Dag 679 – Een oneindige ervaring

verdriet

Ik merk dat ik verdriet als oneindig ervaar. Totdat ik een punt in expressie heb gebracht en de ervaring stopt. Dus is het niet oneindig en kan ik concluderen dat (ikzelf in) de geest er een oneindige ervaring van maak, Waardoor het me zinloos lijkt om er iets mee te doen.

Voor degene die dit leest en hierin eventueel gedachten heeft bijvoorbeeld ‘over mij’ of als er ervaringen opkomen in relatie tot verdriet; dit geeft een mooie gelegenheid aan voor ieder om zelf te onderzoeken, hoe je eigenlijk zelf in relatie staat tot verdriet en hiermee omgaat! Het schrijven van een blog met zelfvergevingen is een voorbeeld van een manier om onszelf te ondersteunen en verantwoordelijkheid te nemen voor (onderdrukte) ervaringen en gedachten. Om de ingewikkelde patronen binnenin onszelf beetje voor beetje te openen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn ervaring van verdriet oneindig is omdat ik het zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring te geloven en aan te nemen voor waarheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van verdriet te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verdriet als ‘mijn’ te benoemen en dus alsof het van mij is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het heb eigen gemaakt maar dat het geen deel uitmaakt van wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb loslaten te koppelen aan verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan loslaten maar gek genoeg niet aan verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te houden van verdriet en hierin vast te houden aan verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘geen kwaad’ te zien in verdriet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een emotie is die me niet dient aangezien het een emotie is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat verdriet nodig is als ik loslaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwilderd om me heen te zoeken als ik loslaat en geen verdriet ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor verdriet, wat dan de polariteit inhoudt van de liefde als in ‘ik houd van verdriet’ en door de angst, het verdriet te onderdrukken en vast te zetten, op te slaan in mijn lichaam als oneindig reservoir waardoor het oneindig lijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als mezelf, een oneindig reservoir van verdriet te hebben opgebouwd en opgeslagen in mijn lichaam zonder me gewaar te zijn hoe precies en dus zonder er werkelijk bij te kunnen om het los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te koppelen aan liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat liefde bij verdriet hoort en verdriet bij liefde en zo steeds een bron van verdriet aan te leggen en boren in een zogenaamde liefdesrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liefde niet te hebben vrij gemaakt van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik iemand kan missen zonder verdriet te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te ervaren in de liefde door de ervaring van verdriet die op de loer ligt, in en als de koppeling aan het woord liefde in liefdesrelatie en hierin dan zo gekozen dat ik of de ander verdriet zal creëren en dus ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er verdriet hoort bij een relatie, wat ook zo is aangezien ik een relatie niet geleefd heb als gelijkheidsrelatie maar in ongelijkheid van mezelf, in een uitgangspunt van ‘mezelf als leven compromitteren’ en dus leven algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven te compromitteren in een relatie en zo een voedingsbodem te leggen voor de ervaring van verdriet, in en als de afscheiding van mezelf in het gebied waarin ik mezelf heb gecompromitteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eerst los te laten en vervolgens weer vast te willen grijpen als ik in de ervaring van verdriet kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in de ervaring van verdriet te gaan in plaats van de ervaring van verdriet hier halen en los te laten door zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen een ervaring te ervaren zonder die te kunnen koppelen aan iets en zo de ervaring vast te voelen zitten in mijn lichaam zonder dat ik er bij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgesplitst in een ervaring en in een zienswijze ergens over om niet in de ervaring te vervallen, en zo in en als afsplitsing van mezelf, de ervaring te onderdrukken in mijn fysiek en deze vervolgens niet naar boven te kunnen halen aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden op het moment dat het plaatsvond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een zogenaamde liefdesrelatie mijn ervaringen te herleven en naar boven te halen in plaats van werkelijk iets substantieels op te bouwen, door mezelf te compromitteren voor het aangaan van een liefdesrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven, angst te ervaren dat ik niet bij de fysieke pijn kan als ik de ervaringen niet herleef en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het herleven van ervaringen als consequenties te veroordelen, terwijl het feitelijk een ondersteuning is om zichtbaar te maken wat er in me huist.

