Dag 14 – Familie construct – Ik wil niet leven zonder jou

Ik krijg het familie construct heel duidelijk voor ogen: het niet willen en dus kunnen leven zonder de ander, wat hetzelfde is als voor de ander leven dus via de liefde voor of van de ander leven. Hiermee maak je de ander verantwoordelijk voor het voortbestaan van jouw leven, en dus zul je niet snel in zelf gaan zien want dan zie je dat deze construct niet echt is. Zoals ik het ken is de ander heel ‘gemakkelijk’, vindt zogenaamd alles goed….zolang jij in de buurt bent en niet wijst op het bestaan van dit construct, en de ander dus in dit gecreeerde gemak voort kan leven zonder in zelf te hoeven zien, want er is immers niets aan de hand. Ja de ‘relatie’ met die ander waar je zo van houdt, die loopt niet zo lekker, maar ja dat ligt aan die ander. Die doet zo moeilijk, maar dat is het probleem van die ander. Jij houdt van die ander dus aan jou kan het niet liggen. Er is geen gelijkwaardige communicatie mogelijk, want zodra er echt gelijkwaardig wordt gecommuniceerd wordt de deur dicht gegooid, uit angst voor verlies van de ander, wat eigenlijk angst voor verlies van de eigen illusie is, waardoor in zelf gezien moet worden. Dit kan zich voortzetten tot dreiging met zelfmoord aan toe als je weggaat, wat een compleet afschuiven van verantwoordelijkheid inhoudt.

Nu lijkt het wel mooi, “Ik wil niet leven zonder jou!”. Wat een romantiek, iemand die me nodig heeft! Uiteindelijk maakt het alles kapot. Het is een afhankelijkheid in/als de mind, en die zal het fysiek in controle proberen te houden. Elke verandering zal worden tegen gehouden, want de mind wil niet veranderen, laat staan stoppen te bestaan. Dus als je jezelf afhankelijk maakt van een ander in/als de mind, zul je de mind niet willen stoppen, aangezien je dan in zult moeten zien dat je niet via de ander kunt leven. En dan is het hele leven zoals gekend, een illusie. Alles waarvoor je leefde, de ander, valt weg. En dus…ga je dood….denk je. En om dit te voorkomen, pleeg je het liefst vast zelfmoord. De moord van zelf voor/door een illusie van de mind, genaamd liefde, liefde voor een ander.

En wie hierin opgroeit zet het construct vrolijk of niet vrolijk voort, maar voortgezet wordt het. Totdat het gestopt wordt, totdat de illusies van de mind gestopt worden. Diegene zal er wellicht alles aan doen om dit te voorkomen, en houdt hierdoor ofwel afstand of zal de ander toch omklemmen, verstikken, controleren, op zo’n manier dat het nauwelijks opvalt. Of creeert een situatie waarin verstikt wordt, en als hier niet in gezien wordt zal degene die verstikt wordt weglopen, keer op keer. Alles kapot makend, hiermee proberend het familie construct kapot te maken. echter kapot maken heeft geen zin, is zinloos, want het kan niet kapot. Kapot maken is afscheiding, en in afscheiding wordt het construct versterkt. Dat is allang ingezien, en dus wordt er grote zinloosheid ervaren, opgeven, niet beginnen, toch beginnen maar niet afmaken, beginnen en de ander de schuld geven als het niet lukt, beginnen maar niet echt aanwezig zijn, weglopen.

Komt het bekend voor? Het is namelijk een construct wat in iedere familie zit verweven, in meerdere of mindere mate. En als het niet via elkaar gebeurt, dan gebeurt het wellicht via God. Leven bedoel ik, leven via een relatie met God. De eigen familie gedijdt hier goed in, God in, maar het mind-bewustzijns-systeem is wereldwijd zo in elkaar gezet dat een andere familie, ergens op de wereld, de consequenties ervaart. Het wordt uitgebalanceerd, zo zit de mind in elkaar. Polariteit wordt altijd uitgebalanceerd. In jezelf, in de directe omgeving of ver weg.

Dus…weglopen? heeft inderdaad geen zin. Alle opties die hierboven genoemd zijn hebben inderdaad geen zin, dat maakt het leven in/als de mind zo zinloos.

Er is een oplossing. Vergeving. Niet de ander maar zichzelf. Zelf vergeving  van het toestaan van dit construct. Zelf vergeving van onszelf als mind voor het negeren van zelf en het afschuiven van de verantwoordelijkheid op de ander, van het afschuiven van de eigen verantwoordelijkheid om te leven, op de ander. In de naam van liefde.

Waarom schuiven we af? Omdat we niet weten hoe we moeten/kunnen leven. We hebben het immers niet geleerd, we hebben een voorbeeld van afschuiven gehad door te leren te leven via iets buiten ons. En iedereen doet het dus het zal wel normaal zijn. Het voelt niet zo lekker dus we geven er wel een draai aan, en dan maar hopen dat we iets of iemand vinden die in die draai past.

En wat als dat niet lukt?

Het zal niet meer lukken. het zal steeds minder gaan lukken. het afschuiven zal stoppen en we zullen ons familie construct in ons gezicht krijgen. Totdat we opstaan, verantwoordelijkheid gaan nemen voor datgene wat we in onszelf en de ander hebben toegestaan te bestaan, hebben toegestaan ons over te nemen, hebben toegestaan ons af te scheiden van onszelf en de ander, waardoor we ons beter of slechter dan de ander zijn gaan ervaren en voordoen; en in die afscheiding zetten we onszelf vast in dit construct, afgescheiden van datgene wat we niet in onszelf willen zien en dus niet in de ander.

Waar te starten met zelf vergevingen?

Ik start in mijn eigen ervaring van wat ik vandaag onder ogen krijg, met zelfvergevingen in de schoenen van mezelf en zelfvergevingen in de schoenen van de ander.

Een begin.

Zelfvergevingen in de schoenen van mijzelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander uit huis te jagen doordat ik er niet meer tegen kon om dit familie construct iedere dag te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven van de relatie die maar niet lukken wil, in plaats van in te zien dat handel vanuit dit construct in/als de mind waarin geen ruimte voor leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben te stikken in de aanwezigheid van de ander die wil leven via de liefde voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit construct te versterken door me te verzetten tegen de aanwezigheid van de ander die wil leven via de liefde voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander die zegt dat ik alles ben wat diegene heeft, in plaats van in te zien dat ik boos wordt op mezelf dat ik me zo laat beinvloeden door die ander via het geloof in dit familie construct, en dus niet zelf in staat ben om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in dit familie construct waardoor ik dit ben gaan leven en het zich dus gemanifesteerd heeft in en buiten mezelf, en aangezien ik dus heb gezien in manifestatie geloof ik dat het echt is, want ik heb het toch zien bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden meegesleurd in het familie construct van de ander als het zich manifesteerd in de wereld door verlies van werk en verspilling van geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit angst voor geld niet op te willen staan in dit familie construct en dus de ander wegjaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander weg te jagen uit angst te worden meegesleurd in geldgebrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voor de ander te willen gaan staan aangezien ik geen liefde zoals ik die ken ervaar voor de ander, in plaats van in te zien dat deze liefde zoals ik die ken of zoek juist de oorzaak is van dit verstikkende familieconstruct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus in ruil voor liefde wel in dit familie construct te willen blijven deelnemen, alleen dan wel met iemand waarvoor ik liefde voel, oftewel met iemand waarbij ik kan leven via mijn  liefde voor die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever via mijn liefde voor een ander te willen leven dan op te staan en een en gelijk leven als zelf in gelijkheid met de ander, aangezien ik niet weet wat dat inhoudt en ik dus niet kan leven via iets waarvan ik niet weet wat het inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar iets buiten mezelf om van te kunnen leven, omdat dat de manier is die ik ken om te leven, en als ik niet op die manier leef via (liefde voor/van) iets buiten mezelf, denk ik dat ik dood ga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik doodga als ik niet meer leef via (liefde voor/van) iets buiten mezelf, in plaats van in te zien dat ik al leef als zijnde dood in en als de mind, en hieraan vastgrijp alsof het leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te grijpen in/als/aan de mind dus in/als/aan de dood, en dus leef ik in doodsangst aangezien ik weet dat ik dat wat ik vastgrijp verliezen zal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te grijpen aan iets waarvan ik weet dat ik het verliezen zal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in doodsangst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de dood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dood te koppelen aan angst (doods-angst), en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst als mind als dood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als de dood te zijn voor mijn eigen mind en daarmee dus mezelf als de dood in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heel stil te houden aangezien ik als de dood ben voor mijzelf als mind, waarin ik mijzelf als leven volledig manipuleer.

Zelfvergevingen in de schoenen van de ander:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfmoord te willen plegen als ik niet bij de ander kan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te dreigen met zelfmoord omdat ik niet bij de ander kan wonen, om vervolgens te zeggen dat dit een grapje is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit slachtofferschap te willen blijven en mezelf als slachtoffer wil blijven bevestigen door alcohol te gaan drinken, om vervolgens het probleem alcohol te gebruiken als afscheiding van mezelf en als afscheiding van de ander, aangezien die ander geen alcoholprobleem heeft (gecreeerd) en ik het dus zwaarder heb dan die ander, en dus ben ik ander dan die ander en hoef ik niet in zelf te zien zoals die ander vraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zeggen dat ik in een andere wereld leef dan de ander en dus hoef ik jiet te luisteren naar de ander die me vraagt in zelf te zien, want ik leef in een andere wereld en daar gelden andere regels dus die ander begrijpt me niet en kan dus niet weten hoe het is in mijn wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat iedereen zogenaamd in een andere wereld leeft, namelijk in die van de mind, en het individuele mind-construct is voor iedereen net iets anders, en dus leven we ieder in een andere wereld, wat we mooi als excuus kunnen gebruiken om de principes van gelijkheid niet te hoeven toepassen aangezien we in die andere wereld niet gelijk lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb via die ander te willen leven en dus bij die ander te willen blijven, maar zodra die ander me vraagt in zelf te zien scheidt ik me af en ga dus weg van mezelf, waarmee ik een situatie creeer waarin gereflecteerd wordt dat de ander ook weggaat van mij; dat wil ik niet en dus ga ik dreigen en manipuleren want ik wil bij die nader blijven want ik leef via mijn liefde voor die ander, niet ziende dat ik met dreigen en manipuleren mezelf nog meer afscheidt van die ander en die nader dus nog meer afstand reflecteert van mij; hierin kan ik die ander mooi de schuld geven want ik zie toch dat die ander niet met mij wil leven, en ik wil wel met die ander leven want ik houd van die ander, dat zeg ik ook steeds dus aan mij kan het niet liggen, en dus kan ik als slachtoffer vertrekken dan wel achter blijven en zo voorkomen dat ik in zelf moet zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te dreigen en manipuleren met mezelf als leven als inzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven, mezelf als leven, in te zetten als middel om bij de ander te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn suicidale neigingen toe te wijden aan het alcoholgebruik, in plaats van in te zien dat ik alcohol gebruik omdat ik niet in mezelf bestaande als dit suicidale construct wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik me afscheidt van mezelf waardoor ik het de ander onmogelijk maak om bij mij in de buurt te blijven in gelijkheid aangezien ik iedere ongelijkheid ontken, en dat wat gezegd wordt in gelijkheid herken ik niet want het past niet in mijn sluier van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat liefde gelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat liefde leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat liefde alles is wat er is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te willen geven wat me lief is om mezelf als construct te bewijzen, in plaats van op te staan en mezelf als leven te bewijzen dat ik dit construct kan stoppen door er gelijk aan te gaan staan in zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen geconstrueerde construct, en dit te bedekken met liefde en alcohol.

Wordt vervolgd dag 15, aanvullingen, links en zelfcorrecties.

Advertenties

7 thoughts on “Dag 14 – Familie construct – Ik wil niet leven zonder jou

  1. […] Dag 14 – Leven via de liefde van/voor de ander (in de schoenen van […]

  2. Ronald schreef:

    Waarom is er meer dan een mens op de wereld?

    • Sylvie Jacobs schreef:

      Ronald – ik begrijp niet wat je je hier afvraagt. “Meer” heeft meerdere definities. Laten we eerst zien wat we bedoelen met een woord, welke betekenis we eraan gegeven hebben. Wil je je vraag herformuleren want hij klinkt interessant? En bedoel je “op de wereld” als op de Aarde?

      Realiteitstest bij het onszelf afvragen is: Alleen wat je ziet en kunt aanraken is echt/werkelijk.

  3. Ronald schreef:

    Volmaakt zijn door onvolmaakt te zijn ……. Polariteit of realiteit

    • IngridS schreef:

      Bedankt voor je reply;
      Imperfectie is de realiteit die voortkomt uit de creatie in/als de mind (=geest) in polariteit, die veranderd kan worden door de oordelen in de mind te stoppen door het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie. Zouden we hierin vergeving vragen (aan iets/iemand buiten onszelf), dan vragen we in feite om datgene wat ons als mind gecreeerd heeft, nl God (als Anu als Het Witte Licht) ons te vergeven. Maar diegene kan ons niet vergeven (en bestaat niet meer bovendien); we kunnen alleen onszelf vergeven dat we dit in onszelf hebben toegestaan te bestaan en te zijn geworden, waardoor we vergeving nodig hebben. We blijven in een cirkeltje lopen als we dit aan een God buiten onszelf blijven vragen; God is het Levende Woord, en wie spreekt de woorden? de mens. God-Anu-Het witte Licht heeft ons altijd geleid via de heilige geest; nu stel dat mind gelijk is als geest, dat mind=geest; dan heeft god ons geleid via de mind zoals die dat zelf gecreeerd heeft. Dit maakt ons volkomen afhankelijk van de mind/van God, dus van polariteit (want mind is opgebouwd in polariteit=oordeel, goed en kwaad).
      gaan we bidden via de mind=geest (ervan uitgaande dat mind=geest), dan houden we hiermee de polariteit in stand en leggen de verantwoordelijkheid hiervoor bij de ander genaamd God. En dat is precies wat God=Anu=Het Witte Licht wilde want zo houdt hij de touwtjes in handen! En wie niet gehoorzaamd ligt eruit/is vervloekt, en zou hier alleen aan kunnen ontkomen door God te gehoorzamen. Weer alle touwtjes bij Anu/God/het witte Licht.
      Stel dat God/Anu/Het Witte Licht niet het beste met ons voorheeft zoals altijd gezegd is; het is namelijk niet het beste voor alle leven aangezien Hij werkzaam is via de mind/polariteit, en dus blijft er altijd ongelijkheid in de wereld bestaan, aangezien de mind=polariteit, polariteit=ongelijkheid creeert, door het gesproken woord in polariteit in/als de mind . En tot wie kunnen we ons, bestaande in de ongelijkheid, dan richten? Tot God! Weer de touwtjes in handen; het cirkeltje.(En die ongelijkheid is nu juist precies waarvan ik weet dat iedereen die zich Christen noemt die nu juist wil stoppen in zelf en in de ander en in de wereld; dat is het zure hieraan).
      Jezus is/was een Levend Voorbeeld voor het Leven/Spreken als onszelf (als Leven als Eenheid en Gelijkheid van Leven); door het toepassen van zelfvergeving voor wat we hebben toegestaan te worden als imperfectie als polariteit als mind-systeem. We kunnen niet via Jezus bidden, dat is wederom leven via de ander door vergeving via de ander = afhankelijkheid (zie dit familieconstruct dag 14). Dit geeft altijd een opening voor manipulatie; immers ons leven hangt af van die ander. Ook Jezus was gemanipuleerd door God/Anu/het Witte Licht. zie artikelen
      http://www.desteni.net/index.php?option=com_content&view=category&id=66:jezus&Itemid=296&layout=default
      Jezus – wat er werkelijk gebeurde 1 tm 4; duidelijk nr2:
      http://www.desteni.net/index.php?option=com_content&view=article&id=355:jezus-wat-er-werkelijk-gebeurde-2-de-bijbel&catid=66:jezus&Itemid=296
      Ik weet, het klinkt onvoorstelbaar; wij als mind kunnen immers niet bevatten zo voor de gek gehouden te zijn/zo gemanipuleerd te zijn en de eigen imperfectie hierin onder ogen te zien (zie blog dag 19). Maar wat als het nou echt is? Dat is aan ieder voor zich/van ons om te onderzoeken in zichzelf/onszelf.
      http://www.desteni.net/index.php?option=com_content&view=article&id=212:jezus-de-vergeving-van-jezus&catid=66:jezus&Itemid=296
      Er is geen sprake van schuld – ook niet voor het familie-construct voortkomend uit imperfectie in/als de mind – maar sprake van Zelf-verantwoordelijkheid om dat wat we in onszelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te stoppen en (in) onszelf te vergeven. De polariteit/God/mind/Goed-fout heeft er schuld van gemaakt, vandaar dat we ons allemaal zo vreselijk schuldig voelen en vergeving van iets buiten onszelf denken nodig te hebben.

  4. […] vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles via de ander (= de mind) te willen doen, en niet te zien hoe het anders […]

  5. […] zo gecreeerd als bescherming tegen de afleiding van de ander=de mind die ik ervaren heb tijdens het opgroeien; echter deze dient me niet maar werkt mijzelf tegen als […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s