Dag 4 – Communicatie in gelijkheid met mens en dier – Zelftwijfel

Gisteren bij de dierenarts. Een heel rijtje aan handelingen van mezelf waar ik niet tevreden over ben. Het begint thuis met het oppakken van de 2 konijnen, wat er vrij ongemakkelijk aan toegaat aangezien ik ze zelden oppak en ze dit ook niet leuk vinden. Vervolgens volg ik mijn weerstand in het niet communiceren naar x over wat ik ga doen wat een reactie in x oproept waar ik nog meer weerstand door ervaar. Bij de dierenarts gaat het met Casper het konijn niet helemaal lekker; andere jaren (ze gaan voor een jaarlijkse inenting naar de dierenarts) is hij nerveus maar vrij rustig, en nu is hij doodsbang. Hij heeft last van zijn blaas of nieren en plast heel veel kleine plasjes. Hij is rond de 8-9 jaar, wat voor een konijn behoorlijk op leeftijd is. De dierenarts (welke heel zorgzaam en voorzichtig handelt) drukt wat urine uit zijn blaas om een testje te doen.

Eenmaal thuis, de volgende dag. Ik heb geleerd te communiceren met dieren en ga dit toepassen. te laat natuurlijk, dit had ik kunnen doen voordat we naar de dierenarts gingen. Tijdens het gesprek komt naar voren dat hij zijn plas bijna niet op kon houden en dat wat hij op kon houden drukt de dierenarts er dan uit. Dit geeft hem een ervaring als wat ik als ‘beledigt’ omschrijf. Zonder te vragen drukt ze een plasje uit zijn blaas. Dit kan toch gewoon gevraagd worden??? Dan kan hij een klein plasje doen.

Zo is het. En hierin verraad ik direct het leven. Het is aan mij om 100% alert te zijn voor tijdens en na zo’n tripje naar de dierenarts. Ik kan de dierenarts vragen te vertellen wat ze doet, en Casper hierin betrekken. Echter, ik twijfel aan mezelf en de communicatie die ik heb met de dieren. Het is niet zuiver (als in vrij van de mind). Dus ik twijfel over wat ik begrijp van de communicatie van het dier, hoeveel ik projecteer en wat van het dier is, en door deze twijfel durf ik hier niet in te gaan staan tegenover de dierenarts. En dus….laat ik het hele communiceren met de dieren voor wat het is, pak ze op, neem ze mee, en laat ze behandelen door de dierenarts zonder voorbereiding. Ondertussen met een rotgevoel omdat ik zie in mezelf dat er iets niet klopt in deze reeks handelingen; ik pas niet toe datgene wat ik zou kunnen toepassen, nl communicatie in gelijkheid.

Dit uiteindelijk vandaag wel gecommuniceerd hebbende met Casper wil hij graag een pijnstiller erbij. Dan moet ik de dierenarts bellen. Wat ik meteen doe, en ik kan dezelfde dag een pijnstiller ophalen. Ook wil hij een schoon hok. Wat ik kan regelen. Dit geeft direct rust aan beide kanten. Wellicht projecteer ik hierin, dus het geeft mij iig rust. Omdat ik hierin direct toepas wat in mijn kunnen ligt op dit moment om het voor Casper zo goed mogelijk te ondersteunen. Hij heeft er niets aan als ik me zorgen maak, me schuldig voel, het zo vervelend voor hem vindt. Leven met een blaasontsteking kan hij zichzelf in ondersteunen, en dieren doen dat ook direct. Ik kan zoveel mogelijk de omstandigheden creeren waarin hij dit zelf kan doen. Wat nodig? Communicatie met hem in gelijkheid en zien met gezond verstand wat het beste is om te doen. En vooral, de tijd nemen en rustig handelen, niet opgejaagd door zorgen vanuit de mind. Als ik rustig handel, kan ik onderwijl zien hoe het gaat.

Als ik ergens, eigenlijk 1 ding maar, echt boos over word is het als iemand niet in gelijkheid met me communiceert, of niet met me communiceert, me betuttelt, niet naar me luistert, me niets vraagt maar handelt naar eigen inzicht. Alles heb ik gisteren toegepast, al deze facetten waar ik zelf zo boos over ben en waar ik me zo door heb laten beledigen.

(Wat de weerspiegeling is naar mij over het feit dat Casper blaasontsteking/last van zijn nieren heeft is een ander verhaal; een huisdier weerspiegelt over het algemeen het proces in degene die voor hem zorgt en/of in huis woont).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te twijfelen aan mezelf en vervolgens te handelen of eigenlijk niet te handelen door deze zelftwijfel wat ten koste gaat van Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te handelen in wat het beste is voor Leven door te luisteren naar mijn zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar mijn zelftwijfel en dit als reden te gebruiken om niet te communiceren in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de reactie van de buitenwereld te verkiezen boven staan voor wat het beste is voor Leven, en hiermee mezelf en alles en iedereen als Leven verraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te verwijten dat deze de reactie van de buitenwereld verkiest boven wat het beste is voor alle Leven, en hiermee dus zichzelf en alles en iedereen als Leven verraadt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten dat ik de reactie van de buitenwereld verkies boven wat het beste is voor alle Leven en hiermee dus mezelf en alles en iedereen als Leven verraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn kennis van communicatie niet toe te passen in de praktijk, waardoor het kennis blijft, en zolang het kennis blijft kan ik mezelf hier niet in corrigeren maar blijf ik mezelf verschuilen in de mind, ondertussen zo boos omdat ik zoveel kennis heb maar het niet toepas in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kennis die ik heb niet toe te passen in de praktijk uit angst om het fout te doen of uit angst om te zien dat de kennis niet toepasbaar blijkt in de praktijk en dus nutteloos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om het fout te doen of om te zien dat de kennis die ik heb niet toepasbaar blijkt in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant het gevoel te hebben in twee werelden te leven, een binnenwereld en een buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verschil te creeren tussen de binnen – en buitenwereld, waaruit blijkt dat ik mezelf heb afgescheiden van Hier zijn, een en gelijk als Zelf als Leven in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in 1 stap een en gelijk als Zelf als Leven te willen worden maar geen zin heb om stap voor stap de mogelijkheden in de praktijk te benutten in het dagelijks leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de mogelijkheden in de praktijk te benutten om mezelf te vergeven en te corrigeren zodat ik stap voor stap de splitsing in mezelf kan stoppen totdat ik kan leven adem voor adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren te communiceren in gelijkheid als wat het beste is voor iedereen door angst, weerstand en zelftwijfel, en hiermee mezelf opnieuw te bevestigen in angst, weerstand en zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf keer op keer te bevestigen door te luisteren naar mezelf als angst, weerstand en zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen communiceren in gelijkheid uit angst om gecorrigeerd te worden door de ander, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist gecorrigeerd dien te worden door de ander dan wel door mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand ziet dat ik verander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik niet wil dat iemand ziet dat ik verander, en dus verander ik maar niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander hiermee boven mezelf te stellen door niet te willen veranderen als de ander het ziet en hierin eigenlijk te willen dat de ander verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat de ander verandert zodat ik ongezien kan mee veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet willen dat iemand ziet dat ik verander te gebruiken als excuus om niet te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet willen dat iemand ziet dat ik verander geen geldig excuus te vinden om niet te veranderen, en hiermee constant boos te zijn op mezelf als ik niet verander en geprojecteerd op de ander als ik zie dat die niet verandert, waarmee ik een extra laag/excuus creeer om niet te hoeven veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb rustig te handelen zonder invloed van zorgen in/als de mind, waardoor ik bij iedereen stress gecreeerd heb, wat eigenlijk het enige is wat gisteren echt vervelend was omdat ik dan niet meer zie en kan toepassen wat het beste is.

Als ik mezelf zie participeren in zorgen in/als de mind en daardoor ongeduldig en onzorgvuldig handel, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik nu kan veranderen door te stoppen met deze nervositeit, ook al heb ik al een paar zogenaamde fouten gemaakt. Het is beter alsnog te stoppen dan helemaal niet te stoppen. Dus ik stop, ik haal adem en corrigeer mezelf in het moment. In de adem begin ik opnieuw en zie hoe ik zo zorgvuldig mogelijk kan handelen in een situatie die voor niemand leuk is.

Als ik mezelf zie participeren in de weerstand om te veranderen in het moment dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ooit een reden had om niet te willen veranderen als de ander het ziet, voortkomend uit een jeugdsituatie waar ik nu nog geen helder zicht in heb. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta weerstand te ervaren om te veranderen en als ik niet in het moment verander vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toesta in het moment te veranderen. Ik realiseer me dat alleen al het stoppen met handelen in nervositeit een verandering is die voor iedereen het beste is. Ik hoef niet direct iets te doen, ik hoef alleen te stoppen met participatie in de mind in dit moment.

———————————————————————————————–

Na het schrijven van dag 4 word me duidelijk wat de vele kleine plasjes van Casper reflecteert naar mij toe: Zelftwijfel, zoals al duidelijk werd in de kop en de tekst. Niet een en gelijk zijn aan/als Zelf wat voortbrengt zelftwijfel. Specifieker kan ik het op dit moment niet benoemen.

One thought on “Dag 4 – Communicatie in gelijkheid met mens en dier – Zelftwijfel

  1. Tof Ing! Misschien is het interessant ook eens te kijken naar het woord ‘be-lediging’ en het doen van plasjes = (fysiek) ledigen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s