Schijn-veiligheid

Ik was vandaag op een cursus, zeg maar op ‘vakgebied’. Het onderwerp was oligo-planten; planten-aftreksels gecombineerd met sporenelementen die reguleren op celniveau door de blokkade in het cel-membraan tussen intra-cellulair en extra-cellulair op te heffen. De mineralen en sporenelementen spelen een essentiele rol in de stofwisseling van ons lichaam. Interessant om te onderzoeken waarom de uitwisseling via het celmembraan geblokkerd is. Dat is voor een andere blog.

Wat ter sprake kwam is de belasting met zware metalen zoals cadmium en lood, die de plek van de verbinding met de essentiele mineralen en sporenelementen innemen, zodat de stofwisseling niet correct kan verlopen door een belasting in het fysiek met de metalen en een tekort aan de bruikbaarheid van de essentiele mineralen en sporenelementen.

De cursusleider benoemde de vervuiling met cadmium en lood die welliswaar in Europa was teruggebracht maar die wereldwijd juist gestegen is. Hij noemde dit een ‘schijnveiligheid’, omdat de vervuiling wereldwijd in het water en de lucht terecht komt, en uiteindelijk in de voedselketen waar het zich opslaat, en de mens staat als laatste in de voedselketen.

Schijnveiligheid.

Schijnend als het Licht, Schrijnend als het Licht, oftewel verblindend en verbrandend.

Dat is exact omschreven. We leven in een schijnveiligheid. Ik vind de ondersteuning van het fysiek met bijvoorbeeld de oligo-planten geweldig. Ik realiseer me echter ook dat het een mogelijkheid voor de elite is (los van de mensen die nog in de natuur leven en hun eigen middelen daaruit onttrekken). Dat er, zonder balans wereldwijd, geen enkele daadwerkelijke verandering mogelijk is, hoeveel oligo-planten ik ook gebruik, hoe hard ik ook mijn best doe om mijn fysiek te ondersteunen met juiste voeding en supplementen.

Ik heb het zelf ondervonden. Ik ben een heel eind gekomen met deze manier van ondersteuning, niet alleen fysiek maar ook emotioneel en mentaal. Op een gegeven moment blijft het steken, het komt niet van de grond zolang het systeem voor waar wordt aangenomen. Pas sinds ik met desteni-i-process ben gestart zit er weer echt beweging in. Voel ik me beter? Fysiek absoluut, emotioneel niet lol want de emoties ben ik aan het stoppen. En ik krijg zoveel ongelijkheid te zien, in mezelf, de omgeving waarin ik leef en wereldwijd, dat ik er nog regelmatig wanhopig van word. ‘Genezing’  is niet mogelijk als de wereld niet geneest; genezing is leven in gelijkheid, dus zolang de wereld in ongelijkheid verkeert is er geen wereld-genezing. Genezing is alleen mogelijk als we onszelf als de mind vergeven en opstaan voor wereldwijde gelijkheid. En dan heet het geen genezing meer, dan heet het Leven.

Is dit te combineren? Zijn de oligo-planten een ondersteuning voor het fysiek om een en gelijk als zelf te worden? Absoluut; fysieke blokkades kunnen mind-patronen in stand houden, vast houden, zodat ze heel moeilijk zichtbaar worden. Doorbreken we de fysieke blokkades, dan kunnen de opgeslagen gedachtes vrijkomen, gezien worden en vergeven worden. Voegen we mineralen en sporen-elementen toe die we tekort komen, dan kunnen we de gedachtes die het fysiek bij elkaar houden door gebrek aan deze elementen vrijkomen, gezien worden en vergeven worden. Het Zelf Vergeven is genezen, als we dat woord nog even gebruiken.

Kan dit door alleen met onszelf bezig te zijn en de ongelijkheid in de wereld te negeren? Nee. Om te beginnen is er geld nodig om het fysiek met passende voeding te ondersteunen, voor iedereen. Vervolgens kan het mind-systeem op grote schaal vergeven gaan worden, en langzaamaan zullen de supplementen minder nodig worden, totdat we in onszelf staan, als Leven, zonder belasting van het mind-systeem dus zonder ‘ziektes’, zonder belastende opgeslagen gedachtepatronen met onderdrukte gevoelens en emoties.

Ondersteun het process, start zelf het desteni-i-process om een en gelijk als jezelf als de wereld te worden, een Leef-bare wereld voor Ieder-Een.

Ondersteun het gelijk-geld-systeem, zodat Ieder-Een in gelijkheid dit proces kan wandelen, te beginnen met een basis van ondersteunende voeding, een leefbare omgeving en ondersteunend gezelschap.

Geluk / Happiness

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik blij/gelukkig moet zijn om de ander tevreden te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik blij/gelukkig moet zijn om mezelf tevreden te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet tevreden te zijn omdat ik niet gelukkig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tevredenheid te koppelen aan geluk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat geluk echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaloers te zijn op mensen die gelukkig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik altijd iets gemist heb omdat het me steeds niet lukt om langdurig gelukkig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als gelukkig te projecteren in de toekomst, en daarmee steeds een teleurstelling te creeren als blijkt dat het me niet gelukt is om gelukkig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten afleiden van mezelf door het zoeken naar geluk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb naar buiten toe te doen alsof ik gelukkig ben, zodat mensen niet verder gaan vragen wat er werkelijk aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik gelukkig ben omdat ik niet gezien wil worden als ongelukkig, wat een directe gevolgtrekking is van niet gelukkig zijn, en ik niet  in staat ben te spreken als zelf, onafhankelijk van geluk of ongeluk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik niet in staat ben om in ieder moment mezelf als zelf uit te drukken onafhankelijk wie er tegenover me staat, waardoor ik me ongelukkig ben gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongelukkig te voelen omdat ik niet in staat ben te spreken in levende woorden een en gelijk als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geluk te koppelen aan zelf-expressie, en zolang ik niet in staat ben tot zelf-expressie, ik dus ongelukkig ben.

 

Vastgezet in Bewustzijn

Ik ben bang om geluid te maken als ik beweeg. Waar ben ik bang voor? Voor mezelf. Om mezelf te zien in de ander. Ik wil niet dat de ander mij ziet want dan moet ik mezelf zien, in de ander.

Mijn eigen angst zet mezelf vast. Niet met iets specifieks, maar puur met zichzelf als angst als bewustzijn.

Als ik mezelf zie participeren in angst om geluid te maken als ik beweeg, dan stop ik, ik adem. Ik houd mijn handen vast om mezelf hier in het fysiek te brengen. Ik realiseer me dat ik bang ben voor mijn eigen bewustzijn om vastgezet te worden zodra een ander mij opmerkt. Zodra een ander mij opmerkt merk ik mezelf op, word ik me bewust van mezelf, van iedere beweging die ik maak, ieder geluid wat ik maak, ieder woord wat ik zeg of niet zeg en iedere gedachte die ik denk en emotie die ik ervaar. Vervolgens voel ik me schuldig over het feit dat ik me zo bewust ben van mezelf dat ik me helemaal afsluit van de ander. Ik durf de ander niet aan te kijken want ik schaam me voor mezelf. Ik wil niet dat de ander mij zo ziet, ik wil niet dat de ander in mijn ogen ziet hoe ongemakkelijk en ongelukkig ik me voel. Dus houd ik mijn hoofd wat omlaag en draai me weg. Vast gezet in bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen bewustzijn om vastgezet te worden zodra een ander mij opmerkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om vastgezet te worden door mijn eigen bewustzijn zodra een ander mij opmerkt te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen geluid te durven maken als ik beweeg uit angst dat de ander mij opmerkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen geluid te durven maken als ik beweeg uit angst dat de ander mij opmerkt te koppelen aan angst en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat de ander mij opmerkt, omdat ik mezelf dan opmerk en me bewust word van mezelf, van iedere beweging die ik maak, van ieder geluid wat ik maak, van ieder woord dat ik zeg of niet zeg en van iedere gedachte die ik denk en van iedere emotie die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over het feit dat ik me zo bewust ben van mezelf dat ik me helemaal afsluit voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander niet aan te durven kijken omdat ik me schaam voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat de ander in mijn ogen ziet hoe ongemakkelijk en ongelukkig ik me voel, en dus mijn hoofd wat omlaag te houden en weg te draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te schamen voor mezelf als bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gezien te mogen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb geluid te maken als ik beweeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb gezien te worden door de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mezelf te zien in de ander, en daardoor mezelf volledig te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te missen door mezelf vast te zetten in het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te missen door me te schamen voor mezelf als bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb als bewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als angst, zonder verder nog in te zien wat deze angst inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb in mezelf te onderzoeken waarvoor ik eigenlijk bang ben, waardoor ik niet gezien heb dat er niets specifieks is waar ik bang voor ben, behalve voor het vastgezet worden in mijn bewustzijn door mijn eigen bewustzijn als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er heel veel aan de hand is waardoor ik  zo bang ben, dat moet wel, anders zou ik niet zo bang zijn, waardoor ik niet heb durven zien dat ik word vastgezet door het bewustzijn als angst door het geloof dat deze angst echt is.

Als ik mezelf zie participeren in de angst om geluid te maken als ik beweeg dan stop ik, ik adem. Ik pak mijn handen vast om mezelf hier te brengen in het fysiek. Ik sta stil en adem, en zie in mezelf welke gedachtes, gevoelens en emoties in me op komen. Hier pas ik zelf-vergeving op toe. Ik sta mezelf niet toe mezelf opnieuw vast te zetten in schaamte voor het feit dat ik een bewustzijnssysteem ben geworden, zo bang dat ik geen geluid meer durf te maken als ik beweeg. Ik maak mezelf gelijk aan de angst om geluid te maken als ik beweeg door mezelf de schaamte en afscheiding te vergeven, totdat ik in staat ben om te bewegen in en als de adem, een en gelijk als zelf.

Als ik mezelf zie in de ander maakt het niet uit met wie ik ben. Als ik mezelf maar wil zien.