Dag 789 – Back to writing!

I saw my last blog was from 11 may so that is …… 5 months ago! I missed it and I missed ‘myself in the writing’.

In between a lot of changes have taken place and one of them is moving to another house – as also the reason for this ‘break’ within the writings. A beautiful place where I would like to stay and settle in. Now what to write about? There is much to reflect back on. Often when I travel to work in the morning there is almost a ‘whole blog’ coming up within me lol but when sitting down for it, it is different many times. I have learned that by just sitting down and starting the writing and keep on doing this, there will be enough to write about.

I will keep it simple this ‘first’ blog and reflect back on the process of changing houses. When I started the Desteni I Process 7 years ago, one year later I also changed the house and took a break from writing. I do remember that period as more stressful than this time changing, altough the house that I live in now, asks for a lot more work than the previous one. This is a proof for myself that I did become more stable inside myself through these 6 years and I am content with this. I certainly suggest to investigate what the Desteni I Process entails as this process is a guideline to develop this stability inside self.

There was one moment where I felt like I ‘lost’ it and it took me some days to stabilize again. I find it actually a ‘strange’ thing to so much get out of balance from. I am someone who is good at organizing and planning and that is then what I do. I look ahead in time and make sure that I do scedule enough time to plan the activities. It was a process that would take a few months and combined with work for a living as well, so I know here for myself that I need to make a ‘wide’ scedule, meaning taking enough time for each activity and not scedule too much after each other in one day. This is how I function best without going ‘over my top’. So I did and everything went very well.

There were 2 activities that I needed to outcourse and one of these tasks was putting in the venyl floors in the 3 rooms on the second floor. So I sceduled this as well 5 days before I would move all the stuff from the old to the new house and as much as possible after the painting. I was prepaired and all, staying over for one night in the new house, waiting for them to come somewhere in morning/afternoon that day. They confirmed with an sms to come and so everything seemed ‘on scedule’.

But they did not come! I called their helpdesk, waiting 20 min before I got someone on the line, where I heared that the upholsterer did put down the work that morning and did not come at all. But they forgat to inform me as well and sceduled a moment 3 weeks later without discussing this with me. And here I locked down and could not comprehend that the floors were not coming that day.

It was like my whole scedule went down and as if everything that I planned and organized and put into labour, did not make sense anymore because of this. Practically it meant that we (me and the ones helping me with moving the stuff) needed to put in everything into the rooms while moving, that I let it in boxes and unpacked for 2,5 weeks, that I then take it out and place as much as possible in the bathroom and move the rest from room to room while the upholsterer is busy and put it all back again. It means a day more work and some uncomfortable living for a few weeks but it’s not like ‘the whole world comes down’. It would be alright a few weeks later and I knew this. But still it swept me off my feet for a few days. I did not expect such thing to happen, actually I did arrange to do it this way; to outcourse this task so that I did not need to worry about that one thing! And it perhaps has to do with this suddenness and unexpectedness that it ‘took me over’ for a while. But let’s see within the self-forgiveness what opens up about it in the next blog.

What is Process? – Back to Basics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 788 – Self-forgiveness on the experience of neutrality

For context see Dag 787 – The experience of neutrality

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to constantly try to keep and/or bring myself back to a state, an experience of neutrality as ‘everything will be alright’ within and as myself and everytime that some internal or external stimulus is triggering me, I am reacting within an experience of fear and so, keeping myself in a constant experience of fear, for being moved out this state of neutrality as ‘the me that I feel confortably in’ or, an experience of fear when I have moved out of this state because of reacting to an internal or external stimulus.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to then actually not in one moment, be relaxed in and as myself, in and as my physical body but constantly existing in an experience or almost state of fear or anxiety of ‘not being who I am’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to then use this as an enslavement to adrenaline, in and as my mind consciousness system, to continuously generate energy within me, by existing in and as an experience or state of fear or anxiety and from here, looking for acceptance as and experience of ‘love’ as the opposite of fear, when this experience is then only enlarging the experience of fear, because I can loose this experience as well, as long as it is not based in and as self-acceptance of who I am, who I have become and within the commitment of doing the best I can to move myself and the relationships I participate in, to an outcome that is best for myself and others in and as ‘life’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel quite lost in this experience or state of fear and circling in and around it within and as myself, in a constant experience of ‘being in a hurry’ and ‘feeling not good enough’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear the experience of fear and so keeping myself inable to look at the fear and start seeing it for what it is, so that I can support myself to ground myself in and as my physical body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to change something, myself and the relationships internal and external, while I am still coming from this startingpoint as inner experience or state of fear (of loosing this neutral experience actually as that I feel confortably in) and so the outcome of my attempts, is still resonating fear, instead of direct seeing in common sense.

