Dag 597 – De creatie van mijn eigen angst

rad

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als een ander geen verantwoordelijkheid wil nemen voor de ‘pijn’ in en als gedachten, gevoelens en emoties, dit mij belemmert om dit wel te doen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit juist het punt betreft waar de ervaring van pijn vandaan komt, vanuit herinneringen als interpretaties van het leven met iemand die in mijn ogen geen verantwoordelijkheid neemt/wil nemen en ikzelf die mij hieraan aanpast en ook geen verantwoordelijkheid neemt en mijzelf hierin dus ‘pijn’ doe omdat ik me afscheid van en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pijn te doen door me af te scheiden van en als mezelf in gedachten, gevoelens en emoties als reactie en vanuit interpretatie in en als de geest, op de fysieke werkelijkheid om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me aan te passen in en als de geest aan hetgeen ik waarneem als dat een ander buiten mij doet, als de ‘easy way out’ waarin ogenschijnlijk geen conflict ontstaat, waardoor en waarin ik het conflict binnenin mezelf manifesteer, in en als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in en als mijn eigen fysiek te manifesteren door aanpassing in en als de geest in een ontwijken van eventueel conflict als confrontatie met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden in de geest met futiliteiten die niet werkelijk het praktische leven beïnvloeden en zo conflict te creëren buiten mezelf als reflectie van het conflict binnenin mezelf, in plaats van het conflict binnenin mezelf onder ogen te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door mijn reactie op (mijn interpretatie van) het gedrag van een ander en hierin angst voor verlies te ervaren/creëren, en zo keer op keer dezelfde situatie te manifesteren waarin ik deze angst voor verlies ervaar, waardoor ik een situatie niet durf aan te gaan, uit angst voor deze ervaring van verlies die ik blijf creëren waardoor ik in een risicovolle situatie terecht kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk door mijn eigen creatie van angst voor verlies, mijn eigen angst/risico te creëren en zo angst te ervaren voor mijn eigen creatie als risico die ik dan ook creëer door een soortgelijke situatie te manifesteren waarin ik deze angst her beleef en zo, blijf ik rondtollen in mijn eigen geest en blijf ik consequenties opruimen die ik creëer en waar een ander een rol in speelt waarop ik deze angst projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf en een ander dus te dwingen in ‘rollen’ in en als de geest, in en als reactie.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een boosheid, voortkomend uit angst voor verlies voor mijn eigen creatie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me op deze manier verantwoordelijk maak voor de gecreëerde situatie en hierin de reactie van een ander, doordat ik een rol uitspeel in en als reactie en hierin, een ander in een rol duw/uitlok in en als reactie. Ik stel mezelf ten doel, mijn rol, mijn reactie in en als mezelf te stoppen en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn rol (in en als gedachten, gevoelens en emoties) en zo, het hele toneelstuk te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik – als ik mijn deelname in reactie in geactiveerde gedachten, gevoelens en emoties stop in en als mezelf – hierin verantwoordelijkheid neem ‘voor een ander’ waartegen ik me verzet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel, mijn rol in en als de geest en zo verandert het hele toneelstuk als interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten en wachten – verzetten dus eigenlijk want niet meewerken is tegenwerken – totdat een ander verantwoordelijkheid neemt voor zijn/haar rol, terwijl ik ten eerste een aandeel heb in de creatie van het toneelstuk en dus de hele rol min of meer kan voorkomen doordat ik het toneelstuk voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren het toneelstuk te voorkomen en zo te weigeren om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit toneelstuk en dit wel te verwachten van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander iets doet wat ik zelf niet doe/wil doen en de ander te gaan pushen en ‘wijzen’ op de verantwoordelijkheid, in plaats van zelf en eerst verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf en mijn ‘rol’ in en als de geest in een toneelstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst voor verlies, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens geen verantwoordelijkheid voor neem/heb genomen in en als mezelf waardoor en waarbinnen ik een situatie instap, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies. Ik realiseer me dat ik dit doe omdat ik niet helder heb hoe ik mezelf hierin verbonden heb in en als de geest en dus heb ik de situatie nodig als consequentie in en als het fysiek, om mezelf te zien en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en zo stapje voor stapje de consequentie te stoppen en op te staan in en als mijn uiterste potentieel, mijn beste kunnen binnen de situatie. Ik stel mezelf ten doel, mezelf onder ogen te zien binnen een fysieke situatie waarin ik me bevind en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en van hieruit voort te bewegen en communiceren. Ik stel mezelf ten doel om de situatie waarin ik me bevind, te gebruiken om op te staan in en als mezelf en deelname in angst te stoppen. Ik stel mezelf ten doel om – in plaats van weg te lopen en/of in plaats van een situatie te stoppen – adem voor adem, stapje voor stapje met behulp van de toepassing van het spreken en schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie, mijn uitgangspunt te veranderen binnen de huidige situatie, wandelend van angst voor mezelf in en als de geest – in deelname in gedachten gevoelens en emoties – naar leven in en als het fysiek, in verantwoordelijkheid voor en als mezelf tot in eenheid en gelijkheid

bite-of-the-apple-desteni_thumb

Fear of Conflict – Quantum Systemization – Part 60

Self-Image and Fear of Others

Relationship Success Support: Loneliness & Fear of Being Alone

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 596 – The mind-body relationship – Hope

hope

After writing the last blog about the need for specifity, I saw how this not applying at first, is related to hope. I saw this when I read the text of the Life Review ‘What if…’ and how this is related to hope.

Hope that it is possible in another way, hope that I do not need to do so; to apply this specifity with regards to food, hope that ‘for me it is different’, hope that there will be a miracle in some way, as how I hear sometimes from others as in ‘I took out the dairy and my intestine-problems are solved’.

Here I will apply self-forgiveness on the experience of hope within myself in relation to the condition of my large intestine.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to participate in an experience of hope that it is possible in another way to ‘solve’ the problem, other than being consequent and specific within my application of taking responsibility for and as myself as who I am, because when and as I look at others, I see that they do not have the same complaints and that they are not so specific and/or, that others do – from my perspective – only need to make one adjustment or only adjustments in their food, to improve a physical condition.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compare myself to others/what I see in others without realising that I only see one dimension and also, through my own interpretation in/as the mind which does not give a map of the whole situation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be totally specific but only roughly and so, I can not come to specifity as how is needed to really support myself within the mind-body relationship, as I see that I need to be specific on one area as a start, to be able to go into a deeper level within me, through the layers that are build specificly.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I can do everything ‘roughly’ and following the basic, without going into specifity, instead of seeing, realizing and understanding that I will be able to go from basic more into depth specificly.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I am not specific, instead of seeing, realizing and understanding that the application specifies through time by walking constant and consistently into more detail.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to be specific as this ‘costs’ me a lot of effort.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘want to be at first line for 10 cents’ as how in Dutch one says as a proverb which means so much as wanting to have the best result without putting in the effort to attain this potential within and as me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for not being specific enough, instead of seeing, realizing and understanding that I can learn to be/become specific and that specifity is build through time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel useless because of not having a ‘specialization’ in the area of natural medicine where I work and connect this with not being specific, instead of seeing, realizing and understanding that I am walking myself into more specifity day by day into this new area of the mind-body relationship that has not so much been explored in total specifity thus far.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not trust myself in walking this process specific enough to get into clarity for and as myself because I did not see anyone in the area of natural medicine walk the mind-body relationship specifically, instead of seeing, realizing and understanding that with putting everything together that I have walked and that I walk/will walk, I will be able to be/become more and more specific in relation to my own physical body and the function of the large intestine.

When and as I see myself participating in an experience of hope, I stop and breathe.

I realize that I am waiting for something ‘as a miracle’ that solves the problem, instead of walking what is needed specifically in relation to the mind-body relationship, in who I have become in/as the mind within and as my physical body in and as the application of self-forgiveness and self-corrective statements on my acceptances and allowances in participation in thoughts, emotions and feelings through which I seperate myself from a direct seeing into and as myself and my physical body.

I commit myself to walk day by day and to forgive and correct myself in the mistakes and misunderstandings that are causing a consequence on my physical body and so, on this physical as a whole until I am able to prevent myself from going into reaction as a  ‘mistake or misunderstanding’.

I commit myself (to learn) to prevent myself from creating consequenses on my own physical body and on this physical existance as a whole until I am walking in and as breathe as prevention, by taking responsibility for and as myself by preventing, so stopping myself from going into reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe, because I have already gone in reaction, I have to go on and on without seeing where to go, instead of realizing, seeing and understanding that the further I go, the further I have to walk it back and walk through consequenses in and as my own physical body.

When and as I see myself going on and on in reaction, I stop and breathe. I realize that I need to stop anyway and so, I stop, I breathe, I let go and apply self-forgiveness on the mistake that I have already made by stepping into a reaction. I realize that only when and as I stop myself from following this energy, I am able to see what thought has triggered the reaction within and as me and from here, I will be able to apply self-forgiveness effectively and so, specifically. I realize that I am still speaking from a starting-point of fear when and as I am going and speaking in reaction as a fear of not going to be heard when I do not speak up now, where in I am creating that what I fear as ‘not being heard’ because I speak in reaction which is causing reaction through which one cannot hear. I realize that this is not necessary, that this fear is not needed and I have already seen and realized in a more surfaced dimension how to walk into a more stable situation when and as I am stable in and as myself, taking responsibility for the whole situation in and as my ability and so, I commit myself to see what it is that I do not want to take responsibility for, what it is that I judge/fear in a deeper layer/dimension and to take time to walk this through, to see, realize and understand what it is and apply self-forgiveness on the thoughts as fear while walking into more self-trust in real time application.

When and as I see myself participating in a thought that I do not have a ‘specialization’ in the area of natural medicine, I stop and breathe. I realize that I am specifying myself in understanding myself within the mind-body relationship and the influence on the large intestine and that the ‘specialization’ is existing in and as myself in my own application of self-forgiveness and self-correction into physical equality and oneness and so, I commit myself to walk from ‘specialization’ in/as the mind into specifity and detailled application in/as the physical, using the condition, the changes and level of stability of my own physical body as a point of cross-reference.

I commit myself to make it an effort to really stop myself from going into reaction and speaking in/as this reaction to prevent creating more consequenses in and as my physical body and so, within this physical existence.

So, I realize that a miracle or ‘one moment’ is not coming or solving anything as I need to walk breathe by breathe, moment by moment and within this, take responsibility for and as myself within this physical condition in every related area including the food I take and my living situation – the who I am within – is as a guideline for the points that I need to forgive, correct and change within and as myself.

I commit myself to bring and keep my focus on myself in who I am within a condition and situation, instead of focussing on the situation and/or condition.

writing

The mind-body relationship – Timeline

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 595 – Wat is mijn verantwoordelijkheid?

full_the-crucifixion-of-the-jesus-crucifying-the-self-part-1(klik op afbeelding)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen respect te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik respect moet hebben in plaats van begrip te vinden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat respect iets is wat er is en/of wat er moet zijn en/of wat er ‘moet komen’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het niet uit de lucht komt vallen en dat respect als begrip als vergeving begint binnenin mezelf in het zien van de gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gelijkheid niet te zien met een bepaald punt en dus geen respect als begrip/vergeving te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen motivatie te hebben om door te gaan als ik geen begrip/vergeving kan vinden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de wetenschap dat het er is als ik gelijk wil staan, een motivatie is/kan zijn om verder te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven niet te weten waarom ik het nog zal doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en bewegen vanuit een punt van ‘eerst zien, dan geloven’ en dit vervolgens om te draaien vanuit religie naar ‘eerst geloven en dan zien’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat geloof hier niets mee van doen heeft, dat ik iets kan leren zien/realiseren/begrijpen en zo de oordelen als een bestaan in en als polariteit, te stoppen in en als mezelf tot een nulpunt en van hieruit, in en als dit punt van gelijkheid, op te staan, te bewegen en uiteindelijk te creëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren omdat ik het punt van gelijkheid niet zie en hierin angst dat ik iets kapot zal maken in en als mijn deelname in oordeel in afscheiding van mezelf als leven in en als gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles alleen moet en kan doen en sturen hierin verantwoordelijkheid bij een ander weg te halen waarin ik zelf een verantwoordelijkheid, voor en als (iets in) mezelf ontloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een controle als besturing te behouden in en als mezelf in en als het nemen van verantwoordelijkheid ‘voor een ander’ in plaats van mezelf te sturen in en als zelfexpressie en mezelf te delen in samenwerking met een ander zodat en waarin de ander ook kan leren om in en als zelfverantwoordelijkheid te (gaan) staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan een punt van angst als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat een ander de verantwoordelijkheid weglegt en dit in woorden/gedrag bij mij plaatst, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik die verantwoordelijkheid in eerste instantie heb ‘overgenomen’ vanuit een punt van angst als controle om een bepaalde uitkomst te verkrijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een uitkomst te proberen te manipuleren/versnellen, waarin ik besta in en als een uitgangspunt van eigenbelang, in plaats van in en als geduld te wandelen, in en als de adem met en als mezelf en mijn eigen gerelateerde angsten voor verlies onder ogen te zien, zelfvergeven en zelfcorrigeren en van hieruit in communicatie en samenwerking met een ander te treden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ‘reden’ in plaats van te zien in het uitgangspunt in en als mezelf als onderdeel van de consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de uitkomst van mijn uitgangspunt niet te willen zien en me hiervan af te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zelfverantwoordelijkheid te ontlopen door niet in mijn uitgangspunt te willen zien als onderdeel en dus medeoorzaak van de consequentie en de ander verantwoordelijk te willen maken voor de consequentie en zo te doen, datgene waar ik in eerste instantie ‘boos om word’, op reageer in de ander, in en als een projectie van een vermijden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets moet vergeven in/van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het aan mij is om verantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving voor het uitgangspunt, in en als mezelf en dat het aan de ander zelf is om verantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving voor wat de ander zegt/doet.

Hierin wordt het verschil duidelijk tussen het begrip vergeving en zelfvergeving, waarin binnen vergeving nog steeds geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor het uitgangspunt in en als zelf en dat dit alleen mogelijk is via zelfvergeving, anders blijft de aandacht afgeleid en gericht op iets of iemand buiten onszelf om te ‘vergeven’.

Als en wanneer ik me zie focussen op een punt (van een ander) buiten mezelf waarvoor ik geen ‘vergeving’ kan vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf mis in en als een uitgangspunt waarvoor ik geen verantwoordelijkheid heb genomen en zo medeplichtig ben aan hetgeen als consequentie gemanifesteerd wordt waarin ik de ‘symptomen’ van de consequentie zogenaamd niet kan vergeven. Ik realiseer me dat dit punt zal verdwijnen als ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als het uitgangspunt waarin ik in afscheiding besta in en als mezelf waardoor ik medeplichtig ben aan de gemanifesteerde consequentie, aangezien er dan geen ‘drang’ tot een ‘moeten vergeven’ bestaat binnenin mij, aangezien ik dan niet langer in afscheiding besta van een (uitgangs)punt binnenin en als mezelf en dus, heb ik mezelf dan vergeven en begrepen en zo heb ik het niet langer nodig om te zoeken naar het vergeven van iets in de ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel, verantwoordelijkheid te nemen voor het uitgangspunt binnenin en als mezelf waarin ik in afscheiding besta/heb bestaan en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mijn aandeel in de consequentie.

Ik stel mezelf doel net zolang door te gaan met de toepassing van schrijven en spreken van zelfvergeving, in en als introspectie tot dat ik zie welk punt ik in en als mezelf gemist heb waarin ik in afscheiding besta/heb bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik alles op moet lossen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de oplossing en ondersteuning in iets anders kan liggen dan hetgeen ik kan bieden.

Ik stel mezelf ten doel te zien naar oplossingen in hetgeen in de wereld voorhanden is.

Ik stel mezelf ten doel het woord respect nader te onderzoeken.

Full the crucifixion of the jesus crucifying the self part 1Jezus – Nederlandstalige teksten

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 594 – The mind-body relationship – The need for specifity on a physical level

The-ColonAt the moment, my large intestine is very much cramped. I am investigating what thought-patterns and emotional reactions I find related to and within this, as I see these of influence on the vegetative nerve-system through which I put pressure and constrictions on and within the intestine. I am not yet clear on how and what specific influence is happening here and will keep on investigating this inside myself. What I at the moment want to write about is the food.

Already for a while, I notice that my food is pretty aligned with my body in general, but there are specific influences that I could not get sight on. So every day I notice some small triggers within my food and also a combination of food that is ‘too much’ to digest. Because my intestine had already become stronger through the last few years, my body could more or less handle this. Now, with changing the living situation (from living alone to living together) and I assume, with the mind more integrated within and as the physical and the start of walking the quantum mind / quantum physical, I am coming into a new layer within myself. The layer within my body, within my intestine that I always notice on the background, where in I am feeling so much tiredness. Tiredness of myself and my body within this constriction, deep within myself/my physical body that I notice within the condition of a spastic colon. Deep within myself, I am (mentally and physically manifested) in a state of control, spastic.

So, looking at the necessity of becoming more specific within the application of self-forgiveness on the thoughts, emotions (and feelings), I see that I also need to apply this with the food I take. I did not use a specific guideline in relation to this condition. I am eating pretty much as how it is mentioned within the blood-type diet (blood-type A) and also as how some tests with bio-resonance are showing, where in it seemed that my food was still ‘quite okay’. However, I notice that it is not. It is not specific enough ‘okay’. If I need to be very specific within taking on my mind-system, then I also need at the moment to be very specific with the food I take in because as mentioned in the previous blog, my body/intestine has become sensitive to thoughts and emotions and also to food.

For the last few weeks/months, I saw myself taking in the food in some kind of hurry and I noticed some enslavement involved that I did not want to investigate, meaning I did not want to take a more specific look towards/within the food I take. I have a collegue who is very specific with food and with the care-taking of her body. So, now my condition had become very bad, meaning a very much constricted large intestine and no longer being able to release myself from the waste in an acceptable way, I discussed this with her, as she had already mentioned before a food-approach that is coming from Australia and that is applied within the condition of IBS/Irritable Bowel Syndrome where in the results are quite well.

I investigate this aproach and make the decision to start following this/testing this out. It is not so much different as how I am already eating, it is only more specific and coming from a different approach that is specific related to this sensitive bowel condition. While reading the guidelines, I see confirmed what I already noticed within myself when taking in some food, however I did not understand how and why I should react to this specific food so I kept on taking it in. Here it becomes clear to me every time how important it is and how it is of much support – to have information as a kind of frame to place our own physical investigations within.

Because and as long as I am interfearing in/as the mind within myself, I am not (yet?) able to really see and understand what it is that I experience, I am missing the frame, the context as certainty and so, I am not able to apply it effectively only by myself alone. Here it is clear how it is of so much importance to have much more context with regards to our own health. Context that is already available, but only for a very small group who has money and access within this area of the ‘natural healthcare’. The general public health service is not giving this context, it is very limited at the moment and so, it is very difficult for most human beings to get grip and sight on the health of their own physical body. But this is another subject on itself.

So, I have a context and guideline now to follow and I will start very specific applying this guideline. As specific as I have not yet done before. Until I see now, as mentioned above: if the mind is specificly programmed (in and as the (allowance of) myself) and if my body is sensitive for these specifities, then from a point of common sense I can conclude that my body is also specificely sensitive to food. As confirmed with information and physical test-cases within different physical applications that are used in relation to several bowel conditions.

I notice that I experience fear within myself to do so, which I see related to seeing/walking paste my comfortzone as how I know myself within my own mind-consciousness system, into a new area of/within myself, where it is as if I as my whole mind-consciousness-system is putting it’s ‘heals in the sand’ which gives this very tied constriction within my physical body, from neck to tale, with cramping consequenses for the intestine. I experience a fear of failure: what if this more specific application will not be of support, what if it will not work out? The ‘what if’ fear that I participate very much in, in relation to this physical condition. And that is something to walk within the application of self-forgiveness and self-corrections.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think ‘what if my large intestine is always cramped like this and what if I am not able to release myself anymore?

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think ‘what if the poo is not coming out’?

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that the situation will always be like in the worst moments/days and within this, I participate in fear instead of supporting myself effectively within these ‘worst’ days.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that the worst days will alway long.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to keep on continuing participating in ‘worst case scenario’s’ in relation to my physical condition because and when I do not see a long term solution in/as the mind, instead of supporting myself physically breath by breathe, moment by moment and focus on who I am within this condition, towards and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that the small moments of support will not make a difference because I am already so long ‘busy’ with this condition that I expect a ‘miracle change’ in one day or nothing at all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to still expect one big moment of change and if this is not coming, I expect it to ‘not work out’, instead of learning to trust myself in every breath and walk it moment by moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, because I do not see an immediate solution and total understanding of my physical condition, I think and believe that I will ‘never get there’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience panic within and as myself when and as I am not able to release myself effectively from the physical waste.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to focus on the result as ‘being free of crampings and having a comfortable release-pattern of the waste of my physical body’, instead of focussing on who I am in relation to myself within this physical condition.

When and as I see myself participating in the thought ‘what if my intestine is always cramped?’, I stop and breathe. I realize that this is not effective in and as support for myself and/as physical body and it doesnot make any sense as it only brings more pressure/constrictions in/as the mind, in and on myself. I commit myself to stop participating in the thought ‘what if my intestine is always cramped’. If and when I do not know what to do in such moment, I focus on my breathing and see how I can make it as comfortable as possible within that moment in a physical position where in I do not feel the pressure all the time and so, do not stress myself out but instead, focus on the relaxation position that I place myself in. If this is not an option because of being for example at work, I will support myself to  focus on stopping the participation in thoughts about the condition and slow down physically while I continue with my work.

When and as I see myself participating in the thought ‘what if I am not able to release myself anymore?’, I stop and breathe. I realize that it is unlikely that I wil not be able to release myself anymore and I realize that I have build a constriction over time and so, it takes time to walk through the consequence/walk it back to where it started. I commit myself to stop participating in the thought ‘what if I am not able to release myself anymore’ and to focus on my breathing until the experience of panic becomes less, which is most of time related to a specific point/place within my intestine where I stored some experiences that I experience/recall over and over again when the poo is pushing against these fibers/muscles that are constricted. I commit myself to keep on looking into specific thought-patterns and stored emotions that lead to this build up constriction through time and support myself to release myself from the related energy with sounding self-forgiveness.

I realize that I have placed so much guilt on myself because of this condition where in I lost sight on my own responsibility within this condition. I commit myself to stop participating in an experience of guilt related to my physical condition. I commit myself to investigate/release myself from the pressure of expectations within and as myself in relation to my physical condition and who I think that I am supposed to be/become.

When and as I see myself focussing on a result in and as being free of crampings and having a comfortable release of waste, I stop and breathe. I realize that I am participating in a future-projection in polarity of the fear of ‘that I will never get there’ and so, create that I will never get there. I realize that I expect a miracle-solution in/as the mind in ‘one moment’ and if not so I believe I will never get there, instead of walking the solution physical, day by day, breathe by breathe where in I learn to focus on who I am in every breathe. I commit myself to stop focussing on a result of being free of cramping and having a comfortable release of waste and instead, focus on learning to release myself from the constricting thought-patterns and related emotions in/as the mind, by applying self-forgiveness and self-corrective application on specific thoughts and patterns that are coming up through the day, related to my physical condition.

I realize that it is a lot of work and so, that it takes time to walk through, where in I realize that I experience the same ‘I will never get there’ as when I started to walk this process by walking the conscious and subconscious layers. I commit myself to keep on walking day by day, moment by moment in and as the realization that I did walk through the layers of the conscious/subconscious system into a more comfortable ‘living’ and so, I have seen and proven for and as myself that it is possible to stand up in equality towards and as my own mind-consciousness system if and when I walk in patience and take very small steps. Not as an end-result to focus on but as a support for and as myself to realize that it will not always be like how it is in the worst/tough moments.

I commit myself to support my physical body / my large intestine to calm down by taking only food specificely as how described that is allowed and not triggering the intestine unnecessary within the guideline of the FODMAP-diet as a physical tested support for the condition of IBS for the next 4-6 weeks as how is described. (One can google FODMAP to see what it contains – I use a Dutch PDF-document that I received).

I commit myself to start cleaning my large intestine with colon hydro-therapy as a physical support to release the physical waste as detoxes that I build up through the years within my intestine, as a support to calm down the vegetative nerve system and as a support for my intestine to find it’s rhythm and peristaltic movements again within the possibilities of my physical state and as a support for myself to release myself from the panic about toxicating myself because of this not optimum physical state of my intestine.

I commit myself to keep on writing and to push myself to do so as I notice that within the writing, I give myself direction and lead myself through this rough/tough physical state in which I release my intestine from the mental waste that I put on and in where in I realize that I need direction and so, I need myself to lead myself through.

irritable_bowel_syndromeThe mind-body relationship – Timeline

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 593 – De fysieke ervaring van energie in het lichaam – een begin

beloning-3Ik ben begonnen met direct in mijn gedachten te zien die in verband staan met mijn fysieke conditie en gevoeligheid van het lichaam voor gedachten, welke ik voornamelijk ervaar in het buikgebied en schoudergebied en waarmee ik consequenties creëer in onder andere mijn darmen. Afgelopen weekend wordt me duidelijk hoe de ‘rush’ die ik ervaar binnenin mezelf als reactie, gerelateerd is aan een enorme aanval is van zelfoordelende gedachten, zo snel en zoveel dat ik alleen de energetische gevolgen als ‘rush’ ervaar en niet direct zie wat eraan vooraf gaat en/of wat ik hierin doe. Hetgeen ik fysiek ervaar is een totale fysieke afmatting van mezelf, binnenin mezelf. Hierin vraag ik me af waar dit zo vandaan komt en ik zie een relatie met een patroon van zelfoordeel van mijn vader die ik vanaf kinds af aan waarneem in kleine fysieke bewegingen en hoor in zijn woorden. Echter dit is voor later om te onderzoeken.

Hetgeen vanochtend duidelijk wordt voor me is hoe ik automatisch deelneem in een ervaring van jaloezie/benijden, die ik niet eens direct als zodanig herken. Het is een gewoonte en ik voelde vanochtend – terwijl ik hierin deelnam – hoeveel pijn ik hierin ervaar binnenin mezelf. Ik schrok terwijl ik plaatjes bekeek van een vrouw die ik ken die, afgaande op de foto, aanwezig is in een relatie met een man. Hier neem ik waar dat ze een intimiteit hebben opgebouwd die ik ‘benijdenswaardig’ vind. Op zo’n moment ga ik direct in de vergelijking en mezelf verminderen in waar ik zelf sta in de relatie met mijn partner en in relatie tot mezelf. Hierin vergeet ik de gehele weg die we beiden wandelen en hoe hierin ‘natuurlijk’ een ‘verschil’ zit – niet als ‘meer of minder’ maar als een waarneming met gezond verstand van waar we ons bevinden in ons proces van zelfrealisatie. Hoe langer en hoe intensiever we iets beoefenen, hoe effectiever de toepassing van hetgeen we beoefenen, in en als onszelf.

Ik kan hierin benoemen dat ik mezelf verminder in vergelijking tot iets of iemand buiten mezelf en dat ik dit constant en automatisch doe/aanvaard/accepteer van mezelf waarin ik niet direct doorzie wat en dat ik dit doe en/of dat ik zo ‘gewend ben’ aan de energie die deze vergelijking in mezelf opwekt dat ik niet verder kijk en daadwerkelijk onderzoek wat ik hierin eigenlijk toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf automatisch te vergelijken ten aanzien van iets of iemand buiten mij en hierin gewend geraakt te zijn aan de energie die dit opwekt binnenin mezelf, waardoor ik niet verder kijk en onderzoek wat ik toesta binnenin mezelf en waardoor ik niet eerder werkelijk door heb gehad hoezeer me dit raakt in en als mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf en/of als ik de energie ervaar binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf aan het verminderen ben door mezelf te vermeerderen in en als een energetische energie-ervaring die ik opwek in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel, mezelf direct te stoppen deel te nemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen deel te nemen in energie die ik ervaar binnenin mezelf als/nadat ik deelneem in een gedachte als dat iemand buiten mij het ‘beter voor elkaar heeft’. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen als ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte dat iemand buiten mij het beter voor me elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek zeer te doen en af te matten in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodop te zijn van mezelf in oordeel en afmatting van mezelf, binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het bizar te vinden dat ik niet werkelijk door heb (gehad) hoe ik mezelf afmat en verminder in oordelen ten gevolge van een vergelijking van mezelf met iets of iemand buiten mezelf en alleen steeds opnieuw de fysiek consequenties te ervaren en vervolgens niet te zien/realiseren/begrijpen hoe ik deze manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te doen schrikken door de oordelen die opkomen binnenin mezelf ten gevolge van een gedachte dat iets of iemand buiten mij het beter voor elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de heftigheid van de gevolgen van de afmattende en diep doordringende gedachten in en als zelfoordeel ten gevolge van vergelijkingen met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bijna geen adem te kunnen halen ten gevolge van de diep in het vlees dringende gedachten in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant te (willen) huilen ten gevolge van de zelfoordelen die ik afvuur binnenin en op mezelf, waarin Bernard jaren geleden benoemd heeft dat ik het huilen/het verdriet hierin gebruik als (energetische) beloning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven binnenin mezelf, elke keer een klein beetje meer totdat ik de fysieke consequentie volledig gemanifesteerd heb en ik niet meer op mijn benen kan staan en me totaal ‘murw’ ervaar van binnen ten gevolge van de afvuring van oordelen op mezelf en de energetische vloed  als beloning in en als verdriet die hiermee gepaard gaat/die ik hierop laat volgen. Het is als een mitrailleur die wordt afgevuurd, de snelheid waarmee de oordelen elkaar opvolgen, vandaar dat ik de gedachten als oordelen niet direct zie en alleen het energetische effect ervaar en de fysieke gevolgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het heel ‘erg’ te vinden dat ik een mitrailleur met gedachten in en als zelfoordeel afvuur op mezelf en hierin een energie te genereren als beloning in de vorm van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw te denken ‘godverdomme wat is dit heftig’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik ben helemaal kapot’.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin energie genereer binnenin mezelf in en als een ervaring van verdriet, die me ineffectief maakt om mezelf te ondersteunen in de situatie die ik onder ogen zie zoals hier het afvuren van gedachten in en als zelfoordeel. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen deel te nemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is. Ik stel mezelf ten doel van hieruit te zien wat zich opent om mezelf (en indien vanuit stabiliteit nodig/mogelijk, een ander) verder in te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een slachtofferrol te houden in en als een ervaring van verdriet als beloning ten gevolge van de gedachten in en als zelfoordeel die ik afvuur op mezelf en mezelf zo ineffectief te maken en houden in en als een positie van slachtoffer zonder te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin een slachtoffer ben van mezelf in en als de geest.

Voor dit blog houd ik het bij deze twee punten: het stoppen van deelname in de ervaring van verdriet ten gevolge van de gedachte/ervaring dat het ‘zo erg’ is en het stoppen van deelname in een vergelijking van mezelf in relatie tot iets of iemand buiten mezelf. Dit betreft een groot gebied waarin ik van hieruit de specifieke zelfvergevingen kan gaan toepassen ‘in real time’ op het gebied waar de vergelijking plaatsvindt en waarin ik exacter wil gaan zien hoe ik deze constructie heb opgebouwd en toegestaan in en als mezelf. Hierin stel ik mezelf ten doel te zien hoe ik hetgeen ik benijd, terug kan halen naar mezelf en kan leren leven in en als zelfexpressie binnen mijn fysieke mogelijkheden. Ik stel mezelf ten doel te zien, realiseren en begrijpen waar ik ben in mijn fysieke proces en dit als uitgangspunt te nemen en behouden. Ik stel mezelf ten doel de energetische ervaringen die opkomen in en als zelfvermindering, zelf te vergeven en de positieve gekoppelde verwachtingen van mezelf, in en als de geest, zelf te vergeven. Ik stel mezelf ten doel mezelf uit de verslaving van de opwekkende energie halen – die ik genereer door deel te nemen in een ervaring van verdriet als reactie op de gemanifesteerde consequenties – en te ademen totdat de energie afneemt.

What is the emotional and feeling body of your physical body?

How have energy layers in the physical body been used to contain and hide constructs and programs in your mind?

How will you start becoming aware of energy in your body as you walk from your unconscious mind to your quantum mind and physical process?

Why might you experience more discomfort in your body?

Bron: Energy in Your Body – Quantum Mind Self Awareness

aarden_gronden-300x224

Disclaimer: dit blog bevat op geen enkele wijze een medisch advies en is gebaseerd op ondervindingen in het proces dat ik wandel in en met mijn eigen fysiek en geestbewustzijnssysteem, op weg van ziel naar Leven.

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 592 – The mind-body relationship – Sensitivity of the body to thoughts

hand-vlinder

I was listening to an interview of Quantum Mind Systemization nr 81 – What your thoughts do when you are unwell. Here in I started realizing how I was in a way, still working from the starting-point as if my body was, or should be in very well condition. And I see how I approached my body like this the last 20-25 years, where in I struggled with several physical conditions that had become chronicle. It are not life-threathning conditions, it is a spastic colon and for a year of 10, I have had/walked through the condition of having chronic injuries and from here, weakness to the tendens of the shoulder muscles. So let’s say, it was in my thirties where it was at worst and at the end of my thirties, I started to find solutions to support myself effectively, every time a bit more. Here in I see an interesting corrolation with fertility, where many of my friends during that time, started to build a family and got children where I could not find my way in this and I was not able to really be self-honest towards this point. This is a subject on itself to write out where interestly, the period that is within the eyes of fertility ‘the best’, I felt physically and mentally/emotionally worst, where I did not walk the general road of starting a family and having children.

I have noticed while walking through this rough physical times, that I needed a lot of quietness and rhythm around me to be able to keep myself on my feet and function in a way to sustain myself financially. This means for example that I was working 3 days and the rest of the days, I needed to stabilize myself and I  was not able to do so much more than being around the house – which supported me immensely as I lived in a very cool nature-environment – and taking care of the house and myself. I was sitting on the couche for hours in the morning, reading a book. I had days where I was ill while I was not working, as a reaction to several natural treatments that I had choosen to support my physical body where for example, a detox reaction took place. I did not make very much appointments as I was never sure if I could be present. So I only made some appointments ‘under conditions’ with some people who were aware of my situation and/or were goig through a similar process and so, there was mutual understanding.

Last few years I am really doing better and I have done more than I imagined for myself for a long time. Within this, I started to ‘forget’ that my body had gone through a rough time of chronicle weaknesses and so, it had became sensitive, more than ‘a normal physical body’ is. This is the point in the interview that gave me clarity about this sensitivity. Of course I have noticed this sensitivity already for a long period over years and I have adapted my way of living to it when needed, however I was never really clear about what it exactly contained. Was I a ‘sensitive being’ as how so much is described, let’s say last ten years? Maybe in several aspects (with a side-note that actually any physical being is sensitive in a way). However I could not completely recognice myself within this ‘picture’ as how it is portrayed. I also did not want to limit myself within a definition of my physical conditions within a mind-statement as ‘this is how it is’. I have learned within my study of natural medicine to treat the being/body that can have several conditions and symptoms, because it is out of balance and the conditions are named, however the names are not used to define the being within this condition.

Here I was actually confused of how to approach myself within the situation of chronicle physical conditions and how to take the sensitivity serious, without ‘conditioning’ myself to and as the physical conditions.

In the interview it is mentioned how after a long period of chronic diseases – a condition of being not at ease within my own physical body  as how I see a dis-ease – the physical body becomes more sensitive towards the mind and towards thought-patterns. This explains to me why, in the worst period/years of being not at ease with and as myself, within my own physical body, I could not ‘bare’ any rumour or changes around me. I simply reacted to everything that I was not able to direct and because I did not yet learn how to direct myself in and as reaction, the best and only thing that I could do was keeping my environment as quiet and stable as possible, which easily leads to isolation, as how the mind is actually ‘longing for’, to keep itself alive in this self-created prison.

I have been able to take care of my job where in I was/am lucky that I am working in a supportive work-environment and the other thing that supported me the most to not get isolated was the nature and the animals around me while livig in a very nice house. I have learned to keep my work and house-environment stable as how I have grow up in this and this have been my pilars to keep standing on. Where in it shows how this should be the pilars for every one, to keep ourself stable in and as and from here, learn to expand in an individual process with the ability to self-introspection.

Back to nowadays and the interview that I listened to. After a physical treatment at the beginning of this week with a chiropractor, I became very tired, which I actually already was aware of for some longer time. Last year has been filled with challenges and changes which are going well, however on the end of this ‘rumouring’ period, I noticed that it had an effect on my physical body as within these changes, there were many emotional reactions and thought-patterns triggered. And I need to stabilize myself again, now in more detail within self-responsibility for what is coming up within myself as reactions and thoughts. I am already stabilizing more and more within the emotional reactions and bringing it back to self, which has a stabilizing influence on the whole living situation. From here it is time to be more attentive to the small and subtile thought-patterns that I participate in, especially in relation to the physical condition of a spastic/sensitive colon and the pattern of the stool.

In the interview it is suggested to for a month, support oneself by stopping the participation in the thoughts and walk in real time the self-forgiveness application. Also it is suggested to every night reflect on the day, see what changes there are in the physical body and what thoughts are standing out to stop participating in. Not so much to ‘heal’ the body by this application, but more to give space to the body to release itself from the mind-influences that are interacting with the phyisical functions that are required to stabilize itself as much as possible. When the body is everytime interfeared with me participatig in and as my mind without directing this, it cannot do it’s functions proparly because of this sensitivity towards the mind and thoughts and emotions within.

Through these days, I can see if there are any changes happening as for example, being less tired and more stable over a longer period of time. I have already noticed that I am able to be less tired and more stable within a busy period and so has been my physical body for even months during last year and now I see it as bringing this stability to some ‘deeper’ level within me.

The interviews are of great support to ‘fill in’ the gaps that I am not able to see by/in and as myself and to make sense of what I am not totally understanding.

This within the understanding that: we are not able to walk this process ‘alone’ as there is information missing that we are simply not (yet) able to see and fill in for ourselves, as this is how the mind is set up and how the mind is interfearing. We need to be sure about certain things without any doubt and the interviews are giving a lot of information that is giving this certainty of how the mind is set up and within this, the practical guidelines of how to support oneself within and through. We first need to see who we are in/as the mind and who we are in/as ourselves in self-honesty and from here we will be able to see more and more ‘interdimensionly’ as in all the dimensions that are involved. The interviews are giving this interdimensional information so that we are able to support ourselves, within the dimensions that we do not yet see by/as ourselves. This doing so while walking together as a group, we will have the answers and cross-reference to be sure that the outcome is and will be best for all.

No one is excluded of this ‘group’ as it is a group that supports life, in and as everyone and everything.

So yesterday, the one months started of this introspection process related to the sensitivity of the body to thoughts.

Multiracial Hands Surrounding the Earth Globe

The mind-body relationship – Timeline

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 591 – Ik zou het moeten weten, toch?

images

Een ervaring van de middelbare school waar ik met een paar vriendinnen en een iets oudere jongen op het gras zit buiten. Het gesprek gaat over seks, de jongen stelt wat vragen in een soort van ‘grappig gesprek’, wat uitdagend over het onderwerp en wat vissend naar wat we al zoal wel en niet hebben ontdekt met betrekking tot seksuele uitwisselingen. Ik ben hier nog niet zo ‘ver’ in en voel me ongemakkelijk (de toon van de jongen is spontaan) met name omdat ik denk en hoor in gesprekken dat de vriendinnen en de jongen hierin meer ervaring hebben. Hierin ervaar ik dit alsof ik het ook allemaal moet weten en alsof zij wel alles weten en ik nog niet. En dit ben ik zo in de loop der jaren gaan onderzoeken en uitproberen, tot ik het ook ‘weet’ lol. Denk ik.

Want eigenlijk kom ik erachter dat ik helemaal niet weet hoe we werkelijk fysiek intiem samen kunnen zijn op een bevredigende, zachtaardige manier in en als zelfexpressie. De seksualiteit die ik heb opgedaan en mezelf geleerd heb is – als het ontdaan is van alle romantiek en omhullende ervaringen zoals die de eerste aantal keren gedeeld wordt welke een soort van ‘fantastisch’ is – meer een mechanische toepassing die af en toe neigt tot een fysieke expressie. Het is niet vervelend. Het is alleen niet werkelijk fysiek.

En het is oké dat ik het niet weet. Het is oké dat ik hierin ‘onzeker’ ben. Hoe kan ik zelfzeker zijn in iets wat ik nooit geleerd heb? Ik heb een zekerheid aangeleerd, in en als de geest om mezelf seksueel te kunnen toepassen, in en als de geest. Hierin zijn er momenten dat de intimiteit deels even fysiek wordt, echter een werkelijke, fysieke expressie delen met een partner, beginnend bij zelfintimiteit, dat heb ik niet geleerd. En mijn partner ook niet. We hebben niet geleerd om intiem met en als onszelf te zijn dus hoe kunnen we onszelf delen hierin? Dit is een proces om te leren en af te stemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik weet en/of moet weten hoe ik seks kan hebben in een werkelijk intiem, fysiek samenzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het wel te weten, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit denken te weten hoe ik seks kan hebben, gebaseerd is op een ‘match’ van systemen waarin deze zo goed passen dat je elkaar automatisch aanvult/vervult, wat geen blijvende vervulling is/zal zijn maar slechts tijdelijk in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als automaat aan en in te vullen met een ander als automaat, wat niet iets is om te veroordelen maar meer om te realiseren aangezien het niet blijvend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen te wachten op de ander en/of de ander te volgen als onze automaten elkaar niet aanvullen en/of als de ander ook niet direct weet hoe iets toe te passen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mijn verantwoordelijkheid voor en als mezelf in mijn ervaring van onzekerheid als een ‘niet weten maar ik zou het toch moeten weten’, wegleg door de verantwoordelijkheid voor iets wat ik niet weet, bij de ander te leggen/laten liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een ervaring van onzekerheid aan te praten in en als de gedachte dat ik iets zou moeten weten, opgedaan in en als een aanname/geloof dat ‘anderen het ook of wel weten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een zekerheid op te doen in en als de geest door de ervaring die ik heb opgedaan zonder de onderliggende onzekerheid werkelijk te verwijderen/veranderen in en als mezelf, waarin deze ervaring van onzekerheid dus niet weg is maar van en als zelf aan de oppervlakte komt als ik door de laag van aangenomen zekerheid heen kom.

Hierin wordt me algemeen duidelijk hoe iets nieuws aanleren zonder de onderliggende ervaringen te verwijderen met behulp van zelfvergeving, niet effectief is aangezien de onderliggende ervaring, onder de oppervlakte een rol blijft spelen in hoe ik mij beweeg en waarin ik zelf de laag hier bovenop van en als een gecreëerde polariteit, in stand houd waardoor ik mezelf geen kans geef om uit te breiden als ik blijf bewegen in deze laag van zekerheid als polariteit van een onderliggende ervaring van onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen als ik in de ervaring van zekerheid deelneem en me slechter te voelen als ik in de ervaring van onzekerheid deelneem waarin ik heen en weer beweeg in en als de geest, in en als de energie van deze zelfgecreëerde polariteiten van plus/positief en min/negatief en zo ervaringen van een meerwaarde en tevens minderwaardigheid te manifesteren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘onzekerheid’ te veroordelen als iets waarin ik me minderwaardig voel, in plaats van onzekerheid te zien voor wat het is als een niet weten als iets dat ik niet werkelijk, fysiek geleerd en/of beoefend heb.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van onzekerheid ten aanzien van een toepassing in een fysiek intiem samenzijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een onbekend gebied van zelfuitbreiding waarin ik niet eerder geleerd heb hoe me hierin te bewegen en dus ervaar ik een ‘niet weten’ doordat ik geen programmering heb om op terug te vallen, behalve een ervaring als onzekerheid.

Ik realiseer me dus dat ik in deelname in de ervaring van onzekerheid deze zogenaamde leegte opvul binnenin mezelf, echter hierin ontneem ik mezelf de mogelijkheid om verder te bewegen en uit te breiden.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te ondersteunen door aanwezig te zijn en blijven in en als de adem, te luisteren naar wat mijn lichaam aangeeft als fysiek prettig en fysiek onprettig en van hieruit mezelf te bewegen, uit te proberen en uit te breiden.

Ik stel mezelf ten doel om te zien wat de ander aanreikt of juist niet aanreikt, of er reacties in mij opkomen die ik vergeef in en als mezelf en hoe ik hierin kan meebewegen op het ritme van mijn eigen ademhaling of juist initiatief kan nemen als toenadering.

Ik stel mezelf ten doel voort te bouwen op wat al aanwezig is en hetgeen aanwezig is, langzaam aan te veranderen in subtiele aanpassingen tot in een fysieke beweging/expressie waarin ik me realiseer dat het fysiek subtiel is en dat slechts de geest, groots en meeslependheid verwacht.

Herdefinitie onzekerheid:

Het zien van een onbekend gebied in een fysieke toepassing zonder voorgeprogrammeerde kennis en informatie waarin ik beslis om mezelf te ondersteunen met behulp van het ritme van mijn ademhaling en van hieruit het onbekende gebied als ruimte open tot uitbreiding van mezelf en/als een ander in zelfexpressie/fysieke zelfbeweging zonder vooroordeel in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel om te ademen in hetgeen opkomt in deze ruimte als vooroordeel in gedachten, gevoelens en emoties en zelfvergeving op toe te passen op de energetische ervaring en/of gedachte.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van zekerheid ten aanzien van een toepassing in een fysiek intiem samenzijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me waarschijnlijk bevind in een voorgeprogrammeerde/(zelf) aangeleerde toepassing waarin ik me zeker voel door de kennis en informatie die ik heb om op terug te vallen.

Ik stel mezelf ten doel om te zien in mezelf hoe hetgeen ik toepas in en als een ervaring van zekerheid, aanvoelt voor mijn fysiek door me te focussen op mijn ademhaling en van hieruit te beslissen om het voort te zetten of iets bij te stellen in beweging.

Ik stel mezelf mezelf ten doel geduldig en zachtaardig met mezelf en/als een ander te zijn en vrede te maken met iedere toepassing, situatie en ervaring die naar voren komt in een fysiek intiem samenzijn zonder deel te nemen in vooroordelen, in en als de realisatie dat seksualiteit een gebied is waar de controle immens is ingebed en dat dit dus een gebied is dat ik kan gebruiken om mezelf te bevrijden van deze voorgeprogrammeerde controlemechanismen in en als de geest en dat dit tijd inneemt en fysieke toepassing vereist van mezelf en indien mogelijk, van een ander als partner.

Ik stel mezelf ten doel om zowel mijn eigen voorprogrammering als die van de partner in overweging te nemen en hierin vrede te maken in plaats van frustratie te creëren door geheel verantwoordelijkheid te nemen voor wat er in mij opkomt en van hieruit, voor wat zich afspeelt tussen beiden, in en als de realisatie dat het niet om mij alleen gaat en dat we in en als leven allen onderling afhankelijk zijn van elkaar en als ik wel bezig ben met mijzelf alleen, weet ik dat ik me in energetische ervaringen bevind, in en als eigenbelang in het behoud van mezelf in en als de geest, wat aan mijzelf is om verantwoordelijkheid voor te nemen in en als de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijkheid te nemen voor bezigheden die alleen op mijzelf betrekking hebben door de verlangens naar en gekoppelde angst voor verlies van ervaringen, onder ogen te zien, zelf te vergeven en corrigeren.

Atlanteans Insecurity – Interview 249 – 255 and 148 – 150 – Klik Hier

What is sex? – Klik Hier

relationship support – Klik Hier

Redefining relationships – Klik Hier

full_what-is-sex-practical-sex-education-the-beginning-part-23 (2)

What is Sex – Practical Sex Education – The beginning – Part 23

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/