Dag 11 – Ik heb gefaald – Bewustzijnsontwikkeling als de wikkel van Angst

Het is me niet gelukt. Het is me niet gelukt om samen te leven met een man die nog niet in zichzelf wil zien. En ik word hierdoor afgeleid van mezelf, het triggert me zodanig dat ik blijf projecteren op hem, al zie ik achteraf wel dat ik het doe. Ik sta nog niet zo stevig in mezelf dat ik in deze situatie kan blijven staan. In theorie moet het kunnen, in de dagelijkse praktijk slaat het dood, slaan we elkaar dood (in expressie). Dus ik zie in theorie wel in mezelf maar kan het nog niet toepassen in de praktijk. Wat ook geen zien als zijn is in/als mezelf. Ik ben niet gelijk als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gefaald heb omdat het niet gelukt is om samen te leven met een man die nog niet in zichzelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat het me niet gelukt is om met een man samen te leven die nog niet in zichzelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een man te willen samenleven, in plaats van in te zien dat ik alleen met/als mezelf kan leven, om vervolgens iets wat eigenlijk niet kan te gebruiken als reden om een ervaring van falen of schaamte te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet zien van de man in zichzelf als trigger-point in me te laten bestaan, welke me triggert om me af te leiden van mezelf in gedachtes, gevoelens en emoties, geprojecteerd op de man, waardoor ik zelf niet in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de toekomst te projecteren door te zien dat het moet kunnen, samen leven met iemand die al dan niet in zelf wil zien door alles terug naar zelf te halen, om er vervolgens achter te komen dat het op dit moment niet lukt, waardoor ik boos word op mezelf en op de man en niet hier kan zijn door deze boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets kan lukken of niet lukken, en dat als het me lukt ik slaag en gelukkig ben, en als het niet lukt ik faal en ongelukkig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van wie ik ben in het moment af te laten hangen van het al dan niet gelukken van een projectie in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontevredenheid in mezelf te creeren door mijn ervaring van mezelf in het moment af te laten hangen van een projectie in de toekomst van hoe ik zou moeten/kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een kans weggooi door deze projectie in de toekomst niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een kans te creeren door een projectie in de toekomst, niet ziende dat deze kans geen kans is maar een zelf gecreeerde toekomstprojectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een projectie in de toekomst moet leven aangezien het zich aan lijkt te dienen als kans.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik en de man moeten voldoen aan wat ik projecteer in de toekomst, wat me ervan weerhoudt Hier te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen levend voorbeeld als levend Hier te kunnen zijn voor de man en als mezelf door te geloven dat ik moet leven wat ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de man dood te slaan als expressie door te proberen de geprojecteerde toekomst te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat te leven wat ik projecteer in de toekomst, uit angst dat de man weggaat als ik ga leven wat Hier is, aangezien ik zie dat de man niet in zelf wil zien en als ik in zelf ga zien en ga leven wat hier is gaat de man wellicht weg aangezien ik geloof dat hij niet in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man weggaat als ik in zelf ga zien en leef wat Hier is, in plaats van in te zien dat ik niet weet of de man wel of niet weggaat, maar uit angst dat hij weggaat ga ik vast weg, weg mijn eigen projectie in de toekomst in, om vervolgens boos te worden op de man dat hij niet Hier is en dus weg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man niet in zelf wil zien, en daarom ga ik allerlei trucjes verzinnen om hem zogenaamd hier te houden, wat niet Hier is als Aanwezig als Zelf, maar hier bij bij, zorgend voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man vast te houden in/als de mind door te leven wat ik projecteer in de toekomst, uit angst dat de man weggaat als ik Hier ga leven en alleen nog in zelf ga zien, aangezien ik niet geloof dat de man in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als ik alleen nog in zelf ga zien en hij mij dus ook te zien krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als hij mij te zien krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als hij zichzelf te zien krijgt doordat ik alleen nog in zelf ga zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man het niet aankan om zichzelf te zien, in plaats van in te zien dat dit ergens een projectie moet zijn, dat ik het niet aankan om mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik het niet aankan om mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat de man zichzelf gaat zien, aangezien ik me dan niet meer met hem bezig kan houden en alleen nog in mezelf kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in mijn eigen projecties, waardoor het me op het moment niet lukt om met de man samen te leven aangezien ik dan verdwijn in de projecties van mezelf op hem, oftewel in hem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in de projecties van mezelf op de man, waardoor ik verdwijn in de man en dus weg ben, waardoor ik vervolgens enorm ga reageren op alles wat de man doet, aangezien ik verdwenen ben in hem en alles wat hij doet mij ook raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overprikkeld te raken door te reageren op alles wat de man doet, voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in mijn projecties van mezelf op de man dus voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de overprikkeling, voortkomend uit mijn reacties op alles wat de man doet doordat ik verdwenen ben in mijn projecties op de man dus in de man, fysiek te manifesteren, om vervolgens overprikkeld te raken door de prikkels die mijn zelf gemanifesteerde fysieke mind gaat afgeven aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overprikkeld te raken door mijn zelf gemanifesteerde fysieke mind, voortkomend uit mijn reacties op de man/de ander door te verdwijnen in de man/de ander door te verdwijnen in projecteis van mezelf op de man/de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit Hier te zijn omdat ik altijd weg ben in mijn reacties op de ander dan wel op mijn eigen gemanifesteerde fysieke mind, waarmee ik een nieuwe laag van reacties creeer/in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een reactiepatroon op de aanwezigheid van de ander, voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in mijn eigen projecties op de ander, in mijn eigen fysiek te manifesteren, waardoor ik het mezelf onmogelijk maak om samen te leven en dus steeds fysiek alleen moet leven, alleen met mijn gemanifesteerde fysieke mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren door het mezelf onmogelijk te maken door mijn eigen reacties op de ander, voortkomend uit het verdwijnen van mezelf in projecties van mezelf op de ander waardoor ik verdwijn in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in mijn eigen reactiepatroon, dan wel op de aanwezigheid van de ander, dan wel op de fysieke mind die ik gemanifesteerd heb in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volkomen uit te putten en ziek te maken door te verdwijnen in mijn reacties als projecties van mezelf op de de ander, en als er geen ander is, door te verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om alleen te leven doordat ik bang ben te verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus constant bang te zijn voor het verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf dus voor het verdwijnen in de mind, in plaats van Hier te zijn, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verdwijnen in mijn eigen reacties als projecties van mezelf te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te veranderen uit angst voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan angst voor verandering, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan opnieuw bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig vast te zetten in angst als de mind als bewustzijn, waar ik ook ben en met wie ik ook ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in en als angst als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien dat bewustzijn gelijk is aan angst, en door het bewustzijn te ontwikkelen heb ik mijn eigen angst ontwikkeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst te ontwikkelen door mijn bewustzijn te ontwikkelen, ondertussen gelovende dat ik bezig ben me van mijn angst te ontdoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bezig ben me van mijn angst te ontdoen door mijn bewustzijn te ontwikkelen, in plaats van in te zien dat ik mezelf hiermee wikkel in angst; wat het vervolgens nodig maakt om me te wikkelen in liefde van/voor de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te wikkelen in liefde van/voor de man om mezelf veilig te stellen in/als het bewustzijn als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik me niet langer kan wikkelen/koesteren in de liefde van/voor de man.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet om het niet langer kunnen wikkelen/koesteren van mezelf in de liefde van/voor de man, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar omdat ik deze emotie in/als de mind heb gecreeerd om mezelf vast te houden in/als de mind op het moment dat de illusie van liefde verdwijnt.

Ik sta mezelf niet toe mezelf in/als de mind vast te houden aangezien ik hiermee mezelf vasthoud in de wikkel van angst, wat me afhankelijk maakt van het vasthouden/vinden van een man om liefde van/voor te ervaren.

In plaats hiervan houd ik mezelf vast in het fysiek; ik adem door de angst en het verdriet heen en pas zelfvergevingen toe op de punten waarin het me niet lukt hier doorheen te ademen.

Als ik mezelf zie participeren in reacties op mijn eigen gemanifesteerde fysieke mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdwijn in projecties van mezelf op mijn fysiek, wat ik vervolgens gemanifesteerd heb, om hier vervolgens weer opnieuw op te gaan reageren.

Ik sta mezelf niet toe opnieuw te reageren op mijn eigen gemanifesteerde reacties in het fysiek, aangezien ik daarmee een nieuwe laag creeer die ik later weer moet vergeven. In plaats daarvan stop ik mijn reacties en adem. In de adem of in het schrijven ga ik zien wat het is dat ik niet van mezelf verdraag, waardoor ik het nodig acht dit te projecteren op iets buiten mezelf dan wel op mijn eigen fysiek. Ik realiseer me dat ik niets hoef te verdragen en zelfvergevingen kan toepassen. Ik adem in en zie wat me zo verdrietig maakt, en hier pas ik zelfvergevingen op toe. Het is niet nodig mezelf zo af te wijzen aangezien ik gewoon gevolgd heb hoe ik geprogrammeerd ben als systeem. Ik heb hier geen schuld aan maar dien er wel verantwoordelijkheid voor te nemen, verantwoordelijkheid voor mezelf als zelf. Wie moet het anders doen? De Buurman? Ik zie dat ik de enige ben die mezelf hierin kan ondersteunen, dus dan kan ik maar beter meteen beginnen hiermee.

Als ik mezelf zie reageren op de man/de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik iets van mezelf projecteer op de man/de ander wat ik niet wil zien van  mezelf, om hier vervolgens in te verdwijnen, wat me zo boos maakt omdat ik hiermee verdwijn in de ander, en dus ga ik de ander dwingen te stoppen zodat ik niet hoef te verdwijnen. Dit is onbegonnen werk, de ander stoppen. Ik stop met het stoppen van de ander. Ik sta mezelf niet toe de ander te (willen) stoppen, waarmee ik alsnog in de ander verdwijn. in plaats hiervan, stop ik mezelf, direct. ik stop met reageren op de ander, pak mezelf beet in het fysiek en zie wat me zo boos of verdrietig maakt, zo boos dat ik de ander wil dwingen om te stoppen. Dat wat ik zie, pas ik zelfvergevingen op toe. Dat wat ik niet zie, pas ik ook zelfvergevingen op toe, totdat ik het zie en het punt zelf kan vergeven. Net zolang totdat ik mezelf volledig heb vergeven voor wat ik mezelf heb toegestaan in en als te bestaan.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te (be)vestigen in/als mezelf door het toepassen van zelfvergevingen en vervolgens zelfcorrecties toe te passen in de praktijk. Als het me niet lukt een zelfcorrectie toe te passen, vergeef ik mezelf en doe het opnieuw. Net zolang totdat ik mezelf bevestig in/als mezelf in de fysieke realiteit.

Ik realiseer me dat ik mijn eigen projecties op de ander dan wel op mijn eigen fysiek als bevestiging zie van mezelf, waardoor ik volledig verdwijn in mijn eigen projecties door mezelf te (be)vestigen als deze projecties te. Vervolgens noem ik dit een spiegel, en blijf ik bezig met het spiegelen van mezelf in de ander. ik sta mezelf niet toe te verdwijnen in de spiegel die ik zelf gecreeerd heb door mijn eigen projecties op de ander te geloven en hier vervolgens naar te gaan leven. Ik sta mezelf niet toe mezelf te (be)vestigen als projectie van mezelf. Ik stop, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik projecteer op de ander of op mijn fysiek en corrigeer mezelf door het stoppen mijn reacties op de ander of op mijn fysiek. Hierin vestig ik mezelf als Zelf, zelfvergeving voor zelfvergeving.

Ik realiseer me dat ik verdrietig ben om datgene wat ik ben en ken als systeem los te laten. Wat ik ervaar als het loslaten van mezelf. Alleen door dit systeem als mezelf los te laten/mezelf te vergeven zal ik mezelf als leven worden.

One thought on “Dag 11 – Ik heb gefaald – Bewustzijnsontwikkeling als de wikkel van Angst

  1. […] in mijn leven te proberen goed te praten/maken door te forceren het met x goed te doen/te laten lukken, in plaats van in te zien dat ik precies hetzelfde patroon volg als in mijn hele leven wat nu […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s