Dag 715 – Iemands eeuwige liefde winnen

eeuwige-liefde

Ik was op werk waar we muziek draaien op de achtergrond en omdat er maar 1 rustige zender is zet ik deze altijd op – hierin worden grotendeels ballads gedraaid. Dat is dus een goede oefening om fysiek aanwezig te blijven en niet te verdwijnen in de ervaringen die deze muziek kan oproepen en tevens zie ik dat ik hierin kan zien welke muziek, welke tonen en woorden, ervaringen in me activeren.

Er was een liedje met de woorden ‘she found my heart, like only a woman can’. Hierin zag ik een punt waarin ik emotioneel vast blijf houden aan een liefdeservaring zonder exact te begrijpen waar ik nou aan vast houd en dus zonder in staat te zijn om het te vergeven.

Ik zag een egopunt: een man willen redden en hiermee zijn eeuwige liefde winnen.

Punt is: dit heb ik 1x gedaan, ik heb het gegrond toegepast en toen ik eenmaal had gezorgd voor datgene wat hij miste als basis voor stabiliteit, zodra dit ‘binnen’ was, nam ‘de geest’ het over liet de man zelf het afweten, ik werd buitengesloten en als het ware ‘liet hij me vallen’. Wat natuurlijk niet echt kan, een ander ‘laten vallen’ en dus wat er ook snel gebeurde, is dat hij zelf viel en hij viel hard en verloor binnen korte tijd alles wat hij had opgebouwd en ik bleef staan.

Dus ik heb gezien dat het zo niet werkt, hoeveel iemand ook zegt ‘van me te houden’ – het zegt niets over de werkelijke zelftoewijding en commitment. En toch bestaat deze gedachte nog in mij als ‘liefdes-ervaring’ en dit werd zichtbaar voor me door de woorden van dit liedje. Aangezien ik een praktijkvoorbeeld heb geleefd waarin ik zelf heb gezien dat het zo niet werkt en ik toch blijf vasthouden – dan heb ik een punt van eigenbelang gemist hierin en zo ‘mis’ ik (een deel van) mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik vanalles voor een man doe en maar laat zien hoeveel ik kan geven en waartoe ik in staat ben, dat hij die zegt van me te houden, hierdoor ook werkelijk ‘bij me blijft’ en zal veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een man zal veranderen ‘voor een vrouw’ waarvan hij zegt te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ervaring van liefde een man ertoe aanzet om te veranderen, dat dit sterker weegt dan de weerstand en het eigenbelang, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat een ‘houden van’ als ervaring tevens als eigenbelang bestaat als tegenpool van angst en als ‘ophoping’ (van een ‘hopen op’) van allerlei negatieve ervaringen en gedachten gebaseerd op angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf vanuit angst, te geloven dat de liefde sterk genoeg is om de angst te overwinnen zodat ik de ervaring van liefde en ‘te worden bemind’ kan blijven bewaren, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat deze positieve ervaring van liefde bestaat als de andere kant van de medaille van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus vast te willen blijven houden aan angst, gemaskeerd als liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een man niet bij me blijft vanuit zichzelf en dus probeer ik zijn liefde te winnen waarna hij eigenlijk niet meer weg kan zo denk ik, aangezien hij ‘aan me gebonden is’ door alles wat ik voor hem gedaan heb en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo een ruilhandel te maken van een zogenaamde liefdesrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘liefde moet winnen’ en dat ‘liefde eeuwig is’ en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier mezelf vast te zetten voor eeuwig in een rondcirkelende ervaringscyclus in en als de geest.

De woorden in deze ‘lovesong’ maken ook duidelijk hoeveel verantwoordelijkheid we (als mensheid al geheel) hebben afgeschoven en geprojecteerd op de liefde als ervaringstoestand, zonder deze liefde te herdefiniëren als een praktische toepassing die plaatsvindt vanuit een punt van zelfoprechtheid, zelfverantwoordelijkheid en gelijkheid en tevens is hier in mezelf zichtbaar hoeveel impact zo’n ‘geloof’ heeft op mezelf, op mijn vermogen om een situatie met gezond verstand te benaderen en van hieruit, mijzelf richting te geven en mijn leven op te bouwen op een manier die stabiel en zelfzorgzaam is en wederzijds ondersteunend en zo het beste voor mijzelf en anderen.