So here I realize that to be able change, I need to be willing to give up this experience of neutrality within and as me, otherwise I am only walking in cycles in and as fear – from fear to a moment of comfortability which still contains a fear in it as fear of loosing this comfortability again – and so, keeping myself prissoned in this experience or state.

I commit myself to, when and as an experience of fear is coming up, to not react in fear but to support myself in looking at the fear, by looking at the energy and seeing how it moves within my body, by recognizing it as ‘fear’ instead of reacting to it, where from here I can see if I can more specificely define how I really experience myself within and as this ‘fear’, if there are other emotions or even feelings related, as a start to ground myself within where and who I am in this moment.

I commit myself to stand by and with myself in this process, to make peace with the uncomfortability, the misalignments, the friction, the mistakes, the hesitations, resistances, dissatisfactions coming up within me, as a part of moving myself towards an alignment in who I am deep inside as a being and who I only can be in this physical reality, if I as this being am moving myself to come through within and as my physical body, by walking through all the discomforts and frictions that I have accepted and allowed within and as myself to exist, in and as this experience of neutrality that holds the fear ‘dormant’ and so myself within and to keep walking and moving, altough I may ‘not want it’ in many moments.

I commit myself to be gentle with myself in this process, as in gentle but firm, as in understanding yet moving through, step by step, breath by breath and to do take moments in between to relatively ‘relax’ as in doing things that I like.

To be continued

What is Process? – Back to Basics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 787 – The experience of neutrality

(…)

“And so – I forgive myself that I have accepted and allowed all my relationship-experiences to be defined within/as the categories of either “positive/negative/neutral” all of which originate from the starting-point of “experience” as I “experience” positivity/negativity/neutrality – when in/as substance as equality and oneness, my standing With all as me is not based within experience or categorized within positivity/neutrality/negativity because I in fact Am all as me in equality and oneness, which is not an “experience” it’s a living/beingness standing. In this, I have accepted and allowed myself to create/manifest my relationship-lines within/as energy as “experience” to/towards all as me as either “positive/negative/neutral”. Equal-to and One-with the World-System as Money’s relationship to/towards humanity – categorized within experiences / as living physical experiences of human beings with the “Positive” as those with the most Money/more than they require, “Neutral” as those of humanity that live comfortably with Money that have enough and “Negative” as those of humanity with little to no money at all.”

(…)

From: Day 6: How did we Create Relationships of Positivity/Neutrality?Negativity?

I am noticing within myself how I am constantly trying to bring myself in a ‘state’ of neutral energy, that where I feel ‘comfortable’ in and safe and relaxed in a way. That experience that I ‘know’ as ‘everything will be alright’. And I am doing this automatically, so I am/was not really aware that I am/was doing this. I did notice how I was everytime again trying to move myself to this state and then relax for a moment, thinking and believing that this is where I ‘need to be’ but I was not aware of the fact that this ‘state’ is not ‘who I am’ or should be or where I should be. It is merely creating an experience of constant fear within me; fear of loosing this state of experience and reacting to all and everything that is interrupting this energetic state.

I recognize this as the ‘neutral’ energy state that Heaven’s Journey to Life has written blogs about in the beginning. A neutral state that we all create within our subconscious mind and related to family and how we grow up – well from what I understand of it in a simple way. So it is not the ‘neutral’ of ‘being here’ and not reacting, but actually an energetic state between the positive and negative that ‘seems’ like ‘this is me’. But this is really to question and merely something I move around subconsciously (and from what I now realize while reading the blog of Day 6 – related to how I grow up living comfortably with having enough money to live from – interesting).

I found this a very interesting realization, because it gives a tool for myself to stop the constant experience of fear. What I notice in this realization, is that I do not need to react to so many things in a subtile way and that I do not need to live in an experience of constant fear, if I stop trying to attain this neutral energetic state; then actually all these outer and inner stimuli, do not need to disturb me. Because I do not have to ‘loose’ anything or ‘try to go somewhere’ and this creates much more space to look into myself and into the stimuli and how to move myself within this all.

I notice here that I choose to use the word ‘move myself’ instead of ‘direct myself’ and that I experience resistance on the word ‘directing’ so that is something to investigate within/for myself.

This realization doesnot mean that everything is now solved (and also this does not mean that ‘I can live without money’ or something because we all in this world as how it exists today, need the money to create a life for ourselves and each other), altough this seems so for a moment when this realization takes place. I now have to actively apply myself according to this realization and remember myself for doing so and then moving through the more challenging moments.

In the next blog I will write some self-forgiveness on this and here already some self-forgiveness with a link to the blog of Day 6 in Heaven’s Journey to Life.

(…)

“And so – I forgive myself for accepting and allowing the continuation of such relationships of positivity/neutrality/negativity throughout my existence without change – because when/as I would change such relationships, I have come to believe that who I am will cease exist, not realising/seeing/understanding that the illusion of me as Energy will cease to exist – but who I am as substance/equality and oneness remains/is here and always has been here. But I have separated myself from me as substance/equality and oneness to such an extent, that I have come to believe that all I am is Energy/Experience, and so continued existing as this belief and continued my relationships of positivity/neutrality/negativity to/towards all that is me to ensure my continued survival as the Energy/Experience I’ve accepted and allowed myself to be/become.

(…)

From: Day 6: How did we Create Relationships of Positivity/Neutrality?Negativity?


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 786 – Een voorbeeld van wat ik overbreng in resonantie

Vervolg op Dag 785 – Wie ben ik in de woorden die ik spreek?

“In het volgende blog zal ik een voorbeeld beschrijven van een situatie waar ik energetische aanhechtingen mee stuur in mijn woorden en hoe ik waarneem dat dit gebeurt en hoe ik hier vervolgens mee omga binnenin mezelf. Alles natuurlijk beschreven van waaruit ik nu ben in dit proces en van wat ik waarneem in mezelf, als mezelf.”

Jaren geleden, toen ik begon met het Desteni I Process, was ik erg bezig met me wat meer uitdrukken in waar ik voor sta. Zo kwam er eens een bekende binnen op werk en deze ging iemand nadoen tegenover ons (een collega en ik) op een manier die ik veroordelend vond. Dus zei, ik “nee, zo gaan we dit niet doen, we gaan niet hier anderen achter hun rug lopen nadoen” en vervolgens liep ik weg.

Dit betekende direct het einde van het contact met deze bekende. Diegene voelde zich erg beoordeeld en de uitdrukking op mijn gezicht, deed diegene denken aan hoe een ouder zich vroeger tegenover diegene gedroeg. Oftewel, ik had een herinnering getriggerd bij de ander.

Wat ik bemerkte in mezelf is dat ik mijn woorden uitsprak in een ervaring van angst – angst voor de reactie van de bekende. En dit bestond weer uit een oordeel over hoe de bekende binnenkwam en iemand na ging doen. Tenminste, als ik er nu verder in zie, is het een oordeel op mezelf over dat ik in angst besta om te benoemen wat ik zie gebeuren. En dit zelfoordeel waarin ik in en als angst besta, is hetgeen wat ik mee stuur in mijn woorden, terwijl de woorden op zichzelf, woorden zijn van eenheid en gelijkheid, namelijk, niet praten/roddelen over een ander achter iemands rug om en hier grapjes om maken (zonder dat het een doel heeft tot zelfinzicht; we kunnen wel een situatie bespreken en de rol en gedrag van een ander hierin benoemen, echter dan om tot zelfbegrip te komen, dus waarin we onze eigen reacties, gedrag, motivatie enzovoort, bekijken en terughalen naar onszelf).

Dus, de de angstenergie en het geprojecteerde oordeel hierin, was hetgeen dat mee resoneerde in mijn woorden en wellicht zelfs het enige wat werd opgepakt. Met alle gevolgen van dien, namelijk dat het hele contact ophield te bestaan.

En was dat niet tevens wat ik eigenlijk overbracht, als gekoppelde boodschap zonder woorden? Namelijk dat die bekende zich of moest corrigeren, of beter weg kon gaan. Diegene ‘moest maar weg’. Dus ik stond niet in begrip in de schoenen van een ander, maar was vanuit mijn schoenen bezig om ‘zo snel mogelijk’ deze situatie op te lossen: ik zag dat het niet oké was om zo over anderen te spreken achter de rug om (het was al vaker gebeurd in andere situaties door deze bekende en ik had al vaker geprobeerd dit indirect te benoemen en te bekijken op een manier waarin we onszelf/onze eigen reacties ‘onder de loep’ nemen in plaats van de ander), echter ik ervoer veel angst om dit te benoemen maar ik kon het ook niet langer verzwijgen, vanuit kennis en informatie gezien en zo probeerde ik het zo snel mogelijk over te brengen ‘om er vanaf te zijn’ en niet zozeer om werkelijk de bekende te ondersteunen om dit praten over anderen te stoppen.

Hoe neem ik waar dat ik vanuit een beginpunt van angst spreek?

Ten eerste was de reactie van de bekende opvallend en op zichzelf al een reden om in mezelf, te onderzoeken wat ik heb uitgesproken en hoe ik dit gedaan heb, wie ik was in die woorden. Ten tweede merkte ik het al aan de manier waarop ik wegliep; dat ik wegliep eigenlijk, was op zich al een teken dat ik niet in mijn woorden stond en tevens ervoer ik in mezelf een soort van boosheid, bedruktheid, verbolgenheid over hoe de bekende binnenkwam en een ander na ging doen (waarin ik later vernam dat het uitgangspunt van de bekende om dit te doen, niet hatelijk of vervelend was; dus werkelijk, misschien lag het hele punt grotendeels bij mij en het projecteren van mijn kennis en informatie over ‘wat hoort en wat niet hoort’, van principes, zonder zelf in en als dit principe van eenheid en gelijkheid aanwezig te zijn).

Hoe ga ik hier vervolgens mee om?

Het is eerst de energie van mijn reactie laten zakken, zodat ik niet mezelf ga verdedigen tegenover mezelf en probeer te valideren wat ik gedaan heb door hetgeen wat de bekende deed, te gebruiken en bestempelen als ‘niet goed’. Zolang ik probeer ‘gelijk te krijgen’ binnenin mezelf in waarom ik iets doe/deed, kom ik niet tot eenheid en gelijkheid van de onderliggende ‘agenda’ of energetische aanhechtingen. Hoelang dit duurt, zal afhankelijk zijn van waar het om gaat en waar ik ben in mijn proces van zelfeerlijkheid.

Als ik in staat ben om te stoppen met ‘het bekijken en beoordelen wat de ander doet’ en puur in mezelf zie wat ik in dat moment zou kunnen veranderen en wie ik ben in dat moment, los van wat de ander ook doet dat wel of niet ‘oké’ is, geef ik mezelf de kans om in een ervaring van schaamte over te komen mezelf, van echte schaamte real shame – over wie ik ben in dat moment en in de woorden die ik uitspreek. Dit is het keerpunt; hier blijf ik even met mezelf aanwezig, meestal alleen met mezelf, dan lukt me dit het beste.

Op een gegeven moment zal deze ervaring afnemen, variërend van enkele minuten tot drie dagen zoals ik weleens heb meegemaakt. Dit ervaar ik als een kwetsbare periode en hierin trek ik me het liefst terug; echter naarmate ik er meer comfortabel mee word, kan ik het ook delen met iemand die dicht bij me staat en tevens op dezelfde manier naar zichzelf kijkt/wil kijken en kunnen we er zelfs om lachen. Echter vaak gebeurt dit achteraf, dit lachen erom en dan is het geen weglachen maar meer een lachen om de absurditeit waarin ik dan besta of bestaan heb.

Tijdens deze periode pas ik zelfvergeving toe op de ervaring en op hetgeen ik ‘gedaan’ heb, op wie ik was in dat moment en op wat ik ermee wilde bereiken, mijn ‘geheime agenda’ hierin die ik onbewust had uitgespeeld. Als alles uiteindelijk rustig is in mij, is het zien hoe dit op te pakken. Vaak opent de situatie zich vanzelf weer doordat ik verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf en die onderliggende, energetische aanhechtingen, die er nu af zijn en ik dit dus niet meer mee stuur in mijn woorden; ik resoneer niet meer op deze energie en breng dit dus ook niet meer over. Soms is het nodig een excuus in woorden uit te drukken, echter dit hangt van de situatie af. Het grootste excuus is de zelfvergeving met hierna de zelfcorrectie.

Deze zelfcorrectie bestaat er dan uit dat ik een volgend moment dat eenzelfde ervaring in mij opkomt waarin ik wil gaan spreken, ik dit bij mezelf houd en eerst de energetische aanhechtingen vergeef in mezelf. Doe ik precies hetzelfde als voorheen, dan heb ik nog werk te doen met een onderliggende programmering en/of voorprogrammering die ik niet effectief vergeven/begrepen heb. Is het nog aanwezig maar minder sterk, dan zit ik op de juiste weg en is het ook een oefenen en toepassen in het dagelijks leven om meer zekerheid te krijgen in mijn zelfuitdrukking.

In een volgend blog zal ik zelfvergevingen uitschrijven op bovenstaande situatie.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 785 – Wie ben ik in de woorden die ik spreek?

Het uitspreken van woorden is één van de aspecten waarin we onszelf uitdrukken als fysiek wezen, in deze fysieke wereld. Dit is iets wat de meesten van ons heel normaal vinden, echter we hebben nog niet, nog nooit eigenlijk, werkelijk geleerd hoe ontzettend uitgebreid dit gebied is en hoe we hierin feitelijk de gehele wereld ‘creëren’.

Het is meer een gebied waarin we vaak automatisch ‘aangaan’ en er woorden uit onze mond rollen in reactie of anticipatie op iets wat zich binnen of buiten ons afspeelt, in verleden, heden of toekomst. We kunnen er ook heel ‘bewust’ voor kiezen om onszelf in woorden uit te drukken en kiezen dan bijvoorbeeld ‘positieve’ bewoordingen om een goed gevoel over te brengen, in de hoop en verwachting dat deze ‘intentie’ dit positieve ook werkelijk voortbrengt.

Er zitten zoveel lagen in onszelf die we niet onderzocht hebben en die ‘mee resoneren’ in de woorden die we (automatisch of bewust) uitspreken. En dit is een dimensie die we over het algemeen over het hoofd zien, aangezien we dit niet waarnemen. Het komt echter wel ‘naar ons terug’; vaak in ‘reactie’ van een ander en vervolgens, begrijpen we niet waar die ‘reactie’ vandaan komt.

Ik heb vaak in mezelf gezien dat als er een reactie komt van een ander die ik niet begrijp en waar ik dan vervolgens weer op reageer (in mezelf of in woorden/gedrag naar de buitenwereld), dat er dan dimensies, aspecten in mezelf zijn waar ik me niet gewaar van was, dus die ik niet eerder heb waargenomen binnenin en als mezelf. Deze aspecten/dimensies, resoneren door in mijn woorden als een ‘energetisch aanhangsel’ zou je kunnen zeggen. Dit energetische aanhangsel is wat als eerste wordt opgepakt door een ander, als en wanneer een ander evenzo niet werkelijk waarneemt wat er gebeurt – wat meestal zo is, aangezien we nog erg veel aanwezig zijn in onze geest, in gedachten, ideëen, oordelen, aannames, verwachtingen, gevoelens, emoties enzovoort en we dus door een soort van filter ‘horen’ en interpreteren, in plaats van dat we werkelijk lichamelijk/fysiek aanwezig zijn en waarnemen wat echt en reëel is en welke woorden er gesproken (of geschreven) worden.

Wat er dan gebeurt, is dat de ander ‘reageert’ op mijn woorden zonder werkelijk de woorden te horen die ik uitspreek. Eigenlijk vangt een ander de resonantie op die ik ‘mee stuur’ in mijn woorden; resonantie als dit energetisch aanhangsel dat ‘meetrilt’ in hetgeen ik wil uitdrukken en waarbij ik nog gevoelens en emoties ervaar of waarin ik nog ideeën, oordelen, verwachtingen, opinies enzovoort heb aangehecht in/als mezelf.

Wat bedoel ik hier met ‘in/als mezelf’? Hiermee bedoel ik dat, als ik iets uitdruk in woorden waaraan ik in mezelf, nog allerlei onopgeloste en/of ongeziene herinneringen heb gekoppeld; dat ik ‘als mezelf’, deze herinneringen mee stuur in mijn uitgesproken woorden. Dus ik sta niet gelijk aan de woorden die ik spreek, in en als mezelf, maar ik ben nog een soort van ‘ongezien’ aanwezig in een gekoppelde herinnering, in de vorm van een emotie, gevoel, idee, oordeel, verwachting  enzovoort. Dus ik ‘hou vast’ aan iets wat ik niet zie in mezelf en dit resoneert mee in de woorden die ik uitspreek en die ik een soort van ‘geladen’ heb met deze herinnering. Vaak op onbewust niveau, dus ik heb niet direct door dat ik dit doe.

Waar ik uiteindelijk heen wil, is dat ik gelijk sta in/als mezelf, in en als gewaarzijn van mezelf. Waarin ik verantwoordelijkheid heb genomen (of ga nemen zodra ik het waarneem) voor wie ik ben in de woorden die ik uitspreek en voor alles wat er eventueel meereist in mijn woorden, om vervolgens te kunnen richting geven aan mezelf in wie ik wil zijn in de woorden die ik uitspreek (dank Sylvie voor deze aanvulling).

