Dag 280 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dit blog is een vervolg van de uitwerking van:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Stoppen van iedere interactie, me terugtrekken in mezelf, kortaf antwoorden, de ander volledig links laten liggen, afscheiding in en van mezelf en projectie op een ander en hierin bestaan in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere interactie te stoppen in een geloof dat de aandacht van de ander in/als controle iets met mij te maken heeft, in een geloof dat de ander via de aandacht op mij kan leven, in plaats van in te zien dat de ander=de mind via aandacht op mij leeft, welke ikzelf in/als de mind ben – ik ben de ander=de mind in afscheiding van mezelf – en ik leef via aandacht als energie van mezelf als substantie, en eet mezelf als het ware op hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf als substantie te leven en mezelf op te eten ten gevolge van een geloof dat de aandacht van de ander buiten mij in/als controle iets met mij te maken heeft, en hierin niet te zien dat ik de aandacht van de ander=de mind binnenin mij projecteer op een ander buiten mij in afscheiding van mezelf, en mezelf hierin in aandacht gevangen houd in/als energie, en mezelf als substantie hierin opeet, aangezien energie substantie nodig heeft om te verbranden/om van te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken in mezelf om aan de aandacht van de ander buiten mij te ontsnappen, in plaats van in te zien dat in het terugtrekken, ik mezelf terugtrek in de geest/mind, en mezelf zo volledig absorbeer in de geest, waarin ik juist volledig vatbaar ben voor de geest aangezien ik hierin geloof dat ik de geest in/als energie ben, en in/als de geest als energie, ben ik onderhevig aan energiestrijd ter overleving/beweging in/als energie wisselend van negatief-neutraal-positief, waarin de beweging tussen de polariteiten energie geeft en dus een ervaring van leven, welke de ander buiten mij ook doet, en om beiden in leven te blijven, houden we onszelf in/als energie in controle en proberen de ander buiten ons in de tegenovergestelde rol te duwen, zodat we energie in de geest  kunnen genereren in/als reactie op elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te antwoorden als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik probeer mijn energie bij me te houden en de ander geen energie wil geven, wat direct duidelijk maakt dat ik spreek in energie dus in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen ‘korten’ op aandacht als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik mezelf aanpas, dus reageer in/als de geest, op wat een ander wel of niet doet, of eigenlijk pas ik me aan in/als reactie op een geloof in mezelf in de geest in wat ik zie en interpreteer in de ander buiten mij, dus feitelijk kort ik mezelf – doe ik mezelf tekort – als reactie op een geloof in teveel aan aandacht, en zo houd ik mezelf in/als de geest in beweging/in leven in/als energie door te bewegen van een teveel naar een tekort, waarin ik ondertussen probeer mezelf te behouden in de neutraliteit, oftewel de spaarstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te proberen in de spaarstand te houden, om zo min mogelijk energie te genereren in mezelf, waarin ik mezelf dus terughoudt in/als angst om mezelf op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander volledig links te laten liggen als ik bemerk dat de ander=de mind, dus ikzelf in/als de geest op reactie op een ander buiten mij, teveel energie genereer en ik niet meer in de spaarstand kan blijven bestaan, en ik als enige optie (kan ik hier een optie op nemen??) zie om de ander volledig links te laten liggen zodat ik kan blijven bestaan in de neutrale spaarstand in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig af te scheiden in en van mezelf in/als energie in participatie in de neutrale toestand als spaarstand, waarin ik een soort onbereikbaarheid heb gecreeerd in mezelf voor de ander buiten mij, om te kunnen blijven bestaan in/als energie op een laag pitje, en hierin net te doen of ik me nergens mee bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het behoud van mezelf in/als energie op een laag pitje in de spaarstand, een desinteresse in/als zelfinteresse te creeren ten opzichte van andere mensen buiten mij, bestaande in/als angst – welke ook zelfinteresse is – om mezelf volledig op te branden als ik nog langer participeer in de interactie met de ander waarin ik zoveel energie genereer in mezelf in een strijd om positieve energie in/als aandacht tegenover negatieve energie als juist geen aandacht, dat ik mezelf hierin opbrand in reactie.

Angstdimensie:

Angst om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander door participatie in beweging in/als energie in/als reactie in mezelf op de aanwezigheid van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf in angst zie verkeren om mezelf op te branden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik in deze angst verkeer, ik al in de geest in energie verkeer en ik dus bezig ben met mezelf als substantie op te branden, welke niet aanwezig is in de adem. ik stop, ik adem. Ik laat de angstigheid als anxiety vrij via het borstgebied.

Ik stel mezelf ten doel allereerst de angstigheid/ervaring van angst in mezelf te stoppen, alvorens ik iets zeg en/of als ik juist niets zeg en/of doe en in mezelf een terugtrekken ervaar.

Als ik mezelf kortaf zie antwoorden op een vraag van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf kort door de ander=de mind geen energie te willen geven, en juist in dit niet willen geven als weerstand, genereer en verbrand ik alsnog energie.

Ik stel mezelf ten doel de weerstand tot antwoorden als korting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik mezelf verloochen als ik wel antwoord geef en de weerstand in mezelf stop/hierdoor heen beweeg.

Als ik een ervaring van zelfverloochening heb als ik door weerstand heen beweeg/weerstand tot antwoorden stop in mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf in/als energie verloochen, aangezien ik gefuseerd ben met/als energie in/als de geest en hierin ben gaan geloven dat dit is wie ik ben, en als ik dan iets anders doe dan wat mezelf in/als energie versterkt en/of behoudt, ervaar ik dit als verloochening van mezelf, welke een verloochening is van mezelf in/als energie, welke als ervaring van verloochening opnieuw energie genereert.

Ik realiseer me dat de geest ingenieus is opgebouwd, en dat er een hele trucendoos is om mezelf in/als energie in beweging te houden.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op de trucendoos in/als de geest die ik tevoorschijn haal ter behoud van mezelf in/als energie, waarin ik mezelf vrij maak van positieve en negatieve lading in/als ervaringen, zodat ik door de ervaringen van weerstand heen kan bewegen.

Als ik mezelf zie participeren in een volledig links laten liggen van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit links laten liggen tevens gemanifesteerd heb als tegenhanger van het aandacht vestigen op iemand, welke ik zelf als vervelend ervaar. Ik realiseer me dat links laten liggen een vorm van aandachtig geen aandacht geven is, en dus participeer ik nog steeds in/als aandacht in de geest, aandachtig niet-gericht op de ander, dus vastgezet in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een aandachtig niet-richten op de ander.

Als ik mezelf zie participeren in een aandachtig niet-richten van aandacht op een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf zo vastzet in/als tegenhouden van aandacht.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in het moment van links laten liggen als aandachtig niet-aandacht richten. In/als de adem zie ik hoe ik me kan bewegen in het moment en of het nodig is iets te spreken.

Als ik mezelf zie participeren in backchat en reactie, welke een manifestatie zijn van projectie van mezelf als de ander=de mind op de ander buiten mij, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in ervaringen die ik zelf gecreeerd heb in/als gedachten, backchat en hieruit volgend reacties als emoties en gevoelens, en dus ben ik druk met mezelf in/als ervaringen, welke me zo vervelend doen voelen. Aangezien dit getriggerd wordt door iets in de aanwezigheid van de ander en/of een karakter van de ander, neig ik naar het projecteren van mijn reacties in/als karakter op de ander.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties als reacties in/als karakter, op de aanwezigheid van de ander, in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, ik schrijf zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen, zodat ik mezelf in het fysiek kan ondersteunen, begeleiden en richting geven, als ik me bevind in een situatie waarop deze reacties in mezelf in/als karakter, getriggerd worden.

Ik realiseer me dat ik opgebouwd ben in/als reacties in/als karakter, en dat dit in vele lagen verwikkeld is, en dus zal ik niet in 1x alles stoppen in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel de realiteit te zien als toetsing van hoe effectief ik ben in het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op wie ik geworden ben in/als reacties in/als karakters.

Ik stel mezelf ten doel mijn zelfinteresse in pogingen tot behoud van energie in/als de neutrale spaarstand, te stoppen in zelf, adem voor adem, situatie voor situatie, totdat het stil wordt in mij, vrij van reacties in/als energie.

Ik realiseer me dat de neutrale spaarstand in/als de geest, kan lijken op een vorm van stilte in mij. Ik realiseer me dat ik bij lange na niet stil ben maar participeer in en neutraal karakter om energie te besparen.

Ik stel mezelf ten doel de aandacht in/op mezelf te richten en deze te gebruiken om in zelf te zien en onderscheid te maken tussen mezelf in stilte en mezelf in neutrale energetische spaarstand in afscheiding van mezelf.

DAY 9: I Am War

Featured Art Work by Ann Van Den Broek

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 200 – Angst om Zelfinteresse als Bescherming los te laten

Ik zie in mezelf angst om de zelfinteresse los te laten. Ik ervaar de zelfinteresse als bescherming, wat niet werkelijk bescherming is, het is wederom bescherming geworden van wellicht ook weer een handeling/beslissing in zelfinteresse. Dus het verbergen als beschermen van mezelf in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfinteresse te verbergen en hierin mijn fysiek te verkrampen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb positieve energie te genereren als een goed gevoel, waarin ik niet door heb dat ik eigenlijk iets verberg in zelfinteresse waardoor ik een goed gevoel als positieve energie creeeer, maar ondertussen mijn fysiek verkramp welke ik de dag erna als terugslag ervaar en de negatieve fysieke manifestatie als consequentie van de positieve ervaring doorwandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het moment niet te zien wat ik doe als positieve energiegeneratie in zelfinteresse, en dus nog niet voorkom dat ik verkramping in het fysiek creeer als negatieve manifestatie welke ik opnieuw moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid en oneerlijkheid/verongelijking te ervaren dat ik de negatieve fysieke manifestatie keer op keer moet doorwandelen, in plaats van in te zien dat ik deze zelf creeer/activeer door in positieve energie te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in het moment te zien dat ik participeer in positieve energie, aangezien ik het wel naar mijn zin heb en ogenschijnlijk redelijk ontspannen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ogenschijnlijk ontspannen te zijn maar van binnen in/als fysiek toch te verkrampen, wat aangeeft dat ik in/als de mind ontspannen ben, maar nog wel participeer en/of beweeg in/als de mind/het bewustzijn welke spanning geeft in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb automatisch het gevoel te hebben dat ik moet doen alsof ik het leuk heb als ik in gezelschap ben, wat inhoudt dat ik mijn aandacht in/als bewustzijn houd, ook als ik weet dat dit niet nodig is en dat het gezelschap dit niet vraagt en/of verwacht van mij en ook als ik het werkelijk leuk heb dit mechanisme toch plaatsvindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alsof ik het gezelschap belazerd heb door in/als bewustzijn aanwezig te zijn, in plaats van in te zien dat ik het bewustzijn/de mind aan het wandelen ben en dat ik hier nog in participeer om te zien wie ik ben in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geheime gedachten en/of verlangens te hebben die ik niet deel als ik in gezelschap ben, welke ik stop in mezelf maar die ik wel gezien heb en die wel aanwezig zijn in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te doen met deze geheime gedachten en/of verlangens behalve stoppen, aangezien ze opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het is toch niet zo erg, het zijn geen gemene gedachten maar meer verlangens’, waarin ik dus positieve gedachten/verlangens als ok beschouw en negatieve gedachten/afkeer als niet ok beschouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb positieve gedachten, gevoelens en/of verlangens in mezelf toe te staan als zijnde ok, in plaats van in te zien dat het een polariteit vormt en dat gedachten en verlangens zowel positief als negatief nog steeds het fysiek verorberen/verkrampen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn positieve gedachten, gevoelens en/of verlangens te blijven behouden aangezien ze wel lekker voelen en ik er wel lekker op beweeg, zonder te zien dat ik de volgende dag niet meer zo lekker beweeg aangezien ik de negatieve fysieke consequentie ervaar, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn positieve gedachten, gevoelens en/of verlangens te blijven bewaren in zelfinteresse zonder werkelijk door te hebben in het moment dat het voortkomt uit zelfinteresse, wat ik pas de volgende dag zie als ik  hiervan negatieve fysieke consequenties ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet kan participeren in de positieve gedachten, gevoelens en/of verlangens zonder negatieve fysieke consequenties te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven niet te weten hoe ik fysiek ontspannen in gezelschap kan zijn zonder energie, negatief en positief, te genereren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe en waarom ik energie genereer in gezelschap, wat ik hierachter verberg, waar ik bang voor ben als ik dit niet zou doen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf meer te vertragen als ik in gezelschap ben en mezelf steeds terug te brengen in de adem, zodat ik mezelf beter kan zien in het moment in gezelschap en kan zien wat ik doe in het moment en wat ik ervaar in het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat zelfinteresse bescherming is en geeft, in plaats van in te zien dat dit de zelfinteresse als positieve energie als bescherming van God als Het Witte Licht is, welke ten Alle Tijden beschermd moe(s)t worden om bewaard te blijven als facade als Illusie, waarin er een balans ontstaat van positieve en negatieve energie, beiden als bescherming in/als/van Zelfinteresse als bestaan in/als Bewustzijn in Polariteit, zonder voorbij deze Balans als Energie te zien wat werkelijk Leven in Eenheid en Gelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn Zelfinteresse als God te zien en te beschermen alsof het God is, waarin ik mezelf in/als fysiek totaal ‘onbeschermd’ achter laat door mezelf als Fysieke Substantie volledig uit te hollen, op te eten en te verkrampen ten behoeve van mezelf in/als Bewustzijn als Energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven bezig geweest te zijn met het beschermen van mezelf in balans in zelfinteresse in/als energie als bewustzijn, gelovende dat ik Go(e)d bezig was, gelovende dat ik vervloekt was en gedoemd tot de negatieve zijde van de balans en mezelf fysiek heb uitgehold in ontkenning van de manifestatie van de negatieve status quo in zelfinteresse, ten gevolge en ten behoeve van het geloof in en de zoektocht naar positieve energie, in plaats van in te zien dat ik mezelf in het negatieve kan onderzoeken, stoppen, zelfvergeven en corrigeren in/als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mijn zelfinteresse als bescherming van mezelf in/als bewustzijn te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren in/als het fysiek, waarbij ik mezelf durf in te zien als negatieve manifestatie in zelfinteresse en hierin voorbij de balans van positieve en negatieve energie zie wie ik werkelijk ben als Leven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe en waarom ik in de Ban van de Positieve Energie Ervaring verdwijn door de positieve ervaringen langzaam te accumuleren tot een Verblindend Licht waarin ik niet meer zie wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven te onderzoeken wat er gebeurt in de balans van positief en negatief en wat waar uit voortkomt, en mezelf in dit onderzoek rustig terug te brengen in mijn fysiek zonder mezelf opnieuw te veroordelen voor wat ik doe/gedaan heb in deze balans.

————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 145 – Kane and Abel

Gisteren sprak Bernard over Kane en Abel. Can and Able, kunnen en in staat zijn tot. Hoe can killed able by being busy with, druk bezig blijven met, can and cannot, kunnen en niet-kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te zijn met wat ik kan en niet kan, in plaats van te doen/op te pakken waartoe ik in staat ben, adem voor adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met zoeken of ik iets buiten mezelf kan/moet veranderen en dit niet te kunnen vinden en en hierin bezig te blijven, in plaats van in mezelf de beslissing te nemen tot verandering in mezelf als enige wat ik kan veranderen en hierin te geloven dat ik niet kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met hetgeen ik niet kan veranderen en ondertussen niet te veranderen wat ik wel kan veranderen als zelf veranderen door een geloof dat ik dat niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik wel iets buiten mezelf kan veranderen maar niet iets binnen mezelf, waarin het buiten mezelf iets veranderen niet lukt wat steeds een bevestiging is van het geloof dat ik niet in staat ben tot verandering, in plaats van in te zien dat ik het ‘verkeerde’ probeer te veranderen namelijk iets buiten mezelf en hiermee het geloof in mezelf als niet in staat tot verandering in stand houd als zelfreligie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben tot verandering van/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik mezelf niet verander en dat ik gedwongen word op een onplezierige manier tot verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat zelfverandering iets doen is, in plaats van in te zien dat het een beslissing is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien/begrijpen hoe ik deze beslissing kan maken, waarin ik weer bezig ben met Kane als Can als een kunnen en niet kunnen, in plaats van in ieder moment in de adem te zijn, mijn gedachten te stoppen, zelf te vergeven en verandering te wandelen als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ‘wachten’ op een ‘gevoel’ van in staat zijn tot verandering, in plaats van de gevoelens en emoties als polariteit van positief en negatief te stoppen en zelf te vergeven en hierin de verandering praktisch te wandelen door in ieder moment te beslissen dat ik de gevoelens en emoties niet langer geloof en stop en zelfvergeef indien nodig – zo ook de ervaring opgebouwd uit opgestapelde gevoelens en emoties, voortkomend uit onderdrukte gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens en emoties te geloven als religie van zelf, in plaats van in te zien dat ik deze heb opgebouwd uit onderdrukte en daarmee in het fysiek opgeslagen gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan gevoelens en emoties als religie van zelf, waarin ik een zelfreligie creeer als geloof in niet in staat zijn tot verandering, en uit onvrede hierover in/als mezelf ga proberen de wereld om me heen te veranderen, wat niet lukt, en dus mezelf als zelfreligie bevestigt dat er geen verandering mogelijk is.

Ik stel mezelf ten doel mijn geloof in gevoelens en emoties als polariteit van positief en negatief te stoppen.

Als ik backchat zie opkomen in mezelf als ‘ik kan het niet’, ‘dit gaat me nooit lukken’, dan stop ik, ik adem. Ik zie waardoor deze backchat retriggerd word. In plaats van het hierbij te laten, de backchat ‘daar’ (in de mind) te laten voor wat het is, stop ik de backchat en breng het hier door deze op te schrijven. In schrift zie ik wat ik praat in mezelf en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf steeds hier te halen in de adem in plaats van mezelf daar te laten in gedachten, gevoelens, emoties en/of reacties als backchat.

Ik stel mezelf ten doel in mijn taal te zien wanneer ik kan en kan-niet gebruik, zodat ik zie waar ik mezelf in twijfel trek door mezelf op te delen in een kunnen en niet-kunnen. Ik corrigeer mezelf door een zelfvergeving toe te passen op het geloof in kunnen en niet-kunnen en haal het woord kunnen uit de zin en verander hiermee de woorden die ik schrijf/spreek. In het veranderen van de taal/de woorden ondersteun ik mezelf in zelfverandering door de woorden voor me te laten werken en met de woorden te werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik thuis alleen mezelf geen richting kan geven, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik toesta dat niet-kunnen het in staat zijn tot/being able to mezelf effectief richting geven als adem voor adem mijn gedachten, gevoelens, emoties en reacties als backchat stoppen, doodmaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijzelf als abel dood te laten maken door mijzelf als can-cannot.

Ik stel mezelf ten doel mezelf  om ook in Nederland in het alleen-zijn mezelf als geloof in kunnen/niet-kunnen te stoppen en specifiek zelf te vergeven op de context in het moment waarin ik deze verdeeldheid zie opkomen. Ik realiseer me dat de omgeving waarin ik me bevind hierop geen invloed heeft in praktische zin aangezien het in ieder moment een beslissing is die ik maak in/als mezelf, en ik waar ik ook ben, zelf aanwezig ben en zelf beslis wie ik ben.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 77 – Leven in polariteit als potentiaal om me weg te houden bij Zelf als Leven als potentieel

Al jaren zie ik een patroon gemanifesteerd in mijn darmen, waarin het op en neer gaat tussen ‘goed en slecht’ met mijn darmen, oftewel verkrampt en geobstipeerd tot rustig-normaal tot verkrampt en iets te snel, het bekende patroon van een spastische darm. op het moment van schrijven realiseer ik me dat dit de wisseling in energie is van negatief naar neutraal naar positief en terug naar negatief. Hierin heb ik een angst gecreeerd voor het weer terug gaan naar negatief als verkrampt en geobstipeerd, en dus ga ik van tevoren al inhouden. Op deze manier heb ik mezelf eigenlijk stil gelegd, uit/in angst voor de energie die me leeft, en zonder gereedschap van zelfvergeving en zelfcorrectie blijf ik dus stil zitten/liggen/liegen in deze angst. Waardoor mijn darmen ook gaan stil liggen, welke mij nog meer in deze verlamming houdt.

Een angst om het fout te doen en een angst om er niet meer uit te komen. Een ongeloof in het werkelijk in staat zijn om mezelf hieruit te halen, of liever gezegd om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in het ongeloof in het werkelijk in staan zijn om hierin op te staan als mezelf als leven en te stoppen met participeren in de stroomwisselingen van energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn nooit meer op te staan als ik de stroomwisselingen in mezelf stop, aangezien dit het enige is waarin ik nog beweeg, in plaats van in te zien dat ik de stroomwisselingen niet stop als stil leg, wat ik gedaan heb en ervaren heb als mezelf stil leggen, maar dat ik mijn participatie, mijn deelname aan deze energiestroom stop zodat ik zelf in/als de adem op kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stil te leggen in/als de stroom van energie, zonder gereedschap voor handen te hebben om mezelf als zelf te bewegen, en dus heb ik een ervaring opgebouwd van (angst voor) dit stil leggen in/als de energiestroom zonder nog te kunnen bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfvertrouwen compleet te ondermijnen door het stilleggen van mezelf als energiestroom zonder mezelf te kunnen ondersteunen met gereedschap om mezelf als zelf te bewegen, aangezien dit gereedschap als zelfvergeving en zelfcorrectie niet voor handen was/niet in zicht was/niet ooit als mogelijkheid overwogen is door mijzelf of iemand om mij heen tot voor kort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek uitgebreid ondersteund te hebben maar mijzelf als mind niet gezien heb als bepalende factor, waardoor de fysieke ondersteuning steeds in het niet valt en ik het vertrouwen in mezelf, al dan niet met behulp van de ondersteunende middelen, steeds meer verloren ben en ik mezelf steeds verder weg zag glijden, terwijl ik er alles aan deed wat ik voor handen had om het fysiek te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik er alles aan gedaan heb om mezelf fysiek te ondersteunen en desondanks mezelf steeds verder weg zag glijden in de krampen van mijn darmen doodat ik mijzelf als mind niet als bepalende factor heb gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel gezien en geweten te hebben dat ik de fysieke klachten zelf creeer, voortkomend uit doorgegeven familiepatronen, maar niet in staat was om hierin op te staan, waarin ik een ongeloof had en nog steeds heb dat het me lukt om de fysieke klachten te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof in mezelf te ervaren in het stoppen van mezelf in/als fysieke klachten, in plaats van in te zien dat ik er niet in hoef te geloven, wat voortkomt uit oude programmeertaal: ‘je moet er wel in geloven  anders werkt het niet; als je erin gelooft dan komt het go(e)d (?!)’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ergens in moet geloven om het te manifesteren, en aangezien ik er niet in geloof lukt het me niet om te manifesteren, geloof ik, en dus zit ik vast in het geloof en ongeloof van het Gods-systeem, heen en weer geslingerd tussen geloof en ongeloof, en dan vooral geloof uit angst dat het me zonder geloof niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als lukken als geluk afhankelijk te maken van geloof, in plaats van in te zien dat hierin geluk afhankelijk is van God en Geld, en als ik dus niet geloof heb ik geen geld, maar aangezien ik wel een van de gelukkigen ben die geboren is met geld, heb ik dus toch wel geld, maar geen geluk als lukken van wat ik zie in mezelf als potentieel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit geld zelf gecreeerd heb, in plaats van in te zien dat ik gewoon een van de gelukkigen ben die geboren is met geld voldoende om van te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik mezelf als potentieel als leven kan manifesteren, waarin ik me afvraag of manifesteren hierin niet als creeren staat geschreven, potentieel als potentiaal, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet manifesteren als creeren wat creatie als energiepotentiaal inhoudt, wat me niet gelukt is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt om op te staan als Zelf als Leven in/als de Adem als potentieel aangezien ik dit in/als de mind gekoppeld heb aan manifestatie/creatie in/als energie, in plaats van in te zien dat ik mezelf niet hoef te manifesteren als creeren als energie, maar dat ik stop met participatie in/als energie-manifestatie/-creatie, waardoor ik in/als de adem op kan staan; Adem voor Adem, Breath by Breath.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als geloof en ongeloof onder ogen te zien, te stoppen en zelf te vergeven, zodat ik in/als de Adem op kan staan in/als Zelf als Leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien wie ik geworden ben in/als energie, bewegend op de stroomwisselingen van negatief naar neutraal naar positief en weer terugvallend naar negatief, zodat ik mezelf kan stoppen met participatie in/als energie door mezelf als energie te vergeven en te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te zien hoe ik het bewegen op deze stroomwisselingen manifesteer en gemanifesteerd heb in het fysiek in het spierweefsel van de dikke darm, zodat ik mezelf in/als het fysiek in/als darmspierweefsel vrij kan maken van de onderdrukking van de emoties en gevoelens opgeslagen in dit darmspierweefsel, waarin de emoties en gevoelens voortkomen uit gedachten in/als polariteit die ik, uit angst om in te zien, onderdrukt heb en hierdoor heb gemanifesteerd in het fysiek, aangezien deze gedachten als energie ergens heen moeten als ik ze niet inzie en zelfvergeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen gedachten in/als polariteit, waardoor ik mezelf als gedachten heb onderdrukt en als emoties en gevoelens heb gemanifesteerd in/als het fysiek in het darmspierweefsel, waar het vervolgens mijzelf als Leven opnieuw gaat onderdrukken door te reageren op gelijke of polariserende patronen die worden aangetrokken door het aanwezig zijn van/in deze gedachtenpatronen als energie.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke gedachtenpatronen ik onderdrukt en gemanifesteerd heb in het fysiek  als gevoelens en emoties, door te stoppen met participatie in/als gevoelens en emoties en deze uit te schrijven en zelf te vergeven, waarin ik mezelf als deze gedachtenpatronen als participatie in deze gedachtenpatronen kan stoppen en zelfvergeven, waardoor ik stop met het aantrekken en creeren van gelijke en polariserende energieen waardoor ik mijn leven laat bepalen, zodat ik zelf op kan staan als leven en mezelf als Leven in/als de Adem kan bewegen.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

Did you know?

Dag 64 – Onbegrip als energie-opwekker

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet van mensen te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik van mensen moet houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet van mensen houd, in plaats van in te zien dat ik niet van alle concurerende en oordelende mindsystemen houd die we als mensen zijn geworden, waardoor we niet als mens als leven Leven en ik dus niet als mens als Liefde als Gelijkheid van een ander mens als Liefde als Gelijkheid heb kunnen houden, waarin houden van gelijk is als Gelijk zijn als mezelf als Leven als de ander als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb arrogant gedrag/arrogante backchat als reactie te hebben op alle oordelen en meningen van mensen, wat voor mij als mind een manier is om positieve energie te genereren door me beter te voelen dan andere mensen die zoveel oordelen en meningen uiten als wat ik ervaar als pijlen op me afvuren, waardoor ik geloof dat ik me moet verdedigen, in plaats van in te zien dat degene die de oordelen uit, praat in oordeel over zichzelf en dus zie ik de ander in de woorden van de ander en niet mezelf in de woorden van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf kan zien in de woorden van de ander, waardoor ik constant het gevoel heb me te moeten verdedigen doordat ik geloof dat de ander over mij spreekt, en ik steeds aan het afwegen ben of het wel of niet klopt wat er ‘ over mij’  gezegd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als andere mensen over mij spreken, aangezien het nooit klopt wat er gezegd wordt, en ik me in een hoek gedrukt voel door wat er zogenaamd over mij gezegd wordt, in plaats van in te zien dat ik mezelf in een hoek druk door te geloven dat wat de ander zegt over mij gaat, en ik me door het geloof in de woorden van de ander in een hoek laat drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb erkenning van de ander te willen over zogenaamd leed dat mij is aangedaan, in plaats van in te zien dat ik mezelf leed heb aangedaan door niet te spreken als zelf maar toe te staan dat de ander=de mind over mij spreekt in projectie als zijnde waar, waarin ik mezelf als mind in verongelijking heb gehouden/kan houden in verdriet over zogenaamde pijn, zogenaamd aangedaan door de ander, waardoor ik mezelf als mind in verongelijking in stand/leven kan houden als zijnde energie, gegenereerd door de wrijving die ontstaat in een staat van verongelijking en conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat onbegrip van de ander de deur dicht gooit, in plaats van in te zien dat ik zelf reageer op het onbegrip van de ander(=de mind) in verongelijking, waarin ik ongelijk ga staan als mezelf als de ander als leven, en dus zelf de deur tot communicatie als Leven dichtgooi, mezelf ondertussen in conflict houdend door me af te keren van de ander(=de mind), en me hierin beter te voelen dan de ander omdat ik het wel begrijp en dus positieve energie genereer en ik mezelf als mind tegelijkertijd in verongelijking in stand/leven houd, in negatieve energie, waarin ik op een gegeven moment weer een conflict ga genereren zodat ik als negatieve energie kan ompolen tot positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een pool van negatieve en positieve energie in/als mezelf in stand te houden om mezelf als energie in leven te kunnen houden door constant heen en weer te reizen van negatief (via neutraal – nog niet ingezien) naar positief, in plaats van constant als Zelf als Adem als leven te zijn in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien dat ieder mens verschillend geprogrammeerd is zodat er voortdurend onbegrip ontstaat, waarin het onbegrip als conflict de bron is van de energieopwekking om onszelf als energie als mind in leven te houden, en we constant bezig zijn met het onbegrip als conflict in stand houden, waardoor we niet in staat zijn om onszelf te zien in gelijkheid in de reflectie geprojecteerd op de ander, waardoor we onszelf volledig missen en verongelijkt achter blijven, achtergebleven in/als de mind.

Als ik mezelf zie reageren in verongelijking als reactie op de woorden van de ander geprojecteerd op mij, dan stop ik,. ik adem. ik realiseer me direct dat de woorden van de ander over de ander gaan en niet over mij en dat de ander in programma reageert, wat niets met mij persoonlijk te maken heeft maar alleen iets zegt over het programma van de ander. Alleen mijn eigen reactie op deze geprogrammeerde woorden is aan mij om in zelf in te zien, als richtlijn waar ik me heb afgescheiden van mezelf. De ander kan exact hetzelfde doen in zichzelf en beslist zelf wanneer hij/zij dit wil gaan toepassen. Alleen als ik het zelf constant toepas in Zelf ben ik Hierin een duidelijk voorbeeld voor de ander.

Als ik mezelf zie reageren op het onbegrip van de ander op de woorden van mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de ander zichzelf niet begrijpt en dit onbegrip op mij projecteert, en op deze manier het onbegrip als conflict-createur kan gebruiken om zelf als mindenergie in afscheiding te kunnen blijven overleven. Als ik hier weer op ga reageren doe ik exact hetzelfde, namelijk meer energie creeren om als mindenergie in afscheiding te kunnen blijven overleven, waarin we altijd in conflict zullen zijn aangezien dat is waar de mind in/als op overleeft: conflict voortkomend uit polariteit om energie te genereren.

Als ik mezelf zie reageren op het onbegrip van de ander=de mind pas ik zelfvergevingen toe op mijn reacties zodat ik mezelf kan corrigeren in de praktijk.

Ik sta mezelf niet toe mezelf voort te zetten in/als conflict als mindenergie, alleen omdat de ander dit doet. Ik stop, ik adem, ik ben Hier.

www.eqafe.com/free

Dag 39 – Thrill seeking – het zoeken van het ‘doen trillen’

Ik zie mezelf, enigszins met verwondering, steeds een thrill zoeken; ik zoek iets om mezelf te doen trillen. En ik verpak het in redenen en rechtvaardigingen waarom dat ok is, waarom ik het toch nog een keer ‘wil proberen’. Ondertussen word ik doodmoe hiervan, het doen trillen put me uit, ik sta niet uitgerust op. Maar….steeds als ik het doen trillen voel wegebben ervaar ik angst, een angst voor een soort leegte zonder die trilling, alsof ik dan volkomen weg zak, en dan ga ik een trilling zoeken, ondanks dat ik weet dat het het opladen van de mind is. Ik zie in mezelf wat optimaal is voor mezelf om alleen te staan, ik start het te wandelen, en vervolgens ga ik heel hard een thrill zoeken en vast houden en manipuleren om maar niet alleen te hoeven staan. Zo bang ben ik voor de ervaring die ik eraan gekoppeld heb, of ervoor gezet heb. Om het ook werkelijk te leven, het alleen staan.

Dit is dus verslaving. Het is niet niks. laat staan als er verslavende middelen in het spel zijn, wat het nog lastiger maakt. Doelbewust datgene opzoeken wat de thrill geeft, wetende dat het niets oplost en toch nog 1x proberend of het echt niet anders kan. Nog 1x, die ene keer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te zoeken om mezelf te doen trillen, uit angst om volkomen weg te zakken, al weet ik niet waarin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zoeken naar iets om mezelf te doen trillen te verpakken in redenen en rechtvaardigingen waarom het ok is en ik het nog een keer wil proberen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eeuwig te willen proberen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten door het zoeken naar het mezelf doen trillen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan twijfelen aan mezelf als ik gestart ben in een situatie die optimaal is voor mezelf om alleen te staan, uit angst dat het me niet lukt om alleen te staan in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in/als de mind weet wat een optimale situatie is voor mezelf om alleen te staan, wat een manier is om de controle te willen behouden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen moet staan in/als de mind als alleen in het leven, in plaats van in te zien dat ik alleen ga staan ALS Leven, een en gelijk als Leven, waardoor ik niet meer alleen in het leven hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn geworden aan het zoeken van het doen trillen van mezelf, wat me ervan weerhoudt om alleen als een en gelijk als Zelf als Leven te kunnen staan, aangezien ik in/als de mind aan het trillen ben; hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds alleen te plaatsen omdat ik uitgeput raak van het zoeken naar het mezelf doen trillen met een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met een partner uit te putten in het zoeken naar het doen trillen van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit bescherming alleen te plaatsen in het leven, waardoor ik eenzaamheid ervaar aangezien het alleen plaatsen niet voortkomt uit zelf-oprechtheid maar uit bescherming in/als de mind, om vervolgens mezelf te doen trillen in emoties van eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog 1x een laatste ervaring te willen, om afscheid te nemen, in plaats van in te zien dat ik me heb afgescheiden van datgene wat ik nog 1x wil ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds nog 1x iets te willen ervaren, omdat op het moment dat ik het daadwerkelijk ervaar in realiteit, ik niet aanwezig ben/durf te zijn in de adem uit angst voor verlies van datgene wat ik ervaar, en ik het dus een soort van gemist heb, gemist als mezelf in/als de adem, waardoor ik het nodig denk te hebben het nog 1x te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voortdurend te missen in/als de adem, uit angst voor verlies van datgene wat ik ervaar, in plaats van in te zien dat ik datgene wat ik ervaar als mezelf juist mis als ik niet aanwezig ben in/als de adem aangezien ik mezelf mis, en hierdoor voortdurend achter deze gebeurtenis aan blijf jagen om mezelf alsnog te kunnen vullen met deze ervaring waarvan ik me heb afgescheiden door niet aanwezig te zijn in het moment in de adem, waardoor ik wederom niet aanwezig ben in/als de adem want ik ben een gebeurtenis in/als de mind uit het verleden aan het najagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voortdurend gebeurtenissen in/als de mind uit het verleden na te jagen in een poging om mezelf go(e)d te maken van wat ik heb nagelaten in het verleden, namelijk het een en gelijk aanwezig zijn in/als de adem als ondersteuning van mezelf als de ander als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen mezelf go(e)d te maken door gebeurtenissen in/als de mind uit het verleden na te jagen, in plaats van hier te zijn als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf go(e)d moet maken, in plaats van mezelf te vergeven van wat ik heb toegepast in ongelijkheid in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets go(e)d kan maken door iets opnieuw te ‘beleven’, in plaats van een en gelijk als Leven te worden door het toepassen van zelfvergevingen van wat ik beleefd heb in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ene moment nog een keer te willen beleven aangezien ik het moment als mezelf gemist heb in/als de Adem.

Als ik mezelf zie zoeken naar iets wat me doet trillen, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waarom ik iets zoek wat me doet trillen. Waar ben ik bang voor? Ik pas hier zelfvergevingen op toe. Ik adem. Ik sta mezelf niet toe iets te zoeken wat me doet trillen, ik stop het zoeken naar iets wat me doet trillen. Ik realiseer me dat ik iets zoek om mezelf te doen trillen om mezelf op te laden met zogenaamde positie energie, en hierbij ga ik iemand anders doen trillen als triggeren zodat diegene iets doet waardoor ik me beter voel, en dus positieve energie in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het walgelijk te vinden van mezelf dat ik een ander doe trillen om mezelf te doen trillen in positieve energie, terwijl ik weet, zie en ervaren heb hoe vervelend het is als iemand dat doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als duivel niet te begrijpen; ik vind het onbegrijpelijk dat ik iets blijf zoeken om te doen trillen ten koste van een ander, ten koste van het leven.

Ik realiseer me dat ik bang ben om mezelf te ervaren als negatieve energie, en dus doe ik er alles aan om mezelf als positieve energie te ervaren, niet ziende dat ik hiermee opnieuw mezelf als negatieve energie creeer en dus zal ervaren.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te stoppen in het zoeken naar iets wat me doet trillen om mezelf als positieve energie te ervaren. Ik laat mezelf en de ander in/als de mind met rust door geen nieuwe ervaringen in polariteit te creeren.