Maar ook, hoe met zo’n liedje over ‘liefde’ als deze, de verantwoordelijkheid bij de vrouw wordt gelegd en hierin een man zich afhankelijk maakt van haar en zo niet langer verantwoordelijk is voor zichzelf om zichzelf te verbeteren, alsof de man deze eigenschappen niet voor/in zichzelf kan ontwikkelen en alsof een vrouw dit voor een man zou moeten/kunnen zijn. Het is een vreemde afhankelijkheid die we hebben gecreëerd in liefdesrelaties.

De relaties die we nu aan gaan, zullen al deze punten naar voren brengen zodat we hier stuk voor stuk verantwoordelijkheid voor kunnen gaan nemen en zodat ieder, man en vrouw, op en als zichzelf kan leren staan. Waarin we als punt van ondersteuning aanwezig leren zijn. Dit brengt de pijn mee van het onder ogen zien van de cycli die we gecreëerd hebben en het stoppen ervan.

black-woman(…)

“A near death experience is a mental pain where you access the design of the mind – not the real mind, the real mind has no design, it has no perception, it has no experience, it cannot be seen, it does not exist as anything. Because to be something, means to be limited…..come on common sense.

We at Desteni don’t have to do this. We are here therefor we do it. To support so that the amount of suffering and pain, if possible, could be alleviated a little bit but there will be pain, much pain, much suffering for everyone because of the dishonesty, understand;

for every little cycle you have allowed, you will have to walk through it; even if you forgive it will not stop. You will pay for it, meaning you will have to face it again and go through the pain of stopping it. It will not go away. If your life is without pain, you are dishonest. You are creating your life without pain if you are suppressing what is real. You are not considering the pain that takes place in this consistence. Hear me.

There is no infinity. You are not an infinite being – you are infinitely fucked. Realize that.”

Uit: The Design of Infinity


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

Dag 714 – 3. Obsession

This blog is related to record 3: Obsession

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to become become pregnant without considering everything that it entails, what it entails to guide a child and walk with it through the system and thinking and believing that I would walk this when it is here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to play with the possibility to become pregnant and to ‘let it be decided’ through creating situations with a ‘risk’ as possibility to become pregnant instead of making a clear decision within and as myself of how to walk this and take direction and responsibility in this, for and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, through not taking responsibility for myself within my thoughts, feelings and emotions, let a ‘desire’ become an obsession in which I allow myself to ‘follow’ this obsession and bring it into reality through living and following up on my thoughts, feelings and emotions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be aware of me living an obsession.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to see that I live an obsession because I do not want to let go of the desire and because I fear that my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that my desire will not become a reality and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge it if and when my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to direct myself when and as I have to let go of my desire and so, use the desire as a direction of, within and as my life and so, making a living obsession of it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that I make it so much harder for myself to let go of the desire because I have used it as direction in/as my life and so, it feels like not having any direction if and when I am not living/following this desire and so, feeling like ‘I would die’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I would die if and when I let go of my desire, instead of seeing, realizing and understanding that I am not living at all within following my desire but instead, following my mind as thoughts, feelings and emotions that brings me further and further away from who I am, here as breath as a living being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to slowly let myself ‘die’ and loose my capacity of breathing and being here, by following my desire that I build up in thoughts, feelings and emotions and believing them to be real.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to think within and as my mind that I should ‘take this possibility’ that is laying within the years of fertility and if I would not, feel like I would miss out on something and through this, making an obsession of it and not being able anymore to see with common sense what my real possibilities are within the physical stae and situation that I live in.

