Dag 20 – Slachtoffer maakt slachtoffer

Ik heb gereageerd als energetische partner, waardoor ik geen effectieve ondersteuning heb kunnen bieden. Ik heb de situatie onderschat door van mezelf uit te gaan, ondanks subtiele signalen van zijn kant. Nu zie ik hoe gevaarlijk het is om dat wat ik over mezelf zeg op de ander te projecteren, en vice versa. Wat natuurlijk pas effect heeft als we de projecties van de ander geloven, wat we over het algemeen doen omdat we het zo geleerd hebben.

De symbiotische structuur van leven via liefde van/voor de ander zit verwikkeld met het (te vroeg) delen van een huis, waarin ik niet echt in mezelf kan blijven en mezelf niet meer zie en ga projecteren, en met het geen eigen huis hebben dus vasthouden via mij aan het huis van zijn kant, wat mij een verstikkende ervaring gaf omdat ik juist in het huis ga reageren.

Om uit deze structuur te komen heb ik gepushed, en gepushed, en gepushed. Om op eigen benen te staan en te zien waar de structuren in elkaar haken. Ik zit nog midden in de energie dus kan niet zien dat ik zelf nog volledig als energie reageer. Door het pushen om deze structuur zichtbaar te krijgen heb ik mezelf en hem lopen pushen en de situatie open gebroken; de controle is eraf, met gevolgen die ik niet had voorzien.

