Dag 7 – Een roze wiegje

x wil een popje in een wiegje als cadeautje geven aan iemand op werk; hij kreeg dit ooit bij een aankoop in de kringloopwinkel. Het is een soort roze prinsesje in een roze wiegje, en als je een knopje aanzet komt er een programmerende Engelstalige song uit. Is dit nu een baby in een wiegje of een misleidend vreemd waanbeeld/ideaalbeeld van hoe kleine meisjes een prinsesje zouden willen zijn volgens ons volwassenen?

Punt is, kan ik toestaan dat hij dit als een cadeautje geeft? x vindt het leuk, ‘technologie’, net als computers. Als dit niet kan kunnen computers ook niet. Ik vind het walgelijk, en wil niet dat hij het geeft aan een kind. Ik wil niet meewerken aan dit cadeau met ook nog eens een muziekje wat totaal misplaatst en automatiserend is. Een computer kun je inzetten voor een leven wat iedereen ondersteunt; in dit roze wiegje zie ik in geen enkel opzicht een ondersteuning voor het kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het cadeautje walgelijk te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het walgelijk te vinden dat x het wiegje leuk vindt en het geen probleem vindt om dit aan een klein meisje te geven, hij zou het ook aan zijn eigen kinderen geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben over een gefabriceerd cadeautje, wat in feite een oordeel is over de fabricators, oftewel de mens als mind-systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben over de mens als mind-systeem, waarmee ik, door een oordeel te hebben, dit mind-systeem versterk en in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik x niet toesta dit cadeautje aan een ander te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het cadeautje toch aan x te geven als hij boos wordt dat ik het heb weggehaald uit angst dat hij iets in huis kapot maakt als ik het niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verraden uit angst voor geweld van de ander als reactie op wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor geweld als reactie op wat het beste is, in plaats van in te zien dat de angst voor het geweld juist het geweld aantrekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst voor geweld zo neer te schrijven dat het lijkt of x gewelddadig is of is geweest, wat niet het geval is, in geen enkel moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor boosheid, al dan niet gepaard gaande met geweld omdat het de angst voor geweld in mij oproept.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst voor geweld te gebruiken als excuus om niet te spreken of handelen in wat het beste is voor alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geweld te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang ze zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op mezelf om het feit dat ik een huis deel met iemand die niet ziet waarom ik niet toesta dat dit wiegje aan een kind wordt gegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat x verandert in plaats van in te zien dat die beslissing aan hem is, ik kan alleen beslissen dat ik zelf verander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x te verwarren door te spreken over gelijkheid en ondertussen te oordelen over wat hij doet en niet doet, waarin ik gelijkheid niet in praktijk breng als levend voorbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet  heb toegestaan en niet aanvaard heb een levend voorbeeld van gelijkheid te zijn maar wel van x te verwachten dat hij ziet wat ik bedoel en dit ook leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf nog niet te leven wat ik bedoel/spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet als levend voorbeeld voor x te kunnen gaan staan als Leven omdat ik niet in/als mezelf sta als Leven.

Zelf-vergevingen in de schoenen van x:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik volledig geprogrammeerd ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de geprogrammeerde wereld in stand te houden door een geprogrammeerd cadeautje aan een klein meisje te willen geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat de moeder van het meisje weinig geld heeft te gebruiken als excuus om dit cadeautje aan haar te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb I belachelijk te maken die dit wil tegenhouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb computers te vergelijken met dit wiegje als excuus om niet te hoeven zien dat ik kan bepalen wat ik met een computer kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een computer te gebruiken als afleiding van mezelf, in plaats van het te gebruiken als medium om informatie te lezen en verspreiden die mezelf als gelijkheid in de wereld ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat ik geprogrammeerd ben omdat de hele wereld zo is, wat eigenlijk voortkomt uit het feit dat ik bang ben om te veranderen in een wereld waarin niemand schijnt te willen veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te veranderen in een wereld waarin niemand schijnt te willen veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zeggen dat ik begrijp waar I over spreekt maar eigenlijk niet echt te zien wat ze de hele tijd probeert te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ook eigenlijk liever niet te willen zien wat I de hele tijd probeert te zeggen, wat inhoudt dat ik liever niet in mezelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totaal verward te raken van de informatie die I me geeft, waardoor ik weiger om nog te luisteren naar wat ze zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel prettig toeven te vinden in deze geautomatiseerde toestand van zelf-interesse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik recht heb op leven in zelf-interesse aangezien ik al zoveel ongelijkheid heb moeten doorstaan in mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik een zwaarder leven dan I heb gehad en dus niet hoef te veranderen, terwijl ik feitelijk niets weet van haar leven, ik baseer dit op wat ik denk te weten over leven in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verschil in leven te gebruiken als excuus om niet in mezelf te zien, in plaats van in te zien dat deze ongelijkheid die ik zie en ervaren heb  juist voortkomt uit zelf-interesse die ik nu in stand houdt door niet in zelf te willen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ongelijkheid die ik heb ervaren in mijn leven in stand te houden door te leven in zelf-interesse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik leef in zelf-interesse aangezien ik ogenschijnlijk niemand kwaad doe.

Zelf-correcties I:

Als ik mezelf zie participeren in schuldgevoel om het feit dat ik iets stop wat niet het beste is voor alles en iedereen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het schuldgevoel voortkomt uit een laag die eronder ligt waarin ik niet zelf-eerlijk ben. Ik ga schrijven om te zien waarover ik me werkelijk schuldig voel en pas hier zelf-vergevingen op toe.

Als ik zie dat ik veroordelend tegen x/een ander spreek, ook al gaat het om principes van gelijkheid, dan stop ik, ik adem. Ik kan pas spreken in gelijkheid als ik zelf geen reactie meer heb op de ongelijkheid die ik ervaar en zie gebeuren. Ik ga eerst schrijven en zien wat er ongelijk is in/als mezelf als leven en pas hier zelf-vergevingen op toe. Als zelf-correctie kan ik dan spreken in principes van gelijkheid zonder een nieuwe laag van oordeel te creeren bij mezelf en x/de ander.

Ik stop met spreken over principes van gelijkheid zolang ik deze niet zelf kan leven zonder oordeel. Ik stop verwarring te creeren bij x/de ander en mezelf door te spreken over principes van gelijkheid maar deze niet toe te passen in de werkelijkheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s