Dag 640 – The mind-body relationship – The relationship with my intestine

healthy relationship

In my buddy-chat the point opened up of redefining my relationship with my intestine. I find this not so easy but during chat some points came forwards as an opening to start looking in this. I start here with some self-forgiveness statements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that it is wrong that my intestines are a point of cross-reference for myself of where and in what extent actually, I have separated myself from myself and my physical body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I did it all wrong because I have developped/manifested/lived patterns within my intestine where others did not have that.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to find it unfair because there are patterns involved that are passed from generation to generation that are not ‘mine’ from source, however I made them ‘mine’ because I have accepted and allowed them to manifest within myself and lived and manifested and/or integrated them more physically.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe, expect myself to be able to completely walk through this manifested mind-patterns through my life time and life times before, instead of seeing, realizing and understanding that I will not know and be sure about me walking through within the ‘finish’ of the intestine-issues being solved completely on a physical level as I do not know to what extend and how deeply it is manifested, however I do see a possibility of getting it better and better and so I walk on and through as what is best and until it is done, although I might not ‘get it done’ in this physical body in the way that I expect this to do.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I know the reason why I have to walk through this as thinking and believing that I will solve the manifested physical discomforts, while actually yes there may be a reason for me to walk through all this (without making it ‘spiritually’ as ‘more’ in/as the mind) but it might be different then what I think the reason is because I do not yet see the reason behind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that it does not make sense to walk through this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that it does not make sense what I do and here, I am making myself less than who I am/can be in/as live.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to make sense of what I walk through, this to not fall into an experience of hopelessness and uselessness as ‘never getting through’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will never get through and so, try to make sense of the intestinal discomforts and difficulties as ‘finding reasons for it’ to manifest.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to find reasons for my intestine to manifest difficulties and discomfort.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try and fight against defining myself as someone who is having/living with a chronical, physical discomfort as a spastic colon with very uncomfortable symptoms.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not really want to see how deeply physically I have accepted and allowed the thoughts, feelings and emotions to manifest, in and as a fear that if I name myself as someone who has to live with this, I will never come out/come through because I am then in/as a self-definition as physically not alright.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define myself as someone who is physically not alright while I do not know myself like this from birth/childhood and I do see an accumulated pattern in it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to still define myself as someone who is physically alright and strong while I do not feel myself like that physically when and as my intestine is having difficulties to release from the physical waste.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I do see the relationship between the mind and the physical and so, I do expect the physical to be solved at once because I do see it interrelated, instead of seeing, realizing and understanding that I have build up patterns within and as myself over time and so it will take time to walk through where I will come to unexplored area’s to explore.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that after walking through my own patterns, I have to walk through the patterns that are past through generations, instead of seeing, realizing and understanding that walking through ‘my own’ patterns is walking through the patterns past by generation as I made them my own and so, taking responsibility for and as myself in thought, feelings and emotions is taking responsibility for the generation-line in and as the patterns that I have accepted and allowed to live and manifest myself and only this is my responsibility and that what I did not accept and allow to live and manifest and others did, is the other as ‘the owner of the manifestation’ to take responsibility for, as how it is for myself and everyone to take responsibility for our own mind and acceptances and allowances within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel less than others who do not have physical difficulties/did not manifested them the way I did, instead of seeing, realizing and understanding – without comparing myself to others and their process as this is not best for anyone but as a point of self-support – that the quicker I get sick, my possibility of change is quicker.

To be continued

(…) So everything has got Stages of Deliberation. That means, dependency on how much you are Feeding it Energy and obviously in a way when you are Sick it already means you’re at a Point of Change. When you are not Sick and you are Deliberate in your Actions- then you must know: you‘re in Serious Trouble because that means you are very Deceptive, therefore the body will present itself as quite Healthy, and by the Time that you will get Sick, there will be Nothing you can do, because you are very Deceptive and therefore it’ll take a Longer time to Get Sick. The Quicker you get Sick- the Better it means it is for you, because your Possibility of Change is Quicker. The Longer it takes you to get Sick that means, the more Healthy you are, the more Deceptive you are. If you are living in this World, you have a lot of Money, you are very Healthy, very Happy – Big Shit in your Future. (…)

From: Interviews from the farm 60: Candida and Self Abuse

 

Self-care-1

The mind-body relationship – Timeline

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

 

Dag 639 – Afspraken maken

afspraak-maken

In Nederland is het over het algemeen ‘gewoon’ om praktische afspraken te maken en ons hieraan te houden, met name in werkomgeving. Als ik bijvoorbeeld met een schilder afspreek dat die morgen komt om 8.00 uur, dan komt hij morgen om 8.00 uur. Dit zijn we zo gewend, dit werkt voor beide partijen. In privésfeer kan het anders verlopen, dit hangt van de betrokkenen af, hoe ze zichzelf sturen ten aanzien van afspraken en wat men hierin zelf belangrijk vindt en/of geleerd heeft om te doen.

Ik vind het zelf prettig werken om me ‘aan een afspraak te houden’ en als dit onverwacht niet lukt, om dit tijdig mede te delen zodat de andere betrokkenen weten wat er gaat gebeuren en zelf de tijd op een andere manier kunnen indelen. Het is niet respectvol naar een ander toe om niets te laten weten, een ander te laten wachten als er iets is afgesproken; op die manier zou ik de tijd van een ander ‘bezet’ houden en tevens die ander in de geest ‘bezet’ houden doordat er niet duidelijk is wat er gaat gebeuren, wat er aan de hand is enzovoort.

Bezet houden en bezetenheid. Het is aan mijzelf om verantwoordelijkheid te nemen voor de ‘bezettingen’ in en als mijn eigen geest – met gedachten, gevoelens en emoties – het is echter en uiteindelijk ook aan mij om verantwoordelijkheid te nemen voor het voorkomen van bezettingen/bezetenheid die ik moedwillig bij anderen activeer. Moedwillig in die zin dat als ik iets afspreek, ik vanaf dat moment verantwoordelijk ben voor hetgeen ik heb afgesproken en dat ik dan ofwel dit dien na te komen, ofwel er op een andere manier richting aan geef door de afspraak bijvoorbeeld te verzetten of af te melden.

Het is eigenlijk heel eenvoudig om hierin prettig samen we werken. Dus als we dit niet doen en/of niet willen doen is het een signaal dat we niet zelfoprecht zijn en dat er ‘redenen’ (gedachten/herinneringen) in ons bestaan waardoor we niet willen samen werken en/of iets zeggen en dit vervolgens niet doen.

Echter, we hebben tevens veel afspraken nodig doordat en zolang we niet zelfoprecht zijn in ieder moment. De afspraken worden hier regels waar we ons aan moeten houden. En dit roept weerstand op, als een opgelegde ‘regel’ terwijl we eigenlijk iets anders zouden willen. En vanuit deze weerstand is het mogelijk dat we een onvermogen creëren in en als onszelf ten aanzien van het nakomen van een praktische afspraak en hierin creëren we consequenties, voor onszelf en een ander en feitelijk saboteren we de samenwerking hier en zijn we aan het tegenwerken.

En dan is het nog mogelijk dat ik te strikt word binnen afspraken en bijvoorbeeld reageer als iemand 10 minuten te laat is of dat ik zelf heel nerveus word als ik iets te laat kom. Waarin een praktische afspraak een punt van moraliteit wordt waarin ik mezelf dan zou toestaan om oordelen te vormen over de invulling en het verloop. En dan ken ik nog de afspraken die over een langere termijn lopen, waarin het op het moment van het maken van de afspraak het beste lijkt of zelfs is echter na verloop van tijd, kan dit veranderen en dan is het opnieuw en zelfoprecht zien of de gemaakte afspraak nog wel in overeenstemming is met de situatie en de betrokkenen.

Dus een afspraak is vanuit hier bezien, niet iets statisch maar meer een dynamische overeenstemming van alle betrokkenen waarbinnen praktisch, effectief, vanuit zelfoprechtheid en als wat het beste is, kan worden samengewerkt, afgestemd op veranderingen die plaatsvinden door de tijd heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, afspraken te gebruiken om iemand ‘te wijzen’ op woorden die gesproken zijn terwijl in het moment, de afspraak niet zozeer van toepassing is en het meer een moraliteitskwestie is die omhoog komt, dit vanuit een angst dat als deze ene keer hetgeen min of meer is afgesproken/uitgesproken niet wordt nagekomen, dit altijd en op ieder gebied zo zal plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen in het sturen van mezelf en/als de situatie in ieder moment en dus graag ‘zekerheid’ te willen van een ander die ik dan meen te zien en verkrijgen in het nakomen van iedere afspraak/van ieder woord dat gesproken is zonder nog de ander en de situatie in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me blind te staren op een detail en hierin het geheel uit het oog te verliezen, als reden en excuus om energie te genereren binnenin mezelf in en als ‘zorgen’ of angst voor iets wat eventueel wel of niet in de toekomst zal kunnen gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms niet te weten of ik ergens iets ‘van vind’ als oordeel of dat het iets is dat beter gecorrigeerd kan worden en wat ik dan beter kan gaan bespreken met iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets direct te willen bespreken en op zo’n moment te spreken in en als de energie van ‘wat ik ervan vind’ dus eigenlijk in en als een oordeel, wat averechts werkt op het bereiken van een overeenstemming ten aanzien van wat ik wil bespreken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring dat ik iets vind van het niet nakomen van wat in mijn ogen een afspraak was, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een ervaring bevind en dus, heb ik eerst werk te doen binnenin mezelf, in en als het nakomen van de afspraak die ik met mezelf gemaakt heb als het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn gedachten, gevoelens en emoties als reactie op iets of iemand van buitenaf (en/of als reactie op iets wat geactiveerd of opgeslagen is binnenin mij).

Ik stel mezelf mezelf ten doel de afspraak met mijzelf voorop te stellen en deze na te komen door eerst verantwoordelijkheid te nemen voor wat er in reactie geactiveerd wordt binnenin mij, om vervolgens vanuit hier verantwoordelijkheid te nemen voor de woorden die ik uitspreek als en wanneer ik het als nodig zie om de afspraak te bespreken en ik stel mezelf ten doel om in deze bespreking vragen te stellen en te luisteren naar de antwoorden van een ander ter verruiming van mijn begrip van de situatie en de ander in waar die zich bevindt, om vanuit hier tot een praktische oplossing te komen die het beste is voor mezelf en/als de ander, in en als leven en/of – indien nodig – woorden te spreken de ontwikkeling van zelfverantwoordelijkheid ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel om, als ik zeker wil zijn van duidelijkheid, zelf duidelijk te zijn in het maken van afspraken en geen ‘eventualiteiten’ open te laten die voor onduidelijkheid en frictie kunnen leiden.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw in mezelf te zien of ik de principes van leven toepas in mezelf en binnen mijn relaties en dagelijkse realiteit als uitgangspunt als levende, dynamische afspraak die ik met mezelf gemaakt heb om toe te passen in en als zelfoprechtheid en te komen tot het werkelijk leven hiervan in ieder moment.

afspraak1

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 638 – Waar identificeer jij je mee?