Finally! Geen gevolgen voorzien in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet als medemens te hebben gehandeld maar vanuit een symbiotosche energetische relatie, waardoor ik zijn hulpvraag heb afgewezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik zijn hulpvraag heb afgewezen om mezelf vrij te maken uit deze energetische relatie, gelovend dat hij zichzelf kan redden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij zichzelf kan redden aangezien ik dat ook altijd heb gedaan, hiermee niet ziende dat hij op het punt stond zijn controle te verliezen en ik geloof dat hij er alleen niet meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn door het zien hoe zo’n leuke jongen binnen een week verandert in een totaal ander mens, terwijl hij zo zorgvuldig een basis in zichzelf aan het opbouwen was waarin ik hem juist heb zien veranderen in die leuke jongen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of dit anders gekund had, want juist datgene wat er nu gebeurt voelde ik de hele tijd op de loer liggen en daarom bleef ik pushen, omdat ik de stap niet durfde te zetten huis en haard meer officieel te delen zolang ik niet zie wat er onderhuids verstopt zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik huis en haard niet wil delen om wat er in hem speelt, in plaats van in te zien dat dit komt door wat er in mij speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of ik dit nu mede-gecreeerd heb doordat ik er bang voor was, of dat ik er juist bang voor was omdat het toch wel een keer zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hem geen veilige basis als huis heb kunnen bieden waarin hij tijd en ruimte had om te werken met zijn eigen structuren in zijn eigen tempo, doordat ik het als te onveilig binnenshuis ervaar aangezien ik midden in de energetische relatie zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hem een veilige basis moet bieden, in plaats van in te zien dat ik mezelf aan veilige basis moet bieden in mezelf door het stoppen van alle oordelen als reacties in/op mezelf en op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien hoe het zou kunnen maar dit niet heb kunnen toepassen waardoor ik me nu schuldig voel, in plaats van in te zien dat het zien hoe het zou kunnen zien is als de mind/bewustzijn, en dus een future-projection waarmee ik een verwachting schep in mezelf en bij de ander, en vervolgens schuldgevoel creeerals we er niet aan kunnen voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet heb kunnen volbrengen hoe ik de situatie het liefst gehad zou hebben, ziende in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik niet weet hoe het gaat lopen; ik weet niet of het klaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het schrikwekkend te vinden hoe er niemand is die hem een helpende hand biedt, net als ik heb gedaan; we leven wel mee maar als het erop aankomt moet de ander weg, uit angst, verborgen achter regeltjes en excuses als niet mijn taak en niet mijn verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hele jaar steun te bieden en als het erop aankomt het af te laten weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik het nu het erop aankomt, ik het af laat weten, voorkomend uit angst en onwetendheid wat te doen, gecombineerd met mijn eigen proces van loskomen uit een structuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op anderen die het af laten weten als het erop aankomt, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf, dat ik niet adequaat kan handelen als nodig door angst voor verlies van mezelf als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn loskomen uit een structuur als rechtvaardiging te gebruiken voor het niet ondersteunen van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iedereen zichzelf moet kunnen redden, niet ziende dat dat niet altijd mogelijk is, met als oorzaak economische redenen oftewel geld en huisvesting, en verst(r)ikkende structuren waardoor we geloven niet alleen te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat mijn verantwoordelijkheid is en welke van hemzelf, en deze lopen al het hele jaar door elkaar heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te leren wat zorgen voor zelf is, waardoor ik veel verwarring creeer in mezelf en de ander door de verantwoordelijkheid voor zelf en de ander te verwarren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfverantwoordelijkheid en zorg voor de ander (als mezelf) door elkaar te halen, waardoor ik mezelf verantwoordelijk maak voor de ander en hierin niet zorg voor zowel mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen effectieve ondersteuning te hebben geboden doordat ik niet zie welke wegen ik moet betreden om iemand in deze situatie te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander in deze situatie zou kunnen sturen, in plaats van in te zien dat ik hierin voor het eerst mezelf gestuurd heb waardoor de controle verdwijnt, wat zoveel effect heeft dat ik ga twijfelen aan mezelf door alle structuren die zichtbaar worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand te willen ondersteunen in een relatie in een huis, in plaats van in te zien dat hier eigenbelang in zit en dat dat uiteindelijk gaat opbreken zoals het nu de situatie heeft open gebroken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigenbelang als relatieverlangen voorop gesteld te hebben, waardoor het fysieke leven in en om het huis niet meer mogelijk is; dus energie plaats ik boven fysiek, net als wat ik nu zie gebeuren in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed voor mezelf zorg, in plaats van in te zien dat ik niet voor mezelf zorg als leven; ik zorg voor mijn bestaan als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik ten koste van de ander ben opgestaan, in plaats van in te zien dat de ander ook zelf verantwoordelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf boven de ander te stellen en nu pas gelijk kan gaan staan aan de ander omdat we allebei onze ego als weerstand wat loslaten, terwijl ik geloof dat het nu ‘te laat is’  om nog als gelijken te kunnen leven; te laat? We gaan juist staan voor een wereld waarin we uiteindelijk als gelijken kunnen leven, dus het ie eerder ‘te vroeg’, aangezien we nog verstrikt zitten in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nodig te hebben om op deze manier door mijn eigen weerstand heen te pushen, weerstand opgebouwd uit een situatie waarin ik ‘slachtoffer’  was van leven via de liefde voor de ander, waardoor ik dezelfde situatie gecreeerd heb en deze niet tijdig heb kunnen stoppen en dus een ander slachtoffer wordt van leven via zijn liefde voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slachtoffers maak, in plaats van in te zien dat nu duidelijk wordt van welke structuren we slachtoffer zijn geworden wat de mogelijkheid geeft dit te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander slachtoffer is, in plaats van in te zien dat wat nu gebeurt wellicht precies datgene is wat de ander nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik slachtoffer ben geworden van mijn eigen schuldgevoel, en daarmee mezelf volledig van mezelf heb afgescheiden en de ander de schuld hiervan ben gaan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat huisvesting een tweede rol speelt, naast leven via de liefde voor/van, aangezien ik altijd huisvesting heb gehad, en dus deze factor niet voldoende serieus heb genomen waardoor ik niet zie dat het veranderen van deze factor van grote invloed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit had kunnen voorkomen, in plaats van in te zien dat dit nu juist is waar ik zo moe van werd, het zorgen dat de ander voor zichzelf zorgt omdat (ik denk dat) hij dat zelf niet doet, en ik daardoor alleen voor hem zorg en niet voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de ander niet voor zichzelf zorgt en ik dat dus ga doen, waardoor ik een situatie creeer waarin de ander in mijn aanwezigheid niet voor zichzelf hoeft te zorgen aangezien ik dat al doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen levend voorbeeld als zorg voor zelf te zijn voor de ander zolang ik voor de ander zorg, en op het moment dat ik dat wil gaan doen, gaan leven als zelf in communicatie met de ander als zelf op een manier die voor mij mogelijk is, nl in een huis apart, verliest de ander binnen een week de controle over zichzelf aan de mind(en ik de controle over de situatie) en lijkt het niet meer te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de controle te bewaren over de situatie en de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het fout heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik hiermee oordeel dat de situatie waarin de ander zich nu bevindt fout is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verkeren in een waan als fout te beoordelen, in plaats van in te zien dat de realiteit is; we verkeren allemaal in een waan en iedereen geeft hier een apart geprogrammeerde uitdrukking aan.

Zelfvergevingen in de schoenen van de ander:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via een vriendin een plek in nederland kan bemachtigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verloren ben zonder woonplek, in plaats van in te zien dat ik eigenlijk geloof dat ik verloren ben zonder de ander=de mind, en in mijn geloof van verlies geef ik me volledig over aan mijn mind en verlies ik mezelf als leven aan de mind, waarin blijkt dat ik juist verloren ben door geloof in de mind=de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zonder de ander geen recht heb op een woning in nederland, in plaats van in te zien dat ik dit geen recht hebben blijf bevestigen en creeren door hierin te geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op alles te zetten om in dit huis te blijven wonen samen met de ander, waardoor ik alle kansen om in gelijkheid de situatie te bespreken en oplossingen te zoeken heb afgewezen, uit angst om deze woonplek en de ander te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene waar ik zo bang voor ben (mede)gecreeerd te hebben, verlies van de mindcontrole, van de ander en van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ego als dood teveel te hebben uitgedaagd omdat ik geloofde dat ik niet meer wilde leven zonder de ander door drugs en drank te gaan gebruiken, om vervolgens in te zien dat de ander niet weg is, ze woont alleen in een andere woning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de controle te zijn verloren door het drugs en drankgebruik, en mijn mind zo geactiveerd heb dat ik zelf niet meer in staat ben om deze te stoppen en geloof dat dat wat mijn mind me in plaatjes laat zien, echt is, in plaats van in te zien dat ik deze plaatjes zelf ooit gecreeerd heb en dat deze nog in mij bestaan, en door de activatie komen ze nu naar boven als levensecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat mijn mind in plaatjes laat zien, voorkomende uit opgeslagen herinneringen en gedachten, echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de projecties van anderen omdat ik ze geloof en er dus in verdwijn, terwijl ik alle informatie hierover die de ander me de maanden ervoor aanreikte afwees als zijnde “haar zaak, niet de mijne” doordat ik vast wil houden aan het geloof in mezelf als mijn eigen mind als zijnde anders dan anderen, waardoor ik slachtoffer kan blijven en nog niet op hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen mij manipuleren, in plaats van in te zien dat ikzelf mijzelf en anderen manipuleer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de slachtofferrol te houden, waardoor ik mezelf zo ver push dat ik mezelf slachtoffer maak van mijn eigen slachtofferrol als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat, omdat ik mijn hele leven al slachtoffer ben van het systeem, ik hier geen verantwoordelijkheid in mezelf voor hoef op te nemen en slachtoffer mag blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom we niet samen in het grote huis kunnen wonen, en op het moment dat ik het begreep verlies ik de controle over mijn mind doordat ik denk dat het te laat is, dat ik het verpest heb en mezelf te ver gepushed heb, waardoor ik me wederom door de mind laat afleiden en niet in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb drank en drugs te hebben gebruikt om niet in mezelf te hoeven zien, niet ziende dat ik mezelf als mind 10x duidelijker voor ogen krijg door drank en drugs te gebruiken en het mezelf 10x moeilijker maak om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind niet meer te kunnen controleren, in plaats van in te zien dat door het controleren als onderdrukken ik de mind versterk, waardoor deze groter is geworden dan ikzelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn mind zo groot te laten worden dat ik wordt overgenomen door mijn mind, en nu niet meer weet hoe ik deze kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb slachtoffer te worden van mijn eigen mind, net zoals ik altijd slachtoffer ben geweest van het systeem, en niet weet of het me nog een keer lukt hierin op te staan.

Zelf-correcties:

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn  relatie-verlangen als mind-energie te stoppen, zodat ik als medemens de ander en mezelf ondersteuning kan bieden in het oplossen van deze situatie zodra daar een mogelijkheid toe is, en geen onnodige slachtoffers maak door dit verlangen uit te leven via het pushen van de ander in plaats van mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te pushen door mijn weerstanden heen en zelfvergevingen toe te passen op dat waarvan ik me heb afgescheiden en in weerstand heb omgezet; de ander laat ik het eigen proces wandelen zonder mijn oordeel te vestigen op die ander.

Als ik mezelf zie participeren in reageren bemoeien met de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit manipuleren is, voortkomend uit angst dat de ander de controle verliest, en dus ben ik controle aan het houden en ben dus eigenlijk zelf bang de controle te verliezen.

Ik verbind me met mezelf door mezelf in praktijk te brengen in het ondersteunen van het oplossen van de situatie als mezelf als medemens.

Ik verbind me met mezelf door voor mezelf te zorgen in zelfverantwoordelijkheid en hierin duidelijk te zijn naar de ander toe, waardoor de verantwoordelijkheid van de ander voor zelf bij de ander blijft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s