Wordt vervolgd

the eye of the needle

Eqafe Store – Free

———————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 678 – Wat betekent liefde voor jou?

Hart

Het woord en de ervaring van liefde is op vele manieren misbruikt door ons mensen. Het overweldigende positieve gevoel dat we als ‘ware liefde’ omschrijven; is dit ook werkelijk wat we denken dat het is?

We tonen onze zorgzaamheid en genegenheid voor elkaar ieder op verschillende wijze; in kleine handelingen, door er gewoon te zijn voor een ander, in grotere zaken waar een daad van ondersteuning nodig is. Hierin zie ik aspecten van liefde die werkelijk en gegrond zijn. Echter het werkelijk ‘houden van’ en iemand leren kennen en ondersteunen en mee zien met elkaar, dit is toch iets waarvan ik kan zeggen, dit hebben we niet of nauwelijks geleerd. Dit maakt dat onze toepassing onvolledig is en niet toereikend.

We hebben niet geleerd elkaar in gelijkheid te benaderen, vanuit een punt van zelfverantwoordelijkheid. Zelfverantwoordelijkheid betekent dat we de gedachten, gevoelens en emoties die we over of voor een ander hebben, zien voor wat het zijn: gedachten, gevoelens en emoties die weinig tot niets over die ander zeggen en veel tot alles over onszelf. Dus is het iets om voor onszelf te onderzoeken en verantwoordelijkheid voor te nemen. En dit verantwoordelijkheid nemen hiervoor, dat is de eerste stap naar werkelijke, gegronde en voortdurende liefde. Het is het grootste geschenk dat we onszelf en elkaar kunnen geven.

Om hiertoe te komen merk ik dat het nodig is om alle ervaringen die we in eerste instantie gekoppeld hebben aan het woord liefde, los te laten. Het loslaten houdt praktisch in dat we zien in onszelf waar we niet oprecht waren, waar we ons hebben laten leiden (lijden!) door gedachten, gevoelens en emoties over onszelf en/of een ander; dat we vervolgens onszelf hiervoor vergeven en in deze toepassing van zelfvergeving, nemen we verantwoordelijkheid voor onszelf. Van hieruit opent dan de mogelijkheid om onszelf te corrigeren en zowel onszelf als elkaar, in gelijkheid te benaderen.

Uit ervaring kan ik hier spreken dat dit proces een doorwandelen en loslaten inhoudt van alle illusies die we hebben aangenomen, geaccepteerd en toegestaan binnenin onszelf ten aanzien van het woord – en de ervaring van liefde. Het doorwandelen gebeurt feitelijk als consequentie, als een wandelen door de (gemanifesteerde) ervaringen heen in fysieke realiteit, om onszelf te leren kennen, om onszelf te leren zien in wie en wat we dachten dat liefde inhield en vervolgens zal hetgeen dat we dachten en geloofden, ophouden te bestaan. Dit kan bijvoorbeeld inhouden dat een relatie ophoudt te bestaan of een vriendschap of een bepaalde plek waaraan we waarde hadden gehecht.

Het kan ook betekenen dat de relatie blijft, echter dat binnen deze relatie, de schellen van onze ogen vallen en we langzaam zien dat de ervaring van liefde van en voor onszelf en van en voor een ander, op een aantal of op vele vlakken niet geleefd is en dat we daden toestaan of hebben toegestaan, die niet van werkelijke liefde, die niet van gelijkheid getuigen. Oftewel, die hebben plaats gevonden vanuit eigenbelang en waarin we een ander (of juist onszelf) niet of onvoldoende in overweging hebben genomen.

Het proces van zelfvergeving is hierin een grote ondersteuning omdat het ondersteunt om niet te vervallen in zelfoordeel en schuldgevoelens bijvoorbeeld, of in ervaringen van onbegrip en zelfs wraak. Het ondersteunt om in begrip te komen en staan met en als onszelf en hiervandaan, in begrip van wat een ander tot iets gedreven heeft. En vanuit dit standpunt van begrip, zijn we in staat om beslissingen te nemen die onszelf en een ander ondersteunen, die zoals we dan zeggen ‘het beste zijn voor onszelf en/als een ander’, wat betekent dat het zowel voor onszelf, als voor de ander, en hier vandaan, voor het leven algemeen, het beste is. Als een overweging van alle aspecten en betrokkenen, in gelijkheid benaderd.

Het proces van zelfvergeving zal ondersteunen om sneller door de gemanifesteerde consequenties heen te wandelen en uiteindelijk stellen we onszelf hier in staat om het creëren van nieuwe consequenties te voorkomen. Omdat we hebben gezien, gerealiseerd en begrepen hoe en waarom we iets gedaan of juist niet gedaan hebben en we onszelf hiervoor vergeven hebben en de beslissing genomen om het voortaan anders te doen en dit ook werkelijk te doen. Zodat er uiteindelijk en werkelijk verandering kan en zal plaatsvinden.

Liefde. Het is één van de meest beschreven en besproken onderwerpen en het is nodig dat we hierin tot helderheid komen voor onszelf. Zodat we onszelf, een ander, het leven in en om ons heen niet langer compromitteren ‘in de naam van liefde’.

mos als bodembedekker

Definieer het woord ‘Liefde’

Liefde als Expressie van Leven

Het Ontwerp van Liefde

Liefde als bewustzijn

Dag 677 – Keuze of Beslissing?

Free-to-choose

Het is me duidelijk dat als ik de beslissing neem om voor een principe te staan en dit te leven, als richtlijn als wat het beste is voor al het leven en hierin de beslissing voor mijzelf om dit te leven, er geen zogenaamde ‘keuze’ overblijft. Ik beslis op een gegeven moment om een bepaald principe als grondbeginsel te willen leven als ik bemerk dat het tijd is hiervoor, dat ik mezelf (en hierin gelijk een ander) anders zou compromitteren.

Hier vandaan volgt dan de vraag wat een ander beslist in dit punt. Als een ander tot wie ik in relatie sta, voor dezelfde principes wil staan, dus beslist om ook te staan als een principe in overweging van onszelf en/als een ander als leven, dan is er een stap gemaakt richting agreement, richting een overeenstemming in dit punt.

Beslist de ander hier niet toe – om allerlei redenen kan dit zo zijn, van er simpelweg niet klaar voor zijn en te druk bezig met overleven, tot een bewust ‘kiezen’ voor een aspect in eigenbelang en vele gradaties hier tussenin – en dus als de ander hier niet toe beslist, houdt de relatie op te bestaan en gaat deze niet over tot een agreement/overeenkomst, want er is geen overeenstemming in dit punt. En zo kunnen we punt voor punt doorwandelen en zien, besta ik in relatie – wat ergens een afhankelijkheid inhoudt binnenin mezelf in gedachten, gevoelens en emoties, of stem ik overeen met mezelf in hoe ik wil bestaan in eenheid en gelijkheid met en als leven?

Het nemen van zo’n beslissing houdt een risico in dat de ander tot wie ik in bepaalde aspecten in relatie sta in mijn gedachten, gevoelens of emoties, niet deze beslissing neemt en dan houdt de relatie op te bestaan – in ieder geval in dit bepaalde aspect – of de relatie begint niet eens. En toch is het uiteindelijk het beste voor alles en iedereen als ik leef wat tot mijn mogelijkheden behoort in overweging van al het leven.

Als ik eenmaal een beslissing genomen heb, is het nodig dat ik de beslissing keer op keer leef en steeds meer integreer in mijn leven, dat ik de ervaring en aspecten van de angst voor verlies doorwandel totdat het staan in overweging van al het leven (in de eenvoudige, kleine aspecten binnen mijn bereik) een natuurlijke expressie is van wie ik ben.

Er zijn zoveel aspecten om in overweging te nemen, om niet zwart-wit, in polariteiten te vervallen en van hieruit zogenaamd een beslissing te nemen wat eigenlijk een verborgen keuze inhoudt. Want dan zou ik de beslissing gebruiken als manipulatie-methode om een relatie-aspect te behouden.