When and as I see a desire coming up within myself, I stop and breathe. I realize that this desire can entail a possibility, however for this to become real, I have to consider and investigate all dimensions and participants (including myself) that are involved and only from here, see through time what direction does suite best for myself as a physical living being and from her, will suite other phyisical living beings in the best possible way because in essence, we are connected and one as life and one life considering life, will consider all life in essence and if we all learen to do the same, no one will be left behind. I commit myself to slow myself down and look at all the aspects that are involved and take time to do so, to investigate every aspect and participant that I see included within my ‘desire’ and here, forgive myself for emotional and feeling attachements and investigate where these are coming from, what believes I have ‘taken on as real’ in this that I also forgive as a thought existing within me and from here, find a word for myself that I can ‘breathe in’ and follow, redefine and live this as a guideline to live what is best for me, for the aspects involved and for possible other participants, representing ‘life as a whole’.

When and as I see myself participating in a desire that I project in the future, I stop and breathe. I realize that I am think and believe that what I desire and project, should be better than what I live here in the moment within my physical reality where in I actually think and believe that me following thoughts, feelings and emotions is better than me breathing here in my physical body and take on the tasks that are in front of me. I also realize that I ‘fear’ that I will not ever ‘reach’ that what I desire where in I actually judge if and when I would not ever ‘reach’ that what I desire. I commit myself to bring myself back here and to put a hold on me following a desire and forgive the judgements in not ‘reaching’ this, to breathe and pick up what needs to be done today and to create a timeline with that what I would like to create for myself within consideration of my physical situation, condition and abilities and I commit myself to make peace with the facts that are not within my physical reality or even possibilities and to focus on that what I see that I am able to live and create, step by step, day by day, one with me as what I stand for in principle and at the same time, being open for adaptations and changes in direction that may come forward as a best way to move on for myself and others in this life as this physical reality.

ooievaar10

Previous blog: 2. Loosing stability

Next blog: to come


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 713 – De stem van leven

wipwap

Het wordt me in een moment duidelijk hoe we uiteindelijk zullen kunnen staan als de ‘stem van leven’ en dat hierin het persoonlijke er niet meer toe doet. Hiermee bedoel ik dat ik niet tot uitdrukking breng ‘wat ik vind’ maar dat ik een stem geef aan een principe waar ik voor sta die al het leven in overweging neemt, inclusief mijzelf en/als een ander als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het persoonlijk te nemen als ik een principe verwoord en dit met weerstand wordt ontvangen, waarin ik me al bij voorbaat, als ik het inbreng, in een ervaring van verantwoordelijkheid bevind en dan verantwoordelijk voor hoe een ander zich hierin zal voelen waardoor ik me vervolgens onprettig/onzeker zal/zou voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring ‘in het leven te roepen’ door vanuit een ervaring te spreken waarop een reactie komt waarop ik weer reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door vanuit een ervaring te spreken – dus ergens in afgescheidenheid van mezelf – vervolgens een bevestiging te willen of verwachten van degene naar wie ik het heb uitgesproken en me zo afhankelijk te maken van mijn reactie op een reactie (die al dan niet komt) van een ander en me zo, dus afhankelijk van een ander (feitelijk van ‘die ander in/als mijn eigen geest’) te maken in wat ik uitspreek/in expressie breng.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds maar niet te hebben begrepen hoe Bernard niet langer als Bernard bestaat maar in en als Leven en dat ‘Bernard’ een belichaming was voor hem als leven hier op aarde, tot aan dit moment waarin ik zie (voor een moment) hoe het is om te staan in en als de stem van leven – het is een moment, echter vanaf hier kan ik het gebruiken als referentiepunt waar ik heen ga en van waar ik me uiteindelijk zal uitdrukken en zal belichamen.

Hierin in ogenschouw houdend dat het niet gaat om het verwoorden van de kennis en informatie als ‘de stem van leven’ maar om een werkelijke en volledige fysieke expressie.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me zenuwachtig maak over hoe een ander op iets zal reageren en/of over hoe iets te brengen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het ergens persoonlijk maak en dat ik mezelf hierin verminder, waardoor ik ‘de ander’ automatisch (in polariteit) meer maak dan mezelf in en als leven. Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen als de kracht van leven en verantwoordelijkheid te nemen voor die delen van/gedachten over mezelf waarin ik mezelf verminder door de toepassing van zelfvergeving om van hieruit te zien wat, hoe en wanneer ik het beste iets naar voren kan brengen.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me druk maak over hoe een ander gereageerd heeft op iets wat ik heb gezegd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik zelf iets gezegd heb vanuit een afgescheidenheid in mezelf, ook al is het maar een klein aspect van reactie, het is en blijft een dimensie die resoneert in mezelf en van hieruit in mijn woorden. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke ervaring ik heb onderdrukt in mezelf zonder werkelijk te zien wat er meevaart in mijn woorden en ik stel mezelf ten doel mezelf hierin te vergeven en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit aspect, om van hieruit eenduidig te spreken.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me ‘verantwoordelijk voel’ voor hoe een ander zich ervaart en/of reageert, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik iets breng en/of gebracht heb waarin ik niet volledig verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf waardoor ik eventueel reacties activeer waarvoor ik me verantwoordelijk voel. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken voor welk aspect van afgescheidenheid ik nog geen verantwoordelijkheid heb genomen in mezelf en vervolgens mezelf te vergeven hierin en zo, verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit punt en zo vervolgens, de verantwoordelijkheid voor eventuele reacties van een ander, bij die ander te kunnen laten.

trompetklimmerTrompetklimmer

***

Waar Zelfoprechtheid beging – Bernard Poolman (vertaling)

Proces van Kwantificeren – Spreek Zelfvergeving LUIDOP (vertaling)

the eye of the needle


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

 

Dag 712 – 2. Loosing stability

This blog is related to record 2. Loosing stability

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are partly written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to loose my stability in behalf of fertility as how I am interpreting and living this and within this, loose myself so to speak within thoughts and emotions and compromise myself in activities as a way of trying to ‘live’ the thoughts and ‘test it out’ and so trying to come into calmness again.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I miss out on something if I do not follow my mind and thoughts within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I should follow my thoughts and live it out so that I will not have missed anything, instead of seeing, realising and understanding that I miss myself within blindly believing and following thoughts and ideas that come up within me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know another way of keeping myself stable than through living it out and through in physicakl reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to live in comparison with others who are creating a family and within this comparison, loosing myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel/have felt so lost and unhappy within this comparison where I could not live up towards that what I compared myself with.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to live up towards an idea of my myself in/as my own mind an if I will not be able to ‘reach’ this, feeling like I fail.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to loose myself as life completely within an attempt of reaching a goal of giving life to another as in giving birth to a child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that giving live/birth to child, will make me stand up within and as myself, instead of standing up within myself and taking responsibility for my own thoughts, feelings and emotions in every situation that I am in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within this, actually ‘wait’ with standing up until a situation will force me to do so as I expect in a situation as giving birth to a child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become blanko and tired while writing these self-forgiveness and start thinking ‘on the background’ that it is unclear and of no use.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to walk the same as the group of friends is doing because they partly walk what I want and at the same time, not want this completely and so, creating a polarity within this and around it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be comfortable with myself and find some ‘sense’ within my own life and living when I am alone and within nature and as soon as I start interact with ‘friends’ who are within a relationship and getting children, start comparing myself and loosing who I am within and coming home unhappy and dead-tired.

When and as I see myself participating in comparison while being in interaction with others, I stop and breathe. I realize that it does not make sense to compare myself to another and that I do not see a whole picture of what another is actually going through as every one has challenges to walk that are ‘of weight’ for each one. I commit myself to see the trigger-point as a thought within myself that activated the comparison and to stop and forgive this thought/judgement/fear to take of it’s grip of myself. I commit myself to focus on that what I walk within my life and to stop focussing on that what I not walk.

When and as I feel like I miss out on something, I stop and breathe. I realize that within my mind, I think and believe that I should have something or, I realize that I am actually able to do something or stand up for something that I am not yet doing or haven’t done and so, I commit myself to investigate the source of the experience of missing out on something, to forgive ideas and experiences and to look for that what I would like to live and bring into expression.

When and as see myself trying to live up on something that I think I should be able to, I stop and breathe. I realize that here again, I think and believe that I should be able to do something or, that I am not yet doing something (or did not have done something) that I am actually able and willing to bring into expression and so, I commit myself to bring myself into expression within small steps, slowly and day by day without forcing myself with thoughts and ideas about myself in what I should be able to in/as my own mind but more from a starting-point of practical investication of the possibilities within my physical reality and within the physical abilities of myself and so, work with what is here.

Ooievaar23

Previous blog: 1. Introduction

Next blog: to come

————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 711 – 1. Introduction

This blog is related to record 1. Introduction

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience it as ‘too intimate’ to speak about the process that I have walked with regards to the years of fertility.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe ‘one does not talk about these things’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge the process that I have walked as a waste of time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience shame about compromising myself in the process that I have walked with regards to the years of fertility.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience fear of being nailed to the pillory when and as I openly speak about the process that I have walked with regards to the years of fertility.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to find it ridiculous to talk about and think ‘why should I share this, it doesn’t matter so much’, while at the same time I see that it does matter, that for me it is a way of support to open up and walk through the details and points to take responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that what I share is so ‘child-like’ and that there are more important things to share and that ‘others are sharing more interesting processes’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to share because I notice within myself that there are some energies related in and as the mind and I don’t want to share from the mind in and as energy, I want to share as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to still feel some emotion coming up at the end when I listen to myself speaking that it is not really possible anymore to bear a healthy child (because the period of fertility is at it’s ending) where in I do not even would define it as ‘sadness’ but more as a ‘loss’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience regret for not having been able to full-term a pregnancy and give birth to a child – for not having the tools for self-support and being able to effectively support myself while I was in the years of fertility.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that what I have walked is not good enough.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I could have done better.

When and as I see myself participating in a thought as belief of something being ridiculous or not important to share, I stop and breathe. I realize that I am participating in a sabotage pattern within myself that I better not participate in as this is preventing me from sharing anything from and as myself. I realize that within the small, there is an opportunity to transcent because, we start creating ourselves and our lives from the small. I realize that I cannot directly share from myself as a being, as first I need to walk through the mind and take responsibility for the energies coming from thoughts, feelings and emotions within me and so, while walking and sharing, I will slowly see myself coming through as me as directing this process. I commit myself to walk through all the records and apply self-forgiveness on the energies coming up and coming through and from here, use it as self-support to stop the related separation within and as myself and coming more towards and into expression as myself.

When and as I see myself going into a thinking of it not being good enough what I have walked, I stop and breathe. I realize that everything that I walk is ‘good enough’ as it is how it is and that it is not so much the outcome that determines who I am but what matters, is who I am within and how I take responsibility for myself in it within the small aspects. I commit myself to walk with what is here within and as myself and take responsibility for who I am within what I walk, from the small to the big.

When and as I notice an experience of something being ‘too intimate to share’ within me, I stop and breathe. I realize that we are not used to openly share about what is really going on within ourselves and I realize as well that what I share in relation to the years of fertility and the process that I have walked, is something that many women can to some degree relate to and as well for men, it can be supportive to better understand what the women may go through and so, it is a very common thing to speak about that may be of support as well for others who are also experiencing it as ‘too intimate’ to share or speak about.