Dit is een heel proces zoals nu wel duidelijk wordt in bovenstaande omschrijving en over het algemeen, neigen we naar een opgeven voordat we begonnen zijn hierin, aangezien het onbegonnen werk lijkt en het tevens onbekend gebied is. En toch is dit wat er gewandeld moet worden en waartoe ik in mezelf een verbintenis gemaakt heb om stapje voor stapje te wandelen, door alle fasen van opgeven heen, hoe langzaam ook.

In het volgende blog zal ik een voorbeeld beschrijven van een situatie waar ik energetische aanhechtingen mee stuur in mijn woorden en hoe ik waarneem dat dit gebeurt en hoe ik hier vervolgens mee omga binnenin mezelf. Alles natuurlijk beschreven van waaruit ik nu ben in dit proces en van wat ik waarneem in mezelf, als mezelf.

(Klik op de links hierboven voor meer artikelen)


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 784 – Depression and attention

Dag 781 – How I have experienced ‘depression’ in my life

Dag 782 – The experience of depression opening up

I am now ready to have a look at what is described in the video about depression by Bernard Poolman. It is a ‘strong’ and radical approach of what depression entails – if not created by chemical disbalanscoming forward out of lack of nutrition, which then gives  physical heaviness that we create an idea about that can be experienced as depression. In this I see that this is one experience that I have had many times, coming forward out of a physical stagnation and disbalans within my intestines,which in itself is again having a factor of the mind-consciousness-system in it and containing certain mind-patterns and self-beliefs, from myself and/or generations before, that I then have internalized.

This experience of physical heaviness, I learned to recognize and see that it is indeed not really a depression that I am dealing with but mind-states and physical disbalances that need my attention. Actually it has been the entry-point for me to walk the Desteni-I-Process. Entry-point meaning, the point where in I recognized the Desteni material as essential and wholesome, to start to understand the real and individual, internal mind-being-body relationship. (where in this is then again related to how we as humanity have accepted,  allowed and created this world as how it exists today).

There is also an aspect that is described in this video that I do recognize within myself and that perhaps is again related to creating at first this internalized mind-patterns that then is having an effect on my physical body. So really spiraling myself (locked) inwards in a way, instead of expressing myself in and as life, outwards.

I do have an example where in I recognize the statement in this video that “depression is an attempt to gain attention and so, an attempt to try to control outcomes, related to the view that something else or someone else is responsible to make me happy”. And, what I do see it starting with more consious at the age of 16 , is “a form of self-judgement taking place during the proces of depression (from a conversation happening within as a feeling, idea, self-talk or physial movement internalizing”).

For now I take out the example that I do recognize as an attempt to gain attention, which I do see related in the situation that I wrote many blogs about, where I have been pregnant for a few weeks at the age of 27 (before the abortion took place). Here in I remember a moment where I was laying on a cough alone in my room, and sinking in within an experience of depression and a fear of having a post-natale depression. And this was related to me being pregnant in this early state of a relationship, from someone I did not particularly want to be with and then having the fear that by having a child, I would not have the time or possibility to ‘find that particularly one’.

This is really what was actually going on within myself and which has been part of my decision to have an abortion, where before, I deep within me – as how I experienced it as ‘deep within my heart – I wanted to let this baby be born. (Within the whole blog-serie I have written out all other aspects that I see related to this decision making).

Basicely what I have done, is that I have ‘controled the outcome’ by stopping the pregnancy and moving on with my life as how I knew it. During that time, I did not have the tools and self-support to recognize this experience of depression as ‘an attempt to control the outcome’. I do not say, again, that this decision was ‘wrong’ and seeing the circomstances and my inner state and possibilities in that time, it may have been the best to do, as I was not able to take responsibility for what I would pass through to the child, where in I was aware that I would pass through certain patterns that I was not yet able to direct myself in and as and that I was not satisfied about, at all, but still existing within a point of blame. However, it is certainly a factor for myself here to recognize and admit, and see the banality of what is behind this decision making during that time. Banality not meaning judgemental but ‘for what it is’.

Simply said, I did not have the self-mastership to be happy with myself in any given situation, and “holding others responsible for making me happy” (which I projected on searching for an intimate partner / relationship). And this is exactly what I deeply experienced like ‘how can I be an example for a child to live and be happy and satisfied with oneself, if I am not having find this within and as myself?’. I would then automatically expect the child ‘to make me happy’ or start living the mechanism to hide this, and so ‘keeping distance’. Which I both did not see as an option to live out and as I said, not yet having the tools to support myself in this effectively.

