Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol -  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij een oom in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar).

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 289 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Vervolg Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren als reactie op en in de afscheiding in mezelf in relaties in de geest, waarin de relatie bestaat uit een relatie met iets of iemand buiten mezelf waarvan ik me afhankelijk gemaakt heb, door mezelf te bevestigen door geloof in/als de relaties in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als energiegenerator te gebruiken en hierin beweging als verlichting van de pijn te ervaren voor een moment, wat een verlichting is van het verdriet in de geest, maar wat geen werkelijke oplossing is als verlichting van werkelijke fysieke pijn, maar welke zelfs de fysieke pijn als verkramping door participatie in/als emotie, versterkt, waarin het fysiek de emoties opslaat in spierweefsel, welke als voorraad fungeert om getriggerd te worden en energie naar boven te brengen in een nieuwe ervaring van relaties met iets of iemand buiten mezelf, waarin ik in de ervaring van afscheiding in een relatie met iets of iemand buiten mijzelf, opnieuw energie gegeneer en opsla, and so on, totdat het fysiek ‘op’ is en vastzit in een permanente kramp, opgegeten door langdurige participatie in de geest en vast in maximale spanning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emotie verdriet als beweging en verlichting te ervaren in en van de zwaarte als vastzetting als kramp als wie ik ben in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig te maken zodra ik een relatie word vorm in de geest, waarin ik de relatie voorop stel als doel en mezelf in meer of mindere mate achterstel/vergeet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergeten door/in het vormen van relaties in de geest, hetgeen ik weerspiegeld zie in degenen met wie ik neig tot het vormen van relaties die aangeven veel dingen vergeten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverschillig te zijn (geworden) ten aanzien van mezelf in en door het vormen van relaties in/als de geest.

Atlanteans – The Decision of Division

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in in het verdriet, en zie wat er naar boven komt.

Ik onderzoek in mezelf of het een verdriet is welke mijn fysiek kwijt wil en welke omhoog komt om in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, of dat het een verdriet is als energie genereren.

Ik sta mezelf niet toe energie te generen uit verdriet. Ik omarm mezelf en houd mezelf vast terwijl ik focus op de ademhaling.

Als ik mezelf zie neigen naar mezelf vergeten ten behoeve van het vormen van een relatie, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek iedere reactie in mezelf ten aanzien van een relatie, en neem de tijd in mezelf om deze reacties door te wandelen, te onderzoeken en zelf te vergeven. Ik realiseer me dat, als ik reageer, ik iets over het hoofd zie doordat ik in het hoofd aanwezig ben, en dus feitelijk iets over het lichaam zie/niet in/als het lichaam zie.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf/met mijn eigen geest in totaliteit te onderzoeken, zelf te vergeven en te corrigeren/veranderen ten behoeve van wat het beste is voor een ieder. Deze innerlijke relatie zal zich op een ‘gegeven’ moment – niet echt gegeven maar hard voor gewerkt – reflecteren in uiterlijke relaties als wat het beste is voor ieder-een.

Wordt vervolgd

Reptilians and Memories

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 288 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Vervolg Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als reactie op het niet luisteren van een ander die ondertussen net doet alsof die wel luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat die ander werkelijk denkt dat ik het niet door heb dat er niet geluisterd wordt als er ‘ja’ wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, en als ik vraag wat ik dan zei, blijkt dat de ander helemaal niet geluisterd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘me verontwaardigd te voelen’ als een ander niet luistert maar wel doet of ie luistert, waarin ik verontwaardigt ben over het feit dat ik denk/geloof dat er blijkbaar van wordt uitgegaan dat ik dit niet doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn door een geloof dat een ander denkt hiermee weg te komen zonder dat ik het doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de zin in me op te horen komen ‘denk je dat ik dom ben ofzo?’, in/als reactie op het feit dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet interessant is wat ik zeg, zodra ik merk dat er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin in me op te horen komen ‘dan praat ik toch niet’ en ‘bekijk het allemaal maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn ervaring van verontwaardiging en verongelijking, aangezien ‘die ander toch niet luistert?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen door degene die niet luistert, en hier boos om te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als een relatie die ik gelegd heb met degenen die niet luistert, waarin het lijkt alsof het niet luisteren van de ander over mij gaat, in plaats van in te zien dat mijn geloof in de relatie met een ander die niet luistert mijzelf bepaalt en definieert als zijnde dit geloof in/als de geest, welke me per direct vastzet in geloof en definitie in/als de geest als oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat een ander niet luistert als ik iets zeg maar wel net doet/net probeert te doen alsof er geluisterd wordt, waarin ik in dit oordeel als ‘er iets van vinden’ mezelf bepaal en definieer in/als de geest, hier vervolgens boos om word, en deze boosheid projecteer op de ander buiten mij als zijnde dat die iets doet wat niet correct is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie leg in/als de geest met iemand die niet luistert maar wel net doet of er geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik relaties leg in de geest, welke ik verberg, en waarin ik dus zelf net doe alsof, namelijk net doen alsof ik geen relaties leg in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te leggen in de geest in zelfinteresse, waarin ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben op het moment van het relaties leggen in de geest, door afwezig te zijn in de geest in de relaties, en dus niet te zien dat ik ze leg en dus geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mezelf in/als het stoppen van de relaties in/als reactie op een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf als de geest niet serieus te nemen door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de reacties op de ander buiten mij, en hierin geen overeenkomst met mezelf te sluiten, waarin ik binnen de relatie met mezelf, deze relatie kan veranderen tot wat het beste is in/als zelfverantwoordelijkheid, in plaats van relaties te leggen met iets buiten mij en hierin per direct mijn verantwoordelijkheid af te leggen/af te schuiven op de ander buiten mij/op hetgeen ik een relatie mee leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op alles en iedereen buiten mij in afscheiding van mezelf – en dus waar ik een relatie mee leg, aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden – door hetgeen buiten mij te veroordelen/in te delen in negatief/neutraal en positief, en hierin een platform te creeren om energie te genereren in/als de relaties in de geest in mezelf, waarin zodra ik iets veroordeel buiten mij, ik feitelijk een relatie leg in/als fundament in afscheiding, dus voor conflict en hierin voor energiegeneratie voortkomend uit dit conflict in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren ten aanzien van het mechanisme wat ik hier levenslang heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het oordeel van een ander in afscheiding van mij, en dus in projectie op mij, in/als projectie als ‘ik heb hier geen last van, dat is iets van jou’, en dus in/als ontkenning van wie we werkelijk zijn (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkennen door het geloof in de ontkenning van een ander van zichzelf, waarin ik de bevestiging van die ander wil, en dus in de wil om bevestiging van een ander, mezelf te ontkennen en op te geven ten behoeve van een relatie met die ander in/als bevestiging van wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf opgeef ten behoeve van een relatie met een ander welke fungeert als bevestiging van wie ik ben, en waarin ik me dus afhankelijk maak van de ander buiten mij (en/als de ander=de mind); hierin mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif op de ander buiten mij, en vervolgens alleen nog reageer op de ander buiten mij aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd, en ik hierin denk, geloof en zelfs ervaar alsof en dat ik de ander buiten mij moet sturen, aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd/weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties voor mijzelf te plaatsen en dus niet werkelijk te onderzoeken wie ik ben in een relatie en wie de ander is in een relatie, maar slechts bezig ben zo snel mogelijk een relatie te vormen waarin ik mezelf kan bepalen en definieren en bevestigen, om achteraf boos te worden op mezelf en de ander in het zien van wie we werkelijk zijn in onverantwoordelijkheid naar zelf toe, en hieruit volgend naar de ander.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in verontwaardiging dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mijn woorden wat ik aan het vertellen/spreken ben en zie of ik in mijn woorden kan staan. Als dit niet zo is, stop ik met spreken. Als dit wel zo is, stop ik ook met spreken. Ik adem in, in de ervaring van reacties in mezelf, en luister naar mezelf. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe en/of schrijf over de gebeurtenis en zie hoe wat ik wilde zeggen, in eerste instantie toepasbaar is op mezelf.

Als ik de reacties in mezelf gestopt heb, zie ik of het relevant is om nogmaals te spreken waar niet naar geluisterd werd.