Voetbal

In en als de menselijke geest zijn we er ‘meester’ in om onszelf te identificeren met allerlei gedachten, aannames en geloven. Hierin kunnen we in vele gevallen denken dat dit onschuldig is, echter is het wel zo onschuldig? Of is het zo dat het identificeren met iets of iemand buiten onszelf, leidt tot conflict, van binnen en van buiten, tot aan oorlog toe?

Laten we een overduidelijk voorbeeld nemen: voetbal.

We hebben Ajax en we hebben Feyenoord. Twee partijen die hun thuisbasis hebben in verschillende grote steden. Als er een wedstrijd is tussen deze twee ploegen wordt de ME groots ingezet om te voorkomen dat conflicten uit de hand lopen tot in gevechten. Oorlog dus eigenlijk. Echter, we hebben het hier over een voetbalwedstrijd. Een sport waarbij je op een fysieke, plezierige manier je krachten en inventiviteit zou kunnen meten met elkaar in een wedstrijd die erop gericht is om de fysieke prestaties zo optimaal mogelijk in te zetten in samenwerking met elkaar. Zou je zeggen.

Als we de voetbalcultuur bekijken zou je niet zeggen dat dit een bedoeling van sport zou kunnen zijn. Als we de voetbalcultuur bekijken, zien we haat, rivaliteit, conflict, oorlog en een heleboel geld wat hierin gestoken wordt met salarissen voor de spelers waar hele families van zouden kunnen eten. En wij als toeschouwers – of we nu actief toeschouwen of passief en/of niet geïnteresseerd zijn – wij staan dit toe aangezien we geleerd hebben dat dit een onderdeel is van de maatschappij waarin we leven.

Wat er feitelijk gebeurt hier is dat de toeschouwers van Ajax en Feijenoord zichzelf identificeren met topspelers die bij de club horen van de stad waarin de toeschouwers wonen en/of waartoe ze zich het meest aangetrokken voelen als dichtstbijzijnde stad en club in de buurt. Vreemd is het niet? Heel vreemd. Want er wordt zelf geen enkele fysieke prestatie geleverd. Dat is ook niet nodig in die mate als dat de profvoetballers dit doen. Echter onszelf identificeren met een speler of met een stad – is dit niet om een ervaring van ‘winnen’ te genereren binnenin onszelf? Om ons een moment beter te voelen dan wie we zijn in ons dagelijks leven? Wetende dat we nooit zo’n topsalaris zullen ontvangen voor het werk dat we dagelijks verrichten, dat we nooit zoveel energetische aandacht zullen krijgen als dat er gericht wordt op de profvoetballers.

De profvoetballers leveren fysiek gezien, een heel aardige prestatie. Het is de kracht van het lichaam maximaal inzetten waar niet direct iets mis mee is. Echter, we missen de essentie die dit mogelijk maakt in iedere speler en die in ieder van ons aanwezig is, namelijk de essentie in en als leven, in en als wezenlijkheid, in en als een fysiek lichaam. We kunnen niet allemaal goed voetballen, dat hoeft ook niet. We kunnen de voetballers aanmoedigen, we kunnen hen als voorbeeld nemen voor hun inzet en discipline en dit vervolgens inzetten op een manier die bij ons eigen lichaam en wezen past. We kunnen er een leuke dag van maken waarin een ‘gezonde competitie’ aanwezig is om onszelf te blijven verbeteren in de fysieke prestaties, echter dan wel in samenwerking met en ondersteuning van elkaar en niet in rivaliteit.

Dit is slechts één levensgroot voorbeeld van wat een identiteit aanmeten inhoudt en kan aanrichten en hoever we hierin van onszelf verwijderd zijn. Dat we dit toestaan in de wereld, daar zijn geen woorden voor. En we vinden het heel gewoon. Feitelijk laten we ons hierin terroriseren door de geldstroom die ermee verbonden is en worden we afgeleid door de relschoppers die als toeschouwers betrokken zijn. Echter deze rellen zijn niet de grootste misdaad. Het is hoe de voetbalpolitiek is opgezet – en niet alleen de voetbalpolitiek maar politiek in het algemeen – waarin verandering dient te komen om deze misdaden te stoppen en de geldstroom te richten op ondersteuning van het leven dat in iedereen en overal aanwezig is.

Waar identificeer jij je mee? Het is een vraag om over na te denken. We identificeren ons allen dagelijks met iets of iemand, binnenin of buiten onszelf om onszelf dan wel minder, dan wel meer te voelen dan wie we fysiek werkelijk zijn op dat moment. En juist door deze ervaringen van meer en minder in en als de geest, ontkrachten we onszelf in en als wezenlijkheid, in en als ons fysiek.

Om dit te kunnen begrijpen van onszelf is het nodig dat we begrijpen hoe we als mens in elkaar zitten, hoe we gebouwd zijn, welke systemen hierin aanwezig zijn en wat onze eigen verantwoordelijkheid is hierin. Dit zijn zaken waar we tot nog toe geen duidelijkheid over hebben en hierin is het dus nodig deze wel te vinden.

Wat zijn gevoelens, wat zijn emoties, wat zijn gedachten, wat is de samenhang hiertussen en welke invloed hebben deze factoren eigenlijk op onszelf en ons fysieke lichaam? Dat zijn wezenlijke vragen die we onszelf kunnen stellen. Hetgeen we denken, voelen, ervaren, is dat wie we werkelijk zijn? Of zijn dit allerlei identiteiten die we onszelf hebben aangeleerd en aangemeten, waarmee we in conflict komen binnenin onszelf en die we vervolgens uitleven? En wat is de samenhang tussen deze persoonlijke identiteiten waarmee we in conflict komen en de wereld als maatschappij met alle conflicten en oorlogen als hoe die momenteel bestaat? Wezenlijke vragen.

Zoek jij wezenlijke antwoorden? Die zijn te vinden, met name in jezelf, met behulp van de juiste instrumenten om jezelf en de wereld om je heen te onderzoeken, aangevuld met informatie hoe we als mens zijn opgebouwd en hoe dit zo gekomen is.

Desteni I Process en Desteni I Process Lite praktische online cursus

Google HangoutsDesteni I Process Lite Nederlands (basisbegrippen)

De Geschiedenis van de Mensheid Nederlands

History of Mankind  – playlist Engels

Eqafe Store Freegratis interviews ter zelfstudie

animaatjes-voetbal-23031———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 637 – Je moet maar weg

go away

Als er een situatie ontstaat waarin ik geen oplossing zie en in paniek raak, is mijn ‘oplossing’ dat het me beter lijkt dat ik of die ander – afhankelijk van de situatie – maar weg moet. Ik houd het globaal in dit blog, als ik meer gewandeld heb in de situatie waarin dit nu opkomt kan ik er specifieker over schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat een ander of ik beter weg kan gaan als het moeilijk word en ik geen oplossing zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet capabel ben om een oplossing voor de situatie te vinden en leven, behalve door het ‘op te lossen’ door maar weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen en emotioneel te maken door mijzelf of een ander (dit kan een dier zijn of een mens of een plant, afhankelijk waarvoor ik geen oplossing weet om het in leven te houden) weg te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in paniek te raken als ik iets waarneem als dat een ander zichzelf niet in leven houdt en mijn ondersteuning nodig heeft als een richting geven van de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘er maar vanaf te willen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en ervaren alsof ik er vanaf ben als ik het iets of iemand waarvoor ik geen oplossing weet, wegstuur en/of zelf wegga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik de oplossing niet kan betalen en dus wil ik niet in de oplossing zien, vanuit een angst dat ik het toch niet kan betalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van oplossingen vanuit een ervaring van angst voor een tekort aan geld en dus, zie ik problemen die ik ‘uit de weg moet ruimen’ zodat ik geen geld tekort kom als het eventueel komt tot een probleem die een oplossing vraagt die geld nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst voor geldtekort in de toekomst, iets of iemand uit de weg te gaan en/of weg te gaan en/of iets of iemand weg te willen hebben, vanuit een gedachte dat ik anders niets voor mezelf overhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te weinig voor mezelf over te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel als emotie te creëren en ervaren in mezelf door vanuit angst voor geldtekort, iets uit de weg te gaan.

Ik realiseer me dat er situaties zijn waarin het inderdaad het beste is om iets ‘uit de weg te gaan’ – permanent of tijdelijk – en dat er situaties zijn die kunnen blijven waarin ik een oplossing kan vinden en ondersteuning kan vragen hierbij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om praktische ondersteuning te vragen aan een ander als mogelijke oplossing, in en als een angst dat ik de ander teveel belast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren een ander teveel te belasten waarin ik deze ervaring als excuus gebruik om niet voorbij mijn comfortzone te bewegen en een ander om ondersteuning te vragen en hierin samen te werken en me hierin ongemakkelijk te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (te neigen om) een ander weg te sturen/zelf weg te gaan, in plaats van me voorbij mijn eigen comfortzone te bewegen en me ongemakkelijk te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaringen (van ongemak) te stellen boven het vinden van een eventuele praktische oplossing met ondersteuning van anderen die het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergeten dat als iets het beste is voor iedereen, dit ook werkelijk het beste is voor iedereen en dat ervaringen van ongemak bij mezelf en/of een ander, hier geen leidraad in zijn, behalve zelfs dat dit juist is waar we moeten wezen om werkelijk tot iets constructiefs te komen met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ‘schulden’ te willen maken bij een ander terwijl hetgeen ik wil vragen iets is wat ik zelf geen probleem zou vinden om te doen voor een ander.

