Dag 2 – Hoofdpijn in relatie tot liefde en haat

Sinds gisteren heb ik behoorlijk hoofdpijn. Gisterochtend kon ik weer in de adem komen, de kramp in mijn darm die ik de afgelopen weken had opgebouwd liet gedeeltelijk los, en ik kon weer ademhalen. In de loop van de dag kwam de hoofdpijn opzetten en vanochtend was het zwaarder. Ik kon nog steeds ademhalen, maar me niet gemakkelijk bewegen door de hoofdpijn. De hoofdpijn belet me ook om te kunnen denken, om in de mind te gaan en me bezig te houden met keuzes die er niet echt toe doen. Zodra ik ging denken werd de hoofdpijn erger. Ik was er dus eigenlijk heel blij mee omdat ik zag dat ik de controle van het denken aan het loslaten ben. Ik wist dat ik hier doorheen kon komen door de ademhaling, maar wat heb ik uiteindelijk gedaan? Een pijnstiller genomen (alleen bij hoofdpijn neem ik een ibuprofen of paracetamol) en gaan liggen. Uiteindelijk heb ik een paar uur geslapen met aan aan het einde een wat vervelende droom. In de droom had ik ook hoofdpijn en werd ik compleet neergedrukt door iets in mezelf, en ik kon bijna niet meer ademhalen. Ik moest blijven ademhalen, anders zou ik doodgaan. uiteindelijk werd ik wakker en bleek het neerdrukkende gevoel dus in de droom plaats te vinden. Dit soort dromen heb ik vroeger vaak gehad toen ik 8-9 uur sliep. Ik werd er altijd een beetje bang van, alsof iets anders me neerdrukte. Nu heb ik duidelijk ervaren dat het mijn eigen mind is die me neerdrukt.

Ik wilde vanochtend met de hoofdpijn niet zien wat hier was, namelijk de hoofdpijn en de emoties die liggen opgeslagen in het fysiek die deze hoofdpijn creeren.  Het is mooi weer, ik wilde ‘lekker’ schrijven, koffie drinken. En dat alles kon niet want ik had zoveel hoofdpijn. Dus ik probeerde de ervaring zo snel mogelijk weg te duwen door een ibuprofen te nemen en het ook nog eens als excuus te gebruiken om te kunnen gaan slapen. Om vervolgens wakker te worden in een hele vervelende ‘zombie-toestand‘, weg van mezelf, minder diep in de adem (met wel iets minder hoofdpijn). Balend van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te leven wat er op dit moment is, nl de hoofdpijn en hoe hierin te blijven staan zonder een pijnstiller te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets anders te willen dan mijn lichaam op dit moment aangeeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te onderdrukken met datgene wat ik wil en wat ik als plan heb in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hoofdpijn als excuus te gebruiken om een paar uur te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen omdat ik een paar uur ben gaan slapen en hierin mezelf te onderdrukken, in plaats van met mezelf te gaan zitten, te ademen en te zien hoe ik hier in de hoofdpijn kan blijven totdat deze wegtrekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf weg te gaan door de hoofdpijn op te willen lossen met een pijnstiller zodat ik kan gaan schrijven en koffiedrinken, mezelf kietelend dat ik toch zo lekker bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lekkere gevoel van het in de mind zijn niet op wil geven en daarom ga ik de hoofdpijn en daarmee mezelf onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens niet te weten hoe ik de woorden in een blog geschreven krijg, terwijl ik de afgelopen 7 maanden geen problemen heb ervaren met het schrijven van blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens te gaan twijfelen over wat ik schrijf nu het als levend voorbeeld zal zijn voor andere mensen op weg naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb de hoofdpijn te gebruiken om mezelf te ondersteunen in het loslaten van de controle van de mind, dichtbij mezelf, heel rustig zittend zodat het dragelijk is, en in plaats daarvan te zijn gaan slapen met een pijnstiller waarin ik mezelf heb onderdrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik deze kans om de controle van de mind wat meer los te laten heb verpest door de fysieke symptomen te onderdrukken en als excuus te gebruiken voor wat meer slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik wat meer slaap nodig heb omdat ik hoofdpijn heb vandaag en daarom een paar uur mag slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb gelijk te gaan staan aan de hoofdpijn, onderwijl ademend, dichtbij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik me nu vervelender voel zonder hoofdpijn maar weg van mezelf dan vanochtend met hoofdpijn en dichtbij mezelf in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beetje bang te zijn van de hoofdpijn en daarom heb ik deze onderdrukt met een pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe en wanneer de hoofdpijn zal stoppen, en daarom heb ik als mind de hoofdpijn gestopt met een pijnstiller.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de hoofdpijn, waardoor ik er bang van word en ik deze zo snel mogelijk weg wil hebben terwijl ik vandaag een dag vrij heb en dus de kans om rustig te zitten met hoofdpijn en te zien wat voor patronen deze hoofdpijn gecreeerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik even een ‘adempauze’ nodig heb omdat alles opeens zo snel gaat, in plaats van in te zien dat het snel gaan de mind is die de controle verliest, en doordat de mind de controle verliest zie ik hoe snel de mind gaat en ben ik in staat deze adem voor adem te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel onderwerpen te zien in de snelle mind waarover ik wil schrijven, dat ik niet meer weet waarover ik zal en kan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf als de mind te onderschatten in de kracht waarmee ik als de mind wil blijven bestaan, waardoor ik me laat verleiden door excuses als een keer langer slapen en een pijnstiller nemen als het niet perse nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik als mind wil blijven bestaan en daardoor mezelf als mind te onderschatten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind niet serieus te nemen omdat dit eigenlijk niet echt is, waardoor ik mezelf als mind de kans geef mezelf als zelf te verrassen en te onderdrukken in deze verrassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de adem te benemen in deze verrassing door mezelf als mind niet serieus te nemen en daardoor niet te zien waartoe ik en anderen als de mind toe in staat zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen de schuld te geven als ik schrik als ik zie waartoe de ander als de mind in staat is, in plaats van in te zien dat ik schrik van mezelf als mind en dit projecteer op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de ander door te geloven dat zij me verraden als mind, in plaats van in te zien dat ik mezelf verraad als mind en me daarom afscheid van mezelf als mind, om dit vervolgens te projecteren op de ander door de ander de schuld te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van verraad, en door de schuld af te schuiven op de ander hoef ik niet in mezelf te zien hoe ik als mind mezelf als zelf als leven verraad, en dus hoef ik ook niet op te staan en zelfverantwoording te nemen aangezien ik geloof dat het verraad de schuld van de ander is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als slachtoffer in stand te houden door de schuld van verraad op de ander af te schuiven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te balen van mezelf dat ik een pijnstiller heb genomen tegen de hoofdpijn en ben gaan slapen op een moment waar ik juist heel dicht in/bij mezelf aanwezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verraden door een pijnstiller te gaan nemen en te gaan slapen, en daarmee mezelf als leven als adem te onderdrukken en een mogelijkheid om te zien hoe ik de hoofdpijn gecreeerd heb als zijnde slachtoffer van mijn eigen verraad als mind voorbij heb laten gaan.

Als ik hoofdpijn heb en ik heb de mogelijkheid om hierin rustig te blijven zitten, dan ga ik zitten. Ik zie in mezelf hoe ik het beste kan bewegen met deze hoofdpijn, en hoe ik in de adem kan blijven terwijl ik hoofdpijn heb.

Als ik mezelf zie participeren in  de gedachte dat een pijnstiller de oplossing is voor de hoofdpijn omdat ik graag mijn programma van die dag wil draaien, stop ik en haal adem. ik realiseer me dat het feit dat ik het programma van die dag wil draaien aangeeft dat ik in de mind participeer als zijnde een programma. Ik ga zitten en zie of de hoofdpijn dragelijk is en als dat zo is, dan blijf ik rustig zitten. Hierin zie ik wat ik in dat moment het beste kan doen om mezelf te ondersteunen met deze hoofdpijn. Het programma laat ik voor wat het is en ik pas zelfvergevingen toe op het creeren van zo’n programma.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte dat slapen wellicht een oplossing is, dan stop ik en haal adem. Ik zie in mezelf of het echt nodig is te gaan slapen, wat meestal niet het geval is. Ik realiseer me dat het opnieuw gaan slapen de mind oplaadt, waardoor ik mezelf onderdruk en niet meer kan zien hoe de hoofdpijn me ondersteunt in het loslaten van de controle van de mind.

Ik realiseer me dat ik de hoofdpijn gecreeerd heb door mezelf als leven te onderdrukken. Door in de adem te blijven en te schrijven kan ik wellicht zien hoe ik mezelf heb onderdrukt.

————————————————————————————-

Tijdens het zoeken naar een link kom ik bij een haat-filmpje tegen desteni. Ik schrik ervan hoeveel haat en gebrek aan gezond verstand er aanwezig is in het filmpje. Ik pas  zelfvergevingen toe op het feit dat ik niet begrijp hoe er zoveel haat kan bestaan in iemand.En hoe ik niet zie hoe ik dit mede gecreeerd heb in de wereld.

Opeens dringt het tot me door dat haat gecreeerd moet zijn uit polariteit, en haat is de polariteit van liefde. En ik heb wel degelijk geprobeerd deel te nemen in gevoelens van liefde. Een heel jaar lang heb ik een bliss van liefde in mezelf gecreeerd voor een jongen op afstand; ik bedoel maar.

En opeens is daar de link naar mezelf: zelfhaat. Het filmpje staat bol van geprojecteerde zelfhaat, en waar loop ik mee te stoeien? Zelfhaat. Op het moment dat ik me dit realiseer trekt de hoofdpijn weg. De hoofdpijn komt voort uit stagnatie in mijn fysiek, gecreeerd uit zelfhaat. De lever-gal functie is hiermee verbonden; dit is iets voor later. Misselijkheid, verkramping in de darm, en als het voldoende stagneert uit het zich in hoofdpijn op plaatsen waar de galmerediaan zich bevindt.

Deze zelfhaat komt iedere keer omhoog op het moment dat ik als mezelf wil gaan schrijven of net geschreven heb. Er komen velerlei excuses omhoog, die meestal eindigen in “wat ben ik in godsnaam aan het doen?”. Een ervaring van verachting voor het kwetsbare zelf. Mijn reactie op het filmpje verandert ook direct; het doet me geen pijn meer en de angst neemt af. Ik zie in mezelf hoe het aanwezig is. En hieromheen zijn een heleboel lagen gecreeerd die deze zelfhaat gaan verdedigen en beschermen. Zelfhaat om het feit wat ik heb toegestaan en aanvaard heb als onderdrukking van leven in mezelf en naar de ander. En om de zelfhaat te compenseren gaan we ervaringen en gevoelens van liefde creeren, die vervolgens gaan uitbalanceren in polariteit in de wereld. Zo versterkt het de haat in een ander zoals bijvoorbeeld zichtbaar is in het haatfilmple over desteni.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zie dag 3.

Advertisements

One thought on “Dag 2 – Hoofdpijn in relatie tot liefde en haat

  1. […] Zelfvergevingen vervolg blog 2 zie tekst blog 2 […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s