring, en hier in stilte van te willen genieten en deze dus niet uit te willen spreken, want dan verdwijnt mijn eigen ervaring in de geest in relatie met mezelf in de geest, gecreeerd in verbeelding, welke plaats vindt tussen me, myself and I, en waarin de man helemaal geen rol speelt behalve een personage in mijn verbeelding.

*

Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet te ervaren als ik me bevind in een ervaring van intimiteit en/of connectie zoals ik me heb voorgesteld in mijn verbeelding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen en willen communiceren over deze ervaring in mij van melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet, aangezien als ik erover communiceer, er een kans bestaat dat deze ervaring als vervulling van mezelf, verbroken wordt doordat het personage – de man – wellicht iets zegt of doet wat niet in deze verbeelding als vervulling past, en de droom als verbeelding met een ervaring van melancholie, liefde als stroming in borstgebied en verdriet als reactie, verbroken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van liefde te koppelen aan een ervaring van melancholie en verdriet, en hierin in de zogenaamde liefdesrelaties, steeds een situatie te creeeren waarin ik verdriet en melancholie ervaar, welke samenhangt met het weggaan van de man en/of met het weggaan van mezelf, om de ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, gekoppeld aan melancholie en verdriet, in stand te houden in mezelf, en hierin een ervaring van beweging te hebben, welke beweging is in/als reactie in/als gevoelens en emoties dus in/als de geest.

*

Backchatdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘hij gaat toch weer weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘ik moet er nu van genieten want dit duurt niet lang’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘we hebben alleen dit moment’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds ultieme momenten te creeren en na te jagen in een poging ‘dit ene moment’ te beleven als alles wat er is, niet ziende dat dit ene moment deel uitmaakt van een ultieme ervaring in de geest, ook wel ‘De Kracht van het Nu’ genoemd, welke zo gepromoot wordt in de tegenwoordige spiritualiteit, onder andere door Eckhart Tolle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit najagen van het ultieme moment, steeds in bed te zijn gestapt en fysiek intiem te zijn geweest met een man om dit ultieme ene moment Nu te beleven, zonder te onderzoeken of de relatie uberhaupt kans van bestaan heeft, waarin ik dit ene moment in het Nu gebruik om in de geest op voort te leven in een ervaring van connectie en/of Intimiteit in Stilte in Isolatie in mezelf in de geest in een reactie als ervaring van melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te gaan op zoek naar het volgende ultieme moment en dus naar de volgende man, als ik niet zo’n ultiem moment ervaar en/of ervaren heb, en hierin tevens mijn ervaring van verdriet en melancholie in stand te houden welke gekoppeld is aan een ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, waarin ik verdriet en melancholie ervaar door een geloof als ‘dat ik verder moet en niet kan blijven’, of in een angst dat ‘de man verder moet en niet kan blijven’.

*

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen te trekken rondom middenrif, te verkrampen als vasthouden, en de adem in te houden ten gevolgen van de angst voor verlies in mij, welke een angst is voor het verlies van mijn eigen illusies als verbeelding in de geest welke een ervaring van connectie en/of verbinding geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren me verloren te voelen zonder deze ervaring van connectie/verbinding, en dus een controle in mezelf in het fysiek gemanifesteerd te hebben als houvast in mezelf in/als de geest in controle, welke gebaseerd is op angst voor verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben en wat te doen zonder deze ervaring van connectie en/of intimiteit, en hierin als houvast mijn fysiek te verkrampen en ongemak te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever verkramping als ongemak als houvast te creeren in mijn fysiek dan in te zien, te ervaren en toe te geven dat ik zelfonoprecht geweest ben in het samenzijn met een man en in het najagen van een doel in de geest, waarin de man een rol gespeeld heeft in mijn geanceneerde verbeelding.

*

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te creeren die stoppen ten gevolge van het missen van een ervaring van intimiteit/connectie bij een van de twee personen en/of uit angst voor verlies van deze ervaring van intimiteit/connectie bij een of beide personen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het creeren van deze relaties die steeds stoppen, een illusie als verbeelding als ervaring van intimiteit en/of connectie in stilte in mezelf te behouden en hierin mezelf vast te houden in een ervaring en/of verbeelding in de geest.

*

Aanvullend:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in reactie op de man, waarin ik zal zien dat alles wat ik ervaar, over mezelf gaat, en dus liever een ervaring in stand houd in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn reacties iets met de man te maken hebben en hierin de reacties onderdruk – waarin de reacties natuurlijk niet positief zijn of juist te overweldigend positief zijn – in een angst mijn reacties te projecteren op de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de reacties van de man op mij – die niet positief zijn of juist overweldigend positief – iets met mij te maken hebben/iets over mij zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf op te willen vullen met positieve reacties van de man op mij, zodat ik niet in de ervaring kom van me verloren voelen en niet weten wat ik moet doen.

*

De Gedachtedimensie wordt zichtbaar:

Gedachtendimensie:

‘Het mag niet gezien worden’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Het mag niet gezien worden’ zonder dat ik door heb via deze Gedachte te leven maar mezelf voort te zetten in de gevolgen van de Gedachte als angst, backchat, reacties, fysiek gedrag en consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven/mezelf voort te zetten/voort te bewegen in de gevolgen van de Gedachte ‘Het mag niet gezien worden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niet gezien mag worden dat ik niet van de een houd en wel van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb twee personen in de geest in mezelf tegen elkaar uit te spelen in mijn begrip van wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik van iemand moet houden, en bang te zijn dat zichtbaar wordt dat/als dit niet zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ook niet te willen inzien dat ik niet van iemand houd/hoef te houden, aangezien ik dan ook mijn illusie van wel van een ander houden, op moet geven, immers, als ik niet van iemand hoef en kan houden in een ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, dan geldt dit voor ieder-een, en niet voor de een wel en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een stilzwijgende familieovereenkomst voort te zetten en voort te leven in/als deze overeenkomst met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verbergen als en dat ik geen intieme connectie ervaar, en hierin mezelf in/als zelfexpressie te onderdrukken in de berging in/als mijn fysiek en zo fysiek gedrag als consequentie te manifesteren, in plaats van in te zien dat ik hetgeen ik onderdruk, kan expressen in de toepassing van zelfvergevingen.

*

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel alle reacties die ik ervaar in mezelf in samenzijn met een man, naar zelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin op te staan in zelfintimiteit.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties die ik heb op de reacties die de man heeft in samenzijn met mij, naar zelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin op te staan in zelfintimiteit.

Ik realiseer me dat alles wat zich in mij afspeelt, iets over mij zegt, en dat alles wat zich in een ander afspeelt, over die ander gaat.

Ik realiseer me tevens dat hetgeen zich in mij en/of in die ander afspeelt, niets zegt over de voortzetting van de situatie maar alleen iets zegt over wie ik en/of de ander is in het moment, gebaseerd op het verleden, welke iets is wat kan worden ingezien, stopgezet, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in de fysieke realiteit, waarin in gezond verstand en zelfwil, vrij van al deze reacties in zelf, een beslissing kan worden genomen over het voortzetten van de situatie. Ik realiseer me dat dit een proces is, welke niet gebaseerd is op 1 beslissing, maar welke zich laat zien in vele beslissingen wie ik ben in ieder moment, en in beslissingen in wie de ander is in ieder moment, waarin ik alleen beslis wie ik ben, en waarin de ander beslist wie die ander is.

Ik realiseer me dat ik alleen sta in de beslissing wie ik ben in ieder moment, onafhankelijk van een ander en van de situatie waarin ik me bevind.

*

Dag 212 – De Intimiteit Personaliteit

Dag 263 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg)

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 263 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg)

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Ik was aan het luisteren naar de interview Relationship Succes Support Intimicy Personality part 3 over de Intimiteit  Personaliteit. Ik heb in het verleden veel gezocht naar een intieme connectie in seks als fysiek intiem samenzijn, welke afhankelijk maakt van de persoon met wie ik seks heb/fysiek intiem samen ben, en van seks zelf, om deze ervaring van ‘intieme connectie’ in mezelf te vervullen.

Probleem:

Er zijn hierin nog een aantal gerelateerde punten voor zelfvergeving. Ik heb de intieme connectie die ik gemanifesteerd heb in het verleden in zelfvergevingen gezet, maar ik zie meer aspecten hieraan. In het creeren van een Intimiteit Personaliteit en het weer stoppen hiervan, ontstaat tegelijkertijd het tegenovergestelde, namelijk de angst om in een Intimiteit Personaliteit te gaan en hierdoor in te houden tijdens seks, oftewel controle te houden, en op de achtergrond bestaat nog de angst dat de intieme connectie niet plaatsvindt, en hierin angst voor een teleurstelling van het uitblijven van de ervaring van een intieme connectie.

Oplossing:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om een intieme connectie te maken als ik de controle loslaat in fysiek intiem samenzijn, waarna ik, na het fysieke samenzijn, in een ervaring van het missen van deze intieme connectie achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren geen intieme connectie te ervaren tijdens een fysiek intiem samenzijn, en ten gevolge hiervan teleurstelling te ervaren in mezelf van het missen van een intieme connectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oplettend te blijven in/als in/als controle gedurende fysiek intiem samenzijn en hierin mezelf fysiek onder controle te houden waarin ik mezelf limiteer in fysieke expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een orgasme tegen te houden in controle van mezelf in fysiek intiem samenzijn, uit angst om in het verliezen van de controle, in het orgasme, een intieme connectie te maken waar ik afhankelijk van word, of juist een leegte en/of teleurstelling te ervaren als het missen van een intieme connectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden in controle tijdens een fysiek intiem samenzijn, waarin ik wel in de adem ben, maar ergens op de achtergrond en met name achteraf, ervaar dat ik de mezelf als de adem inhoud/heb ingehouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een huidig fysiek intiem samenzijn angst te ervaren voor het missen van een intieme connectie in een vroeger fysiek intiem samenzijn, en hierin op te letten in mezelf of ik dit nu mis of niet, en als ik het wel mis, op te letten dat ik dit vooral niet laat merken, waarin ik mezelf dus algeheel inhoud in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een eventueel missen van een intieme connectie in een vroeger fysiek intiem samenzijn, iets zegt over mij of over de ander in een huidig fysiek intiem samenzijn, in plaats van in te zien, dat het enige waarover het iets zegt, is over een intieme connectie die ik gemaakt heb in de geest in een fysiek samenzijn, waarin het fysieke samenzijn voldeed aan de verwachting die ik in de loop der jaren gemaakt heb in de geest, en waarin de twee systemen zo op elkaar gelijken dat er een intieme connectie gemaakt wordt in/als herkenning van zelf als geest in de ander als geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de herkenning van mezelf als geest in de ander als geest, gedurende intiem fysiek samenzijn, als intieme connectie als vervulling te gebruiken in mezelf, en hierop te baseren of een relatie wel of niet kan bestaan, zonder verdere omstandigheden werkelijk te onderzoeken, maar te geloven dat deze omstandigheden zich wel zullen vormen naar deze connectie die ik destijds als liefde bestempeld heb, en waarin ik dus mijn hele hebben en houwen afhankelijk gemaakt heb van deze ervaring van herkenning in/als de geest als ervaring van een intieme connectie met een ander in fysiek intiem samenzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren deze Intimiteit Personaliteit en alles wat ik er in en als relaties omheen heb gebouwd als ervaring van Intieme Connectie, los te laten, in een angst om in een leegte te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan relaties in de geest die ik als intieme connecties ervaar en welke ik gebruik als opvulling/vervulling van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan een Personaliteit als vervulling van mezelf, en hierin mezelf te limiteren in fysiek intiem samenzijn in fysieke expressie en in expressie in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren verslaafd te worden aan fysiek intiem samenzijn en hierin de controle te behouden in zelf, in plaats van in te zien dat ik in controle van mezelf in/als de geest, ik mezelf vasthoud in de geest dus in controle, waarin ik blijf zoeken naar vervulling van het missen van mezelf, en dus dit missen op wil gaan vullen met iets buiten mezelf, in dit geval met een ervaring van een intieme connectie in fysiek intiem samenzijn afhankelijk van de ander en/of dit fysieke intieme samenzijn/seks, en mezelf blijf missen in zelfintimiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na een fysiek intiem samenzijn te verlangen naar een volgend fysiek intiem samenzijn of juist even genoeg te hebben van een fysiek intiem samenzijn, afhankelijk van hoe vaak het fysieke intieme samenzijn heeft plaats gevonden en afhankelijk van de hormonale fase waarin ik me bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb intimiteit altijd verkeerd begrepen te hebben en hierin op zoek te zijn naar intimiteit als mezelf opvullen met iets buiten mezelf, en wel te weten dat dit niet klopt, maar dit toch te blijven toepassen, doordat ik mezelf niet zie en dus mis, en dus niet zelf-intiem ben in het niet zien en missen van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze controle in mezelf fysiek te manifesteren als darmkrampen door het inhouden van de adem als hier aanwezig zijn, welke ik pas achteraf ervaar, aangezien ik in het moment aanwezig ben in controle als oplettendheid, en dus de controle als zodanig, niet ervaar.

*

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar en wanneer deze Intimiteit Personaliteit opkomt in mezelf in fysiek intiem samenzijn, voor, tijdens en/of na het fysieke intieme samenzijn, zodat ik de relaties die ik hierin gelegd heb uit kan schrijven en zelf kan vergeven, waarin ik mezelf zie en hierin Zelfintimiteit ontwikkel, waarin de ander hier aanwezig is om mezelf in zelf te zien in mijn ervaringen die opkomen in samenzijn met de ander, en niet om naar intieme connectie te zoeken in/met de ander en/of seks als vervulling van mezelf.

Ik realiseer me dat dit een proces is welke oefening vergt om de controle te stoppen in zelf, en dus geef ik mezelf de tijd en ruimte om dit te wandelen in zelfvergeving van de punten die ik tegen kom in/als controle gerelateerd aan fysiek intiem samenzijn en de ervaring van intieme connectie als de Intimiteit Personaliteit hierin.

Als ik mezelf zie verlangen naar een volgend fysiek intiem samenzijn, dan stop ik, ik adem. Ik stop per direct de participatie in gedachten en/of plaatjes in mezelf als herinnering aan een fysiek intiem samenzijn. Ik adem, ik laat de ervaring door me heen gaan in de inademing, ik maak mezelf gelijk aan de ervaring waarin ik mezelf als het ware vervul met mijn eigen ervaring, ik blaas uit, en laat de ervaring los. Eventueel pas ik zelfvergevingen toe als er energetische reacties als gevoelens en emoties in mezelf opkomen hierin. Ik adem op deze manier in en uit totdat (het verlangen naar) de ervaring afneemt, en ga door waar ik in het fysiek in dit moment, mee bezig ben.

*

Ik stel mezelf ten doel te genieten van het fysiek intiem samenzijn en hierin zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de ervaringen die opkomen, tijdens en/of na het samenzijn, en tegelijkertijd mezelf niet vast te zetten in een ‘gevoel van verantwoordelijkheid’  in/als de geest als controle door te oplettend te zijn in mezelf op wat er allemaal gebeurt en wat allemaal ‘wel of niet zou mogen’ en/of ‘goed’ is, waarin ‘goed’ gedefinieerd wordt als ‘in de adem aanwezig zijn’, en niet goed als ‘energetisch reageren’.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe de darmkrampen gerelateerd zijn aan deze Intimiteit Persoonlijkheid door voor, tijdens en na fysiek intiem samenzijn te onderzoeken wat er gebeurt in de darm, het middenrif en de ademhaling, en deze in detail, met mezelf, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in de loop der tijd.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe de Intimiteit Personaliteit en het verlangen naar intieme connectie in fysiek samenzijn samenhangt met de hormonale balans, en hoe ik hierin meer stabiliteit in mezelf kan ontwikkelen.

Ik stel mezelf ten doel dit onderzoek voort te zetten in het dagelijks leven, aangezien de controle wijdverbreid aanwezig is in en als een angst voor controleverlies in het zoeken naar vervulling (eventueel in intieme connectie met een ander), los van intiem fysiek samenzijn als seks.

Beloning:

Ontwikkelen van Zelfintimiteit en Vrijheid van Fysieke Expressie.

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?

http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 223 – Pesten en Kattenkwaad

Ik heb niet zoveel kattenkwaad uitgehaald, en ook niet zoveel andere kinderen gepest vroeger, en ik ben zelf zelden gepest door andere kinderen. Eigenlijk kan ik me van beiden (het kattenkwaad uithalen en het pesten van een ander) allebei 1 voorval herinneren, welke zich wel meerdere ‘malen’ herhaald heeft. Ik zie nu pas, nu ik zelf af en toe een pesten en kattenkwaad ervaar van een groepje jongens in de buurt, wat een enorme invloed pesten en kattenkwaad heeft, hoe vervelend het is en hoe gemeen en destructief en zelfingenomen het is. Hierin is het pesten en kattenkwaad minimaal, maar desondanks voldoende als triggerpunt voor het oproepen van een ervaring van angst en onveiligheid en verdriet in mezelf. Dus, eerst zelfvergevingen op het pesten en kattenkwaad uithalen wat ik zelf gedaan heb als kind. Hoe klein ook, het startpunt is gelijk aan het pesten en vernielen op grote schaal, namelijk een ongelijk opstellen ten opzichte van een ander en ten opzichte van de omgeving; ten opzichte van leven in gelijkheid.

Pesten:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen met een groepje andere meisjes 1 meisje te pesten op de middelbare school door mee te lachen met het groepje welke bij het ene meisje de tas van het achterrekje van de fiets trapte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de juffrouw, die het pesten probeerde te corrigeren en te stoppen, belachelijk te maken door te lachen en te schamperen over de woorden die zij daarvoor koos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden van de juffrouw nog steeds in mijn hoofd te hebben, waarin ze zegt “1 wesp doet niet zoveel kwaad, maar als er een zwerm wespen komt wordt het vervelend”, waarin ik zie wat ze probeert te zeggen over het aanvallen met een hele groep tegenover 1 persoon, waarin die ene persoon geen schijn van kans maakt, maar waar ik tevens zie dat het verder gaat, dat uberhaupt het pesten, ook van 1 persoon, geen leuke bezigheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mee te doen met het pesten van het ene meisje omdat ik me onmachtig voelde tegenover het gezelschap van het ene meisje waarin ik ervoer alsof dit me was opgedrongen terwijl ik dat helemaal niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vastgeklikt te voelen aan dat ene meisje, doordat mensen in de omgeving beslissingen namen bijvoorbeeld over teamplaatsing in korfbal, dat ik maar in een ander team moest dan ik eigenlijk zou willen zodat het ene meisje en ik bij elkaar zaten, terwijl ik helemaal niet met haar wilde zijn en liever in het andere team geplaatst wilde worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mijn plezier te laten bepalen door het gezelschap waarmee ik ergens ben en geplaatst wordt, en hierin onmacht ervaar als afhankelijk van het gezelschap waar ik mee ben, met als gevolg dat ik mee ga doen met het ene meisje pesten om ‘van haar af te komen’, terwijl ik op andere momenten weleens bij haar thuis kwam en me hier hypocriet onder voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een hypocriet te voelen door niet eerlijk en niet zelfeerlijk te zijn in mijn gedrag en houding tegenover het ene meisje en tegenover mezelf en tegenover de hele omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets te begrijpen van hoe een andere vriendin het ene moment het meisje kon pesten en het volgende moment vrolijk thuis kwam bij het meisje en haar om gunsten vroeg als haar dat uitkwam, zonder hier blijkbaar last van te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm bedrukt te hebben gevoeld in deze situatie van vastzitten in een zogenaamde geplaatste vriendschap omdat we toevallig naar dezelfde school gaan en dezelfde sport doen, en hierdoor aan elkaar gekoppeld worden zonder ons te vragen wat wij willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen of iets niet te willen ten aanzien van dit meisje, in plaats van gewoon als het uitkomt, met haar samen te zijn en de praktische bezigheden te delen, en er verder geen waarde aan te hechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hechten in/als bewustzijn door waarde te hechten aan het feit dat het meisje en ik steeds bij elkaar geplaatst werden terwijl ik dat niet wilde, ik wilde iets anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het meisje er de schuld van te geven en er de reden van te laten zijn dat ik niet was op de plek en met mensen met wie ik wilde zijn en hierin altijd een ervaring gehad te hebben van iets te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en geloven dat ik iets mis buiten mijzelf, in plaats van in te zien dat ik mezelf miste in het contact met het meisje, waarin ik zelf wegging van mezelf en opgeslokt werd in geloof in de waarde van dit contact in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan pesten en het flauw en vervelend en pijnlijk te vinden zonder enig doel behalve je beter voelen over de rug van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig, angstig en verdrietig te voelen als ik, hoe klein ook, gepest wordt.

Kattenkwaad:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een groepje meisjes kattenkwaad uit te halen en 1x zover te gaan dat we hondenpoep door een brievenbus hebben gegooid en een vies prutje bij iemand tegen het raam hebben gegooid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk echt niet gezien en gepakt te willen worden door de mensen bij wie we dit deden, wat aangeeft dat ik dus niet in/als mijn daden kon staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gepakt en/of gezien te worden bij het uitvoeren van kattenkwaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk niet te weten waarom ik dit kattenkwaad uithaalde samen met de andere meisjes, behalve dat er 1 meisje bij was met wie ik graag vriendinnen wilde zijn en wie dat ook wel was, als we een keer samen waren, maar wie er vrijwel nooit bij was/wie vrijwel nooit tijd had of zoiets om samen te spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander meisje, met wie ik vaak speelde,  een keer te verraden door niet op een afspraak te komen, om met dit ene meisje die ene keer te kunnen spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier dus weer hetzelfde punt tegen te komen, het willen zijn met een bepaald persoon bij wie ik het gevoel heb dat ik daar moet wezen, dat ikzelf met een ander meisje niet genoeg of voldoende ben, dat ik aan haar vastzit en dat ik iets mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven druk te zijn geweest met het proberen te zijn op de juiste plek bij de juiste mensen waarin ik geloof dat er juiste mensen en juiste plekken bestaan, in plaats van in te zien dat ik in mezelf altijd op de juiste plek en met het juiste mens ben, en als ik dit niet zo ervaar, ik mezelf heb afgescheiden van een aspect en een plek in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan het uithalen van kattenkwaad, en het irritante uitlokkerij te vinden om energie als een lekker gevoel in zelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig en angstig te voelen als er kattenkwaad wordt uitgehaald rondom het huis, waarin ik een angst ervaar te worden gepest als ik iets van het kattenkwaad zeg, wat ook gebeurt en waarin mijn angst dus wordt bevestigd als zijnde waar.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding van mezelf te stoppen en zodra ik een niet-op-de-juiste-plek-en-met-de-juiste-mens ervaring heb, ik in mezelf zie waarvan ik me heb afgescheiden in mezelf, zodat ik hier zelfvergevingen op toekan passen en mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf waarom ik geloof niet voldoende te zijn in mezelf als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in te zien hoe ik zelf in/als bewustzijn anderen en mezelf pest en trigger, zodat ik dit kan stoppen in mezelf en – ook in mijn geest bewustzijn systeem – niet een ander en/of mezelf aandoe wat ik zelf niet wil worden aangedaan door een ander en/of mezelf als de ander is de mind.

Zelfvergevingen op de ervaring van gepest worden:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen door het feit dat ik gepest wordt door een groepje jongens terwijl ik alleen maar vraag of ze willen stoppen met sneeuwballen gooien rechtstreeks tegen het raam, wat ze doen maar wat wel voldoende is om me later te gaan treiteren als ik ze op straat weer tegenkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kinderen te willen corrigeren op straat en ze laten inzien dat ze gewoon gedag kunnen zeggen, verder niets, en dat treiterig gedrag echt niet tof is, in plaats van in te zien dat ze mij niet zullen horen, dat ik geen persoon ben die invloed heeft op hun gedrag behalve als het rechtstreeks het huis betreft waar ik in woon, aangezien ze dat kunnen inzien en kunnen stoppen in zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn dat rondom het huis er om de zoveel weken gedoe is door weer een ander groepje jongens die dan weer een voetbal, dan weer vuurwerk en dan weer sneeuwballen op het huis afvuren zonder door te hebben wat ze doen, en als ik ze vraag te stoppen, mij meteen het mikpunt maken van hun verveling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schijtziek te worden van het treiterige gedrag van de groepjes jongens, die me op zo’n jonge leeftijd al denigrerend en seksistisch benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen door een groepjes kleine jongens die me denigrerend en seksistisch benaderen, waarvan ik geloof dat als een man zijn hoofd buiten de deur zou steken hier, het gedrag in 1 keer zou veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het gedrag van de jongens komt doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat hun gedrag wel anders is naar een vrouw dan naar een man, maar dat dit niets over mij zegt als vrouw maar dat dit laat zien hoe het geest bewustzijn systeem geprogrammeerd is ten opzichte van de vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom die kids niet gecorrigeerd worden door iemand die hiervoor de plek heeft ten opzichte van deze kids.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren dat de jongens niet gecorrigeerd worden, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan corrigeren hierin en dat ik me erger aan mezelf waarin ik mezelf in backchat als reactie op deze kids en de onrust om het huis, niet/onvoldoende corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in mijn backchat ongelijk op te stellen ten aanzien van deze kids en tegelijkertijd ten aanzien van mezelf aangezien ik participeer in backchat en dus mezelf als leven kleineer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zelf seksistisch op te stellen door te geloven dat de jongens pesten doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat het in eerste instantie gewoon de plek van het huis is die nu eenmaal naast de speeltuin ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed met kinderen om kan gaan en geen idee heb hoe ze aan te spreken, met name jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag aardig gevonden te willen worden uit bescherming van huis, tuin, dier en zelf, wat niet zelfoprecht is maar voortkomt uit een angst.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het pesten en kattenkwaad voor invloed op mij heeft, wat de angst is die opkomt en in te zien en zelf te vergeven wat ik vind, zodat ik mezelf kan corrigeren in het fysiek zonder reacties op te roepen in mezelf en dit vervolgens gereflecteerd te zien als mijn eigen projectie in de buitenwereld.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van pesten en kattenkwaad, en als ik dit wel doe, te onderzoeken welke persona in mij zich geraakt voelt, zodat ik deze persona kan inzien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke mate ik participeer in onderdanig seksistisch gedrag als gevolg van een geloof in een definitie van vrouw zijn.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met aardig gevonden te willen worden en te stoppen met het proberen iets duidelijk te maken aan de jongens, en alleen duidelijke vragen te stellen en instructies te geven als het gaat om onrust rondom het huis die het beste gestopt kan worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in deze kleine aanvallen van pesten en kattenkwaad en het te zien als ondersteuning van het stoppen van angst en reacties in mezelf op de buitenwereld om mij heen en binnenwereld in mij, aangezien er niet werkelijk iets kapot wordt gemaakt, aan het huis en aan mij, en dit dus de uitgelezen mogelijkheid is voor correctie in mezelf waarin het mijn angst is voor eventueel kapot maken wat mijzelf werkelijk kapot maakt.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Zelfvergevingen op het alleen maar bij de ander willen zijn in relaties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar bij de ander te willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bij de ander leuker te vinden dan bij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te worden aan het bij de ander zijn en vervolgens deze verslaving te geloven/aan te nemen als waar en hierin als groter dan ikzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verslaving aan de ander=de mind voor waar aan te nemen aangezien ik het zo lekker vind om te toeven in de mind in gedachten aan de ander en deze waar wil maken om dit lekkere gevoel voort te kunnen zetten in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in gedachten liever bij de ander te zijn waarin ik een situatie creeer waarin het niet prettig is bij mezelf aangezien ik zelf weg ben in gedachten in de mind/het bewustzijn en ik het hierin ‘prettiger’ maak dan met mezelf hier in realiteit en hierin dus zelf de verlangens creeer naar het zelfgecreeerde beeld als gedachte in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf verlangens te creeren naar de ander door een beeld te creeren in/als de mind waarin ik iets mooier maak dan hier in realiteit, en hierdoor ga geloven dat dit gevoel in/als de mind in de ‘mooiere situatie gelinkt is aan de ander, in plaats van in te zien dat ik een gevoel gecreeerd heb in/als de mind wat ik irreeel mooi maak om weg te komen uit de realiteit van hier in zelf aanwezig zijn en alle ongemakken in mezelf onder ogen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te halen bij mezelf en mezelf te plaatsen bij de ander=de mind en mezelf dus verlaat, waarin ik een ervaring creeer van ongemak alleen met mezelf en vervolgens weg wil van mezelf om dit ongemak niet te hoeven ervaren, en hierin opnieuw verdwijn in de verlangens naar de ander in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat zolang ik liever bij de ander ben dan alleen met mezelf, ik energie creeer als ik bij de ander ben welke lekker/positief aanvoelt, niet ziende dat ik in dit positieve gevoel tevens de polariteit als negatief creeer, dan wel in het alleen zijn, dan wel met de ander als die iets doet waardoor het lekkere positieve gevoel zich niet kan voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlaten voor de ander=de mind zodra ik een ander leuk vind/een relatie met een ander creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen door bij de ander te zijn, waardoor ik het als lekker ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als lekker te ervaren als ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen en mezelf volledig dien te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf bij de ander niet volledig hoef te sturen en hierin mijn zelfsturing als kracht weg te geven aan de ander en me dus afhankelijk te maken van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afhankelijk te maken van de ander door liever bij de ander te zijn dan bij mezelf in volle zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfverantwoordelijkheid als zwaar en niet lekker te ervaren welke komt door angst die hierin omhoog komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik geheel zelfverantwoordelijk moet zijn, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verliefdheid te creeren als lekker gevoel waarin het dagelijks leven gemakkelijker lijkt te gaan om weg te komen van het ongemak wat ik ervaar alleen in zelfverantwoordelijkheid in het dagelijks leven, om vervolgens mezelf afhankelijk te maken van deze verliefdheid en hierin van de persoon bij wie ik de verliefdheid heb gecreeerd door te geloven dat deze gevoelens van verliefdheid echt zijn aangezien het dagelijks leven toch zoveel gemakkelijker gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en hierin bang te zijn dat ik geen invloed heb op gevoelens van verliefdheid en mezelf hierin afhankelijk maak van een ander als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door gevoelens van verliefdheid die ik zelf heb toegestaan/gecreeerd heb, om vervolgens net te doen alsof ik er geen invloed op heb, in plaats van in te zien/toe te geven dat ik het gewoon zo lekker vind voelen om net te doen alsof ik geen controle heb en dus geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