And this is what I can make peace with within and as myself. I truly did not yet have the tools, the information and self-direction to move myself towards this and so, I would not have given the child an example of what I very deep within, did see as a potential, as my potential, of what I now can describe as learning what it means to live from a starting-point of self-responsibility and practising this.

So here, an experience of depression can be a guideline and signal for myself, for ourself, that I am not yet moving within and from a point of self-mastery. Not to be harsh on myself but to actually, come closer towards myself, to become more self-intimate within and towards self-honesty and looking directly at the banality of the points and experiences within myself. This partly exist within self-interest within and as feelings, emotions, experiences, ideas, expectations but contain as well an essence of myself in it; the one that I can ‘free’ and bring into self-expression, once that I have pulled of the layers off and while pulling off this layers, of all these inner dialoges, experiences, ideas, expectations, etc. Still, the most effective way for me is and has been writing it out within the application of self-forgiveness.

Thanks for reading, so far for today.

Disclaimer: this blog contains an individual path walked and can not be used as a medical advise. When one is struggling with a form of depression that one is not able to handle, I recommend to reach out for specilized support.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 783 – Wie ben ik in aanraking?

Als ik iemand aanraak, wie ben ik dan hierin? Geef ik mezelf, dus raak ik de ander aan in en als mezelf, of raak ik de ander aan om ‘iets te halen’ bij die ander? Hiermee bedoel ik dan, om mezelf beter te laten voelen door de ander en door hetgeen een aanraking van die ander, in mij teweeg brengt als innerlijke, energetische reactie. Dus vanuit het startpunt om ‘een gevoel op te wekken’ in mezelf als ik de ander aanraak. Als ik dat aan het doen ben, ben ik mezelf namelijk niet aan het geven, maar kom ik meer vanuit een (subtiele/verborgen) verwachting naar de ander toe, echter ik doe alsof ik iets geef (namelijk een aanraking).

Dit lijkt een klein, onbelangrijk, onwaarneembaar verschil, echter ik zie dit als het grote probleem achter aanraking en allerlei situaties waarom aanrakingen, knuffels en eventueel fysieke intimiteit (zoals binnen een partnerschap), niet lekker loopt. Want we nemen het wel waar op fysiek niveau en binnenin onszelf en vroeg of laat zullen we hiervan weg bewegen als we zo worden aangeraakt, ook al is het onszelf misschien niet duidelijk waarom we weg bewegen. En, als ik vanuit dit beginpunt van (onbewuste) verwachting iemand aanraak en die ander beweegt hiervan weg, zal ik me afgewezen voelen. En dit geeft een kettingreactie binnen de fysieke aanraking en intimiteit.

Zover ik hierin kan zien, wordt dit al opgebouwd vanaf de geboorte waarin het aanraken en vastpakken van het kindje, niet onvoorwaardelijk en vanuit een beginpunt van zelfgewaarzijn, plaatsvindt. Aangezien we dit zelf ook niet geleerd hebben. Dit bedoel ik niet om onszelf alleen maar vervelend en schuldig om te voelen, maar meer om ons hiervan gewaar te worden. Zodat we die focus op die ander en ‘op de aanraking’, kunnen terugbrengen naar onszelf en naar wat er gebeurt binnenin zelf, als we die ander aanraken. Dit is een wereld van verschil in beleving en zal een verdieping van intimiteit gaan geven als het wordt toegepast; aangezien we hierin kunnen oefenen om intiem met onszelf te zijn/worden; met wat er binnenin onszelf gebeurt op emotioneel- / gevoelsniveau bijvoorbeeld.