Er is een wezenlijk verschil tussen het ‘nemen van een beslissing’, gebaseerd op principes die leven in overweging nemen als wat het beste is voor mijzelf (en hier vandaan voor andere betrokkenen) – en het ‘maken van een keuze’, gebaseerd op ideeën en voorkeuren in gedachten, gevoelens en emoties als ‘wat ik het liefste zou willen‘.

Vrije keuze? We denken dat we hier blij van worden en hiertoe het recht hebben. Het tegendeel is waar. En dit houdt een uitgebreid proces in want het is nodig dat we eerst een heleboel ‘afleren’ (vrije keuze, gebaseerd op ‘mijn’ voorkeur) en dan opnieuw ‘aanleren’ (beslissingen, gebaseerd op principes die al het leven in overweging nemen, die het beste zijn voor alles en iedereen). Want niemand is vrij (en dus blijvend blij!) totdat iedereen vrij (en blijvend blij) is.

Dit houdt een nieuwe definitie van Vrijheid in. Vrijheid zonder Verantwoordelijkheid bestaat niet. En dit houdt weer een nieuwe definitie van verantwoordelijkheid in. Waarin we leren wat het betekent om in en als verantwoordelijkheid te staan voor onszelf in wie we zijn in gedachten, gevoelens en emoties. En hiervoor is discipline nodig, zelfdiscipline.

Hoe meer mensen dit willen leren en toepassen, hoe meer vrijheid er zal komen; vrijheid van expressie en vele mogelijkheden tot samenwerking waarin ruimte is voor alles en iedereen, zonder een ander als leven te schaden.

Desteni I Process geeft handvatten voor het individuele proces van relatie tot overeenstemming en leert wat zelfverantwoordelijkheid inhoudt. Het is het meest bevrijdende proces dat we onszelf en ieder ander, al het leven kunnen schenken.

quote-64-geen-definitieve-beslissingen

What do the beings in the afterlife want to do with/for humanity?

In what different ways can you walk your process from Consciousness to Awareness?

What does this being have to share about the inevitability of change in existence?

The Process of Self & the Portal – Life Review

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 676 – The mind-body relationship – Heaviness and emotional suppression

Seizured Human Emotions

Wall Sculpture by Bruce Krebs spotted in La Rochelle, France. This piece is called De Generation en Generation (From Generation to Generation)

“In the next blog I will start with some self-forgiveness on the overal experience of heaviness to release the emotional energy as how is suggested in this interview to start with as part of the solution. Here in I will also start to investigate the suppresion of emotions as negative energetic experiences stored in the body and the polarity with the feelings as positive energetic experiences in/as the mind.” Uit: Dag 675 – The mind-body relationship – Heaviness

Solution:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to suppress the experience of sadness and from here, store the emotions as negative energetic experiences in my body where I especially notice this in my large intestine, making it more difficult for my intestine to do it’s job.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to work ‘against’ my own body by automatically suppressing an emotional experience of sadness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to out of survival, when and as I emotionally react within sadness for example, suppress this and first look for something ‘good’ within it all within my mind as a positive reason to hold on to and so, not effectively forgive the emotional experiences but suppress them and store within my body as a memory with energetic attachements that I access everytime that the place that the memory is stored, is ‘touched’ which is almost every day when and as the waste is passing the cramped muscle fiber of my large intestine.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create my own ‘energy station’ to generate energy from on a daily base by suppressing emotional experiences within the moment that they come up because I do not want to show them to others.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to show to others that I am emotionally touched out of a memory, because when and as this is seen, I loose my control about the situation and feeling vulnerable for the ability of not being understood or being patronized.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to out of revenge of not being understood, suppress my emotional experiences and so hurt my body and place the revenge actually within and as me as the only one who is really suffering from this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think ‘I will do it all alone’ and so, do it all alone while at the same time, experience myself as lonely within this and feeling victim of ‘needing to do it all alone’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself of my own thought as ‘I will do it all alone’ from a starting-point of a memory or certain memories where I experienced a loss of control of not being understood.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I loose control when and as I feel not being understood.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that someone needs to understand me if and when I show an emotional experience and because I have stored memories of this not happening, I have stopped giving the opportunity to get to know me as an act of revenge as a solution that I came up with as a form of self-protection against the experience of lost and loosing control when and as someone doesn’t understand me when I show some emotions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create an accumulation of resentment within and as myself and suppress this as an energetic experience within my physical body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make my life and myself heavy from suppressed emotional experiences.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to press myself down with an experience of resentment and from here, create an experience of sadness as some kind of reward for myself as convincion that ‘I am right’ because I feel sad about it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I am right because I feel sad about it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use my experiences of sadness as an affirmation that how I see things is the way it is, instead of realizing, seeing and understanding that I may see aspects and dimensions that need to be corrected but that doesn’t mean that I see the whole picture as ‘how it is’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe my own experience of sadness and make myself feeling a victim out of this belief that I am a victim, because I feel sad.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself out of believing that my emotional experiences are real and ‘how it is’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create a narrow view on how things are within and as my mind, seeing through the eyes of my emotional experiences and within this/within suppressing this, narrowing the passage of my large intestine as a narrowing of my physical expression and ability of removing the waste as things that I do not need to hold on to.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to narrow my physical self-expression by believing the emotional experiences that come up within me as ‘who I am and how it is’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold on to my limited/narrowed view in/as the mind, in and as a belief that ‘I am right’ because I experience how I do.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand myself in how I experience myself and feel like loosing control in/as an experience of panic when and as another is not understanding me and here, not being able to ‘show the other that I am right’ within how I feel/experience myself and so, feel/experience myself like ‘loosing’ and so to prefend myself from loosing, rather choose to not show my emotions and suppress it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not leave space for opening up, neither for myself or another by holding on to the believe that I am right in how I feel and because of not feeling understood and not feeling supported within a way of opening up things constructively, suppress how I experience myself within emotions coming up.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘another understanding me’ is an affirmation of my believe that I am right within who I am, where I now actually see that I was looking for an affirmation that ‘it is okay that I experience these emotions’ and that ‘I have the right to be here, even when and as these emotions are coming up’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I may not be here when and as emotions are coming up as an idea that I created out of seeing a respons of not being understood and not being understood where the emotions come from.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I may not be here when and as emotions are coming up and so, suppress myself within and as the emotions coming up, pretending as if ‘I am alright’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to pretend and perceive myself as if I am alright, while within myself I have all these suppressed emotions stored that I do not understand the source of.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to suppress my emotions to still hold on to the pretending that ‘ I am (al)right’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hate emotions coming up, which I can translate now as that I did not take responsibility for my emotuions coming up and myself within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create conflict within myself between the need to release my emotions and being understood in this and holding up as if ‘I am alright’.

I see, realize and understand coming forward out of this writing that I need to redefine my approach of what it means when emotions are coming up and how to direct myself within and especially, remember and apply this constantly and consistantly to stop suppressing my emotions, not by ‘revealing this to others’ especially but more in a way to support myself and name what is happening within me for myself, without the need ‘to be right’ but from a starting-point of understanding myself in where the emotions come from and what triggered this within the moment.

Here I need to find a flag-point for myself. I see that there is a moment of experiencing a ‘heaviness’ within myself within a moment that I react within myself and hide it. Like I recognize it is a short moment and then, suppress almost automatically.

I remember that is mentioned that my father had done this in a certain situation so he probably has manifested this as a habit and I may have copied it and manifest it myself within myself; same as with him not showing emotions where I have choosen him as an example to handle myself when and as emotions are coming up.

I commit myself to, when and as I feel a moment of heaviness where in notice a reaction within myself, I stop and breathe and instead of automatically suppressing it, breathe in, look at what the emotion entails and see if I can name it, breathe out and forgive myself for participating within the emotion. I commit myself to in a suitable moment, investigate what the source is of the emotion and what triggered it and from here, forgive myself for what I see.

I commit myself to push myself to look self-honestly what I experience within and as myself as a way to defend myself in thoughts and emotions as if ‘I am alright’, as controlmechanism and prevention to loose control. I allow myself to loose control and I allow myself to loose and I allow myself to experience related emotions coming up within me.