When and as I experience a regret of not having been able to effectively support myself while being in my fertile years, I stop and breathe. I realize that this is the reality of what we as humanity have accepted and allowed on earth and within and as ourselves to exist and create and so, I as well walk through less fortunate situations and experiences that are and were not optimum and that this is for myself to take responsibility for as a point to take on, for myself as well as for life as a whole and that it is about me standing within principle, no matter what happens. I commit myself to take responsibility for the parts in me and my life that were not so fortunate, to forgive myself and make peace with it and see how to put myself as point of support in this for myself and others and I commit myself to investigate how the experience of ‘loss’ is related to not being able to bear a healthy child anymore with regards to being at the end of the years of fertility and to take responsibility for it within this serie of blogs.

I commit myself to keep practising and sharing about the simple, daily points that we are all facing within ourselves during our lives, maybe in different ways but in essence the same.

Ooievaar 1 (4)

Next blog: Dag 712 – 2. Loosing stability


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 710 – Reflection on the years of fertility

I have made a serie om soundcloud where in I describe what I have walked with regards to the period of my (physical/biological) fertility. It did become 29 tracks, all with a length around five minutes. It is really a serie as they go from one to another and sometimes referring to each other. I have created a playlist where the records are placed in a row and following up on each other. The tracks are numbered and easy to listen one by one but to place it in context, one need to listen to the whole serie.

For each track, I will write a blog where in I place the self-forgiveness on the points that I describe in the record and so, walking through time and taking responsibility for that what I may not yet have brought back to self. So the tracks will pass by again, one by one.

The motivation to create this serie is for myself to walk through and take responsibility for what I have accepted and allowed within myself and in my actions and for the emotional and feeling attachements (if not already done). While doing so, I will place it within myself as a period of learning and understanding.

Another motivation is the sharing, because during that time, I would have appreciated to hear about such journeys, as support for myself. So that it may be of support for at least one other person who is experiencing a more troubling time during the years of fertility and/or while reflecting back on it; but also for everyone to expand in awareness and consideration of what is involved within our ‘hormonal system’ that seems so natural.

It is a personal sharing with the (main) aspects described as they are, where in I explain my point of motivation during that time, together with my view and perspective on it now. It may be a bit slow or messy sometimes where I search for words and ways to describe what I have walked and what I see within me, especially in the beginning tracks as I just started here with making records and English is not my mother language. However, when listening to the serie, the essence should come through.

Enjoy and thanks for listening!

Reflection on the years of fertility (playlist on soundcloud)

Next blog: 1. Introduction

Ooievaar36

Two related interviews:

I Died when I Couldn’t Have the Child I Dreamt of – Life Review

I Died when I Couldn’t Have the Child I Dreamt of (Part 2) – Life Review

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 709 – Wat sta ik toe in lichamelijk ongemak?

system green

Vervolg op Dag 707 en Dag 708

Zelfvergevingen op wat ik toesta en accepteer tijdens het ervaren van (specifiek) lichamelijk ongemak:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om, zodra ik me fysiek ongemakkelijk ervaar, zo geconsumeerd te worden door de ervaring binnenin mezelf, gekoppeld aan het fysieke ongemak waardoor ik enorme weerstand ervaar om iets praktisch uit mijn handen te krijgen en waarbij vrijwel iedere praktische/lichamelijke beweging, me herinnert aan het fysieke ongemak aangezien ik die bij iedere beweging ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ongemak blijkbaar zo te hebben onderdrukt waardoor ik het niet zie of ervaar in mezelf totdat mijn lichaam het aangeeft en naar voren brengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van de ervaring en gedachte dat ik dit gecreëerd heb en te blijven hangen in de ervaring van walging en gedachten van zelfoordeel (backchat, zelfpraat) en zo de angst in mezelf te bevestigen en vergroten door erin te blijven ronddraaien zonder te zien wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als ‘gewoon niet te willen’ en maar niet door deze ervaring heen te komen maar keer op keer, hierop te botsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel oneerlijkheid te ervaren dat ik steeds opnieuw met dit lichamelijke ongemak wordt geconfronteerd binnenin mezelf zonder dat ik direct een oplossing zie, waarin ik druk blijf met de ervaring van oneerlijkheid en deze zo bevestig en vergroot in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijke ongemak NU weg te willen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het lichamelijk ongemak er nooit was geweest en nooit zou zijn, ook al weet ik dat het iets aangeeft over mezelf in wat ik heb toegestaan en doorgezet als voorprogrammering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een beter en ander leven zou hebben als ik dit lichamelijk ongemak (dus deze specifieke voorprogrammering) niet herhaaldelijk zou ervaren, als het er niet was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik niet weet wat ik dan gecreëerd zou hebben en hoe dat eruit zou hebben gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak weg te willen hebben en te willen dat het er nooit was geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op het lichamelijk ongemak en het lichamelijk ongemak de schuld te geven van hoe ik mij ervaar en hoe mijn leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak groter dan mijzelf te maken en los van mij te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak uit me te willen trekken, los te willen krabben, weg te willen duwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de hel te ervaren tijdens het lichamelijk ongemak, de hel van mijn eigen creatie zonder te zien, realiseren en begrijpen hoe ik het exact heb opgebouwd als creator.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf niet als creator te zien van mijn creatie, ook al weet ik in kennis en informatie dat dit wel zo is, zolang ik niet zie hoe, ervaar ik me feitelijk niet de creator en dus, niet verantwoordelijk voor mijn creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet verantwoordelijk te ervaren voor mijn creatie van lichamelijk ongemak, ook al weet ik beter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te ervaren door te weten dat ik verantwoordelijk ben voor mijn creatie/lichamelijk ongemak maar niet te zien hoe en hoe ik verantwoordelijkheid kan nemen, aangezien ik niet zie wat eraan vooraf is gegaan en dus feitelijk niet weet – doordat ik het niet zie –  waarvoor ik verantwoordelijkheid moet nemen en dit maakt me razend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb razend te worden door niet te zien hoe ik mijn lichamelijk ongemak opbouw en samenstel en mezelf zo af te leiden met het razen in mezelf in plaats van te vertragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat een ander me een antwoord geeft omdat ik het zelf niet zie en tegelijkertijd het ‘zelf te willen doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van en wanhoop te ervaren in/door de gedachte dat ik het zou moeten zien want ik heb het toch zelf gecreëerd, maar wat ik als ik het dan niet zie?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf moe en wanhopig te maken en doen ervaren door de gedachte dat ik het zou moeten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aandacht en/als energie te genereren binnenin mezelf met behulp van het lichamelijk ongemak door er van alles over te denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘lekker bezig ben’ en dan opeens te worden overvallen door fysiek ongemak die ik niet had zien aankomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om me ‘goed’ te voelen aangezien ik ieder moment, iedere ochtend opnieuw kan worden overvallen door lichamelijk ongemak en hierdoor zo van de kaart te zijn dat ik me liever op de vlakte houd en me minder voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me liever op de vlakte te houden en me ‘minder’ (goed) te voelen zodat ik niet overvallen kan worden door een onverwachte situatie van lichamelijk ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ‘minder dan goed/god’ te ervaren in plaats van mezelf als één en gelijk als mezelf als creator, dus als ‘god als het ware, te zien en realiseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd op mijn hoede te zijn voor aanvallen en hierin mijn adem in te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op mijn tenen te lopen en zo min mogelijk op te vallen, zodat ik ook niets fout kan doen en kan worden aangevallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever geen verantwoordelijkheid te nemen zodat ik ook niets fout kan doen en dus ook niet kan worden aangevallen (door mezelf in zelfoordeel) en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet op te vallen zodat ik ook geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor hetgeen aan de oppervlakte komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als zelfoordelen als gedachten over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op momenten van fysiek ongemak, als minder te ervaren en dit liever te vermijden, in plaats van het als mogelijkheid, als kans te zien om een aspect van ongelijkheid in mezelf op te lossen.

Als en wanneer ik mezelf als minder ervaar en ‘overvallen’ door een ervaring van fysiek ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een ongelijkheid, een afgescheidenheid binnenin, van en als mezelf gemist heb, niet heb opgemerkt en dat mijn lichaam dit op deze manier onder ogen brengt. Ik stel mezelf ten doel me te herinneren aan de mogelijkheid en kans, als een opening die hierin aanwezig is om een deeltje van mezelf terug te brengen naar mezelf en ik stel mezelf ten doel het woord ‘opening’ hier te gebruiken voor mezelf als richtlijn in dit proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het toch geen zin heeft, dat het me toch niet lukt en/of dat het van ‘zo kleine invloed’ is dat het ‘niets uitmaakt’, waardoor ik er al niet aan zou beginnen om het als opening te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een cirkel van een paar gedachten binnenin mezelf en mezelf zo alle mogelijkheden en openingen bij voorbaat te ontnemen en/of niet te zien of gebruiken als zodanig.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken naar redenen en oorzaken in mijn geest van mijn fysieke ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat in dit zoeken naar redenen en oorzaken, ik mezelf alleen maar meer vastzet in en als de geest door rondjes te blijven lopen zonder tot hetgeen te komen wat ik zoek, namelijk een oplossing, aangezien ik zoek naar iets wat ik niet zie terwijl ik weet dat het er is en zo, de angst en onzekerheid te vergroten in mezelf. Ik stel mezelf ten doel om mezelf direct fysiek te ondersteunen door het toepassen en uitproberen van een specifieke ademhaling en met behulp van de fysieke toepassing van zelfvergeving door het in klank/expressie brengen van mezelf in en als ervaringen die opkomen en door de klank te brengen naar de plekken van lichamelijk ongemak, waarin ik zo een voedingsbodem creëer voor het eventueel openen van zicht op een herinnering, ervaring of gedachte die ik heb vastgezet en opgeslagen in mijn fysieke weefsel, in en als mezelf, in en als de integratie van wezen, lichaam en geest.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor de voorprogrammering in en als mijn geestbewustzijnssysteem en stapje voor stapje voort te bewegen, in en als de realisatie dat ik hiervan niemand de schuld kan geven en dat in een ‘schuld geven’, ik de verantwoordelijkheid probeer af te schuiven en zo mezelf onthand als het ware als ik de verantwoordelijkheid niet in handen neem/houd voor wat er binnenin mij gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel om mijn plannen en taken voor de dag bij te stellen en af te stemmen op waartoe ik fysiek in staat ben en te zien hoe en waarmee ik mezelf fysiek kan ondersteunen.

key - encryption

So, back to the Encryption point: so as we take down these Encryptions and we have already taken down virtually all of the Encryptions of the Interdimensions, of Multi-Universes of…you cannot even begin to Comprehend, from a Human perspective, what has actually existed.

So, for some years now we are busy with the Physical Encryption. A little bit more difficult, because – you have to take down the Complete Program, Decode the Encryption; and – these Programs are Programmed to Activate similarly, to say, the Seed of a Plant. The Seed of a Plant requires a certain amount of Rain, a certain amount of Heat, a certain type of Environment before it Activates and it Grows. The System is Designed like a Plant. It requires a Very Specific Environment before it Activate. So, before we can Find the System, because it’s hidden into uncountable Dimensions – we have to first Create the Environment within which the System Activates. And when the System Activates – we can find the bloody thing. When we find the bloody thing, then we can deal with it, Decrypt it, take it out. And then – we have to take it out in the Physical, because it is a Physical System that is Creating Control within the Physical. And as you’ve Noticed, that stuff is like Really Effective.

Taking out a System in the Physical, is like walking through the Valley of the Shadow of Death. It is absolutely Hell, because – the Physical Body Believe itself to be the System. So, you have to get it to See, and Realize that it is Not and that it can be something else, because it’s Complete Image and Likeness, it is the Physical. And then, you have to take it out – and its got to then Willingly Release the System and itself from the Ideas and the Ideologies that the System Represents…and only then, can the System be Removed.

Read more at: Day 301: The Encryption of Systems (Part Two)

 


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive