Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Ik zit totaal vast in een ervaring van verstopping welke zich fysiek gemanifesteerd heeft. En ik snap het niet! Ik snap er geen zak van, ik weet niet waar ik moet beginnen, ik weet niet wat er gebeurt in mij, ik snap de uitleg van Bernard niet. Ik voel me alleen maar ellendig gevangen in deze vervelende fysieke toestand welke nooit meer lijkt te veranderen en welke ik als afschuwelijk ervaar, wat komt doordat ik bang ben dat het altijd zo blijft. Dat is de afschuw, de angst. Fysiek is het vervelend, de gedachte dat het altijd zal duren, nooit zal veranderen, en als het verandert, toch weer terug komt, is de afschuw als vermomde angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen wat er gebeurt in mij en hoe ik dit op kan lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te zitten in dit niet begrijpen wat er gebeurt en hierdoor niet weten hoe dit op te lossen, terwijl Bernard steeds zegt dat ik het op kan lossen en dat ik beslis hierin, maar ik begrijp niet hoe, en ik beslis toch dat ik het op ga lossen maar als ik het niet begrijp, hoe kan ik het dan oplossen? Dus beslis ik het blijkbaar niet want ik weet niet hoe dus ga ik er al vanuit dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat het me toch niet gaat lukken om deze fysieke gemanifesteerde toestand op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten lijden/leiden door een niet weten en hierop mijn beslissingen te baseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets meer te willen in deze toestand, niet eten, niet drinken, alleen maar poepen en dat kan niet, waarin ik door dit willen poepen nog meer druk zet op polariteit in mijn lichaam, aangezien ik hierin de tegendruk versterk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tegendruk in mezelf te versterken en dit zoveel gedaan te hebben dat het een patroon is geworden in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel spijt te ervaren dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik dit tot patroon heb gemaakt in mijn fysiek.

Patroon:

Woordenboekdefinitie:

1. beschermer van een ontslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde

2. oudejaarsstudent, door een eerstejaars tot beschermer gekozen

3. beschermheer van een stichting etc.

4. hij die aan het hoofd van de zaak staat

5. metalen papieren kokertje met buskruitlading

6. model, vorm, voorbeeld

7. decoratieve tekening

8. wijze waarop iemand, een groep, een land enz. werkt, geld besteedt, consumeert enz.

Opvallend hierin:

Bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem.

Dit heb ik gemanifesteerd in de wijze waarop ik mezelf fysiek ontlast, waarin het ontlastingspatroon wederom een bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem is geworden.

Lading: negatief

Klank: pat – ‘levenspad’ dus voorprogrammering; troon, oon, hoon, honen, gehoond worden, uitgejouwd worden, weggehoond worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als bescherming te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ontlastingspatroon als een voorbeeld te zien van wie ik ben, welke ik in eerste instantie heb gemanifesteerd door een voorbeeld te leven van de ouders en voorouders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het voorbeeld van de ouders en voorouders te manifesteren in mijn fysiek waarmee ik bevestig dat ik dit voorbeeld heb aangenomen als zijnde ‘dit ben ik’, zodat ik niet iets of iemand anders hoef te zijn (mezelf bijvoorbeeld?) en hoef te zien in dit niet weten van wie ik ben als ik niet dit voorbeeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren in dit niet weten wie ik ben, waarin ik niet weet of het paniek is wat ik ervaar of iets anders, aangezien ik eerder een ervaring vertaalde als paniek wat ‘lust’ blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van lust en paniek door elkaar te halen/als gelijk te zien, waardoor ik niet in de lust ga zien aangezien ik die als paniek vertaal en hiervan weg blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan het voorbeeld wat ik ben geworden als opgevolgd patroon als consument, waarin ik als consument energie consumeer ten koste van mezelf als fysiek aangezien de substantie als fysiek gebruikt wordt voor omzetting in energie, zodat ik kan voortbestaan als energie-consument als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wie ik ben te definieren als energie-consument als geest bewustzijn systeem en hierin mezelf als substantie en de aarde als substantie consumeer ten behoeve van mezelf als energie in/als de geest/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ontlastingspatroon, welke ik als voorbeeld heb overgenomen ter bescherming van mezelf in niet-weten wie ik ben, wederom als bescherming gebruik om mezelf in stand te houden in dit niet-weten wie ik ben en in plaats hiervan een geest bewustzijn systeem ben geworden welke ik in leven moet houden waarvoor ik energie nodig heb, en welk patroon ik dus moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf als volslagen krankzinnige moet beschermen, in plaats van in te zien dat deze bescherming op zich als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig is, waarin alle voorbeelden als geest bewustzijn systeem volslagen krankzinnig zijn waartegen ik me moet beschermen, en dus creeer ik een gelijkend patroon om me te beschermen, als enige oplossing die ik als bescherming gezien heb tegen deze volslagen krankzinnige leefomgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een patroon in/als geest bewustzijn systeem als energie-consument me beschermt tegen de geest bewustzijn systemen als energie-consumenten in mijn leefomgeving, in plaats van in te zien dat ik hierin mezelf onderhevig gemaakt heb aan mezelf als geest bewustzijn systeem als energie-consument, waarin ik me nu tegen mezelf moet beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te onder te gaan aan mijn eigen verdedigingsmechanisme, welke in mijzelf in mijn fysiek volledige vastzetting creeert van twee tegenwerkende krachten welke zich vertaald hebben in chemische delen die het fysiek besturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een chemische oorlog in mijzelf als fysiek gecreeerd te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ontlastingspatroon en het patroon van mezelf als geest bewustzijn systeem als negatief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het patroon wat ik gekopieerd en gemanifesteerd heb als levenspad te zien, waarin ik niet leef maar een voorprogrammering als pad wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in dit voorgeprogrammeerde pad waarin ik niet leef maar een voorprogrammering volg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig en beschermd te voelen in een voorprogrammering aangezien ik dit ken, waarin ik hetgeen ik niet ken als leven ervaar als onbekend als onveilig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de bekende weg in/als zogenaamde veiligheid/onder bescherming van God de Geest, waarin ik mijn hele leven al ervaar dat dit alles behalve veilig is aangezien ik hierin mezelf aanval, waarin ik me nu tegen mezelf ben gaan beschermen maar waarin ik toch blijf geloven als veiligheid aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een niet-weten te staren en dus niet te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te honen in dit patroon wat ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik bv in fysieke werkelijkheid ervaar als ik verhuisd ben en weggehoond wordt door iemand uit de buurt als ik opkom voor een expressie van leven maar nog spreek in angst, waarin ik mijn eigen angst en pijn ervaar die dus getriggerd worden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontzettende angst te ervaren als ik word weggehoond door iemand en langzaam begin te zien dat ik ontzettende angst ervaar voor mezelf in/als angst als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon heb gezet in een fysiek gemanifesteerd patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en hierin te geloven dat dit altijd zo blijft en als het verandert, dat het toch weer terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus een verwachtingspatroon te creeren, wederom als negatief geladen, als bescherming, voorbeeld en wijze waarop ik functioneer als geest bewustzijn systeem waarin ik mezelf als geest bewustzijn systeem op de troon zet en mezelf als expressie van leven weg hoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als expressie van leven weg te honen en mezelf hierin als volslagen krankzinnige, voorwaardelijk veroordeelde te zien, waarin ik mezelf vastzet in een voorwaardelijk oordeel.

Hoe kan ik Patroon gebruiken:

Hetgeen ik leef/geleefd heb als geest bewustzijn systeem en welke ik fysiek gemanifesteerd heb, welke ik kan gebruiken om te zien wie ik geworden ben in reacties, gedachten, gevoelens, emoties en fysieke disbalans, waarin ik het gereedschap toepas van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie om mezelf vrij te maken van deze patronen waarin het vrij maken van deze patronen mijzelf als expressie laat zien en ik als expressie tot leven kom.

Verwachting:

Woordenboekdefinitie:

1. het verwachten; hoop: op verwachting leven

Opvallend hierin:

Ik leef dus op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven; ik wacht dus als het ware op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon, dus wat gaat gebeuren in mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik geen richting geef maar wacht op ‘wat komen gaat’ waarin ik ‘hoop’ dat het is wat ik hoop, in plaats van de hoop in de wc te leggen.

Lading: positief

Klank: wachten, achten, ing. Wachten op ing, achting, ach, ach en wee, ver, er, er was eens. Een verhaaltje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven op hoop en verwachting in plaats van zelf als expressie van leven te leven/zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op wat gaat gebeuren als patroon in/als verwachtingspatroon in mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen richting te geven maar te wachten op wat komen gaat waarin ik hoop dat het is wat ik hoop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de hoop in de wc te leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik de hoop in de wc kan leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoop op iets te hebben gevestigd buiten mij, en als er geen hoop meer is op iets buiten mij, het op te geven/me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me over te geven aan mijn geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoop als verwachting als positief te ervaren en hierin een ervaring van hoop op betere tijden te creeren, waarin mijn hart een sprongetje maakt bij de gedachte aan iets wat komen gaat, al weet ik niet wat, en als dit dan niet komen gaat, het op te geven en niet meer te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik moet doen als hetgeen ik hoop niet komen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat dit patroon zich vanzelf oplost als ik er maar niet teveel aandacht aan besteed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan het laatste beetje hoop aangezien ik niet in de ervaring van wanhoop van niet meer weten wat ik moet doen wil vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van wanhoop zelf te creeren door te hopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘s ochtends te hopen dat ik een hoop kan leggen in het toilet en als dit niet lukt, wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen aandacht te willen besteden aan mijn hoop en wanhoop uit angst dat het dan nog sterker wordt, waarin ik het niet oppak maar wel met grote oplettendheid elke ochtend mezelf in de gaten houd of ik wel of niet de hoop kwijt kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met hopen dat ik naar het toilet kan, aangezien de fysieke manifestatie hiervan zo aanwezig is dat ik het niet kan negeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop moet negeren om de hoop kwijt te kunnen, in plaats van de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek te negeren aangezien ik mezelf in deze fysieke manifestatie maar lastig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf maar lastig te vinden in deze fysieke manifestatie en hierin mezelf als last te ervaren welke ik probeer te negeren, alsof het er dan niet zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pijn die ik ervaar in de fysieke manifestatie van hoop-wanhoop, en hierin met name de wanhoop, niet te willen dragen zo vervelend wanhopig ervaar ik mezelf hierin dat ik niet meer weet wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verzwolgen door de wanhoop, waardoor ik deze wegdruk en hoop op morgen als een dag waarop het misschien beter gaat.

Ik stel mezelf ten doel ‘s ochtends direct op te staan en tijd te nemen om in dit patroon te zien en te schrijven voordat ik naar werk ga. Ik realiseer me dat ik door langer blijven liggen, mezelf als geest bewustzijn systeem versterk, waardoor ik niet in zelf kan zien en tevens geen tijd heb om in zelf te zien. Ik realiseer me dat het zwaar is om in de ochtend op te staan als ik fysiek mezelf zwaar heb gemaakt door overvloedig afval als hoop en wanhoop in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zwaar te maken met overvloedig afval van hoop en wanhoop. Ik stop met mezelf veroordelen voor de zwaarte in de ochtend aangezien dit niets oplost en het werkelijk zwaar is. Ik realiseer me dat ik dit zelf zo gecreeerd heb maar dat ik mezelf hier niet voor hoef aan te vallen.

Ik stel mezelf ten doel mijn aanvallen op mezelf te stoppen zodat de fysiek gemanifesteerde chemische delen, gerelateerd aan de aanvallen, ook kunnen stoppen, al weet ik nog niet hoe dit exact in zijn werk gaat.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te blijven ondersteunen in het aanreiken van de juiste chemische stoffen die een balans die leven ondersteunt, bevorderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen vertrouwen op mijn fysiek als leidraad, maar dat kan niet, en hierdoor niet meer te weten waarop ik kan vertrouwen als leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen leidraad te ervaren als geest en fysiek beiden niet als leidraad genomen kunnen worden.

Ik stel mezelf ten doel geest en fysiek als leidraad te zien van wat ik dien te stoppen, in plaats van wat ik dien te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets of iemand te willen volgen, en als ik niets of niemand om te volgen heb, paniek en wanhoop te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek en wanhoop te ervaren als ik niets of niemand heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geest en fysiek als leidraad van wat ik dien te stopen, niet leuk te vinden waardoor ik ga zoeken naar iets leuks om te volgen buiten mezelf en ondertussen boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niets leuks heb om te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen volgen, een soort draad, in plaats van hier te zijn in deze fysieke vervelende toestand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vertrouwd te hebben op een leidraad en me hierin trots en blij te voelen als ik deze kon vinden en volgen, waarin ik niet zag dat dit mijn eigen voorprogrammering was als geest bewustzijn systeem, waarin ik wel ervoer dat ik hierin nog steeds dezelfde vervelende fysieke klachten had maar niet zag dat deze door het volgen van de draad in stand gehouden worden en zelfs versterkt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem te versterken in het zoeken naar en volgen van een leidraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te kunnen geloven dat deze leidraad echt niet is waar ik wezen moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te hebben gebouwd op het trainen van het volgen van deze leidraad waarin ik geloofde dat ik mezelf hierin richting gaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf richting geef in het volgen van de leidraad als levenspad van het geest bewustzijn systeem als voorprogrammering in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geloofd dat pure zuivere energie het hoogst haalbare is wat een mens kan bereiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoogte in te gaan in het behalen van het hoogst haalbare, in plaats van mezelf te vestigen in/als aardse substantie in/als het fysiek.

Hoe kan ik Verwachting gebruiken:

Hetgeen ik op zie komen in de geest bestaat allemaal uit verwachting als zijnde wat ik altijd geleefd heb, welke ik kan stoppen, in kan zien, uitschrijven, zelfvergeven en corrigeren waarin ik in het schrijven onverwacht mezelf als expressie kan zien.

Geloof:

Woordenboekdefinitie:

1. het vertrouwen in de waarheid van iets

2. een vast en innig vertrouwen op God en Gods woord zoals dit gepredikt wordt in de godsdienst die men belijdt

3. godsdienst, geloofsleer

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”

Opvallend hierin:

Vertrouwen in de waarheid van iets; wat als dit geen waarheid is?

“twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen”; wat als je in een geloof hierin geboren wordt?

Lading: voorzichtig positief

Klank: ooooh, zit dat zoooo

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op een waarheid van iets wat geen waarheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wat er gebeurt als je tussen twee geloven in geboren wordt, in/als de duivel dus in/als persoonlijkheden in plaats van als menselijk wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren dat ik als de duivel in/als persoonlijkheden geboren ben, waardoor ik niet weet waarop te vertrouwen aangezien ik geen enkel referentiekader heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen wel een referentiekader hebben, in plaats van in te zien dat dit het probleem is van alle mensen, dat we geen referentiekader hebben maar alleen maar persoonlijkheden waarop we voortleven in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geloof als voorzichtig positief te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ooooh zit dat zoooo te missen als aha-moment van het geest bewustzijn systeem als ik hierin iets geloof te ontdekken wat gewoon een informatieve ervaring is uit het geest bewustzijn systeem waar ik toegang tot heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgezet in een Fysieke Manifestatie van een Geloof en Verwachting van een Patroon waarin ik een Moeizame Ontlasting van Hoop/Afval gecreeerd heb en dit Patroon vervolgens zo ervaar, er opnieuw in Geloof en dit Verwacht als erop Wacht en zo in stand houd.

Hoe kan ik Geloof gebruiken:

Als ik mezelf zie zoeken naar een ooooh zit dat zoooo moment, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een geloof zoek om me aan vast te houden. Ik stop, en zie in mezelf waarom ik in dit moment me ergens aan vast wil houden. ik zie in mijn woorden wanneer ik geloof gebruik, zodat ik zie waar ik allemaal in geloof of juist niet in geloof als houvast. Ik schrijf het uit, ik vergeef mezelf, ik corrigeer mezelf waarin ik mezelf vrij maak van de beperking van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon welke ik geworden ben.

Ik stel mezelf ten doel discipline te leven ter ondersteuning van mezelf door in de ochtend op te staan, in zelf te zien, de patronen als angst uit te schrijven en hierin mezelf als expressie te zien en te bewegen in dit schrijven van wie ik ben geworden, waarin de expressie die niet tot uiting is gekomen en hierdoor vast zit in het lichaam – eruit geduwd wordt en hierin wordt tegen gehouden dus frictie creeert – tot expressie kan komen waarin ik mijn fysiek kan ontlasten van de Hoop van Geloof in en Verwachting van een Patroon in/als Geest Bewustzijn Systeem en van alle energetische ervaringen en reacties die ik hierin gecreeerd en hieraan gerelateerd heb.

2 Blogs over Asthma:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-286-care-for-asthmatic-and.html

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/01/day-287-asthma-how-i-prevented-it-in-my.html

http://marlenlife.tumblr.com/post/20389372691/humanreasoning

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 120 – Een emotie doorleven = leven door een emotie

Ik heb steeds geloofd dat ik de emotie, met name van verdriet, steeds moet ingaan om het te ‘doorleven’. Een emotie doorleven geeft al aan dat het leven is door een emotie. Ik begin te zien waar ik de emoties inga, en waar ik mezelf direct moet stoppen wil ik er niet in verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ervaring van emotie als verdriet in moet gaan om deze te doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het moment blanco te ervaren waarin er niets omhoog komt wat ik kan uitschrijven als zelfvergeving hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf zal vinden door het ervaren van de emotie als doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de emotie me overvalt op een onverwacht moment als ik het niet doorleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat door het doorleven van een emotie ik de emotie verwerk waardoor die weg blijft, in plaats van in te zien dat ik door steeds de emotie te doorleven ik weg blijf in de emotie dus in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op de weg terug naar huis vanaf werk, lopend door het park, zo rond de 10x een emotie in heb willen gaan, waarin ik de start van het emotie in willen gaan als levensecht ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst zo uitgeput te moeten raken van het emoties doorleven en gedachten doordenken waardoor ik het mezelf niet meer kan veroorloven nog een emotie in te gaan, wil ik nog fysiek kunnen blijven functioneren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wederom van dit gegeven van uitputting een emotie van verdriet op te voelen komen, die ik omschrijf als emotioneel worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het emotioneel worden echt is en dat ik dat moet doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaren zoet te zijn geweest met het doorleven van emoties, gelovende dat ik deze aan het verwerken was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vlak word als ik geen emoties ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vlak te ervaren zonder emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te doen zonder het ervaren en doorleven van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uren dagen weken maanden jaren ‘kwijt’ te zijn door het doorleven van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in het doorleven van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als emotie van verdriet te hebben gedefinieerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik er goed aan doe/deed om de emoties te doorleven.

Ik stel mezelf ten doel de emotie die ik op voel komen direct te stoppen. In plaats van in de emotie te gaan vang ik mezelf op in de adem en breng/houd mezelf hier.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke gedachten de emoties, met name van verdriet, in werking zetten, en deze uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik realiseer me dat ik niets en niemand meer heb om in weg te willen vluchten, dat ik in alles buiten mezelf gezien heb dat dat het niet is, en dat ik echt de enige ben die mezelf kan opvangen, met wie ik het moet doen. Als ik een emotie inga van zogenaamd verdriet hierom verleng ik het proces en maak ik het moeilijker voor mezelf, terwijl als ik hier blijf/mezelf direct hier breng in de adem, en bij/als mezelf aanwezig blijf, er een rust (trust als een slip of the finger   ) ontstaat waarin ik kan rusten. Het lijkt vlak als ervaring voor de mind, maar in de vlakte is er eindelijk niets wat me uitput.

Alleen als een emotie werkelijk fysiek omhoog komt en bevrijdt laat ik de emotie komen, en over het algemeen heb ik me in 1 of 2x adem, in 1 of 2 diepe snikken, bevrijd. Ik heb ervaren dat als ik inadem als ik verdriet ervaar en de emotie komt in een snik vanuit mijn fysiek op, dan is het een bevrijding van het fysiek (van opgeslagen emoties ten gevolge van gedachten die ik ooit onderdrukt heb).  Als ik de emotie juist stop in de adem, dan komt de emotie voort uit herhaling in de mind en houd ik deze emotie in stand als ik hierin de emotie zou volgen en zou gaan snikken/huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te vangen en veilig te voelen in de emotie van verdriet op momenten van onveiligheid, en hierin een verslaving als zogenaamde veiligheid in/als de mind te creeren in het doorleven van de emotie als verdriet.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de ervaring van onveiligheid vandaan komt ben hoe ik deze ervaring kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emotie van verdriet als excuus te gebruiken om praktische zaken waar ik tegenop zie uit te stellen.

Ik stel mezelf ten doel de emotie van verdriet te stoppen in de adem en het praktische wat gedaan moet worden uit te voeren, in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het stoppen van participatie in de de ervaring van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de ervaring van verdriet waarin ik leven ervaar, en van deze ervaring een afgescheiden ervaring van leven te maken, waardoor ik deze keer op keer geloof te moeten herhalen/doorleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een ervaring in moet/iets moet ervaren om leven te ervaren, in plaats van te Leven.

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 74 – Slapen als fysieke weerstand

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vannacht 7,5 uur geslapen te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vrijwel altijd na 6-6,5 uur wakker te worden, waardoor ik niet door de wekker gewekt hoef te worden, en nu dit niet het geval is geloof ik dat ik meer slaap nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik meer slaap nodig heb als ik niet uit mezelf voor de wekker wakker word na 6-6,5 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog even 5 minuutjes te blijven liggen, waarna ik een uur later pas weer wakker word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op het slapen alsof mijn fysiek aangeeft dat ik als fysiek meer slaap nodig heb, in plaats van te zien dat het de fysieke weerstand is waarin de fysieke mind aangeeft te willen slapen en ik mij op deze manier vasthoud in de mind, aangezien er verder niet zoveel aan de hand is wat me in de mind kan vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke pijn van moeheid in de ochtend bij het ontwaken/opstaan te geloven als zijnde echt en als teken dat ik meer slaap nodig heb, terwijl ik het afgelopen jaar gezien heb dat dat niet zo is en ik word er ook niet blijer van door meer te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geen leuk punt te vinden, het 6 uur slapen, aangezien mijn fysiek in de weerstand gaat, waarin ik mijzelf direct kan corrigeren aangezien ik hier de zaken omdraai en mijn fysiek niet in de weerstand gaat maar ikzelf als mind, welke ik fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door de moeheid als ik maar 6 uur kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de ervaring van moeheid als ik opsta na 6 uur slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere avond te kijken waar ik een beetje kan smokkelen zodat ik net iets langer dan 6 uur slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden om door de wekker gewekt te worden, aangezien ik dan geloof dat ik niet de maximale slaap eruit heb gehaald doordat ik wat later in ben geslapen en de wekker eigenlijk iets later had gekund, en om dit te compenseren sta ik mezelf dan toe even te blijven liggen, gelovende dat dit gerechtvaardigd is en dat ik na 10 minuutjes opsta, terwijl ik uit ervaring weet dat de kans groot is dat ik een uur of een half uur later pas weer wakker word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van moeheid te geloven als zijnde echt, en dus bang te zijn dat ik iets fysiek kapot maak als ik te weinig slaap, waarbij ik 6 uur eigenlijk als net te weinig zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets meer slaap nodig heb dan 6 uur, aangezien ik altijd veel slaap nodig heb gehad toen ik fysiek veel zwakker was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu na de verhuizing meer te slapen, alsof ik het ritme niet meer op kan pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er tegenop te zien elke dag 6 uur te slapen en niet meer, terwijl ik de uren echt kan gebruiken om te lezen en te werken, en ik de uren in de ochtend in de stilte heel prettig vind om wakker te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het lijkt alsof ik een punt mis in dit slaapverhaal, in plaats van in te zien dat ik het gewoon moet toepassen; het is mezelf die ik mis doordat ik te lang slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo van slapen te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik me fysiek zo ontzettend moe voel bij het ontwaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet gaan zitten als ik me zo moe voel, in plaats van in te zien dat ik het beste direct rustig in beweging kan komen waardoor de slaap/moeheid sneller verdwijnt en het punt van weerstand als pijnlijke moeheid zo kort mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het punt van fysieke weerstand als moeheid die pijn doet te verlengen door te gaan zitten en mijn aandacht erop te richten, mezelf als slachtoffer ervarende van deze moeheid en van het feit dat ik niet langer kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me slachtoffer te ervaren van de fysieke moeheid en van het feit dat ik niet langer kan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe hier doorheen te komen, aangezien ik verwacht dat het altijd een blijft aangezien ik mezelf niet anders ken en me dus niet kan voorstellen dat ik gemakkelijk opsta na 6 uur slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden om maar 6 uur te kunnen slapen aangezien ik het zo fijn vind om in bed te liggen maar als ik niet langer dan 6,5 uur in bed kan liggen kan ik er niet van genieten aangezien ik 6 uur slaap, en in bed liggen zonder in slaap te vallen lukt niet.

Ik stel mezelf ten doel de wekker op 6,5 uur te zetten en niet meer, waarin ik een half uur heb om voor het inslapen even wakker te zijn en om voor de wekker wakker te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of het 6,5 uur al niet een excuus is om toch nog even de mind op te laden, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als ik de wekker op 6 uur zet en dus minder slaap dan 6 uur en gewekt word door de wekker.

Ik stel mezelf ten doel direct op te staan als de wekker gaat na 6,5 uur, onafhankelijk van hoe laat ik ben ingeslapen, wakker ben geweest of van de wekker wakker word.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of het me ondersteunt om direct na opstaan naar de wasbak loop om tanden te poetsen, aan te kleden enzovoort, en daarna even te gaan zitten om warm water te drinken en eventueel wat te schrijven, in plaats van eerst te gaan zitten en warm water te drinken en wat te schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeheid en verdriet te ervaren bij het vooruitzicht direct op te staan en naar de wasbak te lopen na het opstaan.

Ik stel mezelf ten doel opnieuw 21 dagen in te stellen om na 6 uur slaap op te staan.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waardoor ik zoveel verdriet en moeheid ervaar als ik direct na de 6,5 uur liggen in bed op sta.

Ik stel mezelf ten doel te zien wie ik ben geworden in het lange slapen, zodat ik mezelf bij de hand kan nemen en kan vergeven, ook als het niet meteen lukt dit te veranderen, zodat ik mezelf uiteindelijk kan veranderen in dit punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alsof ik alles opgeef wie ik ben (geworden) als ik opsta na 6 uur slaap, waarin ik alle veiligheid die ik ken opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om alle veiligheid die ik ken op te geven door na 6 uur slaap op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen en in bed liggen als veiligheid te hebben gedefinieerd, waarin ik dicht bij mezelf kan zijn zonder dat iemand me iets kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het slapen als terugtrekken van de wereld te gebruiken, waarin ik even niet verantwoordelijk hoef te zijn voor de wereld, in plaats van in te zien dat ik niet verantwoordelijk hoef te zijn voor de wereld, maar voor mezelf dus zelfverantwoordelijk, en hierin sta ik gelijk als verantwoordelijkheid als zelf als leven en dus als/voor alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als zelfverantwoordelijkheid volledig weg te leggen door te vluchten in bed in slaap in/als het mind-bewustzijnssysteem, waarin ik mezelf volledig overgeef/afgeef aan het mind-bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld als te zwaar te ervaren, en me dus terug te trekken in de veiligheid van het bed en de slaap, in plaats van in te zien dat door te lang te slapen ik mezelf weer oplaad via het onbewuste mindsysteem, waardoor het juist onveilig wordt in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onveilig in mezelf te maken door te lang te slapen en mezelf op te laden via het onbewuste mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf als veiligheid door afscheiding in mezelf te creeren in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding in mezelf te stoppen door te stoppen met het opladen van het onbewuste mindsysteem via meer slaap dan het fysiek nodig heeft en de gedachten, gevoelens en emoties die hierbij omhoog komen in te zien en zelf te vergeven, waardoor ik mezelf terug geef aan mezelf, een en gelijk als zelf, waarin ik veilig ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf door te duwen door de fysieke weerstand heen, waarin ik me realiseer dat moeheid en slaap opkomen vanuit/in/als het mindsysteem om me slapend te houden, wat ik fysiek als moeheid ervaar en als pijn als ik niet toegeef aan deze drang tot slapen, waarin ik het toegeven aan de slaap ervaar als verlichting, waarin direct duidelijk wordt hoe de mind verbonden met de illusie van het witte licht me bedriegen waar ik bij sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer toe te geven aan de verlichting in de slaap in/als de mind, gelovende dat ik dit echt even nodig heb, waarmee ik in mezelf een ervaring van slaap nodig hebben en het verlichten van de moeheid in/als de mind werkelijk heb gemaakt, wat het moeilijker maakt voor mezelf om hiermee te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gemakzucht als verlichting te hebben toegestaan in mezelf waarmee ik het juist moeilijker maak voor mezelf om tot leven te komen, totdat ik ga geloven dat het te moeilijk is om nog toe te passen en op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het te moeilijk is om op te staan uit de slaap doordat ik mezelf in gemakzucht als geloof in verlichting heb laten varen.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

Dag 62 – Zorgen over kwetsbaar Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het overzicht te verliezen in de verhuizing en alleen nog maar emotioneel rondjes te draaien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik gisteren niet in prioriteit heb toegepast wat het beste is voor mijn fysiek, maar een zorg voor een boompje voorop heb gesteld zodat ik me geen zorgen zou maken in/als de mind, waardoor het lijkt alsof ik leven ondersteun maar ondertussen bezig ben met mezelf een goed gevoel geven als geen zorgen wat ik ervaar als rust, waardoor ik vandaag de consequentie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door te duwen in/als de mind in plaats van in/als zelf, waarmee ik polariteit als krampen creeer in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien wat ik anders kan doen maar het niet te kunnen toepassen, wat me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren door te zien wat gedaan moet worden maar dit te ervaren als ‘ niet leuk’ en ongemakkelijk, waardoor ik niet echt luister naar mezelf en mijn gevoel blijf volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veel zorgen te maken over het leven wat ik mee verhuis: dieren, planten, en planten en dieren die ik niet mee verhuis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het achterlaten van de planten in de tuin en de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de musjes en de duifjes en de merel en de planten in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een heel jong mereltje wat hier op de grond zit omdat het uit het nestje is gevallen en daarom op de grond wordt gevoerd, zittende midden op het pad tussen wat struikjes waardoor het lijkt of het een veilig plekje is, maar dat is het niet omdat het midden in de doorgaan zit en de tegels eromheen weggehaald gaan worden voor de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet hier kan blijven totdat de merel groot genoeg is om te vliegen, en ik tot dan kan zorgen dat het rustig is in de tuin, waar het altijd rustig is behalve nu nu ik ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om het veilige plekje hier tussen de planten op te geven, in gezelschap van de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik casper en witneus de konijnen weghaal uit deze groene omgeving die zo beschut en rustig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er iemand bovenop het mereltje stapt, zo stil zit het verscholen midden op het pad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat de wereld zo onveilig is voor alle kleine diertjes en als het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet aan te kunnen zien dat het kwetsbare leven en de kleine diertjes iets wordt aangedaan, per ongeluk of expres.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik geen plekje meer kan bieden waar het veilig en groen is voor de kleine diertjes zoals hier in de tuin in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te willen om deze kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kleine diertjes in de tuin als vriendjes te gaan beschouwen en te geloven dat ze hier speciaal voor mij zitten, wat ik ook weer niet echt geloof en ik zie/weet dat het komt doordat ik een aangename en veilige leefomgeving creeer in de tuin voor de kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel/gedachte te behouden dat ik wel gek lijk om dit huis achter te laten, terwijl er ondertussen geen twijfel is over de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld absoluut niet leuk te vinden, waarmee ik ondertussen weet dat ik het mindsysteem absoluut niet leuk vind, en ondertussen allerlei weerstanden ervaar om participatie in/als de mind te stoppen, welke voornamelijk gebaseerd zijn op angsten, angsten voor reacties van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de reacties van andere mensen als ik opkom voor het kwetsbare Leven, terwijl ik weet dat iedereen van binnen even bang moet zijn als ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf zorgen te zitten maken, terwijl de kleine merel doet wat ie doen moet, namelijk het jonge mereltje voeren die midden op het pad verscholen zit, en dus af en aan vliegt en het mereltje al(l)een laat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik 4 tegels heb weggehaald waardoor er een stukje aarde vrij is gekomen, waardoor het mereltje wellicht is gaan verplaatsen over de aarde heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken en me schuldig te voelen, terwijl de dieren er werkelijk niets aan hebben als ik me zorgen maak en schuldig voel, aangezien ik dan het mindsysteem voedt en het kwetsbare leven alleen maar meer onder druk komt te staan, wat geen zorgen is voor het kwetsbare Leven maar zorgen maken in/als de mind als afleiding van werkelijk zorgen als Leven, wat me ineffectief maakt in het zorgen voor het kwetsbare leven in/als mezelf in/als de diertjes en de plantjes, in als de andere mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog zoveel verongelijking als kwetsing ervaar in mezelf dat ik wel voor dieren en planten wil zorgen maar niet voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voor mensen te willen zorgen en hier misselijk van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mijn onwil om voor andere mensen te zorgen, waarin ik mezelf afscheid van mezelf als de ander en dus ook niet voor mezelf zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zorgen voor andere mensen zoals zorg verwacht wordt in/als de mind, in plaats van in te zien dat zorgen voor alle Leven in veel gevallen niet hetgeen is wat ik/we als zorg kennen.

Als ik mezelf zorgen zie maken in/als de mind over het kwetsbare leven zoals het jonge mereltje, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het mindsysteem voed met het zorgen maken in/als de mind, wat geen zorgen is voor het ketsbare leven zoals het jonge mereltje; ik stop dan ook direct met me zorgen maken. Ik adem. Ik zie of er ioets is wat ik kan doen als ondersteuning voor het jonge mereltje of ander kwetsbaar leven. Ik zie tevens dat de zorgen voortkomen uit doodsangst voor het jonge mereltje, en angst dat ik het had kunnen voorkomen en dit niet gedaan heb, dus eigenlijk maak ik me zorgen over mezelf die niet effectief aanwezig is ter ondersteuning van het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn en me zorgen te maken dat ik niet effectief aanwezig ben ter ondersteuning van het kwetsbare leven, en dat er hierdoor leven sterft door mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er leven sterft door mijn nalatigheid, wat ook zo is zolang ik participeer in/als de mind, wat de reden is van mijn angst: ik weet dus dat ik nalatig ben en dat er hierdoor leven sterft, in mezelf, in de ander, hier op aarde, wat me misselijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf als angst als mindsysteem, waarin ik mezelf toesta nalatig te zijn in mijn zorg voor het kwetsbare Leven Hier op Aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over mezelf als kwetsbaar Leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn participatie in/als de mind, al dan niet in zorgen maken, te stoppen, en mezelf en/als het kwetsbare leven te ondersteunen in mogelijkheden tot werkelijk leven, door het toepassen van dagelijks schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.desteni.net

Dag 5 – Een huisje voor mij alleen – kans of consequentie?

(Blog geschreven op 19 april – dag 5)

Ik heb een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Ik heb dat beeld al heel lang in mijn hoofd en uiteindelijk heb ik het zo ver laten komen dat er een kans is op een huisje voor mij alleen. Voor de duidelijkheid, ik woon sinds mijn 25e in een huis voor mij alleen waarvan er in totaal 3 jaar samen waren, dus dat blijft 10 jaar alleen. Toch heb ik een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Open keuken, zolder of vliering, balkonnetje. Knus, warm, veilig.

Ik ga niet wonen in dit huisje voor mij alleen. Maar ik krijg het niet voor elkaar het af te zeggen. Dus laat ik het lopen totdat de tijd verstrijkt en het huisje aan de volgende geinteresseerde wordt aangeboden. Ik laat mijn kans voorbij gaan op dit droomhuisje waarin alles al geregeld is, ik hoef er alleen nog in te trekken. En toch ga ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beeld in mijn hoofd te creeren van een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf er niet toe te kunnen zetten het huisje af te zeggen zodat het huisje direct aan een ander kan worden aangeboden, zodat er gewacht moet worden op mijn eventuele reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te laten wachten omdat ik mezelf er niet toe kan zetten het huisje af te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik anderen niet mag laten wachten omdat ik wat meer tijd nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het idee dat ik niet in dat huisje ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik een verkeerde beslissing neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn een kans te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit specifieke huisje mijn droomhuisje is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in dat huisje veilig, warm en geborgen ben, veilig voor wat de toekomst brengen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf veilig moet stellen voor de toekomst in plaats van in te zien dat ik de toekomst zelf creeer, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor wat ik zelf creeer en me veilig denk te kunnen stellen voor wat ik zelf creeer door in mijn eigen creatie te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een huisje voor mij alleen nodig heb om veilig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veilig ben in mijn eigen creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfcorrecties te willen toepassen op de gedachte dat ik een huisje voor mezelf kan krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte van een huisje voor mij alleen levend te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit blog niet te willen plaatsen omdat ik daarmee mijn kans op het huisje voorbij laat gaan, en ik wil die kans niet voorbij laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamd te zijn door de angst de verkeerde keuze te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een verkeerde keuze kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien wat een keuze is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van een huisje voor mij alleen te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van verdriet om een verkeerde keuze te maken te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen praten over wat ik wel of niet ga doen omdat ik er niet op vertrouw dat ik werkelijk doe wat ik zeg, en dus wil ik wachten met spreken (of plaatsen van een blog) totdat ik het gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen wachten met spreken totdat ik de daad volbracht heb en ik er zeker van ben dat ik werkelijk doe wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb daden te vertrouwen en woorden niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mijn eigen woorden te kunnen vertrouwen en dus liever niet uitspreek wat ik wil of niet wil gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet gaan doen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachtes over een huisje voor mij alleen, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met gedachtes over een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb om te kiezen voor een huisje voor mij alleen en dat deze keuze invloed heeft op mijn leven, in plaats van in te zien dat deze zogenaamde keuze alleen invloed heeft op mijn leven in en als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik een deel van mezelf opgeef als ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om een deel van mezelf op te geven, in plaats van in te zien dat ik niets hoef op te geven, ik kan mezelf vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf kan vergeven als/dat ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik eindelijk de kans krijg om te wonen in een huisje voor mij alleen, dat ik het eindelijk voor elkaar heb, en dan doe ik het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik gestraft word als ik deze kans die ik zelf gecreeerd heb niet benut, in plaats van in te zien dat de enige die me straft ikzelf ben, ikzelf als de mind met mijn eigen oordelen over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te straffen in en als de mind met mijn eigen oordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik aan mijn lot wordt overgelaten als ik de kans die ikzelf gecreeerd heb niet benut.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het huisje een kans is, in plaats van in te zien dat ik het zelf gecreeerd heb door gedachtes en handelingen volgend op deze gedachtes, en dat het dus geen kans is maar een gevolg of consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren op het moment dat ik schrijf mezelf vergeef dat ik geloof dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie A zegt ook B moet zeggen, in plaats van in te zien dat ik ieder moment kan stoppen met het leven van mijn eigen gecreeerde consequenties door mijn aanwezigheid in de mind te stoppen, zelfvergevingen toe te passen en mezelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben om mezelf te stoppen en dus braaf mijn consequenties leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie zijn/haar consequenties leeft, braaf is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in kansen en consequenties als zijnde leven en daarmee mijn hele leven in te delen in kansen en/of consequenties en vervolgens beslissingen hierin moet nemen van mezelf, in plaats van in te zien dat ik kan stoppen met het creeren van kansen dan wel consequenties in en als de mind door mezelf te stoppen te participeren in de mind en mezelf te vergeven voor wat ik gecreeerd heb en geworden ben, om mezelf vervolgens te corrigeren zodat ik niet in herhaling val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant in herhaling te vallen, in plaats van constant te zijn als mezelf in ieder moment op iedere plek waar ik ben, een en gelijk als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in een huisje voor mij alleen moet gaan wonen omdat ik verdriet heb als ik het niet doe, in plaats van in te zien dat het verdriet voortkomt uit……..?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien waar het verdriet uit voortkomt en toch blind te vertrouwen op het verdriet als leidraad voor mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet tot leidraad van mijn leven te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb blind te vertrouwen op verdriet als leidraad voor mijn leven, en daarmee keer op keer verdriet te creeren dan wel in stand te houden, aangezien verdriet het startpunt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als startpunt te zien en aanvaarden van mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘stuk verdriet’  in mezelf omhoog te zien komen zonder te weten waar deze woorden vandaan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als een bodemloze put te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen mogelijkheid te zien om uit deze bodemloze put van verdriet te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik uit deze bodemloze put van verdriet moet komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze bodemloze put van verdriet echt is, om deze vervolgens te leven en zelfs te gebruiken als startpunt van mijn leven in iedere situatie opnieuw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als surrogaat voor leven te beschouwen aangezien het het enige is waarin ik houvast ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als enige te zien waarin ik houvast ervaar aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet het enige te laten zijn wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik houvast nodig heb, in plaats van in te zien dat ik me nergens aan vast kan houden, ik kan alleen maar ademen.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar omdat ik niet aanwezig ben in de adem en dus geen leven ervaar, en verdriet geeft een surrogaat-ervaring van leven aangezien het iets beweegt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets in mij moet bewegen om tot leven te komen of in leven te blijven, in plaats van in te zien dat als ik de beweging in mij als gevoelens en emoties stop, ik pas echt tot leven kan komen, een en gelijk als de adem, constant als mezelf.

Dus, ik stop met participeren in een emotie van verdriet. Ik adem, 4 tellen in, vier tellen vast, 4 tellen uit, 4 tellen vast. net zolang totdat ik niet meer geleid wordt door het verdriet, maar ik mezelf kan leiden door de emotie heen.

Als er een ervaring opkomt waarin het verdriet zo echt lijkt dat het wel waar moet zijn, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit verdriet voortkomt uit gedachtes en dat ik dit heb opgeslagen als verdriet. Ik pak een schrift en ga schrijven zodat ik rustig word, rustig als zijnde niet meer bewogen door het verdriet. Ik kijk wat ik schrijf en zie of ik zelfvergevingen kan toepassen op gedachtes, gevoelens en emoties die ik heb opgeschreven. Ik realiseer me dat ik niet in 1 dag dit verdriet met alle onderliggende gedachtes kan stoppen. Ik kan wel stoppen met participeren in het verdriet als zijnde waarheid en leidraad. Hierin geef ik mezelf de kans mezelf richting te geven en in het verdriet te zien zonder mezelf er nog in te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verliezen in het verdriet.