I commit myself to use emotions coming up within me as a support for myself to see where I separated myself from myself by going into the mind – using a thought as a way of control, to ‘not loose’ control and from here, creating energetic experiences, especially emotions as sadness and resentment to affirm myself as if ‘this is me, I am (al)right’ as a way of control to prevent myself from experiencing panic and loss – and from here, allow myself to loose control and forgive myself for what I experience, to enable myself to correct myself from an experience of loosing control and self-judgement into standing with and as myself in self-direction, within the understanding of what is happening within me and within and as self-trust that I will understand myself if I am willing to see myself in self-honesty.

I commit myself to see in real time moments where it works what I wrote out here and where I need more specifity as self-support to be able to flag-point, forgive and correct myself in relation to the experience of heaviness and the suppression of emotions and I allow myself to be clear and straight-forward with and towards myself.

emotions layered

Thinking vs Looking – Back to Basics

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

———————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:
http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 675 – The mind-body relationship – Heaviness

heaviness Andrew.jpg

(Art by Andrew Gable)

There started a serie interviews through the Portal within the series of The Atlanteans about Heaviness and also in a chat in the physical health group of Desteni, the experience of heaviness is mentioned by several participants in having an influence on the physical condition. For myself as well I see the experience of heaviness related to physical conditions and here I decided to start to open this up within writing.

I do not have a clear overview from how this experience of heaviness is related to my physical condition so I start with the things that I do see, I start with what is here.

Problem:

What I do notice is that when my body and especially my large intestine is not having an optimum movement, I experience myself within my body as very heavy and almost not able to move myself. Each step is an effort and I prefer laying down instead of standing or walking and breathing is more difficult. Which is not so when I feel physically ‘good’, I then enjoy standing, walking, breathing.

I see here how this is already a consequence of what has happened before within my mind, that I did not effectively direct within and as myself but more suppressed it and so, I actually make my body literally heavy by suppressing the emotional energy, putting it on my body and in this case, on my large intestine where I store the energy. This I experience as a ‘cramp’ in the muscle fiber of the large intestine, well this is how I see it this far. Then when there is bowel-movement, it passes this area, this cramped muscle fiber where the energy is stored; the movement pushes the waste through this narrowed area which gives experiences of physical pain (because the passage is too narrow for a comfortable bowel-movement in several places at such moment) and also, each time the waste is passing this area, it ‘touches’ the emotional energy that is stored there.

Here I tend to not want to move physically to prevent myself from experiencing the physical pain/discomfort and emotional energy stored within my body and so the ‘delay’ enlarges and eventually, becomes worse. This is giving an overal experience of heaviness on a physical level that eventually gives an experience of dullness and ‘sleepiness’ in/as the mind. When I then sleep more than physically needed, I suppress myself/my beingness within/as the mind and so, it becomes more difficult for myself to access the suppressed emotions. It is suppressed within my body and ‘hidden behind’ the mind-body defense mechanism.

Actually the whole body is interconnected so if this situation stays too long, it will influence other body-functions as well. In this way it becomes a circle in itself which needs to be accessed to create some movement somewhere to be able to open up the mind-related points and suppressed emotions. It needs a constant pushing through to not stay in this physical heavy experiences, that in itself can create a fear again and a ‘constant moving out of fear’ that then in itself contributes to the constriction on a physical level.

In the next blog I will start with some self-forgiveness on the overal experience of heaviness to release the emotional energy as how is suggested in this interview to start with as part of the solution. Here in I will also start to investigate the suppresion of emotions as negative energetic experiences stored in the body and the polarity with the feelings as positive energetic experiences in/as the mind.

The mind-body relationship – Timeline

Related blog about my physical body and the interconnection with my mind and being:

Dag 672 – My mind-being-body awareness speaking

body-organs

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:
http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 674 – Hoe duidelijk ben ik voor mezelf?

leegteVervolg op blog: Dag 673 – Om eten vragen?

Als en wanneer ik een ‘vervelend gevoel’ in mezelf ervaar als ik zelf ga eten en de katten, of in ieder geval eentje, komt bij me zitten wachten of er iets lekkers komt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het voor haar niet persé vervelend hoeft te zijn als ze niets krijgt en dat ze hier zit te spinnen waarin ze wezen tot uitdrukking komt in en als haar fysiek en voor mij in en als de wetenschap dat ze goed gevoed is en voldoende eten heeft door de dag heen. Ik realiseer me dat specifiek bij dit katje, haar maag niet aangeeft wanneer het gevuld is en dat ze dus altijd om eten zal vragen. Ik realiseer me dat ik geen aparte keuken heb en dat ze op dit moment dus alles zal zien en ruiken wat ik klaarmaak en dat ik daar niets aan kan veranderen. Ik stel mezelf ten doel het ‘vervelende gevoel’ op het moment zelf specifieker te definiëren/benoemen en zelfvergeven en duidelijk te zijn naar de katten toe wanneer ze eten krijgen en ik stel mezelf ten doel hen er bij te laten zitten als fysieke uitdrukking van henzelf zonder me dit persoonlijk aan te trekken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte als oordeel over mezelf als dat ik teveel met eten bezig ben, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat vaker dan 3x op een dag eten nodig is om mijn lichaam voldoende te voeden en dat ik door grotendeels passend te eten volgens het bloedgroepdieet bij bloedgroep A als ‘agrariër’ wat weinig vlees inhoudt, ik vaker en meer met eten en ‘eten maken’ bezig ben dan de zogenaamde ‘jager’ die goed gedijdt bij een paar keer een vleesrijke maaltijd te eten en zo een bodem te leggen en dat mijn eetpatroon dus niet overeenkomt met de katten. Ik stel mezelf ten doel te zien of ik dit beter kan communiceren met de katten zodat ze weten hoe en wat mijn etenspatroon in elkaar zit, waarin ik me nu realiseer dat ik hierin niet duidelijk ben naar mezelf toe en van hieruit, niet duidelijk voor de katten (a great realization zie blog en alinea onderaan).

Ik stel mezelf ten doel het gedrag van de katten waar ik op reageer, te gebruiken om te zien hoe en waar ik richtingloos ben voor en als mezelf en ik stel mezelf ten doel, duidelijk en helder te definiëren voor mezelf hoe ik in dit geval het ‘spel’ van mezelf voeden en tevens het spel van eten van en met de katten, wil invullen en volgens welke regels en parameters.

Ik stel mezelf ten doel dit proces ten aanzien van het eten geven aan en voeden van de katten en ten aanzien van het eten geven aan en voeden van mezelf, meer als een ‘spel’ te zien en zo minder ‘zwaar’ te maken voor mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het woord spel te herdefiniëren voor mezelf.

“Other times we will be busy with a particular activity and he will be reactive, frustrated and uncooperative – and I myself will be reactive and frustrated to his behaviour. Then I start explaining to him the Game we are playing, and as I am explaining it, I realise that I hadn’t even properly defined and clarified the game for myself – which he was picking up on. Because I wasn’t clear on the game we were playing, the parameters and the rules – this left a void inside of myself which was impulsing a sense of directionlessness, which Cesar reacted to by: being directionless in his behaviour.”

In het voorgaande blog (zie link bovenaan) ben ik begonnen met het uitschrijven van de zelfvergevingen op reacties die in me op zijn blijven komen ten aanzien van het ‘om eten vragen’ van de katten, dit zonder te weten en zonder in voorgaand blog te zien waartoe het leidt en zonder al reeds in voorgaand blog tot een punt te komen waarmee ik praktisch verder kan, behalve dat ik bemerkte in mezelf dat het meer ‘ruimte aan het geven’ was en mijn reacties minder zwaar aanvoelden.

Na het lezen van het blog gisteren (uit welke ik hierboven een alinea heb geplaatst) en het beginnen met schrijven van de zelfcorrigerende uitspraken vandaag, kom ik dan ‘opeens’ tot een punt waarmee ik praktisch verder kan, zoals hier in het richting geven van mezelf door ‘de regels en parameters van het spel’ te verhelderen en definiëren.

Dit is voor mij een voorbeeld van hoe het blog schrijven in combinatie met het lezen van blogs van anderen die op eenzelfde manier het proces wandelen van bewustzijn tot gewaarzijn, ondersteunend is voor mezelf om tot een realisatie en hiervandaan, praktisch handvat te komen om mezelf mee richting te gaan geven. Ook wordt hierin duidelijk dat en hoe we elkaar aanvullen en elkaar oplossingen aanreiken door onze realisaties en praktische invulling hiervan, te delen in blos en vlogs en hierdoor het proces voor onszelf en elkaar versnellen (en tevens plezieriger maken!).

helderheid

Desteni I Process

—————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:
http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 673 – Om eten vragen

etensbakjes kat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als de katten om eten blijven vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als de katten de hele dag om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als de katten om eten vragen en ik geef ze niets.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vervelend gevoel te hebben binnenin mezelf als de katten om eten vragen en ik kan ze niets geven want het is geen etenstijd en ze kunnen niet meer eten dan ze nu doen per dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snel te denken dat de katten te weinig eten krijgen doordat ze steeds om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik zelf ga eten en de katten eten niet op dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen door te vinden dat ik teveel met eten bezig ben door de dag heen, wat benadrukt wordt door de katten die ook direct om eten vragen – door me aan te kijken en erbij te komen zitten en om mijn benen te gaan lopen en te spinnen – als ik iets ga eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is als ik ga eten en de katten niets geef, terwijl ze dit niet zelf kunnen beslissen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zielig is dat en als de katten niet zelf kunnen beslissen wanneer en hoeveel ze eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat wat ik ervaar als ‘zielig’ ook werkelijk zielig is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik iets vanuit de ziel ervaar als zielig als opgeslagen emotie waarvan ik geloof dat ik dit ben en/of dat een ander dit is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een bedroefdheid te ervaren binnenin me als ik ga eten en de katten vragen om eten en ik geef ze niets/kan ze niets geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet te eten geven als ze al voldoende hebben te omschrijven als ‘ik kan ze niets geven’ alsof ik ergens het slachtoffer van ben waardoor ik ze geen eten kan geven, als in ‘ik kan het ook niet helpen’ en zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beslissing wanneer ze wel en niet eten krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid in en als mezelf te nemen voor wanneer ze wel en niet te eten krijgen als een beslissing die het beste is voor het fysieke welzijn van de dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de dieren zelf wel weten wat het beste is en hierin dus verward te raken als ze om eten vragen en ik ze niet geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat huisdieren weten wat het beste is voor henzelf ten aanzien van de hoeveelheid eten die ze tot zich zouden willen nemen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ook in de huisdieren een overlevingsprogrammering aanwezig is waarin de meesten zoveel als mogelijk willen eten en dat er tevens ‘foutjes’ kunnen zijn in de fysieke bouw waardoor het hongergevoel niet stopt terwijl het lichaam voldoende eten heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze me niet meer lief vindt als ik haar geen eten geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste bij elke maaltijd een klein hapje te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwachting te scheppen dat ze iets krijgen als ik af en toe iets geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo goed te vinden als Snoo niet op tafel klimt maar bij haar bakje gaat zitten wachten of ze iets krijgt en het dan zo hartverscheurend te ervaren als ik niets geef of ‘kan geven’ zoals het in me opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten met het uitschrijven van deze zelfvergevingen in en als de gedachte dat ik er toch niet zoveel aan kan veranderen en omdat ik er niet veel verder iets achter zie en/of dat ik het wel zonder schrijven kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd te denken dat er iets achter moet zitten, in plaats van hetgeen opkomt, eenvoudig  en rechtstreeks te vergeven om de energetische lading te verwijderen en pas als deze verwijderd is, zal de oplossing eenduidig zichtbaar worden, waarin de oplossing misschien het verwijderen van de energetische lading zelf is aangezien het eetpatroon grotendeels al is afgestemd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het maken van eten voor mezelf, nu nog meer dan anders door dit proces met de poesjes bij elke maaltijd waarbij ik iets eet dat zij ook lekker vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf ook wel de hele dag iets lekkers te willen eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen dat ik zelf ook wel de hele dag iets lekkers zou willen eten en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als dat ik ‘de hele dag met eten bezig ben’ en van maaltijd naar koffie naar maaltijd leef.

Wordt vervolgd

Basha eten

Cats and Self Discovery

Snoo eten

—————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:
http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive