Dag 38 – Zelf-verloochening

In mijn hele leven ben ik relaties gestart vanuit een niet-alleen staan. Hierin heb ik ofwel mezelf verloochend (als niet willen kennen) en gemanipuleerd, ofwel de ander verloochend en gemanipuleerd, beide uit angst om zonder de ander te moeten zullen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen kennen in een relatie, in relatie tot de ander=de mind, waardoor ik schade heb aangericht aan de ander en/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb spijt te ervaren over alle schade die ik in mezelf en anderen heb aangericht door vanuit zelf-onoprechtheid een relatie te starten, voortkomend uit de angst om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te starten uit angst om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als niet leuk te ervaren om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alle redenen om een relatie te starten te hebben goed gepraat, te hebben gerechtvaardigd omdat ik toch de patronen moest doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te gebruiken om patronen te doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en anderen in relaties te gebruiken om patronen door te lopen zonder echt in zelf te zien, waardoor de patronen zich blijven herhalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen tijd te geven de ‘relatie’ te onderzoeken om te zien of het mogelijk is in gelijkheid als de ander te lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat om in gelijkheid als mezelf als de ander te lopen, het nodig is om met hetzelfde inzicht in het proces te wandelen, in plaats van in te zien dat het inzicht in het proces een inzicht is in/als de mind, waarin ik niet kan zien wat het beste is voor mij om te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  te proberen in/als de mind te zien wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me door mijn gevoel te laten leiden in relaties, en me nu niet meer door mijn gevoel te mogen laten leiden in relaties, waardoor ik helemaal niet meer weet wat ik moet doen, in plaats van in te zien dat ik gelijk kan gaan staan aan het gevoel door het zelf te vergeven en te stoppen in zelf, waardoor ik het leiden/lijden in/als de mind stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen in relaties, in plaats van in te zien dat ik relaties in/als mezelf stop door niet meer te doen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik het verkeerd heb gedaan doordat het zo abrupt stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet van abrupte stops te houden en abrupte stops te koppelen aan iets verkeerd doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verkeerd heb gedaan doordat de ander boos is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boosheid van de ander te koppelen aan iets verkeerd doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben iets verkeerd gedaan te hebben, omdat ik nu plotseling alleen sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen staan te koppelen aan iets verkeerd doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het alleen staan als verkeerd te ervaren, waardoor ik nooit alleen ben gaan staan en juist alles verkeerd/gekeerd in/als de mind ben gaan doen in relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit had kunnen voorkomen, als ik mezelf nog iets meer had verloochend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te mogen kennen dan wel zien in/als de mind, waardoor ik mezelf verloochen als ‘niet willen kennen’ in/als de mind en hiermee een extra laag creeer van afscheiding van mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat door mezelf te verloochen ik de ander verloochen, beide als ‘niet willen kennen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te verloochen doordat ik mezelf verloochen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de ander als mezelf, mezelf als de ander  te kennen, waardoor ik ingewikkelde situaties creeer waarin we onszelf als elkaar niet willen kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden als de ander mij niet (als zichzelf) wil kennen, in plaats van in te zien dat ik boos ben dat ik mezelf niet als de ander wil kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ander te verdwijnen in plaats van mezelf in de ander te zien, waarmee ik mezelf en de ander verloochen; als ik verdwijn zie ik mezelf niet, en de ander ziet zichzelf niet in mij; ik ben er immers niet, om vervolgens boos te worden dat de ander zichzelf niet ziet in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te willen vullen met de ander in plaats van mezelf te zien in de ander, waarmee ik mezelf ‘opvul’/absorbeer met datgene waarvan ik me heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verloochenen als ‘niet willen kennen’ in relatie tot de ander, om me vervolgens op te willen vullen in relatie met de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te misbruiken om mezelf op te vullen uit angst om mezelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen voor het misbruik van de ander als opvulling/aanvulling van mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben doordat ik mezelf steeds verloochend heb.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te zien in de ander, en hierin alleen te staan, zodat de zelf-verloochening als ‘niet willen kennen’ stopt; ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te leren kennen in relatie tot de ander(=de mind), waarin ik mezelf kan vergeven wat ik geworden ben als mind, waarin ik hier doorheen ga zien wie ik ben als Leven.

http://www.eqafe.com/free

Dag 37 – Onvoorwaardelijk loslaten

Wat te doen met verdriet om verlies van vriendschap met een voormalig partner? Verdriet, verlies en vriendschap, alle 3 woorden in/als de mind. Wat als onvoorwaardelijk loslaten? Vroeg Sylvie me. Dat geeft release. Met name het woord onvoorwaardelijk voor het loslaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn om het verliezen van de vriendschap met een voormalig partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te verwachten dat voormalig partner gewoon weg zou gaan, in plaats van in te zien dat ik dus niet verwacht had van mezelf dat ik gewoon weg zou gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een vriendschap kan verliezen, wat verliezen van een relationele verbinding in/als de mind inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vriendschap als excuus te gebruiken om een relatie in/als de mind met een voormalig partner te behouden, en hierin een relatie in/als de mind op zich in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn aan het contact met een voormalig partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opluchting te ervaren dat een voormalig partner weg gaat, waarin ik zie dat ik me nog steeds verantwoordelijk voel voor het leven van een voormalig partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me (nog steeds) verantwoordelijk te voelen voor het leven van een voormalig partner, waarin ik me via deze verantwoordelijkheid vasthoud in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf via verantwoordelijkheid voor het leven van een voormalig partner vast te houden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eeuwig door te kunnen gaan met het onderhouden van contact in/als de mind met een voormalig partner, waarin ik mezelf steeds herlaad met energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voormalig partner te gebruiken om mezelf te herladen met energie, waarin ik het zo verberg in mooie woorden dat het lijkt of het geen manipulatie is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  het herladen met energie te verbergen in mooie woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het manipuleren te verbergen in mooie woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het grootste deel van de tijd niet door te hebben dat ik manipuleer, en met name niet hoe ik manipuleer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen in het manipuleren verbloemd in mooie woorden, waardoor er een situatie ontstaat waarin de ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds situaties te creeren waarin een voormalig partner weggaat om iets te stoppen, waaruit blijkt dat ik mezelf niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een voormalig partner weggaat omdat ik mezelf niet stop, in plaats van in te zien dat een voormalig partner weggaat om redenen in de ander zelf, en dat het een spiegel is die ik mezelf kan vergeven van wat ik heb toegestaan in/als mezelf, nu of in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koste wat het kost te proberen een vriendschap met een voormalig partner te behouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind hardnekkig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven wat er gebeurt, wat ook niet hoeft, ik hoef het niet te geloven, ik wandel de verandering en vergeef mezelf de consequenties die ik gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over de veranderingen die plaatsvinden, in plaats van in te zien dat veranderingen in relaties betekenen dat ik zelf verander, wat niet iets is om me schuldig over te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er zaken zijn waar ik me wel schuldig over moet voelen.

Ik laat voormalig partner onvoorwaardelijk los, en in het onvoorwaardelijk ervaar ik mezelf als de partner als gelijken. Ik realiseer me dat ik kwijt kan raken in/als de mind waar ik me aan gehecht heb, waardoor ik mezelf kwijt raak door participatie in hechting in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken door me te hechten in/als de mind, wat een angst geeft om kwijt te raken waaraan ik me gehecht heb, aangezien het dan lijkt of ik een deel van mezelf kwijt raak als datgene/diegene waaraan ik me in/als de mind gehecht heb, weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in hechtenis te hebben genomen in/als de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door voormalig partner onvoorwaardelijk los te laten in/als mezelf.

http://desteniiprocess.com/

http://desteniiprocess.com/courses/relationships

http://equalmoney.org/

http://www.desteni.net/

Dag 36 – Participatie en verhuizing

Door een verhuizing en alles wat hiermee samen hangt hier in huis, kom ik weinig toe aan het lezen van blogs van anderen, en heb ik tevens mijn dip lessen 1 of 2 maanden op hold gezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard hebdat ik me schuldig voel omdat ik te weinig participeer en anderen ondersteun in de groep van mensen die het proces in desteni wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik te weinig participeer en ondersteun in desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te vinden dat ik te weinig participeer in de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet zo ‘te houden van’ participeren in de groep, wat voortkomt uit gevoelens van ongemak en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van ongemak en onzekerheid te ervaren tijdens het participeren in de groep desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe anderen alle artikelen en producten uit eqafe kunnen lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veel minder lees dan andere mensen in de groep van desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het me nooit gaat lukken om alles te lezen zoveel informatie is beschikbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van hopeloos achterlopen met lezen te hebben ten opzichte van anderen in de groep desteni.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb soms liever een uurtje tv te kijken dan en artikel te lezen, waarbij ik me later enigszins schuldig voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me later enigszins schuldig te voelen als ik liever een keer een uurtje tv kijk dan een artikel lees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben heel veel tv te kijken in plaats van artikelen te lezen terwijl ik 2 of 3x per week een uurtje tv kijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te participeren in desteni en de greep op de werkelijkheid te verliezen, waarin ik het leven zoals ik het ken als werkelijkheid omschrijf, wat grotendeels niet werkelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn ‘oude leven’ los te laten en volledig te participeren in dat wat het beste is voor alle leven, uit angst om te verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik in mijn oude leven zal verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me uit alle macht te zien vasthouden aan dat wat ik ken, en verdriet te ervaren bij het loslaten ervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik niet rechtstreeks met x kan communiceren en er telkens een ruis gecreeerd wordt tussen ons, dan wel door hem, dan wel door mij, waardoor er altijd 1 iemand boos is wat de communicatie stil legt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken en alleen nog maar mensen in de groep van desteni heb om mee te communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik alleen nog maar op internet kan communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x als het gewone praktische leven te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te komen in het praktische wat moet gebeuren zonder x, die praktisch zo snel en handig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt mezelf te pushen de praktische zaken op te pakken, waardoor ik bij de pakken neer ga zitten en erin omkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden bedolven onder het praktische werk zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn verlamd te raken en niets uit te voeren, waardoor al het praktische van de verhuizing in het 100 loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm bang te zijn voor de verhuizing, voor een verhuizing op zich.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te komen en bedolven te worden in de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds bang te zijn dat x boos wordt en me niet meer helpt met de verhuizing, omdat ik niet beantwoord aan zijn liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet verdien dat x me helpt met de verhuizing, aangezien ik niet beantwoord aan zijn liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet beantwoorden aan iemand zijn liefde om geholpen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen hulp kan vragen aan mensen die ‘van me houden’, om vervolgens bang te zijn dat ze niet helpen als ik niet beantwoord aan hun liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stapeldol te worden van wel of geen liefde beantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al dan niet beantwoorde liefde te koppelen aan al dan niet helpen, in plaats van in gelijkheid ondersteuning te geven en ontvangen zonder voorwaarden van zogenaamde liefde.

Als ik mezelf zie participeren in schuldgevoelens over het te weinig participeren in de groep en het te weinig lezen van artikelen en blogs, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waardoor ik schuldgevoelens creeer; vaak is het doordat ik in mezelf merk dat ik mezelf niet effectief toepas waardoor ik minder lees dan ik zou kunnen en willen. Ik pas zelfvergevingen toe op dit aspect en corrigeer mezelf door mezelf te pushen mijzelf zo effectief mogelijk toe te passen, ook als het druk is, in de praktijk en/of in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te ervaren van de drukte in mijn hoofd, waardoor ik niet meer weet welk blog ik moet lezen als ik weinig tijd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met weinig tijd niet meer te kunnen kiezen welk blog te lezen, in plaats van in te zien dat ieder blog een blog is om te lezen, het maakt niet uit welke ik kies, en ieder blog is er 1, al is het er maar 1 die ik lees.

Als ik angst ervaar om bedolven te worden onder de praktische klussen, dan stop ik, ik adem. Ik maak een lijst van wat gedaan moet worden, en ga deze een voor een doen, in de adem. Als ik zie dat het echt in het 100 dreigt te lopen, wat over het algemeen niet zo is, dan ga ik hulp vragen aan wie op dat moment beschikbaar is.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet om de illusie van al dan niet beantwoorde liefde, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit een proces is, waarin ik deze aspecten doorwandel. Hierin komen aspecten naar boven die niet aangenaam zijn. Ik hoef er niet iets mee te doen, ik zie ze, en vergeef mezelf datgene wat ik heb toegestaan in mezelf in relatie tot het al dan niet beantwoorden van liefde. Het is komende maand liefdesmaand, dus dat zal ondersteuning geven.

Ik verbind mezelf met mezelf door te participeren in het maken van 4 vlogs over liefde, waarmee ik mezelf en wellicht anderen ondersteun in het inzien in het thema liefde, en tevens in het effectief toepassen van mezelf in een drukke periode.

Ik verbind mezelf met mezelf door iedere dag minimaal 1 blog te lezen in de adem; liever 1 gelezen in de adem dan 2 of meer overheen gelezen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn de controle te verliezen over de verhuizing als ik tijd neem om in de adem een blog te lezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik tijd neem voor mezelf tijdens de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen tegenover x als ik me geen zorgen maak over de verhuizing, aangezien hij eigenlijk niet wil verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met schuld moet betalen.

Dag 35 – Bang om alleen te staan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen te zijn zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verdwijnen als ik alleen ben zonder x, wat verdwijnen in de mind moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik verdwijn in de mind als ik alleen ben, wat niet Al(l)Een is maar alleen als eenzaam in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen houden en achterop de scooter naar de camping te rijden, waar ik het lijkt of ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen alleen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken door de keuzes die ik zelf maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen in verdriet zonder aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen als angst te kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als uitgangspunt te gebruiken voor leven, wat geen leven is maar een programmering volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de programmering als angst echt is, aangezien het voelt alsof het echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties en gevoelens echt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij x, hoe onveilig en vervelend het vaak ook is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit van veilig en onveilig te koppelen aan samen zijn met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van veilig zijn in/als mezelf, en hierin mezelf als onveilig te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onveilig te definieren door de aanvallen in/als de mind van emoties van verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid als onveilig te definieren, in plaats van het te zien zoals het is, ieder op zich een losstaande emotie, voortkomend uit een gedachte/uit gedachtes die ik ergens onderdrukt heb en heb opgeslagen als emotie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man nodig heb om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liefde nodig heb om me veilig te  voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van liefde te creeren om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag door het uitgangspunt van angst te laten bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te worden doordat ik bang ben om alleen te zijn, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist fysiek alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet aardig tegen x mag doen als ik niet bij hem wil blijven in een man-vrouw relatie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd met x door mag brengen als ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tijd die ik doorbreng met x constant af te meten aan wel of geen relatie willen, waardoor ik nooit hier aanwezig ben, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te leuk te willen hebben met x omdat ik niet weet of ik bij hem wil blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij x moet blijven, dat het mogelijk is om ‘bij’ iemand te blijven, in plaats van een en gelijk als mezelf te zijn in ieder moment, met ieder ander levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik iets heel ergs ga doen, namelijk alleen staan, waarin ik een enorme angst en verdriet ervaar om alles te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets te verliezen heb als ik alleen ga staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als onveilig te ervaren om alleen naar het nieuwe huis te gaan om te schilderen nu het eenmaal zover is, terwijl ik vorige week ‘ernaar uit keek’ om een dag alleen te schilderen in het nieuwe huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog adem te halen via een gedachte aan een ander, wat via de mind is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem te halen via participatie in de mind, wat geen ademhalen is als Leven maar mezelf voeden met mind-energie als liefde als medicijn tegen de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de liefde die ik ervaar in/als de mind leven is, in plaats van zelf een en gelijk als Liefde als Leven te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij God niet te weten wat een en gelijk als Liefde als Leven zijn is, in plaats van in te zien dat ik het ook niet bij God kan weten, ik kan het alleen worden door mezelf Hier in het fysiek te Leven, te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij God moet weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te moeten weten wat liefde is, in plaats van in te zien dat door het zoeken naar liefde ik in constante angst verkeer dat het me niet lukt de liefde te vinden dan wel te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bevestigen als angst in mijn zoektocht naar liefde, in plaats van mezelf te vestigen een en gelijk als de Adem als Leven door middel van het stoppen van de zoektocht naar liefde, het zien wat ik geworden ben als angst en het zelfvergeven en corrigeren van dat wat ik geworden ben.

Als ik mezelf zie participeren in angst om alleen te zijn en alleen te gaan werken in het nieuwe huis, dan stop ik,ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit participatie in de mind. Ik stop met dralen en participeren in de mind en ik sta op en beweeg me naar het andere huis, waar ik fysiek aan het werk ga. Ik adem, en adem voor adem, schilder ik de muren en maak ik schoon.

Ik adem in de angst. Waar ben ik bang voor? Wat geloof ik te verliezen? Wie geloof ik te verliezen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als verlammend te ervaren waardoor ik bijna niet kan werken, in plaats van in te zien dat angst ook als weerstand opkomt, net als backchat en moeheid, alles wat me ervan weerhoudt me hier te bewegen in/als het fysiek en de zaken doe die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met iemand te gaan leven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst hoef te ervaren diegene te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iemand te willen blijven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst voor verlies hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te willen gaan staan aan de liefde die ik ervaar voor iemand uit angst de illusie in/als de mind van liefde ervaren voor een ander, te verliezen, in plaats van het inzien van gevoelens als liefde als mogelijkheid te zien om mezelf als mind te stoppen waardoor ik tot Leven kan komen, gelijkstaand als Liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde en dit te bevestigen door liefde te ervaren voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven participeren in polariteit tussen angst en liefde als zijnde in de mind, zodat ik mijzelf als mind niet hoef te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf als mind te verliezen, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als de mind en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het mezelf verliezen als mind, in plaats van in te zien dat ik participerend in de mind verloren ben als Leven.

Ik realiseer me dat als ik de illusie van liefde voelen voor een ander in wil zien, ik ook in de illusie kan zien van angst ervaren voor het verlies van de ander, wat me terug brengt bij/in/als mezelf. Het liefde ervaren voor een ander is een mogelijkheid om te zien dat alles wat ik ervaar in/als mezelf is, en zolang ik het projecteer, heb ik me ervan afgescheiden.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien wat ik als gevoelens van liefde projecteer op de ander(= de mind?!), waardoor ik de ander als de mind als illusie wil behouden om de angst niet te ervaren die ik ervaar als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om liefde voor te voelen om mijn angst voor alleen staan niet te ervaren, in plaats van in te zien dat gaan zien in deze liefde en er gelijk aan gaan staan, de enige manier is om zowel de illusie van angst als liefde te stoppen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de liefde in/als de mind te willen behouden uit angst dat de ander niet hier wil zijn met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet hier willen zijn met mij te projecteren op de ander, terwijl ik eigenlijk zeg dat ik niet alleen hier wil zijn met mij en daarom participeer in een ervaring van liefde zodat ik niet alleen hoef te zijn, maar met de ander in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alles verkeerd te doen, wat wellicht zo is, namelijk gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten alles gekeerd te doen, waardoor ik opeens alleen kom te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerlijkheid en zelf-eerlijkheid door elkaar te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander pijn doe, in plaats van in te zien  dat de ander zelf verantwoordelijk is voor de stappen die zijn genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat x gaat maar ook niet met hem samen te willen zijn in een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet 100% voor x kan kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mijn grote mond nooit kan houden waardoor ik alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een grote mond heb die alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik moet praten en wanneer ik beter niets kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik manipuleer en wanneer iets het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu de mind tussen x en mij heb ingezet, of dat ik dit nu juist gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen hoe de dingen lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het gelijk gaan staan als de mind die ik geworden ben, wat onderdeel is in het proces om mezelf als mind te zien en te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gelijk gaan staan aan de mind het liefst over te slaan, en in 1x door te gaan naar mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie niet meer te kunnen sturen in/als de mind, waardoor ik denk dat ik het verpest heb of verkeerd gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dubbele tong te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik het moet doen zonder de hulp van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hulp te vragen aan andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik nooit hulp hoefde te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen te zijn zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verdwijnen als ik alleen ben zonder x, wat verdwijnen in de mind moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik verdwijn in de mind als ik alleen ben, wat niet Al(l)Een is maar alleen als eenzaam in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen houden en achterop de scooter naar de camping te rijden, waar ik het lijkt of ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen alleen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken door de keuzes die ik zelf maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen in verdriet zonder aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen als angst te kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als uitgangspunt te gebruiken voor leven, wat geen leven is maar een programmering volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de programmering als angst echt is, aangezien het voelt alsof het echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties en gevoelens echt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij x, hoe onveilig en vervelend het vaak ook is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit van veilig en onveilig te koppelen aan samen zijn met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van veilig zijn in/als mezelf, en hierin mezelf als onveilig te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onveilig te definieren door de aanvallen in/als de mind van emoties van verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid als onveilig te definieren, in plaats van het te zien zoals het is, ieder op zich een losstaande emotie, voortkomend uit een gedachte/uit gedachtes die ik ergens onderdrukt heb en heb opgeslagen als emotie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man nodig heb om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liefde nodig heb om me veilig te  voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van liefde te creeren om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag door het uitgangspunt van angst te laten bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te worden doordat ik bang ben om alleen te zijn, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist fysiek alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet aardig tegen x mag doen als ik niet bij hem wil blijven in een man-vrouw relatie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd met x door mag brengen als ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tijd die ik doorbreng met x constant af te meten aan wel of geen relatie willen, waardoor ik nooit hier aanwezig ben, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te leuk te willen hebben met x omdat ik niet weet of ik bij hem wil blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij x moet blijven, dat het mogelijk is om ‘bij’ iemand te blijven, in plaats van een en gelijk als mezelf te zijn in ieder moment, met ieder ander levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik iets heel ergs ga doen, namelijk alleen staan, waarin ik een enorme angst en verdriet ervaar om alles te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets te verliezen heb als ik alleen ga staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als onveilig te ervaren om alleen naar het nieuwe huis te gaan om te schilderen nu het eenmaal zover is, terwijl ik vorige week ‘ernaar uit keek’ om een dag alleen te schilderen in het nieuwe huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog adem te halen via een gedachte aan een ander, wat via de mind is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem te halen via participatie in de mind, wat geen ademhalen is als Leven maar mezelf voeden met mind-energie als liefde als medicijn tegen de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de liefde die ik ervaar in/als de mind leven is, in plaats van zelf een en gelijk als Liefde als Leven te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij God niet te weten wat een en gelijk als Liefde als Leven zijn is, in plaats van in te zien dat ik het ook niet bij God kan weten, ik kan het alleen worden door mezelf Hier in het fysiek te Leven, te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij God moet weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te moeten weten wat liefde is, in plaats van in te zien dat door het zoeken naar liefde ik in constante angst verkeer dat het me niet lukt de liefde te vinden dan wel te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bevestigen als angst in mijn zoektocht naar liefde, in plaats van mezelf te vestigen een en gelijk als de Adem als Leven door middel van het stoppen van de zoektocht naar liefde, het zien wat ik geworden ben als angst en het zelfvergeven en corrigeren van dat wat ik geworden ben.

Als ik mezelf zie participeren in angst om alleen te zijn en alleen te gaan werken in het nieuwe huis, dan stop ik,ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit participatie in de mind. Ik stop met dralen en participeren in de mind en ik sta op en beweeg me naar het andere huis, waar ik fysiek aan het werk ga. Ik adem, en adem voor adem, schilder ik de muren en maak ik schoon.

Ik adem in de angst. Waar ben ik bang voor? Wat geloof ik te verliezen? Wie geloof ik te verliezen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als verlammend te ervaren waardoor ik bijna niet kan werken, in plaats van in te zien dat angst ook als weerstand opkomt, net als backchat en moeheid, alles wat me ervan weerhoudt me hier te bewegen in/als het fysiek en de zaken doe die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met iemand te gaan leven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst hoef te ervaren diegene te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iemand te willen blijven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst voor verlies hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te willen gaan staan aan de liefde die ik ervaar voor iemand uit angst de illusie in/als de mind van liefde ervaren voor een ander, te verliezen, in plaats van het inzien van gevoelens als liefde als mogelijkheid te zien om mezelf als mind te stoppen waardoor ik tot Leven kan komen, gelijkstaand als Liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde en dit te bevestigen door liefde te ervaren voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven participeren in polariteit tussen angst en liefde als zijnde in de mind, zodat ik mijzelf als mind niet hoef te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf als mind te verliezen, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als de mind en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het mezelf verliezen als mind, in plaats van in te zien dat ik participerend in de mind verloren ben als Leven.

Ik realiseer me dat als ik de illusie van liefde voelen voor een ander in wil zien, ik ook in de illusie kan zien van angst ervaren voor het verlies van de ander, wat me terug brengt bij/in/als mezelf. Het liefde ervaren voor een ander is een mogelijkheid om te zien dat alles wat ik ervaar in/als mezelf is, en zolang ik het projecteer, heb ik me ervan afgescheiden.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien wat ik als gevoelens van liefde projecteer op de ander(= de mind?!), waardoor ik de ander als de mind als illusie wil behouden om de angst niet te ervaren die ik ervaar als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om liefde voor te voelen om mijn angst voor alleen staan niet te ervaren, in plaats van in te zien dat gaan zien in deze liefde en er gelijk aan gaan staan, de enige manier is om zowel de illusie van angst als liefde te stoppen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de liefde in/als de mind te willen behouden uit angst dat de ander niet hier wil zijn met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet hier willen zijn met mij te projecteren op de ander, terwijl ik eigenlijk zeg dat ik niet alleen hier wil zijn met mij en daarom participeer in een ervaring van liefde zodat ik niet alleen hoef te zijn, maar met de ander in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alles verkeerd te doen, wat wellicht zo is, namelijk gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten alles gekeerd te doen, waardoor ik opeens alleen kom te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerlijkheid en zelf-eerlijkheid door elkaar te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander pijn doe, in plaats van in te zien  dat de ander zelf verantwoordelijk is voor de stappen die zijn genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat x gaat maar ook niet met hem samen te willen zijn in een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet 100% voor x kan kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mijn grote mond nooit kan houden waardoor ik alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een grote mond heb die alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik moet praten en wanneer ik beter niets kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik manipuleer en wanneer iets het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu de mind tussen x en mij heb ingezet, of dat ik dit nu juist gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen hoe de dingen lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het gelijk gaan staan als de mind die ik geworden ben, wat onderdeel is in het proces om mezelf als mind te zien en te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gelijk gaan staan aan de mind het liefst over te slaan, en in 1x door te gaan naar mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie niet meer te kunnen sturen in/als de mind, waardoor ik denk dat ik het verpest heb of verkeerd gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dubbele tong te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik het moet doen zonder de hulp van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hulp te vragen aan andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik nooit hulp hoefde te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ene moment het gevoel te hebben dat alles in orde is, en het volgende moment dat alles instort, en dit alles hangt samen met de al dan niet aanwezigheid en ondersteuning van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat x als leven handelt maar dat ik zelf in/als de mind mag praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te praten in/als de mind als wat ik geloof als wat niet het beste is en te handelen als wat ik geloof dat het beste is, waardoor ik steeds verwarring creeer door allerlei mindtalk uit te kramen, wat het onmogelijk maakt om uit te voeren als wat ik geloof dat het beste is of om uberhaupt te zien wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik weet of zie wat het beste is, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind geloof te weten/zien wat het beste is, wat niet perse betekent dat dit het beste is als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere handeling of uitspraak door een beoordeling en nabeschouwing te halen, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren zonder oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik doe steeds in twijfel te trekken door de angst om alleen te staan.

Ik adem. Ik ben Hier. Adem voor adem pak ik op wat gedaan moet worden. Als ik iets niet zelf kan zie ik in het moment wie ik het beste om hulp kan vragen. Totdat het gedaan is.

Als ik mezelf zie participeren in zelf-oordeel en nabeschouwing, dan stop ik, ik adem. Ik vergeef mezelf datgene waarin ik mezelf veroordeel, en stop het nabeschouwen in/als de mind, wat feitelijk een zoeken naar reden/rechtvaardiging is voor wat ik gedaan of gezegd heb. In het toepassen van de zelfvergevingen zal zichtbaar worden wie ik ben geworden als mind, zodat ik gelijk kan gaan staan aan mezelf als mind door mezelf te vergeven.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.eqafe.com

http://www.equalmoney.org

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik doe steeds in twijfel te trekken door de angst om alleen te staan.

Dag 34 – Weg van jou – LOVE

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg van jou te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fijn te vinden om weg te zijn van jou, wat betekent dat ik weg van mij ben, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te zijn van mij en het fijn te vinden weg te zijn van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fijn te vinden om weg te zijn van mij, in plaats van in te zien dat ik het nooit als mijzelf als Leven geweest ben, en dus moet ik het fijn vinden om weg te zijn van mij wat ik ken als mezelf wat mezelf is als mijn mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om weg van mij te kunnen zijn om me beter te voelen dan…..dan wat?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik me beter voel als ik weg ben van mij als de mind door middel van het zijn bij/met een ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden van mezelf als mind door weg te zijn van mij in het weg zijn van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat dit weg zijn van jou een weg zijn is van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het gevoel van weg van jou zijn echt is, in plaats van in te zien dat zolang ik het niet aan kan raken, het niet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te zijn van iets wat ik niet kan aanraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te mogen zijn van jou van mezelf, uit angst dat ik mezelf kwijtraak, waarmee ik het weg zijn van jou in stand houd door het niet te mogen en het dus te laten voor wat het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het weg zijn van jou te willen laten voor wat het is, namelijk participatie in/als de mind in een illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat het weg zijn van jou in/als de mind een illusie is, uit angst dat je dan nooit meer terug komt, in plaats van in te zien dat het weg zijn van jou in/als de mind in angst deze angst juist versterkt en creeert door participatie in/als de mind (=bewustzijn=angst).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene waar ik bang voor ben als jij die niet terugkomt, te creeren door er bang voor te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat je niet meer terugkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het terugkomen van jou te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als angst als bewustzijn als creator van het bewustzijn .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets liever te willen dan weg te zijn van jou en jij van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets liever te willen horen dat jij weg bent van mij, wat ook letterlijk zo is, je bent weg van mij als zijnde niet Hier aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te zijn van elkaar, waardoor we niet hier zijn en ook niet samen aanwezig in het fysiek, aangezien we weg zijn van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe onmogelijk het is om weg te zijn van elkaar, aangezien er niets mogelijk is als we fysiek niet aanwezig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als veilig te ervaren om weg te zijn van jou en jij van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf veilig te stellen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onrustig te slapen doordat ik weg ben van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen honger te hebben doordat ik weg ben van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet voor mezelf in het fysiek te zorgen doordat ik weg ben van jou en hierin van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan en wil leven op de energie van weg zijn van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek op te eten doordat ik weg ben van jou en hierin weg van mezelf, in plaats van mezelf fysiek te voeden met ondersteunend tastbaar voedsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever weg te zijn van jou dan in/als Zelf Hier aanwezig te zijn in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen aanwezig te willen zijn in het fysiek als ik fysiek met jou samen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan glunderen bij een gedachte aan een samenzijn met jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag te participeren in een gedachte aan een samenzijn met jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leuk te vinden om weg te zijn van jou, zolang ik weet dat jij ook weg bent van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden als ik niet meer weet of je weg bent van mij, aangezien ik ondertussen weg ben van mezelf in het weg zijn van jou, en dus mezelf mis wat een ervaring  van verdriet geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door moedwillig weg te zijn van jou en hierin van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen in/als mezelf in het fysiek aanwezig kan zijn als ik bij jou fysiek aanwezig ben, wat me afhankelijk maakt van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me graag afhankelijk te willen maken van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een roes te ervaren van het weg zijn van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de roes die ik ervaar van het weg zijn van jou wel lekker te vinden.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een gedachte of roes in het weg zijn van jou, dan stop ik, ik adem. Ik adem, en spreek hardop tegen mezelf dat ik Hier ben; ik spreek hardop uit wat ik fysiek aan het doen ben. Ik pak mezelf vast om mezelf hier te brengen in het fysiek. Ik adem, en voel het eventuelel verdriet dan wel eventuele opwinding wat ik tegenkom bij het terug aanwezig zijn in mijn fysiek. Ik zie in mezelf wat het verdriet veroorzaakt of wat de opwinding veroorzaakt. Ik pas zelfvergevingen toe indien nodig, en adem door de emoties en gevoelens heen. Ik ga door met wat ik Hier fysiek aan het doen ben.

Ik realiseer me dat ik zo weg ben van jou, uit angst dat je weg gaat van mij. Ik realiseer me dat je niet bij mij kunt zijn als ik weg ben van jou en hierin van mezelf, aangezien er dan niemand aanwezig is om bij aanwezig te zijn.

Ik stop mezelf afhankelijk te maken van jou in het weg zijn van jou waarin ik weg ben van mezelf. Ik stop met het weg zijn van jou waarin ik weg ben van mezelf. Ik stop met dromen van jou waarin ik weg ben van jou en hierin weg ben van mezelf. Ik realiseer me dat het weg zijn van jou me niet dichter bij jou brengt en ook niet bij mezelf.

Ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door in mijn fysiek aanwezig te zijn in wat ik op het moment aan het doen ben. Adem voor adem.

http://www.desteniiprocess.com/courses/relationships

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com/free

Dag 33 – Afscheid van een plaatje

Wat schrijf ik hier eigenlijk? Af-scheid van een plaatje. Ik scheid me dus af van een plaatje, wat verdriet geeft, aangezien ik me er van af-scheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de plaatjes die ik in mezelf gecreeerd heb, waardoor ik uiteen gevallen ben in plaatjes, om vervolgens verdriet te ervaren voortkomende uit gemis van datgene waarvan ik me heb afgescheiden, wat eigenlijk een missen is van mezelf doordat ik me van mezelf heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om een afscheiding van een plaatje wat ik gecreeerd heb, waarin het verdriet me vervolgens vasthoudt in de afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in verdriet in afscheiding van mezelf, voortkomende uit gemis van plaatjes die ik gecreeerd heb waarin ik me heb afgescheiden van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje te creeren van een gelukkig gezinnetje met een kindje en een fijn huis in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x die ik met het zoontje van een vriendin om zie gaan, als trigger-point te laten bestaan in mezelf, welke een emotie van verdriet triggert om het feit dat ik wegga uit dit huis in de natuur waarin x en ik een jaar samen geleefd hebben, met in het begin een eventuele kinderwens, waarmee de kans om hier een gezinnetje te ‘stichten’ voorbij gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van mezelf als plaatje in een gelukkig gezinnetje met een kindje in een huis in de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit plaatje van een gelukkig gezinnetje met een kindje in een huis in de natuur te creeren als zijnde iets dat ik wil bereiken en me hierdoor de hele tijd te laten afleiden van hoe ik leef in het moment, alleen, zonder gezinnetje, wonend in een huis in de natuur met plek voor een eventueel gezinnetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een gezinnetje wil terwijl dit niet echt is wat ik wil, maar zonder het gezinnetje ervaar ik mezelf als eenzaam, niet ziende dat dat komt doordat ik eerst geloof dat ik een gezinnetje moet/wil stichten, wat niet lukt, om me vervolgens af te scheiden van het plaatje van het gezinnetje, uit angst voor het gevoel van gemis van een gezinnetje wat niet wil lukken, waarin deze afscheiding juist het gemis van mezelf veroorzaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel te participeren in conflict door backchat in de aanwezigheid van x, dat ik alleen nog maar onze backchat zie, om vervolgens verdrietig te worden als ik zie hoe ontspannen x met kleine kinderen omgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door het feit dat ik zoveel in backchat participeer in aanwezigheid van x, waarmee ik mezelf afscheid van mezelf hier in het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat x en ik geen kindje krijgen doordat ik niet ‘op tijd’ de backchat kan stoppen in mezelf en er aldoor conflict is, wat geen situatie is om een kindje in op te voeden,  in plaats van in te zien dat de backchat wellicht ontstaat doordat ik mezelf in een situatie in een gezinnetje probeer te proppen terwijl ik geen kindje geboren wil laten worden maar mezelf als Leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt mezelf als Leven geboren te laten worden in het fysiek, wat ik probeer af te dekken met een kindje geboren laten worden, zodat ik een situatie creeer waarin ik afleiding heb van dan wel geen tijd heb voor het proces om mezelf geboren te laten worden in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een kindje als afleiding te willen gebruiken voor de angst van mezelf om te falen in het proces om een en gelijk als mezelf als Leven te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan falen in het proces om een een gelijk als mezelf als Leven te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat falen echt is, in plaats van in te zien dat falen voortkomt uit een projectie in/als de mind in de toekomst, waarin ik een doel denk te moeten halen, en als dat niet lukt, ervaar ik een emotie van falen; in plaats van Hier te zijn in ieder moment, gelijk als mezelf in dit moment in plaats van mezelf vergelijkend met een plaatje in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergelijken met een plaatje wat ik van mezelf creeer in de toekomst, waardoor ik altijd een ervaring van falen ervaar als ik niet voldoe aan mijn eigen gecreeerde mind-beeld.

Als ik mezelf zie participeren in een neiging tot afscheid nemen, dan stop ik, ik adem. Ik zie waar ik afscheid van wil gaan nemen, en zie vervolgens in mezelf waarom ik me van datgene waarvan ik afscheid denk te moeten nemen, heb afgescheiden. Ik pas zelf-vergevingen toe op dat wat ik hierin tegenkom, en adem. Ik maak mezelf gelijk aan datgene waarvan ik afscheid wil nemen, totdat ik me niet langer afgescheiden ervaar van aspecten die ik gekoppeld heb aan het leven in dit huis waaruit ik weg ga.

Ik sta mezelf niet toe met een ervaring van afscheid nemen/afscheiding te vertrekken uit dit huis. Als een onderwerp me niet duidelijk wordt, ga ik hierover schrijven.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met afscheid nemen in/als afscheiding van mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie angst om te falen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik alleen een angst om te falen kan creeren als ik iets van mezelf verwacht in/als de mind. Ik zie in mezelf wat ik van mezelf verwacht en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik Adem. Ik ben Hier en pas mezelf toe hier in het moment.

http://eqafe.com/free

Dag 32 – Verwachtingen van de man/het mannelijk ego

De man/het mannelijk ego is hier zichtbaar in de ander als man en tegelijkertijd in mezelf aanwezig als mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verwachtingen van de man te hebben als iets dat iemand buiten mezelf moet oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man moet zien om een overeenkomst te hebben, in plaats van in te zien dat ik moet zien om in overeenkomst in/als/met mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de overeenkomst in/als/met mezelf via de man te willen leven dan wel behalen, en dus moet de man zien in zichzelf, anders is het voor mij niet mogelijk om in overeenkomst in/als/met mezelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbaasd te zijn dat geen enkele man om mij heen echt in zelf wil zien, waardoor ik druk ben met deze verbazing en me af te vragen waarom, wat dat over mij zegt, in plaats van zelf in zelf te zien wat mijn reactie hierop is, en deze reactie in mezelf te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te willen blijven met het sturen van de man, waardoor ik niet in zelf hoef te zien, en niet hoef in te zien hoe ik mijn eigen reacties op de man zelf gecreeerd heb; want zodra ik mijn reacties ga zelfvergeven ‘geef ik toe’ dat ik deze reacties zelf gecreeerd heb en dus 100% zelf verantwoordelijk ben voor wie ik ben geworden en tevens voor wie ik ga worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat ik mijn reacties 100% zelf gecreeerd heb dan wel heb toegestaan, wat me volledig zelf-verantwoordelijk maakt voor wie ik ben in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander die niet volledig zelf-verantwoordelijk wil zijn, in plaats van in te zien dat ik zelf niet volledig zelf-verantwoordelijk ben/wil zijn, wat me boos maakt wat ik projecteer op de ander die dit in me omhoog haalt/weerspiegelt; boos omdat ik reageer op de ander waarin zichtbaar wordt dat ik niet zelf-verantwoordelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op de ander omdat diegene punten in me raakt waardoor ze omhoog komen en zichtbaar worden, wat ik niet leuk vind om te ervaren aangezien het een rot-ervaring is, anders had ik het niet weggestopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb punten waarin ik geen zelf-verantwoordelijkheid heb genomen, als rot te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb delen van mezelf als rot te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in communicatie met de ander als zijnde partner, als rot te ervaren, en daarom ben ik liever alleen, wat geen zelf-oprecht startpunt is om al(l)een te zijn, maar wederom afhankelijk van de ander waarop ik reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn alleen zijn afhankelijk te maken van de ander, waardoor ik geen zelf-verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijzelf al(l)een, aangezien ik niet echt alleen wil zijn maar dit als enige optie zie aangezien ik mezelf met de ander als rot ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik ben geworden afhankelijk te maken van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind als startpunt te hebben gemaakt van mezelf als leven, waardoor ik alles wat ik zeg en doe als zinloos ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met het mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het mannelijke ego, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb minachting te ervaren voor het mannelijk ego, waardoor ik reacties in/als het mannelijk ego uitlok.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb reacties in/als het mannelijk ego uit te lokken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb neer te kijken op het mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mannelijk ego dom te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw onderdrukt te voelen door het mannelijk ego, waardoor ik een ervaring van minachting heb gecreeerd zodat ik de pijn en machteloosheid van de onderdrukking niet hoef te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in al deze factoren van het mannelijk ego te onderdrukken maar dit niet zo te ervaren, en dus projecteer ik het op de man buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gelijk wil staan aan de man, maar dat de man niet gelijk wil staan aan mij als vrouw, in plaats van in te zien dat zolang het mannelijk ego aanwezig is, ik niet gelijk wil staan aan de man aangezien ik geloof dat ik dan direct overheerst word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik gelijk ga staan aan de man, ik direct overheerst ga worden door de man, in plaats van in te zien dat door niet gelijk te gaan staan ik me kleiner of groter maak, waardoor er altijd overheersing zal volgen dan wel aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mannelijk ego deels wel leuk te vinden, waardoor ik het deels in stand wil houden, in plaats van een en gelijk te staan als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vrouwelijk ego deels in stand te willen houden om naast het mannelijk ego te kunnen staan en het mannelijk ego aan te trekken, wat een patroon geeft van aantrekken en afstoten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op dit moment een fysieke pijn in de rechter-onderzijde van de dikke darm te ervaren die me de adem beneemt, waardoor ik niet kan participeren in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke klachten te creeren om mezelf te stoppen in participatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of er nu juist ego op komt ter afleiding van het schrijven en zien in mezelf, of dat de pijn juist de mind-participatie stopt, omdat ik schrijf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik met deze pijn moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze pijn, of voor iets anders wat ik niet kan zien doordat ik me schaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als totaal onsamenhangend te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen zien wat de pijn inhoudt, in plaats van alleen hier te zijn in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van de inhouden bekijken.

—————————————————————————-

Ik ben gestopt met schrijven en gaan liggen. De pijn nam af. Inmiddels is het de volgende dag. Wederom geen zicht op wat ik aan het schrijven ben. Ik heb net deze zelfvergevingen doorgenomen, en tijdens het lezen lijkt het alsof ik de man/het mannelijk ego als mind heb gedefinieerd, en de vrouw/het vrouwelijk ego als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man als mind te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw als leven te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het denken als mind te zien en het voelen als leven, en me hierin als vrouw dus beter te ervaren als zijn de meer als leven, in plaats van in te zien dat het allebei ervaringen zijn in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw als voelen als leven te hebben gedefineerd, waardoor ik niet zie dat ik niet leef als leven maar als mind, vechtend met de mind als denken als man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vrouwelijk ego als voelen als leven gecreeerd te hebben, waardoor ik me superieur voel aan de man/het mannelijk ego; iets wat ik gecreeerd heb als tegenhanger van het denken als mannelijk ego waarin ik me de eerste 18 jaar voornamelijk heb gesterkt en waarin ik zag/zie dat het geen leven is.

Dit komt voort uit de hoek van de natuurreligies waar het vrouwelijke als leven-gevend gezien wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw als leven-gevend te hebben ontwikkeld en daardoor zo te zien, die in evenwicht gehouden moet worden door een ‘mannelijke man’, als leven-nemend?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totaal niet te weten wat het is om niet als vrouw te leven maar als zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw te definieren, en me hierin als vrouw onderdrukt te voelen door de man, en aangezien ik vrouw als leven defineer en man als mind, ervaar ik mezelf hierin nogmaals onderdrukt door de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw dubbel onderdrukt te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme boosheid naar de man te ervaren, en daardoor de man niet in huis te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man in huis te ervaren als iemand die me de adem beneemt, in plaats van in te zien dat mijn reacties als mezelf gedefineerd als (onderdrukte) vrouw op de man me de adem benemen.

Als ik mezelf zie participeren in ervaringen als vrouw als voelen als zogenaamd leven, dan stop ik, ik adem. Ik begin te zien hoe enorm beperkend het is om mezelf als vrouw te zien. Hierin zal ik altijd een man nodig hebben om mezelf in evenwicht te houden, en zal ik altijd boosheid ervaren naar de man tegenover wie ik me afhankelijk dus ongelijk opstel, al dan niet bewust, en tevens mannen aantrekken die dit tegenovergesteld ervaren.

Ik stop met het aantrekken en afstoten van mannelijk en vrouwelijk in/als de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te zien als mens, noch mannelijk, noch vrouwelijk, op reis naar Leven.

Dag 31 – Niets doen, vechten en vluchten.

Ik zat vanochtend met Casper het konijn op het aanrecht; hij zat op het aanrecht omdat hij op dit moment anti-biotica krijgt tegen blaasontsteking, iets waarvan ik zie dat hij het niet leuk vindt, zo’n spuitje met vloeistof in zijn mond. We doen dit al even, en hij zit er rustig bij. Er kwam een gevoel van plaatsvervangende kwetsbaarheid in me omhoog wat ik op hem projecteerde, omdat hij er ogenschijnlijk zo gelaten bij zat. Wat ik als een soort van ‘zielig’ bestempelde. mmm hier gaat iets niet gelijk, mijn emotie op hem projecteren. Hij zit daar gewoon, als zichzelf in het moment. En opeens zag ik, wat moet hij anders doen dan heel dicht in/als zichzelf blijven zitten in een moment waar hij iets ondergaat wat niet zo leuk is? Heel druk gaan reageren uit protest? Is het zielig om een en gelijk in/als zelf als Leven te blijven in ieder moment? En ik zag in mezelf, ik draai de boel om.

Ik ga heel veel reageren als ik iets niet leuk vind, dan wel van binnen dan wel van buiten, waardoor ik mezelf totaal verlam en belandt in het ‘niets doen’, voortkomende uit deze verlamming, niet in staat mezelf te bewegen.

In plaats van: als er een reactie in me opkomt, hier ‘niets mee doen’ als zijnde reageren, maar doorademen en de reactie stoppen en indien nodig zelfvergevingen toepassen. Zo verlam ik mezelf niet in een hoeveelheid aan reacties en kan ik bewegen als mezelf.

Ik ben totaal geprogrammeerd dat ik me moet verdedigen, vechten of vluchten. Waardoor ik mezelf juist kwetsbaar maak in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet vechten of vluchten om mezelf veilig te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen omdat ik geloof dat ik moet vechten of vluchten, en mijn hele leven ben gevlucht voor het vechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een relatie gebaseerd is op vechten, dat dit de relatie levend houdt, in plaats van in te zien dat een relatie niet levend gehouden hoeft/dient te worden aangezien dit energie genereert in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iemand nodig heb die even sterk is als ik om mee te vechten, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als die ik geworden ben, wat inhoudt dat ik ‘even sterk’ dien te zijn als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven met mezelf als mind heb lopen vechten, wat zich weerspiegelt in het vechten met de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het stoppen van de relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het vechten met de ander en vervolgens dit overwinnen, intimiteit inhoudt, in plaats van in te zien dat dit intimiteit ervaren is via de ander=de mind, waardoor we afhankelijk blijven van de ander=de mind, wat op den duur omslaat in afwijzing van de ander=de mind, aangezien de mind leeft als polariteit. De ervaring van intimiteit komt voort uit het feit dat de ander dingen ziet die niet leuk zijn en toch blijft, waardoor we waardering ervaren via de ander, in plaats van onszelf te zien zoals we zijn en onszelf te vergeven, waarin zelf-intimiteit ontstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel te reageren in/als de mind dat ik mezelf verlamd heb en beland ben in niets doen, in plaats van niets te doen met de reacties in/als de mind als zijnde reageren, en in plaats van reageren door te ademen en zelfvergevingen toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze reacties een emotioneel reactiepatroon ontwikkeld te hebben, waardoor ik nu geloof dat ik mezelf niet kan stoppen zodra dit reactiepatroon aangaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als een reageerbuisbaby, niet in staat mezelf te stoppen in het reageren op de ander=de mind, machteloos overgeleverd aan de ander=de mind als een baby.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik machteloos ben overgeleverd aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te projecteren op Casper, waardoor hij wellicht blaasontsteking laat zien, ook al doe ik mijn best om mijn emoties in mezelf te houden als ik bij hem in de buurt ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij Casper in de buurt mijn emoties direct te stoppen, en bij x in de buurt mijn emoties de vrije loop te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties bij x in de buurt de vrije loop te laten aangezien ik geloof dat dit gerechtvaardigd is omdat x zich ook voortbeweegt als mind-systeem, en ik geloof hier niet tegenop te kunnen als ik me niet voort beweeg als mind-systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te passen aan de ander om me heen, dan wel aan de ander als leven, dan wel aan de ander als mind, waardoor ik Zelf niet constant ben als Leven maar afhankelijk van mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tegen een mind-systeem op moet kunnen, wat een vorm van vechten is, in plaats van het mind-systeem op te ruimen door het te stoppen in mezelf, waardoor ik er gelijk aan kan gaan staan in plaats van ertegen op te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ertegenop kunnen te verwarren met gelijk gaan staan aan, waarin ertegenop kunnen is het proberen gelijk te worden als de ander, en het gelijk gaan staan aan is het gelijk worden als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren naar/als de ander (=de mind).

Als ik mezelf zie participeren in een gevecht in/als de mind, dan wel in mezelf, dan wel met de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik aan het proberen ben gelijk te worden aan de ander om gelijkheid te bereiken, in plaats van gelijk te staan in/als mezelf, waarin ik geen gelijkheid hoef te bereiken als zijnde uitreiken naar gelijkheid buiten mezelf, maar waarin ik gelijk ben in/als mezelf in datgene wat ik op dat moment zie in mezelf, al dan niet met het toepassen van zelfvergevingen. Het heeft geen zin me te verdedigen aangezien ik in gevecht ben met mezelf als de mind, en het vechten geeft altijd een winnaar en verliezer, tussen welke ik blijf wisselen als ik het gevecht voortzet.

Ik stop het vechten in/als/met mezelf door het toepassen van zelfvergevingen op datgene waar ik tegen vecht in mezelf, wat betekent dat ik mezelf ervan heb afgescheiden, anders kan ik er niet tegen vechten.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien dat ieder gevecht een gevecht is in/als/met mezelf, wat mezelf de mogelijkheid geeft het gevecht in/als mezelf te stoppen.

Ik Adem. In ieder gevecht in/als/met mezelf.

Dag 30 – De toonhoogte van mijn stem

De toonhoogte van mijn stem lokt reacties uit. En de toonhoogte van de stem van de ander(=de mind) lokt reacties uit. Waarop ik in toonhoogte in/als reactie in/als de mind ga praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet op normale toon tegen de ander te kunnen praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de toon van mijn stem direct te verhogen als ik hoor dat de ander iets op mij projecteert en niet begrijpt dat hij dit doet, dit niet inziet,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te rechtvaardigen dat ik op hoge toon tegen de ander mag praten als hij iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet, waarin walging voortkomt uit angst, en ik dus angst ervaar als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel verongelijking te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet, en vervolgens mij verwijt dat ik reageer op toonhoogte en zegt dat ik altijd zoveel praat en dat hij daar hoofdpijn van krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan leven met iemand die iets op mij projecteert en dit niet inziet, en hier toch mee ben gaan leven terwijl ik zie dat de ander(= de mind) niet inziet wat projectie is en dit ook niet in wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb machteloosheid te ervaren als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan samenwerken met iemand die iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat mijn wereld instort als de ander met wie ik geloof te moeten leven, iets op mij projecteert en dit niet inziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met de ander moet leven die iets op mij projecteert maar dit niet inziet, in plaats van in te zien dat ik hiertoe niet verplicht ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven vast te zitten aan de ander die iets op mij projecteert maar dit niet inziet, in plaats van in te zien dat ik mezelf aan de ander vast maak door verwachtingen te hebben van hoe de ander moet zijn zodat ik met die ander samen kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zonde te vinden als blijkt dat ik niet met de ander samen kan leven omdat hij iets op mij projecteert en dit niet inziet, aangezien dit een aspect van de mind is en ik het zonde vind om iets te stoppen om een aspect van de mind, in plaats van mezelf als reactie in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet in ziet, te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met de ander moet leven die iets op mij projecteert en dit niet inziet, als ik mezelf als reactie in/als de mind hierop, stop, in plaats van in te zien dat ik als ik mijn reactie in/als de mind hierop stop, ik niet met de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, hoef te leven aangezien ik hier dan geen last van ondervind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, moet leven, in plaats van in te zien dat ik met mezelf moet leven, en zolang ik op de ander reageer die iets op mij projecteert maar dit niet inziet, ik ook met die ander(= de mind) moet leven aangezien ik dit reactiepatroon in/als mezelf in stand houd, en dit weerspiegeld krijg in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn leven lang vast te zitten aan de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, als ik mijn reacties in/als de mind hierop stop, in plaats van in te zien dat ik pas kan zien wie ik ben als ik mijn reacties in/als de mind stop, en al(l)een dan pas mezelf richting kan geven in zelf-wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien wie ik ben zonder reacties in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, uit angst dat ik juist wel en uit angst dat ik juist niet met de ander wil leven, wat een polariteit inhoudt benaderd in/als de mind, in plaats van te leven met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik word afgemaakt als de ander iets op mij projecteert en dit niet inziet, waardoor ik op hoge toon mezelf ga verdedigen, wat de ander een gevoel geeft alsof die wordt afgemaakt, in plaats van in te zien dat ik als de mind het als afmaken ervaar, voortkomend uit een ervaring van vroeger, en als ik mezelf deze ervaring vergeef ben ik een zelfvergeving dichter bij mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te minachten die iets op mij projecteert en dit niet inziet, wat voortkomt uit een reactie van verdediging op de pijn die ik ervaar als dit gebeurt, en die pijn wil ik niet ervaren en dus minacht ik de ander zodat ik mezelf beter kan voelen dan de ander, en hierdoor de pijn van verongelijking niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb minachting te creeren naar de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet als verdediging tegen de pijn van verongelijking die ik ervaar als dit gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het projecteren van de ander op mij iets met mij van doen heeft, in plaats van in te zien dat de ander het over zichzelf heeft en ik daar dus niets mee hoef; ik hoef er pas iets mee als ik erop reageer, aangezien ik het dan over mijzelf heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik mijn reacties in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, niet kan stoppen, waarmee ik consequenties voor mezelf en de ander creeer, welke ik vervolgens  probeer op te lossen door de ander proberen duidelijk te maken wat er gebeurt, in plaats van de meest eenvoudige manier toe te passen, namelijk het direct stoppen van mezelf in mezelf als reactie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander niet inziet dat hij iets op mij projecteert, terwijl ik  feitelijk niet weet of de ander dit wel of niet inziet, ik weet alleen dat die ander niet aan mij laat blijken dat hij het niet inziet; wellicht kan die ander zichzelf niet stoppen in zijn reactie van projectie terwijl hij wel ziet dat hij dit doet, net als ik mijn reactie als praten op hoge toon niet kan stoppen terwijl ik wel zie dat ik dat doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn praten op hoge toon niet kan stoppen, in plaats van in te zien dat ik dat wel kan, en als ik het niet kan dien ik te onderzoeken waardoor ik geloof dit niet te kunnen, wat over het algemeen voortkomt uit het niet willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb  niet te willen stoppen met praten op hoge toon als de ander iets op mij projecteert en ik geloof dat die ander dit niet inziet.

Als ik mezelf zie reageren in/als de mind op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het geen zin heeft de ander duidelijk proberen te maken wat er gebeurt, dit geeft alleen maar emoties van zinloosheid, wat leidt tot opgeven. Ik kan de ander niets duidelijk maken, de ander kan alleen in zelf zien wanneer de ander dit zelf wil.

Ik stop met de ander duidelijk maken dat hij iets op mij projecteert en dit niet inziet, aangezien dit alleen maar tot ruzie en opgeklopte mind-energie leidt, waardoor we allebei verder van onszelf verwijderd raken en nog minder in zelf zien. Als ik emoties ervaar die ik niet denk te kunnen verdragen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ze niet hoef te verdragen, ik pas er zelfvergevingen op toe. Ik heb mezelf afgescheiden van deze emoties en daardoor lijken ze groter dan ik, en dus lijkt het ondraaglijk; hoe kan iets wat ik zelf gecreeerd heb ondraaglijk voor mij zijn? Dat kan alleen doordat ik geloof dat deze emoties van verongelijking echt zijn, waarmee ik ze levensecht creeer als zijnde losstaand van mij. Het komt uit mij voort, ik kan het absorberen in mezelf en hierin zelfvergevingen toepassen op wat ik ervaar. Zo word ik een en gelijk als dat waarvan ik me heb afgescheiden, en de energie die die afscheiding creeert/heeft gecreeert stopt in mij. Ik hoef de ander niet tot leven te praten, ik hoef mezelf niet tot leven te verdedigen, aangezien er niets te verdedigen valt behalve een energetische illusie die gebaseerd is op het feit dat er beperkte energie is en we hier dus om moeten vechten doordat we geloven dat we die energie zijn, dat dat leven is. Echter, pas als ik mezelf als energie stop, wat een ervaring van mezelf stoppen als energetisch leven geeft, zal ik tot leven komen, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving.

Ik verbind me met mezelf door mezelf te stoppen te reageren op de ander die iets op mij projecteert en dit niet inziet.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.desteniiprocess.com/courses/relationships

http://www.equalmoney.org

http://www.eqafe.com/free

Dag 29 – Spijt – ik ben er even niet

Als jong tienermeisje heb ik in een moment besloten niet te spreken maar te verdwijnen, uit angst voor seks. Deze seks was natuurlijk al verstopt aanwezig, als iets waar niet zo gemakkelijk over gesproken werd, maar als tienermeisje werd ik er voor het eerst direct mee geconfronteerd, en ik schrok. Ik kan me alleen maar momenten herinneren waarin ik schrik van de confrontatie met seksueel getinte situaties. Fysiek aanwezig bij iemand waar ik me tot dan toe op mijn gemak had gevoeld, waar naar aanleiding van de fysieke hormonale verandering seksueel op me gereageerd werd, en dus link ik fysieke aanwezigheid aan seksuele uitlokking. Ik besloot in 1 moment me terug te trekken, te doen alsof het niet gebeurd was en te doen alsof ik er niet was, veilig weggestopt/verstopt uit angst omdat ik niet wist wat te doen met deze seksueeel getinte aandacht in/als het bewustzijn.

Tot op de dag van vandaag ondervind ik hier de gevolgen van. In de loop van mijn leven ben ik eerst bang geweest voor seks, vervolgens ben ik het gaan onderzoeken en vervolgens ben ik er ‘van gaan houden’, en tegelijkertijd verslaafd aan geraakt, als zijnde te geloven dat er zonder seks geen leven is. Hierin heb ik mezelf als leven ondergeschikt gemaakt, door in iedere relatie de seks voorop te stellen, en later pas in te gaan zien of we gelijk kunnen staan, of de ander bereid is in zelf te zien en of ik bereid ben in zelf te zien in aanwezigheid van de ander. De angst om alleen te zijn/alleen te staan was hierin groter dan ik als leven die zag dat er een heleboel gesproken dient te worden voordat we in gelijkheid seks kunnen hebben. En het spreken had ik als tienermeisje al opgegeven dus de enige manier die ik kende om weer bij datgene te komen in mezelf wat ik heb opgegeven was via datgene waarvoor ik mezelf had opgegeven: via seks. Daarbij geloofde ik dat ik gelijkheid met de ander diende te bereiken om seks in gelijkheid te hebben, wat in/als de mind is. Sinds mijn deelname aan het desteni-I-process begin ik te zien dat ik een en gelijk als mezelf kan worden, om mezelf geboren te laten worden in het fysiek, en hierin kan ik fysieke seks beoefenen met een partner (die al dan niet fysiek aanwezig is? Dit zie ik nog niet).

Spijt, dat niet ben opgestaan in het moment als tienermeisje, wat alles had kunnen veranderen. de relatie met mijn moeder, met een participerend mannelijk familielid, met mannen in het algemeen. Ik had in dat moment gelijk kunnen gaan staan in/als mezelf in mijn fysieke hormonale verandering, en daarmee gelijk als de ander die zichzelf in dat moment had kunnen corrigeren. Ik heb toegestaan dat ik en de anderen zich niet hebben gecorrigeerd, en hiervan heb ik jaren lang de anderen de schuld gegeven en jarenlang geprobeerd dit goed te maken in zich herhalende relaties gebaseerd op het stoppen van de angst voor seks, in het stoppen van de angst voor de man, wat resulteerde in het mezelf heel proberen te maken via de man, via de ander=de mind, want ik had mezelf immers onderschikt aan de ander=de mind door te verdwijnen in 1 moment.

(De eerste 7 jaar hebben hier al een basis voor gelegd, maar dit is hetgeen ik in kan zien waarin ik mezelf (be)vestig als dit patroon).

Op dit moment is het voor het eerst dat ik gelijk aan mezelf ga staan en mezelf richting geef zonder mezelf te onderschikken aan seks en zonder direct weg te lopen bij de ander alsnog op zoek naar seks met een ander, wat ook onderschikken aan seks is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderschikken aan de ander=de mind als seks, uit angst om verlaten te worden door de ander door te geloven dat ik afhankelijk ben van de ander=de mind om in leven te blijven, in plaats van in te zien dat ik mezelf als leven hiermee onderschik aan mezelf als de mind, waardoor ik mezelf afhankelijk maak van de energie in/als de mind om in leven te blijven doordat ik het enige waarin/als ik kan leven heb opgegeven en dat is mezelf een en gelijk als leven, en dus creeer ik datgene waarvan ik bang ben, namelijk de mogelijkheid dat de ander me altijd kan verlaten in/als de mind en ik in/als de mind verlaten achterblijf, gelovend dat ik niet als zelf kan leven aangezien ik me afhankelijk heb gemaakt van de energie in/als de mind om te kunnen leven, om dit vervolgens te gaan leven door seks voorop te stellen in relaties om mezelf in leven te houden, met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afhankelijk te maken van datgene waarvoor ik me heb teruggetrokken, namelijk de seksueel getinte aandacht als bewustzijn in/als de mind, door me terug te trekken uit het fysiek de mind in, waar ik alleen nog kan leven via deze al dan niet seksueel getinte aandacht als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als expressie via woorden te hebben opgegeven voor de expressie via seks in/als de mind, proberende om goed te maken wat ik eens heb nagelaten, namelijk het spreken in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen de schuld te geven van datgene wat ik zelf heb nagelaten, om me vervolgens schuldig te voelen dat ik anderen de schuld geef van mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te doen geloven dat het wel ok is, dat ik toch tevreden moet zijn met hoe ik ben en hoe ik leef, in plaats van al jaren en jaren, te ervaren dat er maar een mogelijkheid is om gelijk te zijn als tevredenheid, en dat is door te spreken een en gelijk als zelf, zonder angst voor de reacties van anderen, wat datgene is waar ik zo bang voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zo bang ben voor het spreken een en gelijk als zelf, in plaats van in te zien dat ik mezelf als angst be/gevestigd heb door mezelf niet te corrigeren in/na een gebeurtenis waarin ik mezelf ondergeschikt heb gemaakt in/als de mind, en dus heb ik nooit kunnen ervaren hoe het is om te spreken als zelf en in plaats daarvan een berg angst gecreeerd met als reflectie een heleboel bevestigingen van buitenaf op deze angst en een heleboel ontevredenheid in mezelf  aangezien ik anderen wel zie spreken (al dan niet als de mind) en ik het niet (meer) durf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben beperkt in het spreken in/als de mind, uit angst dat de ander me zal verlaten en ik al afhankelijk ben doordat ik mezelf ondergeschikt heb gemaakt in/als de mind aan de mind/seksuele energie om in leven te blijven, door mezelf als leven op te geven in 1 moment, waardoor ik vervolgens mijn mond moet houden en me moet schikken om mezelf via deze afhankelijke levensader (navelstreng) in leven te houden, ondergeschikt aan relaties in/als de mind via seksuele energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze seksuele energie datgene is wat me in leven houd, in plaats van in te zien dat seksuele energie het mindsysteem voedt, en zolang ik geloof een mindsysteem te zijn, zijnde gedachtes, gevoelens en emoties, zal ik geloven dat seksuele energie me in leven houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via seksuele energie via de ander=de mind tot leven kan komen, om op deze manier mijn eigen gecreeerde consequenties te ontlopen als een soort van short-cut, in plaats van in te zien dat ik hiermee het proces verleng door mezelf in/als de mind te voeden, wat ik vervolgens weer allemaal moet stoppen om een en gelijk als de Adem als Leven te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik er niet ben, alsof het niet om mij gaat en alsof ik er niets mee te maken heb dat ikzelf en de ander verdwenen zijn in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik degene ben die verdwenen is en dat ik de enige ben die weer hier kan komen als mezelf als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf door specifieke zelfvergevingen uit te schrijven op de gebeurtenissen in de kindertijd waarin ik mezelf ondergeschikt heb gemaakt aan mezelf als mindsysteem.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als zelfexpressie te vestigen via levende woorden, waarin ik niet afhankelijk ben van de seksuele energie om te kunnen (over)leven; in dit proces naar gelijkheid als mezelf als leven is het mogelijk mezelf als fysieke seksuele expressie te ervaren, onafhankelijk van de ander= de mind, wat betekent dat ik gelijk ga staan als mezelf en hierin zie in zelf-oprechtheid of ik al dan niet in staat ben om mezelf te delen in fysieke intimiteit zonder te verdwijnen in de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf de tijd te geven die ik nodig heb om mezelf te vestigen via levende woorden in zelfvertrouwen zonder mezelf te onderschikken in/als de mind als een soort van short-cut om zo snel mogelijk tot leven proberen te komen via een energie-sho(r)tje via de cut.