Het is geen eenvoudig onderwerp om te openen, aangezien de ervaring van afwijzing, verwarring en wellicht zelfs misbruik (hoeft niet werkelijk fysiek te zijn maar kan subtiel en verborgen ervaren worden op emotioneel/energetisch niveau), hierin nauw verweven is en dus, zullen we door ervaringen van afwijzing en misbruik heen bewegen (energetisch maar in het fysieke geheugen opgeslagen), alvorens we in staat en ter wille zijn om meer direct in onszelf te zien, in ‘wie we zijn’ in de aanraking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, me terug te trekken als ik het idee heb dat iemand iets van me wil in een aanraking wat onuitgesproken en dus, onduidelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verward te voelen als in ‘gebruikt’ als ik wordt aangeraakt waarin ik het beginpunt niet duidelijk heb en in plaats van dan in mezelf te zien wat er in mij gebeurt en mezelf hierin te verwoorden, trek ik me terug, verstijf ik, keer ik me af, wil ik niet meer aankijken en ‘ga ik weg’ in mezelf en vertrek ik uit mijn lichaam, de geest in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb terughoudend te kunnen zijn een ander aan te raken aangezien ik niet wil dat ik ‘de ander belaag’ en dat een ander zich belaagd voelt door mij en hierin misschien denkt dat een ander mij ook kan belagen, als een spel van geven en terugverwachten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te durven verwoorden vanuit een angst dat een ander zich hierin afgewezen ervaart, zonder dat ik werkelijk kan verwoorden waar het om gaat, aangezien het plaatsvindt op zo subtiel niveau en vrijwel ‘onzichtbaar’ voor het fysieke oog.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken en het op te geven, in plaats van op te staan en door het risico van een kleine ‘chaos’ – wat een verschuiving van evenwicht met zich meebrengt als ik mezelf verwoord – heen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te beschuldigen in mezelf als ik wordt aangeraakt vanuit een intentie die voor mij onduidelijk is, in plaats van deze beschuldiging terug naar mezelf te halen, de angst eruit te halen en mezelf te gaan verwoorden, vanuit een beginpunt van eenheid en gelijkheid met/als wat het beste is voor mezelf en dus uiteindelijk ook voor een ander en zelfs voor ieder ander, aangezien dit punt dan wordt gewandeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet zomaar iedereen te willen aanraken omdat ik mijn eigen reacties (dus afscheiding hiervan in mezelf, wat een afgescheiden standpunt ten opzichte van een ander geeft) niet wil ‘her’-ervaren en zo dus niet onder ogen kan zien in en als mezelf en dus, ga ik op zoek naar een partner die ik graag wil aanraken en waardoor ik graag wordt aangeraakt, in de hoop om dit punt zo te omzeilen in en als mezelf en vanuit de verwachting dat ik hier dan niet mee in aanraking kom – met die ervaringen die ik juist wil omzeilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de lieve vrede te willen bewaren en te verkiezen boven het verwoorden en uitdrukking geven aan en als mezelf en zo mezelf ‘vaag’ te maken, waarin ik eveneens onduidelijk in mijn intenties en beginpunt ben en dus feitelijk, hetzelfde doe als hetgeen ik veroordeel in een ander, waarin de angst dus feitelijk bestaat uit een verdraaide zelfbeschuldiging en waarin ik hetgeen ik beschuldig, zelf in stand houd door hetzelfde te doen, te accepteren en toe te staan in en als mezelf.

Dit alles (en nog veel meer) komt naar voren in de aanraking – de aanraking zal stil en volledig zijn, ik bedoel, het zal stil zijn in mij tijdens een aanraking als ik hierin opsta en de zelfbeschuldiging stop en mezelf voorzichtig ga uitdrukken en niet langer vanuit een beginpunt van angst(beschuldiging) iets probeer duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen om met en vanuit angst, iets duidelijk te maken, vanuit de verwachting dat een ander dit wel oppakt – ik bedoel, als ik mijn angst toon, dan is toch duidelijk dat er iets niet goed gaat, dat ik ergens bang voor ben wat ik dan wil dat die ander gaat veranderen?? – in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn angst, tevens angst oproept en dat ik verwacht dat een ander naar voren stapt waar ik dat niet doe en dat ik dus verwacht dat een ander ‘voor mij’ doet waar ik zelf bang voor ben.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te omarmen en mezelf ‘aan te raken’ in die innerlijke delen waarin ik ervaringen probeer te omzeilen en zo stil te worden in mezelf, zodat ik mezelf kan verwoorden vanuit een beginpunt van stilte in en als zelfgewaarzijn, in plaats van vanuit een beginpunt van reactie in en als angst, met als doel om tegelijkertijd, al(l)één en/of met elkaar, door de resonanties heen, naar de stilte toe te bewegen en zo de mogelijk tot zelfgewaarzijn te openen.

Ik stel mezelf ten doel zelf helder te zijn in mijn intenties in mijn aanraking en aanwezig binnenin mezelf, waarin ik ‘bij mezelf blijf’ en zo ruimte te creëren voor een werkelijke, fysieke aanraking vanuit stilte in en als mezelf.

Cats and Self-Discovery – Part 4


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive