Dag 22 – Afleiding geeft stress/stress geeft afleiding

Ik laat me zo graag afleiden. Door de ander=de mind. Om vervolgens te zeggen, oh, ik ben nu zo onrustig, nu kan ik niets meer doen, ik kan me niet meer concentreren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo graag te laten afleiden door de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afleiding van de ander als de mind als excuus te gebruiken om mezelf geen richting te hoeven geven, aangezien ik zo onrustig ben geworden door de afleiding van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leuker te vinden om me te laten afleiden door de ander=de mind dan om mezelf richting te geven, om vervolgens ontevreden te zijn over het feit dat ik mezelf geen richting geef, en de zowel de ander als mijzelf hiervan de schuld geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander en mezelf de schuld te geven van het feit dat ik me zo graag laat afleiden door de ander=de mind, waardoor ik me schuldig voel en hierdoor wederom ben afgeleid door/gevangen in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet weet hoe ik mezelf richting kan geven, in plaats van in te zien dat ik het wel weet, maar dat ik er geen zin in heb, het teveel werk vind, anderen het ook niet doen; allerlei redenen die zijn voortgekomen uit het feit dat ik het zo lang voor me heb uitgeschoven, heb uitgesteld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo lang te hebben uitgesteld mezelf richting te geven zonder me af te laten leiden door de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een heleboel energie te creeren in mezelf door bezig te zijn met de ander=de mind, wat zo lekker voelt dat ik geloof dat het ok is om dit als excuus te gebruiken om mezelf geen richting te geven want ik ben toch immers bezig met/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bezig zijn voor de ander te gebruiken als excuus om niet bezig te zijn met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te raken aan de energie die vrijkomt als ik bezig ben met de ander=de mind, en dit nog lekker te vinden ook, in plaats van direct in te zien dat na deze up altijd een down volgt in/als de mind – hoe groter de up hoe groter de down – en dat het niet constant is dus niet effectief als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat ik met deze up en down-creatie niet alleen mezelf kapot maak maar ook leven elders op aarde doordat ik hiermee het verenigd bewustzijnsveld blijf voeden waarin we allemaal gevangen zitten zolang we niet opstaan als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te trainen in het opvangen van mezelf in de down, en nu ik dit eenmaal kan geloof ik dat ik hier kan leven op aarde, in plaats van in te zien dat dit geen leven is, dit is overleven in/als mind-systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te trainen in het leven in/als mind-systeem en er trots op ben dat ik dat zo goed kan, en hiermee de controle te houden ten opzichte van anderen die dit niet kunnen, in plaats van in te zien dat deze controle geen stand houdt, dat ik niet kan leven als mind-systeem en dat niemand kan leven als mind-systeem, en dat als niet iedereen opstaat, we niet volledig vrij zullen zijn, dus mezelf veilig stellen in controle is niet mogelijk aangezien ik hiermee de ongelijkheid in de wereld in stand houd en zowel ik als ieder ander niet vrij als Leven zal zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat het is om vrij als Leven te zijn  en wel wat het is om mezelf veilig te stellen als overleven, waardoor ik neig te kiezen naar overleven aangezien ik het zo slecht nog niet heb, ongeacht wat dat voor effect op ieder ander levend wezen heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander als leven te laten vallen als een baksteen, net als ik mezelf als leven heb laten vallen als een baksteen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen als een baksteen, om vervolgens verbaasd te zijn dat het me niet lukt om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbaasd te zijn dat het me niet lukt om op te staan, doordat ik mezelf heb laten vallen als een baksteen, waardoor ik een laag van schuld en schaamte creeer bovenop mezelf die al gevallen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik echt kan vallen als leven, in plaats van in te zien dat we vervallen als leven door de onderdrukking in/als de mind aangezien de mind zich voedt met onszelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene wat me werkelijk ondersteunt – het toepassen van het gereedschap als schrijven, adem, zelfvergeving en hieruit volgens zelfcorrectie – niet te willen toepassen op het moment dat het het ‘hardste nodig is’, namelijk als ik word afgeleid door de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zoveel stress ervaren te gebruiken als excuus om het gereedschap ter ondersteuning van mezelf als leven niet toe te passen, waarmee ik mezelf vasthoud in en beperk tot de onderdrukking van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat stress afleiding is van mezelf als Leven, waardoor ik mezelf geen richting hoef te geven en zelf-verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mezelf en anderen als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze stress als iets fysieks te beschouwen als iets waar ik zelf niets aan kan doen, in plaats van in te zien dat ik deze stress als afleiding door de ander=de mind zelf heb toegestaan en dus gecreeerd/gemanifesteerd in het fysiek waardoor het lijkt alsof ik er zelf niets aan kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo af te scheiden van mijn fysiek dat het lijkt alsof ik er niets aan kan doen dat mijn fysiek symptomen van stress laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn fysieke stress door geen zelfverantwoording te nemen op het moment dat ik wordt afgeleid door de ander=de mind en hiermee de stress, voorkomend uit de energie die gecreeerd wordt door de afleiding van de ander=de mind, fysiek te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat de ander gestressed wordt als ik erop wijs dat er geen zelfverantwoordelijkheid wordt genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik hierin iets verkeerd doe, of ik de ander hier wel of niet bewust van moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of bewust maken een onderdeel van het proces is of dat deze bewustmaking verwarring schept aangezien het bewust is als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de (stress)reactie van de ander op het zien van het wegleggen van de zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid te nemen door me verantwoordelijk voor de stress-reactie van de ander=de mind te voelen, en ik hierin mezelf en de ander toesta me af te laten leiden door de ander=de mind, door te geloven dat dit niet zo erg is en door te geloven dat de ander (=de mind) het niet aankan om zichzelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander=de mind het niet aankan om zichzelf te zien, waardoor ik toesta aan de de ander=de mind om zichzelf in stand te houden en zowel ikzelf als Leven als de ander als Leven verslaafd/onderdrukt blijft door de overleving in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen de afleiding van de ander=de mind, waarmee ik de afleiding van de ander = de mind juist versterk, totdat deze zo sterk is dat ik geloof dat ik er niet meer tegenop kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet tegen de afleiding van de ander=de mind opkan door de ander=de mind te versterken met mijn verzet tegen de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rust nodig heb om uit te rusten van mijn verzet tegen de afleiding van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat door steeds rust te nemen, ik datgene uitstel wat in het moment gedaan kan worden, en daarmee mezelf gevangen houd in het nu van het bewustzijn door het nu als rust vast proberen te houden en niet te leven wat zich Hier aandient, waarmee ik de weerstand tegen Hier zijn vergroot wat het steeds ingewikkelder (gewikkeld in de structuren van de mind) maakt om mezelf Hier richting te geven.

