Dag 5 – Een huisje voor mij alleen – kans of consequentie?

(Blog geschreven op 19 april – dag 5)

Ik heb een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Ik heb dat beeld al heel lang in mijn hoofd en uiteindelijk heb ik het zo ver laten komen dat er een kans is op een huisje voor mij alleen. Voor de duidelijkheid, ik woon sinds mijn 25e in een huis voor mij alleen waarvan er in totaal 3 jaar samen waren, dus dat blijft 10 jaar alleen. Toch heb ik een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Open keuken, zolder of vliering, balkonnetje. Knus, warm, veilig.

Ik ga niet wonen in dit huisje voor mij alleen. Maar ik krijg het niet voor elkaar het af te zeggen. Dus laat ik het lopen totdat de tijd verstrijkt en het huisje aan de volgende geinteresseerde wordt aangeboden. Ik laat mijn kans voorbij gaan op dit droomhuisje waarin alles al geregeld is, ik hoef er alleen nog in te trekken. En toch ga ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beeld in mijn hoofd te creeren van een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf er niet toe te kunnen zetten het huisje af te zeggen zodat het huisje direct aan een ander kan worden aangeboden, zodat er gewacht moet worden op mijn eventuele reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te laten wachten omdat ik mezelf er niet toe kan zetten het huisje af te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik anderen niet mag laten wachten omdat ik wat meer tijd nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het idee dat ik niet in dat huisje ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik een verkeerde beslissing neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn een kans te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit specifieke huisje mijn droomhuisje is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in dat huisje veilig, warm en geborgen ben, veilig voor wat de toekomst brengen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf veilig moet stellen voor de toekomst in plaats van in te zien dat ik de toekomst zelf creeer, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor wat ik zelf creeer en me veilig denk te kunnen stellen voor wat ik zelf creeer door in mijn eigen creatie te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een huisje voor mij alleen nodig heb om veilig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veilig ben in mijn eigen creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfcorrecties te willen toepassen op de gedachte dat ik een huisje voor mezelf kan krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte van een huisje voor mij alleen levend te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit blog niet te willen plaatsen omdat ik daarmee mijn kans op het huisje voorbij laat gaan, en ik wil die kans niet voorbij laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamd te zijn door de angst de verkeerde keuze te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een verkeerde keuze kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien wat een keuze is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van een huisje voor mij alleen te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van verdriet om een verkeerde keuze te maken te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen praten over wat ik wel of niet ga doen omdat ik er niet op vertrouw dat ik werkelijk doe wat ik zeg, en dus wil ik wachten met spreken (of plaatsen van een blog) totdat ik het gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen wachten met spreken totdat ik de daad volbracht heb en ik er zeker van ben dat ik werkelijk doe wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb daden te vertrouwen en woorden niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mijn eigen woorden te kunnen vertrouwen en dus liever niet uitspreek wat ik wil of niet wil gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet gaan doen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachtes over een huisje voor mij alleen, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met gedachtes over een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb om te kiezen voor een huisje voor mij alleen en dat deze keuze invloed heeft op mijn leven, in plaats van in te zien dat deze zogenaamde keuze alleen invloed heeft op mijn leven in en als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik een deel van mezelf opgeef als ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om een deel van mezelf op te geven, in plaats van in te zien dat ik niets hoef op te geven, ik kan mezelf vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf kan vergeven als/dat ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik eindelijk de kans krijg om te wonen in een huisje voor mij alleen, dat ik het eindelijk voor elkaar heb, en dan doe ik het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik gestraft word als ik deze kans die ik zelf gecreeerd heb niet benut, in plaats van in te zien dat de enige die me straft ikzelf ben, ikzelf als de mind met mijn eigen oordelen over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te straffen in en als de mind met mijn eigen oordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik aan mijn lot wordt overgelaten als ik de kans die ikzelf gecreeerd heb niet benut.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het huisje een kans is, in plaats van in te zien dat ik het zelf gecreeerd heb door gedachtes en handelingen volgend op deze gedachtes, en dat het dus geen kans is maar een gevolg of consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren op het moment dat ik schrijf mezelf vergeef dat ik geloof dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie A zegt ook B moet zeggen, in plaats van in te zien dat ik ieder moment kan stoppen met het leven van mijn eigen gecreeerde consequenties door mijn aanwezigheid in de mind te stoppen, zelfvergevingen toe te passen en mezelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben om mezelf te stoppen en dus braaf mijn consequenties leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie zijn/haar consequenties leeft, braaf is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in kansen en consequenties als zijnde leven en daarmee mijn hele leven in te delen in kansen en/of consequenties en vervolgens beslissingen hierin moet nemen van mezelf, in plaats van in te zien dat ik kan stoppen met het creeren van kansen dan wel consequenties in en als de mind door mezelf te stoppen te participeren in de mind en mezelf te vergeven voor wat ik gecreeerd heb en geworden ben, om mezelf vervolgens te corrigeren zodat ik niet in herhaling val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant in herhaling te vallen, in plaats van constant te zijn als mezelf in ieder moment op iedere plek waar ik ben, een en gelijk als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in een huisje voor mij alleen moet gaan wonen omdat ik verdriet heb als ik het niet doe, in plaats van in te zien dat het verdriet voortkomt uit……..?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien waar het verdriet uit voortkomt en toch blind te vertrouwen op het verdriet als leidraad voor mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet tot leidraad van mijn leven te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb blind te vertrouwen op verdriet als leidraad voor mijn leven, en daarmee keer op keer verdriet te creeren dan wel in stand te houden, aangezien verdriet het startpunt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als startpunt te zien en aanvaarden van mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘stuk verdriet’  in mezelf omhoog te zien komen zonder te weten waar deze woorden vandaan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als een bodemloze put te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen mogelijkheid te zien om uit deze bodemloze put van verdriet te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik uit deze bodemloze put van verdriet moet komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze bodemloze put van verdriet echt is, om deze vervolgens te leven en zelfs te gebruiken als startpunt van mijn leven in iedere situatie opnieuw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als surrogaat voor leven te beschouwen aangezien het het enige is waarin ik houvast ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als enige te zien waarin ik houvast ervaar aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet het enige te laten zijn wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik houvast nodig heb, in plaats van in te zien dat ik me nergens aan vast kan houden, ik kan alleen maar ademen.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar omdat ik niet aanwezig ben in de adem en dus geen leven ervaar, en verdriet geeft een surrogaat-ervaring van leven aangezien het iets beweegt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets in mij moet bewegen om tot leven te komen of in leven te blijven, in plaats van in te zien dat als ik de beweging in mij als gevoelens en emoties stop, ik pas echt tot leven kan komen, een en gelijk als de adem, constant als mezelf.

Dus, ik stop met participeren in een emotie van verdriet. Ik adem, 4 tellen in, vier tellen vast, 4 tellen uit, 4 tellen vast. net zolang totdat ik niet meer geleid wordt door het verdriet, maar ik mezelf kan leiden door de emotie heen.

Als er een ervaring opkomt waarin het verdriet zo echt lijkt dat het wel waar moet zijn, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit verdriet voortkomt uit gedachtes en dat ik dit heb opgeslagen als verdriet. Ik pak een schrift en ga schrijven zodat ik rustig word, rustig als zijnde niet meer bewogen door het verdriet. Ik kijk wat ik schrijf en zie of ik zelfvergevingen kan toepassen op gedachtes, gevoelens en emoties die ik heb opgeschreven. Ik realiseer me dat ik niet in 1 dag dit verdriet met alle onderliggende gedachtes kan stoppen. Ik kan wel stoppen met participeren in het verdriet als zijnde waarheid en leidraad. Hierin geef ik mezelf de kans mezelf richting te geven en in het verdriet te zien zonder mezelf er nog in te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verliezen in het verdriet.

Advertisements

2 thoughts on “Dag 5 – Een huisje voor mij alleen – kans of consequentie?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s