Ik wil het niet

Ik wil het niet.

Als jong tienermeisje kreeg ik kusjes van een familielid; kusjes die net niet onschuldig waren. Ik wil het niet. Maar is er echt wel iets gebeurd? Ik weet het niet zeker. Als er nou iets meer gebeurde ja, dan kon ik zeggen ho stop. Dit wil ik niet, dit is niet ok. Maar er gebeurde nooit iets echt meer, alleen maar herhaaldelijk hetzelfde zogenaamd onschuldige gedoe, wat niemand zag behalve ik, althans niemand zei iets en ik ook niet, dus ik ga ervanuit dat niemand iets zag.  En omdat ik het niet wil, terwijl ik niet zeker weet of het nou goed of slecht is, is dat voldoende reden om het te stoppen? Als ik iets zeg schaad ik de familie, nee laat ik dat maar niet doen.

Ik wil het niet. Het heeft 10 jaar geduurd voordat ik het kon zeggen. Ik wil het niet.

26 jaar later. Ik wil het niet. Leven met m. Maar ik heb niet echt een reden; sterker nog, ik kan wel 20 redenen bedenken waarom ik het wel zou willen. Dus waarom zou ik het niet willen? Ik leef al een jaar lang de 20 redenen waarom ik het wel zou willen. En alle redenen vallen een voor een weg, totdat ik alleen maar hoor in mezelf; ik wil het niet.

Maar is dat voldoende reden om het te stoppen? Of zal ik het toch nog een kans geven, toch nog eens linksom rechtsom bovenlangs onderlangs proberen? Want misschien wil ik het toch. Wat nou als ik me vergis, wat nou als ik het wel wil maar dit niet gezien heb? Wat nou als ik ga staan in ik wil het niet en ik wil het niet blijkt niet echt? Wat blijft er dan over? Wat nou als ik het verleden leef als zijnde ik wil het niet, uit angst, en ik blijk het toch te willen maar ik was te bang? En wat moet m doen? Ik kan nu toch niets meer zeggen? Nu we zover gekomen zijn hier in huis? Alles piekfijn in orde. En dan kom ik aan met ik wil het niet. Wat ik eigenlijk al vanaf dag 1 zeg: ik wil het niet. Maar ik leef iets anders. Ik ben niet een en gelijk als mijn woorden. Gesplitst door zelftwijfel. Ik weet het niet; ik wil het niet maar ik ben te bang voor linksom of rechtsom. Beide opties jagen me angst aan op een verschillende manier. In de een ga ik dood van onderdrukking, in de ander van eenzaamheid.

Alleen staan. Ik zou het liefst helemaal alleen gaan staan. Dan kan ik mezelf weer in de ogen zien. Maar durf ik dat aan? Hoelang moet ik hiermee wachten? Wat is zelf-eerlijkheid? Wat is zelf-interesse?

Ik wil het niet, maar ik kan niet anders. Dat is een zelf-onoprechte gedachte. Ik kan wel anders. De vraag is wanneer.

Hoe wil ik bestaan? Kan ik eeuwig staan in de situatie waarin ik nu leef? Nee, die is niet zelf-oprecht en ik misbruik mezelf en m door vol te houden het te proberen te willen. Ik ben bang voor de uiterlijke verandering. Voor iedereen die ziet dat ik niet kan leven in deze perfect ogende leefsituatie die binnenshuis verre van perfect is. Voor iedereen die ziet dat ik maar gedaan heb alsof ik hierin kan leven waaruit vervolgens blijkt dat ik het niet kan want ik wil het niet. Ik heb gelogen. Ik heb m en mezelf doen geloven dat het mogelijk is, al heb ik vele malen iets anders gezegd, vele malen mijn twijfel geuit. Ik wil weg maar ik durf niet. Ik durf de wereld niet in. Maar hier in huis is het ook niet veilig. Dat lijkt maar zo. Dus in beide gevallen is er maar een veilige plek: binnenin mezelf. Als ik in die veilige plek in mezelf aanwezig ben, wat zou ik dan willen? Hier blijven of naar een ander huis?

Ik kan het plaatje van nog een keer verhuizen en een plekje voor mezelf vinden maar niet loslaten. Van alles opbouwen vanuit een plek die ik zelf kan bekostigen, en van daaruit leven als zelf, en misschien van daaruit een agreement aangaan als ik in agreement ben met mezelf. Wat nu niet het geval is.

Een plaatje is vanuit de mind, dat kan niet anders. Wat wil ik eigenlijk niet? Een agreement met m. Hij ziet niet dat zijn woorden over zichzelf gaan, weet niet wat de mind is. Er is een duidelijke stop. Ik moet alleen verder. Wil ik hier met hem in 1 huis wonen? Nee. Waarom niet? Dat heeft geen zin als er toch geen agreement mogelijk is. Als ik vroeg of laat toch vertrek, waarom zal ik nu dan blijven?

Als ik in die veilige plek in mezelf aanwezig ben, wat zou ik dan willen? Hier blijven of naar een ander huis? Hier blijven. ik ben moe van het verhuizen, van het verplaatsen of denken te moeten verplaatsen; verplaatsen als het denken. Wil ik dan ook hier blijven met m? Nee. Dat zie ik niet. Ik wil Hier blijven, Hier zijn. Zelf Alleen.

Ik krijg het niet voor elkaar om mezelf te bewegen. In de mind gaat het zo eenvoudig, lijkt het zo mooi. In realiteit ervaar ik stroop, vastzitten, tegenwerking. Dit zie ik gereflecteerd in m en dat is wat ik niet tof vind. Ik zie mezelf die niet in staat is als zelf te bewegen en dus blijf ik in een situatie die ik niet wil. ik wil verhuizen om eruit te breken. Maar is dat een oplossing? En uit angst dat als ik nu niet ga, ik nooit meer ga, voor eeuwig gevangen in de situatie waarin ik nu leef, gehecht aan het gemak en aan een man met wie ik niet wil zijn. En wat als ik straks opeens wel met m wil zijn? Dan wil ik met een man zijn met wie ik eigenlijk niet wil zijn.

Het plan was 1 jaar hier wonen met inschrijving van m tijdens zijn eenjarig werkcontract. Er zijn dan geen geldzorgen, dit kunnen we doen. Waarom deze tijd niet gebruiken om in mezelf te zien, gelijk aan moed te worden in plaats van moe te worden door nu alles om te gooien? Is moe worden echt of is het teveel moeite?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik opeens alles omgooi omdat ik het niet meer wil; dat ik deze situatie niet volhoud en alles kapotmaak wat is opgebouwd, alles verraad wat mij vertrouwt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om alles te verraden wat mij vertrouwt, om vervolgens alleen te komen staan zonder iemand die me helpt en te verdwijnen in het niets.

Hier in huis ben ik ook bang om te verdwijnen in het niets als ik blijf, dus dat is gelijk; dat zal dan de werkelijke angst zijn. Hoe ga ik opstaan in het verdwijnen in het niets, met m in dit huis of alleen in een ander huis? Wat is het beste voor alles en iedereen? Ondersteunen we elkaar of springen we in het diepe? Kan ik het mezelf vergeven als ik hier blijf totdat ik mezelf kan bewegen? Kan ik mezelf vergeven wat ik weerspiegeld zie in m? Kan ik een huisje voor mezelf op dit moment laten voor wat het is?

Het wordt geen gemakkelijk jaar, dat is duidelijk. Dit is zoals blijkt een enorm punt wat ik volkomen onderschat heb. Anders had ik deze leef-situatie niet gecreeerd. Kan ik steun aanvaarden van iemand met wie ik eigenlijk niet wil zijn? Kan ik iemand ondersteunen met wie ik eigenlijk niet wil zijn?

De vraag is: Kan ik mezelf ondersteunen terwijl ik iemand ben geworden die ik eigenlijk niet wil zijn?

Kan ik mezelf vergeven dat ik iemand ben geworden die ik eigenlijk niet wil zijn, levend met iemand met wie ik eigenlijk niet wil zijn? Of vind/heb ik het nodig om mezelf in het diepe te gooien? Een nieuw startpunt, in het niets want nieuw, waarin ik op kan staan in zelf-eerlijkheid?

Ik wil het niet. Ik wil dit niet zijn, dit systeem. Ik wil niet leven als een systeem. En aangezien ik nooit anders ben geweest dan een systeem, wil ik niet leven. Niet zo. Ik wil het niet.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s