Ik realiseer me dat het feit of een ander wel of niet luistert, mij niet bepaalt en/of definieert, maar dat mijn reactie op iets of iemand buiten mij mijzelf definieert in de geest en dus bepaalt/definieert wie ik ben in dat moment, waarin ik de zelfverantwoordelijkheid,  in reactie in afscheiding van mezelf, wegleg/op de ander leg, wat wederom de reden/oorzaak is van mijn reactie, en hierin ‘vergeet’ te luisteren naar mezelf.

Ik realiseer me dat, zolang ik reageer en veroordeel hoe een ander doet alsof, ikzelf ergens doe alsof, welke ik projecteer als reactie van walging/angst ten aanzien van een ander, welke feitelijk walging dus angst is ten aanzien van zelf in het doen alsof, aangezien in het doen alsof, ik relaties leg om mezelf te bevestigen en mezelf dus afhankelijk maak van een ander buiten mij, welke me natuurlijk angst aanjaagt – vermomd als walging – aangezien ik dan die ander buiten mij moet gaan sturen en controleren, wat niet mogelijk is; ik kan alleen mezelf in staat stellen mezelf volledig te sturen in/als zelfverantwoordelijkheid, door ten eerste en altijd naar mezelf te luisteren.

Ik realiseer me dat door werkelijk te luisteren, er zelfverantwoordelijkheid genomen moet worden, en dat een niet-luisteren en/of niet horen en/of vergeten wat er gezegd is, een manier is om onder de zelfverantwoordelijkheid uit te komen, want immers ‘Ich habe es nicht gewust’.

Ik realiseer me dat in werkelijk luisteren en horen, er een relatie in zelfverantwoordelijkheid gelegd dient te worden als gevolg, dus een relatie met/als zelf/de eigen geest, en dus, als een ander niet hoort en/of ik zelf niet hoor en er wel gedaan wordt alsof, wordt er ergens geen zelfverantwoordelijkheid genomen, wat hetgeen is waar ik boos om wordt, en waarin  ik, in het boos worden, direct mijn eigen zelfverantwoordelijkheid wegleg en mezelf dus niet hoor/niet luister naar mezelf maar me ‘aanpas’ aan en het voorbeeld volg van de status van de ander in de geest door in reactie te gaan in de geest.

Ik stel mezelf ten doel het niet-luisteren van een ander te gebruiken voor zelfonderzoek in de woorden die ik op dat moment spreek, in plaats van te reageren en hierin relaties voort te zetten in/als energie met de ander=de mind, geprojecteerd op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik wil van een ander in/als bevestiging van mezelf, op het moment dat ik reageer op het wel of niet luisteren en het wel of niet doen alsof, van een ander.

Ik stel mezelf ten doel naar mezelf te luisteren, in ieder moment, altijd, en er hierin te zijn voor mezelf en dus mezelf te (be)vestigen.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf in/als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en veranderen tot een relatie van eenheid en gelijkheid, en mezelf niet langer te compromitteren tot een relatie met iets of iemand buiten mij ter vervanging van ‘iets of iemand’ – mezelf – binnenin mij.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Free Interviews to Listen – to Support Yourself in Listening to Self

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 287 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Onverschillig – meteen in reactie ja zeggen op wat ik vertel, bijna voordat ik uitgesproken ben, en als ik iets doorpraat en/of vraag zie ik dat het helemaal niet gehoord wordt maar dat er ja wordt gezegd.

Gedachtendimensie:

Je doet alsof

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik aanwezig ben maar ondertussen in een gedachte te participeren.

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf met een droevig gezicht, lippen op elkaar, voor me uitkijkend; mijn moeder met droevige ogen, lippen op elkaar, voor zich uitkijken of in een boek kijkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een plaatje in de verbeelding waarin ik mezelf zie met een droevig gezicht, lippen op elkaar, voor me uitkijkend, en waarin ik mijn moeder zie met droevige ogen, lippen op elkaar, voor zich uitkijken of in een boek kijkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beklemming te ervaren die met dit plaatje samenhangt, waarin moeder en ik niet communiceren, maar voor ons uit kijken of in een boek kijken, lippen op elkaar, met een droevig gezicht/droevige ogen.

Backchatdimensie:

Krijg nou wat

Je hoort helemaal niet wat ik zeg

Hallo!

Wat ben je aan het doen?

Praat ik tegen een muur ofzo?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘krijg nou wat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘je hoort helemaal niet wat ik zeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘Hallo!’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘wat ben je aan het doen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘praat ik tegen een muur ofzo?’.

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Life Review – Abdicating my Voice – Abdicating my Life

Angstdimensie:

Dat ik niet gehoord word

Dat het oninteressant is wat ik zeg

Dat ik te lang en teveel praat

Dat ik teveel aandacht vraag

Fysieke Gedragsdimensie:

Pijn in mijn maagstreek, ineenkrimpen, afkeren, op verontwaardigde toon gaan praten

Beklemming op de borst, droevige ogen

Consequentiedimensie:

Stoppen met delen en stoppen met luisteren naar wat de ander wil delen

Wordt vervolgd

Journeys into the Afterlife – Anu’s Women – Part 14

Equal Life Foundation

Life Review – When Breath is not your Own

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 283 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Afwachtend – wachtend op wat ik fysiek doe, wat ik initieer, wanneer ik beweeg en/of voorstel tot fysieke beweging

Gedachtendimensie:

Ik kan dit niet dragen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik kan dit niet dragen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit moet dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de ander – die niet beweegt – moet dragen, en dat kan ik niet.

Verbeeldingsdimensie:

Moeder die zit op de bank, waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief zij – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg. Alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een herinnering als verbeelding waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief de ander – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg; alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een geloof dat de ander afhankelijk van mij is, van wat ik doe, wat ik zeg, doordat alles gebeurt in respons op wat ik doe en zeg.

Backchatdimensie (interne gesprekken):

Dit meen je niet

Ziet iemand zelf niet wat er gebeurt?

Schaamt iemand zich niet?

Ga weg!

Ik wil dit niet

Je doet niks

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘dit meen je niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in respons te zijn door in backchat te praten in/als de geest, in plaats van hier te zijn in zelfexpressie, los van wat en wie zich om me heen al dan niet beweegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ziet iemand zelf niet wat er gebeurt’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te zien wat er in mij gebeurt in participatie in/als backchat in respons op wat ik zie in de ander buiten mij, dus feitelijk in respons op mijn eigen projectie van mezelf op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in respons te leven op mezelf als de ander=de mind, dus op mezelf in/als de geest, geprojecteerd op de ander buiten mij, en hierin mijn projectie als ripple-effect in het fysiek te manifesteren en dus in het leven te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘schaamt iemand zich niet’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of iemand zich niet schaamt omdat hij/zij in automatische respons leeft en dit zogenaamd niet door heeft/waarvan het mij lijkt dat die ander dit niet door heeft aangezien die ander het gewoon blijft voortzetten, hoeveel signalen ik ook geef dat ik het niet prettig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb signalen te gaan geven als respons op het automatische gedrag van wat ik zie in een ander, welke feitelijk signalen zijn als respons op wat ik zie in de ander=de mind als mezelf in de geest geprojecteerd op de ander buiten mij, en vervolgens volgens deze respons ben gaan leven en mijn leven ben gaan leiden, en dus ben gaan lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik geen schaamte ervaar; ik ervaar slechts spijt, regret, enorm, elke dag in nieuwe realisaties, van wat ik gemanifesteerd heb op relatiegebied, welke wellicht gelijk is aan/als schaamte.

How to Transcend Shame and Transform It to Integrity – Part 170

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb immens verdriet dagelijks met me mee te hebben gesjouwed ten gevolge van dit patroon wat ik al levenslang aan het manifesteren ben, in voortzetting van mezelf in oneindig verdriet in/als de geest, als respons op wat ik manifesteer als projectie van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘Ga weg!’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand steeds weg te duwen en/of zelf weg te gaan als respons op wat ik zie buiten mij geprojecteerd als mezelf in respons op de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven van respons op respons in/als de geest, en hierin mezelf in zelfexpressie volledig kwijt te zijn/kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ik wil dit niet’, en hierin de conclusie te trekken dat ik de relatie niet wil, in plaats van in te zien dat ik niet wil leven zoals ik ben in relatie als respons op de ander buiten  mij, welke slechts respons is op de projectie van mezelf in/als de geest, in/als ripple-effect, op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘je doet niks’, in plaats van zelf iets te doen aan mijn eigen gedrag in respons op wat ik zie in de ander geprojecteerd als mezelf in de geest.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie in participatie in backchat in respons op wat ik in een ander buiten mij geprojecteerd zie van/als mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in backchat reageer/antwoord op een Gedachte/afbeelding in mij die getriggerd wordt door een karakter van een andere persoon buiten mij, welke feitelijk ook weer door mijn ogen gekleurd wordt gezien, dus feitelijk is het Trigger Character ook weer een interpretatie van mijzelf doordat ik getriggerd wordt en in/als reactie zie.

Ik realiseer me dat mijn backchat dus feitelijk een antwoord is op een Gedachte als afbeelding welke ik in mezelf heb opgeslagen, waarin ik dus constant in respons/antwoord leef op mijn eigen opgeslagen Gedachten, welke reacties hierin ik projecteer op de ander buiten mij – die natuurlijk hetzelfde aan het doen is, namelijk leven in/als reactie op zijn/haar Eigen Opgeslagen Gedachte – en omdat ik dit niet wil, reageer ik me af op de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat ik me beweeg in het Onderbewuste, in Backchat en Reacties als gevoelens en emoties, dus beweeg ik me in opgeslagen herinneringen uit de opvoeding.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen backchat als respons op een Gedachte/afbeelding in mijzelf, getriggerd door een karakter buiten mij, gezien door mijn ogen, te stoppen in mezelf. Ik onderzoek in mezelf wat de Gedachte/afbeelding is waarop ik respons/antwoord/reageer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven wie ik geworden ben in/als respons op mijn eigen opgeslagen Gedachten als herinneringen, waarin ik me vrij maak om mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik zie in de ander waarop ik reageer als in respons leef, terug te halen naar zelf en te onderzoeken in zelf, wetende dat als ik in respons leef of me juist terugtrek, ik reageer op mezelf participerend in een Gedachte/afbeelding, waardoor ik in afwachting van de ander=de mind leef, wederom geprojecteerd op de ander buiten mij, en dus leef ik in afwachting van wat ik denk te zien in de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat de ander buiten mij ongeveer hetzelfde doet, en dus indien nodig, bespreek wat er gebeurt in mij, als een opening voor zelf en de ander om beiden in zelf in de patronen te zien, waarin het bespreken van wat er gebeurt in mij, tegelijkertijd de zelfexpressie is in het moment.

Ik realiseer me dat als ik wil dat de ander iets doet en/of zegt, ik nog iets wil van de ander om in respons op te kunnen leven, in plaats van te leven in/als zelfwil in/als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of ik iets werkelijk wil bespreken, of dat ik eerst alleen alles terug naar zelf wil halen ter onderzoek en zelfvergeving en mezelf vrij maak tot het spreken van zelf in zelfexpressie als werkelijke fysieke correctie.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Fysieke gedragsdimensie:

Niet meer bewegen, niets meer zeggen, expressie inhouden, stilvallen

Consequentiedimensie:

Mezelf verongelijken door middel van inhouden van expressie en verdwijnen in reactie en fysieke gedragsdimensie, dus in de geest; hierin ongelijk gaan staan aan mezelf en de ander, en hierin zelf afwachtend worden;

Alles alleen doen

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mijn leven steeds te hebben ontkoppeld, ontwricht, alle relaties steeds te hebben gestopt, om los te komen van de patronen en om mezelf vrij te maken om de patronen in te zien, en nu ik dan, relatief vrij van uitwendig beknellend ervarende relaties, in de patronen zie, de enorme spijt ervaar van alle potentiele mogelijkheden tot bestendige relaties die ik gestopt ben buiten mijzelf, tot aan abortus toe, niet ziende hoe en dat ik de relaties binnen mijzelf had kunnen stoppen en mezelf hierin had kunnen veranderen.

Reptilians – My Greatest Regret – Part 56

Angst:

Gedefinieerd te worden als de ander

Vastzitten aan iemand die ik moet dragen

*

Wordt vervolgd

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 282 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dit blog is een vervolg op de uitwerking van:

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Consequentiedimensie:

Zelftwijfel

Onafgemaakte situaties, in hetzelfde cirkeltje rond blijven lopen

Niet in staat tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie

Een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer

Genereren van verdriet naar aanleiding van afwijzing

Stoppen met communiceren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelftwijfel te creeren ten aanzien van een ontkenning van een ander over het verkeren in een controlemechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel = in splitsing van mezelf – te trekken door te geloven in een ontkenning van een ander in participatie in controlemechanismen in/als vestigen van aandacht, zonder te onderzoeken hoe ik hier zelf in sta en wat ik zelf doe in/als controle in/als aandacht in/als geloof in wat ik buiten mij zie geprojecteerd op een ander, namelijk ontkenning, en door te projecteren buiten mij zonder volledig zelfonderzoek in/als reactie in mezelf, ontken ik mezelf, en dus splits ik mezelf op in/als reactie, en trek ik mezelf in twijfel, en door dit te projecteren op de ander buiten mij maak ik mezelf machteloos tot zelfverandering, en dus zit ik vast in mijn eigen controle in een geloof in machteloosheid in de geest, welke zich, keer op keer, blijft projecteren op iets of iemand buiten mij, aangezien ik door dezelfde ogen blijf zien in/als controle/machteloosheid/projectie, en dus lijkt het alsof het patroon zich blijft herhalen, wat ook zo is, want ik manifesteer wat ik leef in/als mezelf, in dit geval in/als controle, gevestigd in aandacht op iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus in cirkeltjes te blijven rondlopen in een geloof in controle in/als aandacht gevestigd op iets buiten mij, waarin de cirkeltjes zich manifesteren doordat ik blijf projecteren buiten mij en dus mijn aandacht in/als controle, buiten mijzelf blijf vestigen, en dus blijf ik mezelf buiten mezelf vestigen, en manifesteer ik mezelf in/als energie in/als controle in/als aandacht in afscheiding van mezelf, en dus trek ik mezelf in zelftwijfel, afgescheiden van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin niet in staat ben tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie met een ander – met name in partnerschap – waarin ik me in partnerschap ergens afhankelijk maak van de ander door projectie van mezelf op de ander in/als aandacht in/als controle, waar ik me vervolgens tegen ga verzetten, tegen deze zelfgemanifesteerde controle in/als aandacht buiten mij, waardoor ik wegloop uit de relatie in een poging om los te komen van de controle in/als aandacht gevestigd buiten mij, en hierin mezelf als oplossing tot het stoppen van de controle mechanismen in mezelf, te ontkennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit met name te manifesteren in partnerschap waarin fysieke intimiteit wordt gedeeld, wat iets is wat ik me al 25 jaar afvraag, namelijk wat het verschil is tussen vriendschap en partnerschap, waarin ik steeds uitkom op seks, en dus is seks als fysieke intimiteit iets wat ik nader dien te onderzoeken om hierin in gelijkheid met/als mezelf te komen in plaats van in afhankelijkheid in/als controlemechanismen van de ander(=de  mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer te hebben gelopen, welke in mij door elkaar heen lopen en me overweldigen in ervaringen van spijt, weggestopt in mijn fysiek, en naar boven komend in een nieuwe relatie als dezelfde onopgeloste punten omhoog komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te aarzelen in het doorwandelen van de punten in/als mezelf in partnerschap aangezien in ieder punt wat ik doorwandel de spijt omhoog kom van hetgeen ik verkeerd gedaan heb in vorige relaties, tot aan spijt toe van het stoppen van die relaties in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik – keer op keer/relatie op relatie – de partner ‘blame’ – de schuld geef’ van hetgeen ik zelf niet heb opgelost in vorige relaties, en omdat ik de spijt van de missers in vorige relaties niet wil ervaren, creeer ik reacties naar de partner in/als projectie van hetgeen ik zelf niet onder ogen wil zien, waarin ik zelf mijn aandacht vestig op de ander en mezelf hierin ontken, en dus de 2 controle-mechanismen toepas waarin ik zelf verstrikt ben geraakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te genereren en accumuleren in mezelf naar aanleiding van afwijzing gerelateerd aan partnerschap, welke in feite afwijzing is van mezelf in zelfverantwoordelijkheid, keer op keer, relatie op relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met communiceren ten gevolge van de ontkenning van een ander in participatie in/als controlemechanismen, waarin ik mezelf en tevens de ander vasthoud en laat bestaan in en als deze controlemechanismen in/als aandacht geprojecteerd op de ander in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als zelfexpressie op te geven ten behoeve van een vasthouden aan een controlemechanisme in/als aandacht, zelf bestaande in/als de geest, in plaats van zelf te gaan staan in/als zelfverantwoordelijkheid in/als zelfexpressie.

 

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Fysieke Gedragsdimensie:

Weglopen

De rug toekeren

Verlamming, welke tevens de dikke darm stillegt/vertraagt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verlammen door mezelf weg te houden van een ander in ontkenning als oplossing om die ander geen kans meer te geven via energie als aandacht op mij gericht te leven – waar of niet waar – en hierin juist, in mijn poging om van ‘de ander’ als ‘de ander=de mind’ weg te gaan, te verdwijnen in de ander=de mind, en mezelf gevangen te zetten in de ervaring van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander in werkelijkheid – dus in een nieuwe laag van afscheiding in projectie – zonder in te zien dat ik aan het weglopen ben voor mezelf als de ander=de mind, en zonder in te zien in hoeverre ik mezelf hierin fysiek misbruik en dit misbruik en/als fysiek ongemak ben gaan gebruiken om zelf energie als reactie als ervaring te gaan gebruiken, en hierin mijn eigen fysiek nog meer te misbruiken door te verkrampen en uiteindelijk in de verkramping te verlammen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te lopen ten gevolge van de afkeer van mezelf in/als ontkenning van mezelf in wie ik ben geworden in/als aandacht als controlemechanisme.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in een ervaring van afwijzing/afkeer in/als reactie op ontkenning als controlemechanisme in/als aandacht gevestigd buiten zelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afkeer en hierin ervaringen van afkeer creeer, in een ontkenning van mezelf in hoe ik besta in de relatie.

Ik realiseer me tevens dat ik ervaringen van afkeer nooit verder onderzocht heb en deze ervaringen geloofd heb als zijnde, ik moet weg, ik ervaar afkeer dus de relatie is ten einde, zonder in te zien dat ervaringen van afkeer bestaan in/als controle mechanismen, en dat ik die met een reden in het leven heb geroepen en ben gaan leven in/als controle in/als ontkenning van mezelf.

Ik realiseer me dat deze afwijzing en afkeer plaatsvind in partnerschap waarin fysieke intimiteit plaatsvindt, waarin ik onder de afkeer lust ervaar, welke me angst aanjaagt, en dus heb ik ooit – waarschijnlijk als heel jong meisje – een laag hierover heen gelegd, welke me weghoudt bij de ervaring van lust, niet wetende dat lust/seksualiteit in onze samenleving niet geintegreerd is in het fysiek, maar afgescheiden plaatsvindt in/als de geest, welke angst aanjaagt en vele andere oordelen oproept in/als afwijzing van zelf in/als het fysiek.

Dus realiseer ik me dat ik ben weggelopen uit relaties waarin ik lust ervaar verdekt onder de afkeer, en in de lust ervaar ik een controleverlies, als ik werkelijk de fysieke intimiteit aan zou gaan, waarin het controleverlies angst aanjaagt, aangezien controle in/als de geest alles is wat ik ken in/als mezelf in/als aandacht gevestigd buiten mezelf, in ontkenning van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb verder te zien onder de afkeer en bij lust aan te komen, en in plaats hiervan de afkeer ben gaan leven, welke is gaan accumuleren, en waarin ik verschillende relaties ten einde heb gebracht wat wellicht niet nodig geweest zou zijn als ik in zelf had durven en kunnen zien en als ik had geweten dat lust zich vermomd en/of verbergt als ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat niemand me ooit verteld heeft – tot aan een paar maanden terug Bernard dit aangaf – hoe lust en afkeer als ervaringen met elkaar verweven kunnen zijn in/als controlemechanisme, en ik in deze verwarring, een scala aan relaties heb gelopen en beeindigd en hierin vele lagen in/als reactie in mezelf heb opgebouwd, en tevens schade aan levensomstandigheden van mezelf en/of een ander heb aangebracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te hebben gezien, volledig gemist te hebben, hoe lust zich onder afkeer kan verbergen, en hoe ik hierin mezelf dus volledig gemist heb als fysiek wezen in gelijkheid met/als zelf gelijk aan/als seksualiteit, en in plaats hiervan me af te keren van mezelf in/als fysiek wezen gelijk aan/als seksualiteit en verder te leven afgekeerd in de geest  – op zoek naar een perfecte partner in de geest voor seks – waarin ik mijn ervaringen van afkeer projecteer op een ander als mogelijke partner buiten mij, waarin ik me keer op keer afkeer van de fysieke mogelijkheid tot inkeer in/als mezelf in/als het fysiek, en fysiek te onderzoeken wie ik ben in fysieke intimiteit en in/als het fysiek in het algemeen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen van afkeer in mezelf terug te halen naar zelf en te onderzoeken en zelfvergeven, om te zien wat er onder verborgen ligt.

Ik stel mezelf ten doel stap voor stap, adem voor adem, door de ervaringen van afkeer en angst voor controleverlies heen te wandelen en niet mezelf in het diepe te gooien zoals ik altijd gedaan heb in fysieke intimiteit.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van spijt, dan stop ik, ik adem. Ik omhels mezelf in de ervaring, laat de ervaring door me heen ga en sta mezelf toe direct te zien wat ik verkeerd heb gedaan.

Ik realiseer me dat, alleen als ik direct in de ervaring zie en hier doorheen met behulp van zelfvergeving wandel, ik vrij kom  van de ervaring van spijt. En alleen als ik vrij kom van de ervaring van spijt, ben ik in staat om de oneindige cirkel van spijt manifesteren te doorbreken.

Ik realiseer me dat ervaringen van spijt verbonden zijn aan persoonlijkheden en persoonlijke omstandigheden en voorkeuren, en dus kan ik via spijt zien als ingang van het inzien van waar ik mezelf afhankelijk gemaakt heb van een persoonlijkheid in afhankelijkheid van iets of iemand buiten mij en dus in angst voor verlies van iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van spijt door te lopen en mezelf hierin te ondersteunen in geduld, met het gereedschap van schrijven en toepassen van zelfvergevingen welke leidt tot zelfinzicht, waarin ik mezelf in staat stel op te staan in/als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel huidige omstandigheden met gezond verstand en plezier te benaderen en niet te verwarren met ervaringen in/als relaties tot herinneringen uit het verleden.

Ik stel mezelf ten doel de relaties tot/als herinneringen door te lopen in/als mezelf in schrift en zelfvergeving waardoor ik mezelf in staat stel huidige omstandigheden te wandelen in/als zelfverandering/zelfcorrectie van wat ik verkeerd heb gedaan in het verleden in/als afscheiding van mezelf  in projecties op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel herinnering en heden naast elkaar/tegelijkertijd/in gelijkheid in/als zelf te wandelen en te gebruiken als ondersteuning van elkaar (herinnering en heden) in/als mezelf, en niet opnieuw weg te lopen en verder te leven in afscheiding van mezelf in projectie op iets en/of iemand buiten mij, maar in het heden relaties in/als herinneringen terug naar zelf te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek, stap voor stap, adem voor adem, een voor een.

Agreements
Redefining Relationships

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 279 – Expressie en de Darm – The One Point of Responsibility that I missed – Totally

Desteni-I-Process/Lite

Last week I could start seeing how I have missed the whole point of self-responsibility applied within relationships, which started within the first relationship, with the mother. I knew this almost my whole life, I knew I missed an important thing, but I didnot see how and where. Within the missing of this one point in this one relationship, I created all my relationships within this one point, especially the so called love-relationships. And following up on this it affected – and still does – my whole life, where it functions as a sabotage-point on every area.

I could start seeing within the whole line of creations within this during my life. I could see just over the edge, but I did not dare to see full into it. It was and is overwhelming and I experience(d) a lot of regret. Walking from relationship to relationship, leaving behind situations that had really potential, looking for, looking for, looking for more? It seemed looking for more, but actually it was looking for myself. Thinking/believing that within the situation that I was, I could not find it, so I had to move on. And within this creating emotions as sadness and feelings as hope.

But also regret about the relationship with the mother, which I based on this one point, and within this missed everything else, including her. I missed her completely, and this is how I experience it. I missed here lol her as myself, and so i was not here. Within this seperation within myself I created so much likes and dislikes, which reflects back on me in the relationships I choose and walked.

This whole situation accumulated and build up in layers within my physical body. This whole week my body was tight up, I barely could turn my head. This combined with a physical treatment with the osteopath 2 weeks ago, who supported me to come lower within my body, to the pelvic flore, where he said: okay, there is a bucket, you are standing next to it, you can just look right into it, and this sadness within the bucket is stored on your bladder. And I said, yes, I notice this, I will work with this at home. And so I do. He also said, it is hard working for you isn’t it? Do what is neccesary, it is like a delivery.

Desteni-I-Process

I understand now the endless sadness that I always felt, which I used as energy generation, where the crying was some kind of reward in this bucket of not taking self-responsibility, which gave me a sense of ‘moving’ as a replacement of breathing. It is an endless line of not taking self-responsibility and always putting away the last point of taking things back to self. Which actually is the one point that is not applied in religions, where the last One point of self-responsibility is layed aside, to ‘God’, to The Mind as The One, instead of taking everything back to self and become One as Life within as/Self Responsibility. In this way, we/I will always miss the one point, which is: mySelf. I as Self as the Solution. So it is the endless sadness of missing….mySelf.

I as Self am the Solution and the Responsibility for the Relationships that exist within me and from this without me. I at the moment exist as relationships in/as the mind. If I as Self take Responsibility within this, I am/become Self Responsible, and from this starting point I change the relationships within me, and around me, and so on in the world.

So the One Point of Responsibility that I missed is Self Responsibility.

I have become a very ‘responsible’ person during my life, which is actually a Personality of Responsibility. Because, if I am not Self Responsible, than what does it mean to be responsible? It means that I am responding to the other, so to the other=the mind. Which is no self-expression but expression in/as reflection, so in/as reaction on the other(=the mind). I was missing the point of communication within the last 2 relationships I was in, which is actually missing communication with and as myself in self responsibility and from this starting point of missing, I started a relationship.

I have to start in this one relationship. Which is the relationship with myself; where my reactions on some one else shows the seperations inside myself. Within the experience of immens regret, I still experience lots of resistance – probably even? – and I still want to walk away. I have to walk through all the layers within the physical where the thoughts as reactions are build up in/as resistance. If I walk away, I cannot walk through.

Walking this, I started the serie “Expressie en de Darm” a while ago, written in Dutch. Where (main part of) the control is physically manifested within the muscles of the Darm=Large Intenstine, which I am no day free of so far. Just how I created it.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to give up everything without investigating the total influence of this on my life and on m’s life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to know the total influence, and to not want to take responsibility for myself in totality and within this, creating consequences for myself and m.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have and create the feeling that I have lost everything and I did it myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hardly can breathe from facing myself within what I allowed and accepted myself to manifest in this one point of relationships.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to never knew what regret really means without using justifications to justify it to make it ‘less worse’, until now, and this is what people probably walk and experience in totality, maybe 10x worse or more, when they walk their life-review after dying.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be so arrogant because of how I grew up with free will and money to buy some free will, where in I did not really see what it means to have a house or not have a house and to be dependent on someone for this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not really see what m was speaking about with regards to the house that we lived in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see the potential of m, but to not come through this one point within myself, where the only best option I saw was leaving.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to leave so soon because I knew that if I would wait longer, I probably won’t do it anymore, and I wanted to move alone 1 more time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to screw up myself within wanting something 1 more time.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to know what it is to stand alone, and for this, believing so many times that I needed to move to stand alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like everythings stops at the moment, with me here, facing  a reality that I am not sure I want to be in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compare the reality I live in now to the reality I lived in last year, and this comparing makes me blind for the possibilities within the reality I live in now, because I only experience lost of what I had.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have a throat that feels blown up from experiencing regret within facing ‘what have I done’, without ability to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience a not knowing if I will ever come out of this, because I am not able to change the situation anymore, so the only option is chaning me, and that is that I have never done before.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to need to bring myself within a situation that really no other option is possible before I start changing myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to live in a situation that I wished, which is stopping everything so that I can start over without any distraction, and now that I am facing myself within this, scare the hell out of me and experiencing regret and doubts within questioning if this was really neccessary.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold a lover behind in my mind as a safe place to hide in, instead of walking one on one and really release the sadness and sorrow from the body, so that I will be able to really live love as equality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to scare the hell out of myself with who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think in myself without even noticing, ‘well this is your own good, you did it yourself’, and within this blaming myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for what I have done and who I have become.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to go into a state of indifference out of thinking that it doesn’t make sense anymore because I missed this one opportunity.

When and as I see myself going down in facing myself in reality, within experiences of regret, I stop, I breathe. I allow myself to cry to release the pain and emotions, and I write out what I need within this releasing.

I realise that i have to face myself and walk the consequenses, and I realize that I had to walk consequenses anyway, no matter what way I would have chosen; that is why it was such a difficult decision to make.

I commit myself to face myself completely, and to forgive myself for what I have created and manifested from this one point of not taking responsibility as self.

I commit myself to not allow myself to go into blaming anymore and so to not create a new layer of seperation within myself.

I commit myself to walk slowly and carefully within every decision that I have to make, and to investigate in totality what is really best, from a starting point of self-responsibility.

I commit myself to care for myself and others from the starting point of self-responsibility as what is best for all, instead of from the starting point of free choice in/as energy.

When and as I see myself going into a sense of indifference because I missed this one opportunity in the past, I stop, I breathe.

I realise that I can walk in self responsibility this time, and that now that I face myself, I am able to forgive myself and to change myself within the situation that I live in, instead of changing the situation. I realise that by comparing past and present, I am still generating energy in/as the mind by holding on to personal preferences, and keeping myself away from the possibility to change.

I realise that I now make a situation with a male in the past as ‘the one’, and when I was in that situation with that specific male, I did the same with another male in the past and/or with a not known possible male in the future. So basicly I am still laying aside self responsibility to ‘The One’, as I described as is applied in religions, and I do it with the religion of love/relationships.

I commit myself to stop and forgive the personal preferences and to walk with what and who is here in the present as what is supporting me to stand up within and as myself.

When and as I see myself going into the past and making this situation/relationship as ‘the one’, I stop, I breathe. I see in myself what it is that I do not want to take responsibility for within myself .

I realise that I make the situation/relationship in the past as ‘The One’ to shift of my self responsibility, and because this One in the past is the only excuse I have left, I hold on to this in/as the mind.

I realise that if I am not seeing into my fears and/as resistances for taking self responsibility, I am not able to change myself within this.

I commit myself to see into my fears and/as resistances that I experience related to taking self responsibility. I write about it, apply self forgiveness, self corrective statements and self commitment statements, which prepare me for real change in reality in and as myself.

I cannot change the past anymore, I can only forgive myself within the past, and correct and change myself in the present, so that in future I will not make the same mistakes.

DAY 8: How do we Create/Manifest ‘Who we Are’?

Parenting – Perfecting the Human race

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 265 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-3)

Dag 264 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg-2)

Dit is een vervolg op Dag 264 waarin Probleem, Oplossing en Beloning genoemd staan. Klik op de link hierboven.

Angstdimensie:

Geen ervaring van intimiteit en/of connectie, en hierin een verloren gevoel, met als gevolg dat ik beslis dat ik weg moet als ik deze connectie niet ervaar.

Angst voor verlies van wat ik net gevonden heb in connectie

Gedachtendimensie:

?

Verbeeldingsdimensie:

Mijzelf liggend op bed, kijkend naar ‘de man’, in een ervaring van ‘mijn doel bereikt hebben’.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Melancholie, liefde als stroming in het borstgebied, verdriet

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Hij gaat toch weer weg

Ik moet er nu van genieten want dit duurt niet lang

We hebben alleen dit moment

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekken rondom middenrif, verkrampen als vasthouden, adem inhouden

Consequentiedimensie:

Relaties die stoppen ten gevolge van het missen van een ervaring van intimiteit/connectie bij een van de twee personen en/of uit angst voor verlies van deze ervaring van intimiteit/connectie bij een of beide personen.

*

Relationship Succes Support Intimicy Personality 1-2-3-4

What is Sex – Love as Sex 1

What is Sex – Love as Sex 2

What is Sex – Fulfilment as Sex

Angstdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om me verloren te voelen zonder ervaring van connectie en/of intimiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik wegga ten gevolge van een missen van een ervaring van connectie en/of intimiteit in een geloof dat ik dit nodig heb om een relatie met iemand te starten en/of voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een relatie met een ander moet starten en/of voortzetten waarvoor een ervaring van connectie en/of intimiteit nodig is in mezelf en bij de ander, in plaats van in te zien dat het woord relatie al geconstrueerd is op een connectie, aangezien relatie connectie is in/als de geest, en als ik een relatie nastreef, ik automatisch connectie denk en geloof te moeten ervaren om een relatie in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van verloren voelen, in een angst voor de consequenties die ik hieraan gekoppeld heb en geleefd heb en in een angst dat ik deze consequenties weer zal creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om door de mand te vallen dat ik helemaal geen connectie en/of intimiteit ervaar voor/met een andere persoon, maar hier wel mee samen ben/samen in bed lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd moeite te hebben gehad om deze ervaring van connectie en/of intimiteit, die ook wel liefde genoemd wordt, te delen, aangezien ik altijd ervaren heb dat deze ervaring niet blijvend is, en ik een volgende keer deze ervaring van connectie en/of intimiteit, genaamd liefde, niet kan delen.

*

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf liggend op bed te zien, kijkend naar de man in een ervaring  van ‘mijn doel bereikt hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een man te gebruiken om mijn doel te bereiken welke ik in verbeelding gecreeerd heb als ultieme ervaring, en hier in stilte van te willen genieten en deze dus niet uit te willen spreken, want dan verdwijnt mijn eigen ervaring in de geest in relatie met mezelf in de geest, gecreeerd in verbeelding, welke plaats vindt tussen me, myself and I, en waarin de man helemaal geen rol speelt behalve een personage in mijn verbeelding.

*

Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet te ervaren als ik me bevind in een ervaring van intimiteit en/of connectie zoals ik me heb voorgesteld in mijn verbeelding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen en willen communiceren over deze ervaring in mij van melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet, aangezien als ik erover communiceer, er een kans bestaat dat deze ervaring als vervulling van mezelf, verbroken wordt doordat het personage – de man – wellicht iets zegt of doet wat niet in deze verbeelding als vervulling past, en de droom als verbeelding met een ervaring van melancholie, liefde als stroming in borstgebied en verdriet als reactie, verbroken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van liefde te koppelen aan een ervaring van melancholie en verdriet, en hierin in de zogenaamde liefdesrelaties, steeds een situatie te creeeren waarin ik verdriet en melancholie ervaar, welke samenhangt met het weggaan van de man en/of met het weggaan van mezelf, om de ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, gekoppeld aan melancholie en verdriet, in stand te houden in mezelf, en hierin een ervaring van beweging te hebben, welke beweging is in/als reactie in/als gevoelens en emoties dus in/als de geest.

*

Backchatdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘hij gaat toch weer weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘ik moet er nu van genieten want dit duurt niet lang’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte als backchat ‘we hebben alleen dit moment’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds ultieme momenten te creeren en na te jagen in een poging ‘dit ene moment’ te beleven als alles wat er is, niet ziende dat dit ene moment deel uitmaakt van een ultieme ervaring in de geest, ook wel ‘De Kracht van het Nu’ genoemd, welke zo gepromoot wordt in de tegenwoordige spiritualiteit, onder andere door Eckhart Tolle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit najagen van het ultieme moment, steeds in bed te zijn gestapt en fysiek intiem te zijn geweest met een man om dit ultieme ene moment Nu te beleven, zonder te onderzoeken of de relatie uberhaupt kans van bestaan heeft, waarin ik dit ene moment in het Nu gebruik om in de geest op voort te leven in een ervaring van connectie en/of Intimiteit in Stilte in Isolatie in mezelf in de geest in een reactie als ervaring van melancholie, liefde als stroming in het borstgebied en verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te gaan op zoek naar het volgende ultieme moment en dus naar de volgende man, als ik niet zo’n ultiem moment ervaar en/of ervaren heb, en hierin tevens mijn ervaring van verdriet en melancholie in stand te houden welke gekoppeld is aan een ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, waarin ik verdriet en melancholie ervaar door een geloof als ‘dat ik verder moet en niet kan blijven’, of in een angst dat ‘de man verder moet en niet kan blijven’.

*

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen te trekken rondom middenrif, te verkrampen als vasthouden, en de adem in te houden ten gevolgen van de angst voor verlies in mij, welke een angst is voor het verlies van mijn eigen illusies als verbeelding in de geest welke een ervaring van connectie en/of verbinding geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren me verloren te voelen zonder deze ervaring van connectie/verbinding, en dus een controle in mezelf in het fysiek gemanifesteerd te hebben als houvast in mezelf in/als de geest in controle, welke gebaseerd is op angst voor verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben en wat te doen zonder deze ervaring van connectie en/of intimiteit, en hierin als houvast mijn fysiek te verkrampen en ongemak te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever verkramping als ongemak als houvast te creeren in mijn fysiek dan in te zien, te ervaren en toe te geven dat ik zelfonoprecht geweest ben in het samenzijn met een man en in het najagen van een doel in de geest, waarin de man een rol gespeeld heeft in mijn geanceneerde verbeelding.

*

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te creeren die stoppen ten gevolge van het missen van een ervaring van intimiteit/connectie bij een van de twee personen en/of uit angst voor verlies van deze ervaring van intimiteit/connectie bij een of beide personen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het creeren van deze relaties die steeds stoppen, een illusie als verbeelding als ervaring van intimiteit en/of connectie in stilte in mezelf te behouden en hierin mezelf vast te houden in een ervaring en/of verbeelding in de geest.

*

Aanvullend:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in reactie op de man, waarin ik zal zien dat alles wat ik ervaar, over mezelf gaat, en dus liever een ervaring in stand houd in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn reacties iets met de man te maken hebben en hierin de reacties onderdruk – waarin de reacties natuurlijk niet positief zijn of juist te overweldigend positief zijn – in een angst mijn reacties te projecteren op de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de reacties van de man op mij – die niet positief zijn of juist overweldigend positief – iets met mij te maken hebben/iets over mij zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf op te willen vullen met positieve reacties van de man op mij, zodat ik niet in de ervaring kom van me verloren voelen en niet weten wat ik moet doen.

*

De Gedachtedimensie wordt zichtbaar:

Gedachtendimensie:

‘Het mag niet gezien worden’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Het mag niet gezien worden’ zonder dat ik door heb via deze Gedachte te leven maar mezelf voort te zetten in de gevolgen van de Gedachte als angst, backchat, reacties, fysiek gedrag en consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven/mezelf voort te zetten/voort te bewegen in de gevolgen van de Gedachte ‘Het mag niet gezien worden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat niet gezien mag worden dat ik niet van de een houd en wel van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb twee personen in de geest in mezelf tegen elkaar uit te spelen in mijn begrip van wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik van iemand moet houden, en bang te zijn dat zichtbaar wordt dat/als dit niet zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ook niet te willen inzien dat ik niet van iemand houd/hoef te houden, aangezien ik dan ook mijn illusie van wel van een ander houden, op moet geven, immers, als ik niet van iemand hoef en kan houden in een ervaring van liefde als stroming in het borstgebied, dan geldt dit voor ieder-een, en niet voor de een wel en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een stilzwijgende familieovereenkomst voort te zetten en voort te leven in/als deze overeenkomst met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verbergen als en dat ik geen intieme connectie ervaar, en hierin mezelf in/als zelfexpressie te onderdrukken in de berging in/als mijn fysiek en zo fysiek gedrag als consequentie te manifesteren, in plaats van in te zien dat ik hetgeen ik onderdruk, kan expressen in de toepassing van zelfvergevingen.

*

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel alle reacties die ik ervaar in mezelf in samenzijn met een man, naar zelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin op te staan in zelfintimiteit.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties die ik heb op de reacties die de man heeft in samenzijn met mij, naar zelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin op te staan in zelfintimiteit.

Ik realiseer me dat alles wat zich in mij afspeelt, iets over mij zegt, en dat alles wat zich in een ander afspeelt, over die ander gaat.

Ik realiseer me tevens dat hetgeen zich in mij en/of in die ander afspeelt, niets zegt over de voortzetting van de situatie maar alleen iets zegt over wie ik en/of de ander is in het moment, gebaseerd op het verleden, welke iets is wat kan worden ingezien, stopgezet, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in de fysieke realiteit, waarin in gezond verstand en zelfwil, vrij van al deze reacties in zelf, een beslissing kan worden genomen over het voortzetten van de situatie. Ik realiseer me dat dit een proces is, welke niet gebaseerd is op 1 beslissing, maar welke zich laat zien in vele beslissingen wie ik ben in ieder moment, en in beslissingen in wie de ander is in ieder moment, waarin ik alleen beslis wie ik ben, en waarin de ander beslist wie die ander is.

Ik realiseer me dat ik alleen sta in de beslissing wie ik ben in ieder moment, onafhankelijk van een ander en van de situatie waarin ik me bevind.

*

Dag 212 – De Intimiteit Personaliteit

Dag 263 – Expressie en de Darm – Intimiteit Personaliteit (vervolg)

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

DISCLAIMER: Geen enkel blog welke ik hier schrijf gerelateerd aan fysieke klachten houdt een geneeswijze in welke praktisch fysiek onderzoek overbodig maakt. Bij (langdurige) fysieke klachten raad ik altijd aan een specialist te bezoeken op regulier en natuurgeneeskundig gebied, om zoveel mogelijk direct inzicht te krijgen in de fysieke gesteldheid en te kunnen handelen als dit acuut nodig is. (NB Ikzelf heb regulier fysiek onderzoek laten uitvoeren om levensbedreigende aandoeningen te kunnen uitsluiten en verder te kunnen met zelfonderzoek in relatie tot lichaam en geest, waarin ik dit proces regelmatig ondersteun met therapeuten die praktisch werkzaam zijn in de natuurgeneeskunde in de brede zin).

*

Hetgeen niet compleet in expressie is genomen wordt geforceerd het lichaam te verlaten en tegelijkertijd vecht het lichaam om dit vast te houden aangezien het lichaam dit als voeding ziet. Gerelateerd tot partnerschap: als ik mezelf laat bepalen door angst, gebruik ik niet de fysieke delen die een gevestigd partnerschap zullen worden. De gerelateerde chemische delen in het fysiek moeten dan het lichaam verlaten – geforceerd – maar eigenlijk is het lichaam het hier niet mee eens, want het lichaam weet dat een gebalanceerd partnerschap Goed is voor Mij. Dus het fysiek houdt vast. Als signaal dat het ontlastingsproces uit balans is. Ik ontlast mezelf niet van de controle welke gevormd is door angst, onzekerheid, backchat, toekomstprojecties etc. Dit geeft een ongemakkelijke ontlasting.

Een stukje vertaald uit een chat met Bernard en Sunette. Echter ik snap het nog steeds niet. Ik zie niet hoe ik dit patroon in mezelf creeer en waar te starten met zelfvergeven. Dus start ik hier bij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tekst niet volledig te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet begrijp hoe ik dit patroon creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat ik niet meer duidelijkheid krijg over hoe ik dit patroon in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onmachtig te ervaren tegenover dit patroon in mezelf, waarin ik mezelf volledig vastzet in de onmacht en hierin compleet stil val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb compleet stil te vallen in de onmacht die ik ervaar tegenover het ontlastingspatroon wat ik gecreeerd heb als controle over mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te controleren met een ontlastingspatroon welke uit balans is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbijsterd te zijn over het stil vallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme angst te ervaren voor het stilvallen van de fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ontlastingspatroon te ontwikkelen waarin ik de ontlasting forceer in controle, waarin ik tegelijkertijd de tegenwerking als tegenpool in polariteit creeer/manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de periode met de Polen achter me gelaten te hebben maar nog wel vast te zitten in de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de polariteit in mezelf los te laten waarin ik angst ervaar dat ik nooit meer fysieke ontlasting heb en dus dood ga door zelfvergiftiging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan als ik de polariteit in mezelf stop/loslaat, in plaats van in te zien dat ik dit niet zozeer loslaat maar zelfvergeef en hierin transformeer en terug breng naar het fysiek, waarin ikzelf tot leven kan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dood te gaan door het loslaten van de polariteit, in plaats van in te zien dat ik doodga door de zelfvergiftiging van het vasthouden aan de polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar te beginnen met het zelfvergeven van de polariteit waarin ik de onnatuurlijke ontlasting heb gecreeerd.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als iemand me een vraag stelt waarom ik iets gedaan heb, ik volledig in angst te schieten dat ik iets fout gedaan heb, en mezelf hierin volledig te verlammen, in plaats van in zelf te zien en te antwoorden waarom ik iets gedaan heb in zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen al door de vraag te denken en geloven dat ik iets fout gedaan heb, en hierin dus denk en geloof dat ik het goed moet maken, en moet doen wat ik denk dat de ander denkt dat gedaan moet worden, in plaats van in zelf te zien, te zien wat ik gedaan heb en waarom ik het gedaan heb, te antwoorden wat ik zie in zelf als zelfexpressie waarin een antwoord hierop van een ander me eventueel kan ondersteunen om hetgeen ik niet gezien heb in zelf, te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlammen bij het idee dat ik iets fout doe, en hierin liever niets meer doe en al mijn expressie inhoud, zodat ik ook niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie volledig in te houden zodat ik ten minste niets fout kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig vast te zitten in een schrik welke ik ervaar als iemand me vraagt waarom ik iets gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen in een vraag waarom ik iets gedaan heb, alsof ik als een kind gecontroleerd word, en hierin boos te worden op de vraagsteller maar dit niet te laten blijken en net te doen of ik het logisch vind dat die vraag gesteld wordt, terwijl ik me afvraag in mezelf waarom deze vraag gesteld moet worden en waarom ik niet vertrouwd wordt in wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik niet vertrouwd word in wat ik doe en dit persoonlijk te nemen, in plaats van in te zien dat wij als persoonlijk mens als persona’s niet te vertrouwen zijn, wat niet persoonlijk is maar in iedereen aanwezig als voorprogrammering als geest bewustzijn systeem, en wat dus de reden is waarom ik niet vertrouwd word aangezien ik nog niet betrouwbaar ben zolang ik participeer in polariteiten in persona’s.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen partnerschap mag starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een doodzonde bega als ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en ervaren, dus in ervaring gebracht te hebben, dat ik een partnerschap moet verbergen en als iemand dit ziet, ik gedoemd ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gedoemd ben als ik een partnerschap aanga en iemand dit ziet, en dus verberg ik het automatisch en onbewust.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje te hebben in mezelf van heel veel mensen die me najagen/belagen, waarin de gedachte/angst opkomt dat ik aan de schandpaal genageld wordt als gezien wordt dat ik een partnerschap start.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd vaag te doen over partnerschap in plaats van er eerlijk en oprecht over te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerlijk en oprecht over een partnerschap moet praten, in plaats van in te zien dat ik zelfeerlijk en zelfoprecht dien te zijn ten opzichte van een partnerschap, welke ik eventueel in expressie in woorden kan brengen als ik dat wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets aan de omgeving verschuldigd ben ten aanzien van het informeren over het wel of niet aangaan van een partnerschap, in plaats van in te zien dat de enigen die hierover beslissen de partner en ikzelf zijn waarin we in onszelf kunnen zien of we zelfoprecht zijn hierin, en zo niet, we dit kunnen corrigeren in zelf waarin de praktische mogelijkheden ten aanzien van het partnerschap onderzocht kunnen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geloof te creeren en toe te staan in mezelf dat een partnerschap altijd fout is, en dus verlam ik mezelf in angst bij het aangaan van een partnerschap, ook als dit het beste is voor mijn fysiek en voor de partner zijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang een partner gezocht te hebben om mezelf te vervullen – ook al wist ik dat dit niet klopte en probeerde ik dit te stoppen – waarin het partnerschap niet het beste is voor mezelf en voor de ander als fysiek, waardoor ik nog steeds geloof dat ik geen partnerschap aan mag gaan, ook niet als ik dit patroon stop in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog angst te ervaren mezelf in een partner te verliezen, waardoor ik mezelf als expressie verlies, en hierin automatisch angst voor verlies als controle op te gooien voordat er een partnerschap plaats kan vinden, welke ik tot uiting/expressie breng in mijn fysiek als een verstoorde balans in ontlasting waarin ik mijn fysiek zo belast dat fysiek partnerschap onmogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien hoe ik deze controle start/waar deze exact getriggerd wordt, welke me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me als gefrustreerd te ervaren dat ik niet exact zie hoe ik het patroon van controle start/waar het getriggerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet voor te kunnen stellen dat dit patroon van controle werkelijk de oorzaak is van het fysiek verstoorde ontlastingspatroon, terwijl ik tegelijkertijd al heel lang weet dat er een patroon ten grondslag ligt aan deze fysieke disbalans.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de geest als ‘het niet voor kunnen stellen’ weer te geloven en zo mijn macht tot oplossing weg te geven aan de geest/het bewustzijn in/als voorstellingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me iets moet kunnen voorstellen om iets tot stand te brengen, in plaats van in te zien dat dit de omgekeerde wereld is en ik in voorstellingen een plaatje uit de geest tot stand breng, gebaseerd op controle en angst, in plaats van zelf te gaan staan en deze controle als angst te stoppen in mezelf en dus de plaatjes als voorstellingen als gedachten te stoppen in zelf.

*

Ik stel mezelf ten doel de woorden patroon en ontlasting te onderzoeken en te zien of ik hierin meer duidelijkheid krijg over ‘mijn ontlastingspatroon’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven voor het doorwandelen van de veranderingen die plaatsvinden in relatie tot partnerschap, waarin ik participatie in mijn voorprogrammering stop, welke teveel weerstand oproept als ik hierin te snel voort wil en dus mezelf forceer.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen meer en meer, zodat ik in detail kan zien waar ik mezelf forceer tot het ontlasten van nutrienten die feitelijk voeding voor het lichaam zijn.

Ik stel mezelf ten doel een beslissing op mijn 16e ten aanzien van mijn buik opnieuw zoveel mogelijk gedetailleerd uit te schrijven, waarin ik onder andere zie in het woord taille en detail.

Als iemand me een vraag stelt, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het antwoord op de vraag is en antwoord zoals ik zie in mezelf, zonder mijn antwoord aan te passen aan wat ik denk dat de ander wil horen als zijnde ‘goed’ of ‘juist’. Als ik een antwoord krijg van de ander zie ik of dit een reactie is van de ander op wat ik zeg, of dat het een antwoord is in gezond verstand waar ik iets mee kan ter correctie van mezelf als wat ik niet gezien heb in mezelf. Ik vergeef mezelf de ervaringen die opkomen in angst voor een oordeel van goed of fout.

Ik stel mezelf ten doel de vragen van de ander waarom ik iets doe, te zien als mogelijkheid tot eventuele correctie van mezelf in het vrij maken van mezelf als geest bewustzijn systeem, waarin ik in dit vrij maken van mezelf van mijn relatie met polariteit als goed en fout een mens in zelfvertrouwen kan worden die werkelijk te vertrouwen is als mens.

Ik stel mezelf ten doel mezelf mijn vergissingen te vergeven en corrigeren en niet opnieuw in de vergissing in de geest te participeren in ervaringen van schuld en schaamte maar in plaats hiervan de neiging tot herkauwen van een situatie te stoppen. Mocht ik blijven herkauwen en de vergissing opnieuw in werkelijkheid maken, dan zie ik opnieuw waar ik een punt gemist heb, wat ik mezelf niet vergeven heb.

Ik stel mezelf ten doel de vraag van een ander waarom ik iets doe, te gebruiken om mezelf vrij te maken van de gevangenis van reacties in goed en fout als waarde-systeem, door te zien waar ik nog reageer op deze vraag en dit zelf te vergeven en corrigeren in mezelf, in plaats van de vraag opnieuw als bevestiging van mezelf als waarde-systeem van goed en fout te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als goed te willen worden gezien door de ander en door degene die me een vraag stelt, waarin ik mezelf aanpas aan de vraagsteller, of liever gezegd aan wat ik denk dat de vraagsteller wil horen en dus goed vind en dus waar ik mezelf aanpas aan mijn zelf-beoordelingssysteem dus waardesysteem van goed en fout.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb goedkeuring te willen van mezelf als waardering als waarde-systeem, en als ik een vergissing maak, deze als fout te bestempelen waarin ik mezelf als ‘niet goed’ ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren en aan te passen aan een beoordelingssysteem van goed en fout in/als mezelf, en als ik hier buiten zelf, mezelf keihard aan te vallen en te belagen met allerhande/een regen van oordelen in/als backchat, welke ik niet inzie maar wegstop in mijn fysiek, en vervolgens elke dag ervaar vanuit mijn fysiek wanneer deze getriggerd worden door het afval wat langs deze opgeslagen oordelen verplaatst wordt, waarin ik opnieuw het afval beoordeel/veroordeel welke voorbij komt en hierin het afval opnieuw vastzet in beoordeling/in een waardesysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan het beoordelen van het afval en hierin energie te genereren, in plaats van het afval fysiek te verwijderen en indien nodig gerelateerde oordelen zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem als waarde-systeem als beoordelingssysteem te gebruiken om energie te genereren en mezelf te belonen als me dit lukt in oordelen van angst en controle waaraan ik me onderwerp, waarin ik in ervaringen van verdriet en onmacht in deze onderwerping energie genereer als energetische beloning ter overleving van mezelf als geest bewustzijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als geest bewustzijn systeem in leven te houden door me te onderwerpen aan ervaringen van verdriet en onmacht als beloning van mijn onderwerping aan de angst en controle in/als geest bewustzijn systeem als beoordeling welke ik fysiek heb gecreeerd en in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel gerelateerde oordelen aan het fysieke afval welke ik heb opgeslagen in het lichaam in te zien, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren tot ik in eenheid en gelijkheid in zelfexpressie mezelf richting geef en beslis in gezond verstand en in overweging van mezelf als fysiek, geest en zelfexpressie, in hoeverre fysiek partnerschap mogelijk is in het moment, en in te zien waar ik mezelf belast dus blokkeer/controleer in de expressie van mezelf in/als fysiek, zodat ik mezelf kan zelfvergeven en kan corrigeren in het fysiek, adem voor adem, dag voor dag, fysiek samen zijn voor fysiek samen zijn.

———————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 228 – Een ervaring tot stand brengen of mezelf tot stand brengen

Bij de suggestie van een you tube chanel waarin we delen als onszelf, komt in mij naar boven: ik zou niet weten wat ik kan delen waar een serie over te maken is. Wat heb ik te delen? Ik heb niets te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘Wat heb ik te delen? Ik heb niets te delen’, ik zou niet weten wat ik kan delen waar een serie over te maken is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachten ‘Wat heb ik te delen? Ik heb niets te delen’, ik zou niet weten wat ik kan delen waar een serie over te maken is’.

Emotie: Verdriet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door participatie in de gedachten ‘Wat heb ik te delen? Ik heb niets te delen’, ik zou niet weten wat ik kan delen waar een serie over te maken is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verdriet te geloven waardoor ik inderdaad denk en geloof dat ik niets te delen heb waar ik een serie over kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als warrig en onsamenhangend te ervaren, waarin ik geen lijn zie in wat ik aan het doen ben, of eigenlijk wel een lijn zie, maar niet zie hoe ik die lijn in een serie onder woorden zou kunnen brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het toch interessant is wat ik te delen heb, aangezien het steeds hetzelfde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat steeds hetzelfde saai is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het me nooit gaat lukken om mezelf te laten zien en te delen.

Wat me brengt bij een volgend karakter: ik wil niet gezien worden.

Consequentie:

Moe, loom, zwaar, traag, niets tot stand brengend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van moe, loom, zwaar, traag en niets tot stand brengend in mezelf tot stand te brengen, in plaats van zelf te gaan staan en zelf te bewegen.

Ik realiseer me dat als ik in staat ben om een ervaring van niets tot stand brengend in mezelf tot stand te brengen, ik ook in staat ben om deze ervaring van niets tot stand brengend in mezelf te stoppen. In het stoppen kom ik tot stand, sta ik op.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het stoppen van participatie in ervaringen en gedachten in mezelf, zonder verder enig belang te hechten aan een uitkomst waarin ik juist wel of juist niet gezien word.

Gratis interviews:

http://eqafe.com/p/quantum-mind-self-awareness-step-1

http://eqafe.com/p/quantum-mind-self-awareness-step-2

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life