Ik stel mezelf ten doel de angsten te onderzoeken die omhoog komen in volledige zelfverantwoordelijkheid, deze zelf te vergeven en corrigeren zodat ik mijn zelfverantwoordelijkheid als angst niet bij de ander ga leggen als ik met een ander ben.

Ik stel mezelf ten doel gedachten als plaatjes aan de ander te stoppen zodra ik ze op zie komen. Als een gedachte als plaatje blijvend opkomt schrijf ik mijn reacties uit, pas zelfvergevingen toe en corrigeer mezelf.

Ik stel mezelf ten doel bij mezelf aanwezig te zijn als ik alleen ben en als ik met een ander ben, zodat/totdat er geen verschil meer is in beleving tussen alleen zijn en samen zijn. Als ik een verschil merk in/als leuker als energie, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf terug in het fysiek. Ik onderzoek de situatie en zie waardoor ik een ervaring van leuker creeer, zodat ik deze kan stoppen, zelfvergeven en mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel alle ongemakken in mezelf onder ogen te zien zodat ik niet bij mezelf hoef weg te gaan uit angst voor een ervaring van ongemak.

Ik stel mezelf ten doel bij/in mezelf aanwezig te blijven als ik me ongemakkelijk voel – alleen of met een ander – zodat ik mezelf niet verlaat in ervaringen van ongemak en hierin een ervaring van mezelf verlaten creeer, welke het ongemak alleen maar vergroot en/of creeert.

Ik stel mezelf ten doel eventuele gevoelens van verliefdheid direct te stoppen en zelf te vergeven, en te onderzoeken waardoor ik deze gevoelens creeer, waarop ik verliefd wil worden als vlucht uit mijn dagelijks leven en/of als iets wat ik geloof zelf niet te hebben in het dagelijks leven in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding te stoppen die ik ervaar in mezelf in hetgeen waarop ik verliefd word in/op een ander.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 139 – Absorberen, consumeren, verorberen

Ik zie in mezelf een alles absorberend, consumerend vast willen houden aan een relatie in/als de mind. En dat dit hetgeen is waar ik voor wegloop in relaties, of waar de ander voor wegloopt bij mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te consumeren in het vast willen houden aan een mind-relatie, gebaseerd op seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander volledig te willen consumeren, opeten, seksueel verorberen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf volledig verorberd en geconsumeerd te willen worden in een seksuele omhelzing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn volledig te worden geconsumeerd in een relatie waar ik nooit meer uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hele jaar deze angst te ervaren om volledig te worden geabsorbeerd in een relatie, waar ik niet meer uitkom, en ondertussen te willen dat ik me hieraan kan overgeven, aan deze volledig absorberende toestand, en teleurgesteld ben in mezelf als dat lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn in mezelf als het me niet lukt me over te geven aan een volledig wederzijds absorberende relatie, vastgeklonken aan elkaar om elkaar nooit meer los te laten, waarin ik geloof dat ik iets fout doe waardoor ik me hieraan niet kan overgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit is wat een relatie een relatie maakt, waardoor je bij elkaar blijft, terwijl ik ondertussen niet snap hoe iemand dit doet aangezien het geen leven is in deze toestand en ik bovendien helemaal niet in deze toestand kan/wil komen, aangezien ik merk als we fysiek bij elkaar zijn dat er aan alle kanten weerstand omhoog komt waardoor ik niet in deze alles absorberende toestand kan/wil geraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen hieraan over te kunnen geven voor/rondom de ovulatie, waarin ik geen weerstanden ervaar en alleen maar seksueel contact wil en alles hierin prettig vind, om na de ovulatie in mezelf terug te keren en weerstanden te ervaren en bovendien consequenties heb gecreeerd als ik me heb over gegeven aan deze alles absorberende seksuele honger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze seksuele honger is waar ik moet zijn, in plaats van in te zien dat dit de honger is van mezelf in/als de mind, waarin ik energie wil genereren door seksueel gemeenschap te hebben en me hierin te voeden zodat ik weer even verder kan, niet ziende dat ik hierin mijn fysiek opeet, opbrand, door een energieniveau wat ik als bijna niet te handhaven ervaar en dus ook niet lang kan handhaven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit hoge energieniveau is waar een werkelijke relatie op gebaseerd is, en dat ik mezelf dus ‘sterker’ moet maken zodat ik dit hoge energieniveau kan handhaven/kan blijven (be)staan in dit hoge energieniveau, om vervolgens moedeloos, radeloos, wanhopig, onbegrijpend en teleurgesteld achter te blijven als ik uitgeput achterblijf zonder relatie die heeft stand gehouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te worden uitgelokt/verleid door de ander die me zo’n relatie voorspiegelt en die me deze ook wil bieden, volledig in elkaar opgaand en alles delend wat te delen valt, waarin ik mezelf afbrand voor het feit dat ik dat niet wil met hem, ondertussen teleurgesteld dat ik weerstand ervaar naar diegene waardoor ik niet in deze alles absorberende gemeenschappelijke toestand kan stappen, behalve vlak voor de ovulatie, wat ik mezelf niet meer toesta aangezien ik gezien heb dat dit niet te vertrouwen is in mezelf en dat ik geen gemeenschap meer wil als ik niet zeker weet dat we samen verder kunnen/willen wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik niet in deze gemeenschappelijke deler als alles absorberende toestand kan stappen, in plaats van in te zien dat de weerstanden die ik ervaar een aanwijzing en ondersteuning zijn voor mezelf dat er iets niet klopt en dat ik dit dien te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets niet klopt in mij doordat ik steeds maar niet in deze alles absorberende overheersende toestand kan stappen, in plaats van in te zien dat er iets niet klopt in de informatie die ik hierover in mezelf heb opgeslagen/geprogrammeerd heb gekregen waar ik me mee vereenzelfvigd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te hebben ver-een-zelv-igd met informatie in/als de mind, waarin ik ver van de eenheid met zelf als eenzelvig geraakt ben.

Als ik mezelf zie participeren in deze alles absorberende honger/lust, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek. Ik realiseer me dat dit niet een toestand is om na te jagen. Ik pas zelfvergevingen toe op de gevoelens en emoties die ik ervaar. Eventueel breng ik mezelf meer in het fysiek door in de adem masturbatie te beoefenen, waarin ik beter in de adem kan komen/blijven en mezelf hier kan brengen, en tegelijkertijd de lustgevoelens kan stoppen.

Ik stel mezelf ten doel deze alles absorberende relatie verlangens volledig te onderzoeken en in te zien waar het vandaan komt, hoe ik deze in mezelf gemanifesteerd heb, zodat ik de structuren als programma in mezelf kan stoppen door de structuren uit te schrijven en zelf te vergeven, om mezelf vervolgens te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mijn startpunt van een relatie volledig te onderzoeken voordat ik samenleven en seksuele gemeenschap toesta en consequenties creeer voor mezelf en de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de ander enorm veel verdriet te doen door mezelf seksueel te delen voordat ik onderzocht heb of het mogelijk is om onszelf volledig te delen in expressie waarin we een gelijk startpunt en doel hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het willen van een relatie als gelijk startpunt te zien, in plaats van in te zien dat hiermee nog geen gelijk startpunt is van een leven in eenheid en gelijkheid voor alle leven als agreement in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het seksueel samenzijn met de ander zo verschrikkelijk te missen, waarin we echt even fysiek samen konden zijn als we een struikelpunt in/als de mind hadden doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit seksueel samenzijn als voldoende te zien om de relatie op voort te zetten, gelovende dat we hiermee wel door de punten van ongelijkheid heen zouden komen, in plaats van in te zien dat door de punten van ongelijkheid als startpunt van ongelijkheid met zelf, op een gegeven moment ieder seksueel samen zijn in de weg staat, en zelfs ieder fysiek samen zijn in de weg staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het ongelijke startpunt wat we niet helder krijgen, waarin ik angst ervaar om de ander los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de ander los te laten.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life