Als ik mezelf zie participeren in verzet tegen de afleiding van de ander=de mind, dan stop ik, ik adem. Als deze afleiding een vraag betreft van een ander, dan adem ik en geef antwoord op deze vraag.

Als er Hier iets moet gebeuren in het moment, dan adem ik en zie of het het beste is om dit meteen toe te passen. Ik stop met het vasthouden van rust in/als mezelf, aangezien ik me realiseer dat deze rust geen leven is maar rust wat ik ken als neutrale energie als mijn onderbewuste waarmee ik mezelf in stand houd in/als bewustzijnssysteem. Dat wat ik Hier kan toepassen pas ik toe, dat wat later dient te gebeuren schrijf ik op, waardoor ik het Hier breng, en ik ga verder met waar ik mee bezig ben zonder boos te zijn op datgene of diegene wat ik als afleiding ervaar.

Als het het beste is om Hier direct toe te passen, dan sta ik op en doe wat er gedaan moet worden, in de adem. Als dit gedaan is ga ik door met waar ik mee bezig was voor wat zich aandiende als onderbreking. Ik realiseer me dat als ik op deze manier oppak wat zich aandient, er geen afleiding is; ik kan Hier zijn en toepassen wat gedaan moet worden, ik heb geen vasthouden als concentratie als mind nodig om mezelf toe te passen en richting te geven.

Ik realiseer me dat ik vast wil houden aan het nu als moment als rust als onderbewuste uit angst om dit moment als nu als bewustzijn te verliezen, niet ziende dat ik hiermee mezelf juist verlies in/als bewustzijn. Deze rust als onderbewuste heb ik zo gecreeerd als bescherming tegen de afleiding van de ander=de mind die ik ervaren heb tijdens het opgroeien; echter deze dient me niet maar werkt mijzelf tegen als Leven.

Als ik word afgeleid door iets wat ik leuker vind in/als de mind dan waar ik op dit moment Hier mee bezig ben, dan stop ik, ik adem. Ik pas een zelfvergeving toe op dat wat in me opkomt, adem in, en ga door met waar ik mee bezig ben. De energie die ik ervaar zal vanzelf afnemen als ik deze in de adem door me heen laat gaan en voortzet wat ik Hier aan het doen ben.

Advertisements

2 thoughts on “Dag 22 – Afleiding geeft stress/stress geeft afleiding

  1. […] als er onrust als een verhuizing in zicht is, in plaats van in te zien dat ik dat gebruik als afleiding; op dit moment hoef ik niets te doen voor de verhuizing, ik heb vandaag gedaan wat nodig is, en dus […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s