Ik realiseer me dat het een punt is om in realiteit doorheen te bewegen en zo te integreren in en als mijn fysiek in samenwerking met anderen waardoor het praktische leven voor mijzelf eenvoudiger en plezieriger kan worden en ik realiseer me dat dit ook voor een ander een plezier kan zijn aangezien een ander misschien ook graag iets doet ter ondersteuning en samenwerkt en zo niet, dan hoor ik het wel.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik zie dat ik het nodig heb als wat het beste is om ondersteuning te vragen in een praktische handeling, te stoppen, te ademen doorheen mijn ervaring van ongemak en te zien of hetgeen ik wil vragen, iets is wat ik zelf geen probleem zou vinden om te doen voor een ander, mezelf te vergeven voor energetische ervaringen die opkomen en van hieruit, de ander te benaderen en de vraag te stellen en het antwoord te ontvangen, waarin ik er vanuit ga dat als een ander niet in staat of ter wille is om te doen wat ik vraag, ik dit wel hoor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor een ander te gaan denken in wat die wel of niet wil of kan doen, in plaats van in mezelf te zien wat ik wil en kan vragen en waarom en als dit praktisch nodig is voor mezelf, te vragen wat ik nodig heb als ondersteuning van een ander wat bijvoorbeeld een simpele handeling kan zijn als een plant water geven of een dier te eten geven.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat praktisch het beste is en me dit te blijven herinneren, de ervaringen van ongemak te vergeven in en als mezelf, in reactie op gedachten in mezelf, vanuit een verleden en doorgegeven patronen en/of in reactie op wat ik denk te zien in een ander, te zien of ik een ander hierin eventueel kan ondersteunen of dat ik me simpel bezig houd met mijn eigen ervaringen en de ander de ruimte geef en laat bewegen door zijn/haar ervaringen heen en van hieruit te komen tot een eenvoudige, constructieve oplossing en als een weggaan het beste is voor alles en iedereen dan zal dit naar voren komen zonder verdere emotionele aanhechtingen.

citaat-220-oplossingDesteni I Process

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 636 – Hoe schrijf ik mijn zelfcorrigerende uitspraak?

schrijven pen

Ik zag in het mind-construct waar ik mee bezig ben – dit als onderdeel van de DIP Pro lessen van het Desteni I Process dat gecreëerd is ter ondersteuning van de mens in het bevrijden van de geestbewustzijnsstructuren binnenin onszelf. Hierin zag ik in de zelfcorrigerende uitspraak die ik had geschreven hoe ik in eerste instantie een commitment of verbintenis schreef waarin ik stelde mezelf ‘iets niet meer toe te staan’. Ik las het geheel na en was hier niet helemaal tevreden over, het liep niet soepel, ik kon er niet echt ‘in staan’. Ik herschreef het waarin ik stond in hetgeen wat ik wel wilde en kon toestaan, wat ik wilde leven. En die was veel duidelijker voor mezelf. Omdat ik hierin mezelf aangeef wat ik kan/wil leven als wat het beste is, in plaats van wat ik niet wil/kan leven.

Als ik opschrijf wat ik niet wil leven, dat kan, echter hierin is nog niet duidelijk voor mezelf wat ik dan wel wil/kan leven en dus heb ik nog geen leidraad voor mezelf geschreven. Daarbij staat hetgeen dat ik niet langer wil toestaan vaak al genoemd in de eerste zin als ‘flag-point’ voor mezelf, als aandachtspunt van welk patroon ik stop in mezelf en mezelf niet langer toesta dit te leven.

Voor degenen die de woorden zoals ‘flag-point’ en ‘commitment’ of ‘zelfcorrigerende uitspraak’ niet kennen, hiervoor verwijs ik naar de gratis DIP Lite cursus die online aanwezig is. Hierin wordt zeer duidelijk en stap voor stap aangereikt hoe we onszelf kunnen bevrijden van patronen die we hebben toegestaan en aanvaard hebben in ons leven, die niet het beste zijn voor ons ‘werkelijke’ zelf en die niet het beste zijn voor al het leven om ons heen. Patronen waarvan we weten dat we het ‘eigenlijk anders zouden willen’ maar die we toch, ondanks allerlei ‘goede intenties’, blijven herhalen, als een programma, als automatisme, simpel omdat we dit zo geleerd hebben en omdat we het al zolang hebben toegepast en het ‘automatisch’ is geworden.

Het woord zegt het al, automatisme, dit klinkt als een automaat, als een systeem en niet als leven.

De zelfcorrigerende uitspraken zijn uitspraken die onszelf ondersteunen als leidraad om te leven wat het beste is, voor onszelf in en als ‘leven’ en hierin, voor en als ‘al het leven’. Hiervoor is het eerst nodig dat we hetgeen we niet meer willen aanvaarden en toestaan maar wel heel lang gedaan hebben, dat we dit onszelf vergeven en dat we begrijpen hoe we onszelf de beperkende ‘automatismen’ hebben ‘eigen gemaakt’.

Waarom is dit nodig? Omdat het een beperking inhoudt en omdat het niet alles en iedereen in overweging neemt, het is niet het beste voor alles en iedereen (inclusief onszelf) maar het is bijvoorbeeld alleen het beste voor ‘mij’ en dus besta ik hierin in eigenbelang en hierbij, is dit niet blijvend en voortdurend het beste voor mezelf als leven. Het is in feite een illusie. Ik besta hierin in eigenbelang, in en als een illusie, in en als een idee dat ik afgescheiden ben van alle anderen, van al het leven om mij heen en dat ik bijvoorbeeld ‘anders ben’ of ‘meer verdien’.

Als ik hier werkelijk inzie, kom ik zelf tot de conclusie dat dit niet blijvend is. Ik kan niet op een eiland blijven bestaan. Ik heb alleen nooit een andere manier geleerd om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zet ik datgene wat ik geleerd heb, automatisch voort, ter overleving van wie ik denk dat ik ben.

Heb je ook weleens het idee, of het gevoel, dat er iets niet klopt? Dat de wereld in een omgekeerde versie bestaat van wat het eigenlijk zou moeten wezen, als een plek waarin we wezenlijk kunnen bestaan, iedereen, al het leven?

De cursus biedt een praktische leidraad waarin je jezelf zult leren toepassen in en als wezenlijkheid.

Terug naar de zelfcorrigerende uitspraak. Ik heb dus gezien dat het schrijven van een verbintenis als een leidraad voor wat ik wil leven, effectief is en dat ik hetgeen dat ik niet wil leven, als aandachtspunt gebruik om mezelf te stoppen in dit patroon en om mezelf de leidraad te herinneren die ik wel wil leven. En zo wordt het ook een stuk leuker om toe te passen. Want hoe leuk is het om constant te focussen op wat ik niet wil, op wat niet het beste is in plaats van te herschrijven voor mezelf wat ik wel wil leven als wat het beste is. Zo ondersteun ik mezelf om door te bewegen, door alle weerstanden en aangeleerde structuren van wat ik niet meer wil leven, heen.

Echter dit gaat niet zonder de toepassing van de zelfvergeving van de oude, beperkende, aangeleerde structuren in en als de geest, van de automatismen die ik mezelf heb eigen gemaakt. Dus, het zijn geen positieve affirmaties zoals sommigen nu misschien denken. De positieve en negatieve ‘affirmaties’ of bevestigingen, die stop ik juist beiden met behulp van de zelfvergevingen, aangezien positieve en negatieve affirmaties beiden automatische reacties inhouden waarin ik mezelf beperk. Ik beperk mezelf hier in ervaringen in en als de geest, van positief naar negatief en weer via neutraal naar positief en zo blijf ik bezig met een polariteit binnenin mij, zonder werkelijk te zien wie ik ben in wezen en wat het beste is.

Dus, het is niet mogelijk om één toepassing (die ons het meeste ‘aanstaat’) uit de context te halen en hiermee te proberen om onszelf te veranderen. Het is een stap voor stap toepassing, eenvoudig, echter alle stappen zijn nodig, er is geen korte binnendoor weg mogelijk. Het wordt echter wel eenvoudiger des te meer mensen dit gaan toepassen en het wordt er zeker plezieriger door. Zo kan er namelijk een samenwerking ontstaan waarin we onszelf en elkaar leren begrijpen en ondersteunen in dit proces in plaats van onszelf en elkaar te veroordelen en tegen te werken.

Tijdens het schrijven zullen we langzaam zien, realiseren en begrijpen dat en hoe we in eerste instantie onszelf het meeste in de weg zitten. Het is iets wat ik mezelf geef iedere dag opnieuw, om mezelf te leren kennen, te leren begrijpen, te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een wezen waarmee ikzelf tevreden ben. En als ik mezelf of iets of iemand anders schaadt, ben ik niet ‘in vrede’ en ben ik dus niet tevreden.

schrijvenSchrijf jezelf naar Vrijheid

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 635 – Ik zou wel een kok willen

koken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring te hebben de hele dag met eten bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het koken zoveel werk te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet koken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel te willen eten maar niet te willen koken/bereiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel drie keer per dag een warme maaltijd te kunnen eten maar dit niet qua koken voor elkaar te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zorgen voor eten als een dagtaak te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb werk en warm eten maar lastig te kunnen combineren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms niet te begrijpen hoe anderen zoveel taken combineren als er bijvoorbeeld voor een heel gezin moet worden gekookt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en zorgen voor eten op de achtergrond te schuiven en minder belangrijk te maken dan andere bezigheden en hierin, als ik ‘moet’ koken, de ervaring te hebben dat ik hier niet teveel tijd mee kwijt mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boodschappen doen zoveel tijd in te vinden nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vaak enorme ‘moeheid’ te ervaren om boodschappen te moeten gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het woord ‘moeten’ te ervaren in relatie tot eten, koken en boodschappen doen en tegelijkertijd wel van eten te houden en me ook fysiek goed te voelen als ik kook en aan het koken ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds iets te willen eten ‘waar ik zin in heb’ en anders niet te willen eten.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte dat koken teveel tijd inneemt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat koken inderdaad tijd inneemt en dat ik hier de tijd voor kan inplannen.

Ik stel mezelf ten doel een tijdschema te gaan maken waarin ik maaltijden bereiden en opeten in plan en ik stel mezelf ten doel om tijdens het koken een interview te luisteren waardoor ik zelfs gemakkelijker de taken uitvoer en goed kan luisteren als ik bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in de ochtend ertoe te moeten zetten om eten te bereiden voor mezelf en hier tegenop te zien.

Als en wanneer ik er in de ochtend tegenop zie om eten te bereiden voor mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik eigenlijk geen idee heb waar dit mee te maken heeft en ik stel mezelf ten doel op het moment in de ochtend, het eten bereiden op te pakken zoals ik altijd doe en tevens te ademen in de ervaringen die opkomen en hier meer gewaar te zijn van wat er gebeurt in mij en van hieruit mezelf te vergeven en de vergevingen uit te spreken terwijl ik de bezigheden uitvoer.

Ik stel mezelf ten doel de tijd die ik bezig ben met koken, tevens meer te gebruiken voor het hardop uitspreken van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik geobsedeerd met mezelf bezig ben zonder daadwerkelijk iets toe te voegen in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets toe moet voegen in de wereld en mezelf hiermee in de weg te zitten met gedachten en ervaringen, in plaats van te stoppen met deelname in en als de geest in gedachten en ervaringen als ‘structuren van de wereld waaraan ik denk te moeten toevoegen’ en van hieruit effectief mezelf voort te bewegen in en als de adem in de fysieke bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en eten maar een egocentrische bezigheid te vinden waar we niet teveel tijd in moeten stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het onderwerp van koken, eten en boodschappen doen een ‘minder belangrijk’ onderwerp te vinden om over te schrijven in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ieder onderwerp er één is om in te zien en dat juist de onderwerpen die we als ‘onbelangrijk’ waarnemen, onderwerpen kunnen zijn waar we veel in participeren en onszelf in limiteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en huishouden aan ‘huisvrouw en moeder’ te koppelen en hier op neer te kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in conflict te zijn met mezelf als ik kook en huishouden doe en hier in een ervaring van ‘het duurt te lang, het neemt teveel tijd in’ aanwezig te zijn binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van ‘moeder en huisvrouw’ en hierin me af te scheiden van de taken van moeder en huisvrouw in en als een ervaring van minderwaardigheid, terwijl het juist tot de basisvaardigheden behoort die een ieder dient uit te voeren om zichzelf hier in fysiek welzijn te behouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel tijd kwijt te zijn met het conflict in mezelf in en als de geest in gedachten en ervaringen, vaag op de achtergrond aanwezig ten aanzien van huishoudelijke taken en koken waardoor ik me fysiek minder effectief beweeg en vervolgens de ineffectiviteit te projecteren op de fysieke bezigheden zoals huishoudelijke taken en koken.

Ik vermoed dat ik hier een programmering heb overgenomen van man naar vrouw, van vader naar moeder waarin ik automatisch deelneem zonder dit werkelijk te onderzoeken in mezelf en te stoppen en vergeven.

Ik stel mezelf ten doel het energetisch mannelijke en en energetisch vrouwelijke aspect te verwijderen van koken en huishoudelijke taken en gewaar te zijn en/of worden van wat er in me opkomt als ga koken, boodschappen doen of andere huishoudelijke taken oppak.

pan————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 634 – De manifestatie van fysieke uitputting nader onderzocht

uitputting

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me uitgeput te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten in en als een controle, in en als de geest door te proberen alles vanuit de geest te controleren en sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke lichaam uit te putten en niet voldoende fysieke energie over te houden voor een optimaal functioneren van de spijsvertering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van de hele tijd te moeten eten en voor eten te zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door controle in en als de geest, de spijsvertering te bemoeilijken en zo de trek in en mogelijkheid tot eten te beperken waardoor ik aan de onderkant van een gewicht hang dat oncomfortabel is voor mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de oncomfortabele toestand in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van mezelf in een toestand van verkramping en controle en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in de vorm van walging in/als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’ en mezelf af te leiden in en als de geest, in plaats van de ervaringen waartegen ik me verzet binnenin mij, toe te laten en te ervaren en van hieruit te vergeven in en als mezelf en zo de afscheiding in en als deze ervaringen, te stoppen binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant te denken dat ik het helemaal fout doe en mezelf non-stop te veroordelen voor wat ik doe, waarin ik tegelijkertijd zie dat ik hier mezelf saboteer en dus doorzet om me niet langer te laten leiden/lijden door deze zelfsabotage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik er niks aan kan doen en dat het buiten mij om gaat zonder dat ik exact weet wat ‘het’ en ‘er’ inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te geraken dat ik niet exact begrijp wat ‘het’ en ‘er’ inhoudt waardoor ik niet weet wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat hetgeen waarin ik mezelf heb laten verzwakken, een gebied is waar ik weg moet blijven in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit gebied juist het gebied van transformatie inhoudt als waar ik mijn grootste kracht in potentieel, tot mijn grootste zwakte heb laten verworden/verwoorden en dus waar de mogelijkheid aanwezig is om deze zwakte te transcenderen tot het werkelijk leven van het potentieel dat hierin schuilt als het leven en staan in en als mijn ‘grootste’ kracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten misleiden door gedachten als interpretaties in en als een herinnering van hoe ik het altijd geleefd heb als zwakte en zo, mezelf te verzwakken en deze verzwakking voort te zetten tot in uitputting (en zo zouden we kunnen stellen, ‘tot de dood erop volgt’).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen om mezelf in te houden, als automatisch reactiepatroon om te voorkomen dat ik in deze toestand van zelfsabotage kom en hierin mijn ontlasting in te houden als fysieke expressie van loslaten van het afval, zoals zelfvergeving als loslaten het loslaten is van het geestelijke afval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysiek gemanifesteerde ervaring van uitputting als teken als signaal te zien van ‘ho stop, ga niet verder’ waarin ik ondertussen geleerd heb dat dit een fysiek gemanifesteerd patroon is van uitputting door controlemechanismen in en als de geest om mezelf te behoeden om werkelijk in en als mijn potentieel op te staan in wie ik ben en dat ik juist hier dien door te zetten, verder te zien in hoe en waar ik mezelf saboteer en inhoudt/tegenhoudt om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk klein en verzwakt te houden door middel van enkele gedachten en hierin te geloven en zo de boodschap van deze gedachten automatisch te volgen in en als mezelf en zo, in en als de wereld neer te zetten door het fysiek te leven iedere dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verzwakking in de wereld te zetten door mijn eigen beperkingen in en als gedachten als verzwakking, fysiek te manifesteren en te leven in en als een manifestatie van uitputting, waarin ik feitelijk toegeef aan de controle in en als gedachten, in en als mezelf, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toe te geven aan de controlerende gedachten in en als de geest en hier niet verder te durven bewegen in en als een ervaring dat ik ‘het fout doe’ en/of dat ik iets doe ‘wat echt niet door de beugel kan’.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring dat ik iets fout doe en/of dat ik iets wil doen dat echt niet door de beugel kan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de ervaring van als ik werkelijk iets wil doen dat niet het beste is, heel anders is namelijk het energetische, hypergevoel waarvan het lijkt dat ik dit ‘juist moet doen’ en dat de ervaring van wat ik juist het beste wel kan doen, een ‘low’-manifestatie en zelfs fysieke uitputting geeft in en als mezelf, als zogenaamd signaal van mezelf in en als de geest, fysiek gemanifesteerd als ‘don’t go there, stop here’ en dat dit dus een ‘verkeerd-om’ ervaring geeft als sabotage-mechanisme om mezelf weg te houden van datgene leven dat het beste is voor mezelf als leven als anderen als leven.

Ik stel mezelf ten doel door te zetten tot in zelfbegrip  als en wanneer ik een ‘low-ervaring’ en fysieke uitputting ervaar met behulp van het schrijven en spreken van zelfvergevingen en hierin tijd te nemen en te zorgen dat ik fysiek niet instort maar langzaam voortbeweeg, voorbij de patronen van zelfsabotage.

Ik stel mezelf ten doel mijn lichaam te ondersteunen in deze ‘zware’ periode met behulp van de nodige celzouten ter versterking en eventueel andere supplementen, waarin ik me realiseer dat ik de fysiek gemanifesteerde ervaring van uitputting opnieuw zal manifesteren en dus tegen zal komen om dit werkelijk in te zien, vergeven en corrigeren in en als mezelf en/om hier zo stap voor stap doorheen te bewegen en dat het hierbij nodig is om mijn lichaam te ondersteunen zodat mijn lichaam zoveel als mogelijk ter ondersteuning kan staan van mijzelf in dit proces, in de realisatie dat dit stap voor stap dient te gebeuren aangezien ik het fysieke opbouwproces niet sneller kan laten verlopen dan dat ikzelf de saboterende geestbewustzijnsstructuren verwijder/vergeef en corrigeer in en als mezelf en dat dit hand in hand gaat met elkaar.

Ik stel mezelf ten doel meer ritme en structuur te brengen in mijn eetgewoonten door de dag heen ter ondersteuning van mijn fysiek en van mijzelf in het loslaten van ‘steeds bezig zijn’ met eten en wat te eten en wanneer te eten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met luisteren naar de controlerende gedachten in en als de geest zodra ik bemerk dat ik vanuit de geest dingen probeer te begrijpen en zo juist vastzet en zo mezelf vastzet in en als mijn fysiek en in plaats hiervan, te stoppen met deelname in ‘gedachten over’ een situatie en juist in en als de situatie ‘deel te nemen’ en hier in het fysieke moment te zien wat het beste om te doen zowel voor mezelf als voor eventuele betrokkenen, in en als leven, in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het rustig aan te doen en de tijd te nemen voor dit proces waarin mijn lichaam zo nauw betrokken is aangezien ik de geestbewustzijnsstructuren fysiek gemanifesteerd heb als ‘fysieke klachten’ en dus, houdt het doorwandelen hiervan in dat ik door de fysieke klachten heen wandel en dat dit is wat ik doe als wat het beste is voor mezelf als leven en dus, voor al het leven in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te (leren) ‘putten uit mezelf’ in en als zelfexpressie, in en als het moment, in en als het fysiek en hierin mezelf te vertrouwen en ondersteunen in en als de adem, in plaats van mezelf fysiek uit te putten door deelname in en als de geest in gedachten, gevoelens en emoties als vorm van controle.

(…) “Levende woorden als een met jou: Ik ben woorden. Ik ben woord. Ik ben leven. Ik ben een. Ik ben gelijk. Ik ben expressie. Dit statement: Ik ben – is geen statement – het is een expressie van wie je bent die je vanbinnen leeft en als eenheid en gelijkheid als leven in elk moment van je adem. Dit is een proces – niet een instant ‘worden’…(…) ”

Uit: Swami Muktananda – In den beginne was het woord en het woord was God en het woord was met God

bemesting00Desteni I Process

Deelname in Realiteit is Nooit een Observatie

Disclaimer: deze informatie betreft mijn bevindingen in zelfonderzoek met mijn eigen fysiek ter cross-referentie, gecombineerd met onderzoek, bevindingen en mondelinge informatie van anderen en is in geen geval een medisch advies. Bij twijfel of onduidelijkheid over een fysieke toestand raad ik aan een arts of therapeut te benaderen voor diagnose en/of ondersteuning.

The mind-body relationship – Timeline

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive