Dag 24 – Ik loop achter – verstopping

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik achter loop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet snel genoeg ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nu af te leiden met een gedachte in mijn hoofd dat ik achter loop, in plaats van te schrijven wat me werkelijk dwars zit, dat ik mezelf zo misbruikt heb in reacties dat mijn darm verkrampt en verstopt raakt om de energie die ik creeer te stoppen zolang ik mezelf niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet kan stoppen en dus verstop ik mijn darm, of eigenlijk verstop ik me in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik me verstop in mijn darm waardoor mijn darm verstopt raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buiten adem te raken van het verstoppen van mijn darm door het verstoppen van mezelf in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik dit patroon kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloos te zijn als mijn darm verstopt raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te willen geven als mijn darm verstopt raakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alsof het er van boven weer uit komt, zo verstopt zit ik met emoties, verstopt in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien wat/wie ik/zich verstop(t) in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik met een verstopte darm moet leven, niet ziende hoe ik dit in mijzelf gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn dat ik niet zie hoe ik dit gecreeerd heb, en daarom ook niet te willen stoppen, in plaats van in te zien dat ik pas kan zien als ik mezelf als mind stop, en zolang ik dat niet doe, zal mijn darm mij stoppen door verstopt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op mijn darm dat die me stopt door verstopt te raken, in plaats van dankbaar te zijn dat mijn fysiek me stopt als ik het zelf niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te ge/misbruiken door het stoppen niet zelf te doen maar af te schuiven op mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op mijn fysiek, waarmee ik fysieke klachten creeer die ik vervolgens als excuus gebruik om mezelf niet te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in rondjes te draaien en er alles aan doe om onder mijn zelfverantwoordelijkheid uit te draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op anderen die rondjes draaien in de mind door het rechtvaardigen van validaties in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik hetzelfde toesta in/naar mezelf en dus in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds de ander die rondjes draait wil stoppen zonder mezelf in mezelf te stoppen met rondjes draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik niet gewoon stop, en daarmee dus eigenlijk (ver)wacht dat het vanzelf stopt, in plaats van in te zien dat het niet stopt als ik niet stop met het participeren in het rondjes draaien in validaties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren als mijn darm verstopt is, in plaats van in te zien dat mijn darm wellicht verstopt raakt door de zelfhaat als reactie in/op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf constant te oordelen in plaats van constant te zijn als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te creeren als gevolg van het feit dat ik geen liefde kan ervaren, in plaats van in te zien dat ik het tegenovergestelde creeer en mezelf hiermee gevangen houdt in/als de mind, waar ik afhankelijk blijf van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijzelf afhankelijk te houden van de mind met het zoeken naar liefde voor mezelf, in plaats van in te zien dat het enige wat ik doe is liefde en haat stoppen in mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen, in plaats van in te zien dat ik stop iets te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen stoppen als ik zoveel pijn en afkeer ervaar in mijn darmen, waarmee ik de pijn en afkeer in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een constante ervaring van opgeven en laat maar en het heeft geen zin te hebben op de dagen dat ik pijn en verstopping ervaar.

Als ik een emotie van wanhoop ervaar omdat ik niet zie hoe ik mezelf als de pijn kan stoppen, dan stop ik, ik adem. ik stop met zoeken naar een oplossing. Ik accepteer dat ik in dit moment niet zie hoe ik de pijn creeer of gecreeerd heb. Ik stop met mezelf aanvallen omdat ik niet zie hoe ik de pijn gecreeerd heb. Ik sta mezelf niet toe nog meer pijn te creeren door mezelf aan te vallen om het feit dat ik pijn heb gecreeerd en toegestaan te bestaan in mezelf. Ik sta mezelf niet toe mezelf als pijn te bevestigen door mezelf aan te vallen en hiermee mezelf als pijn te vestigen. ik sta mezelf niet toe mezelf als minderwaardig te ervaren omdat ik pijn heb gecreeerd en toegestaan in/als mezelf. Ik realiseer me dat ik niet beter ben dan andere mensen die pijn creeren in/als zichzelf, alleen omdat ik natuurgeneeskunde gestudeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen pijn mag/kan hebben omdat ik toch alles voor handen heb om er iets aan te doen, alles geleerd heb om het te verhelpen, in plaats van in te zien dat verhelpen niet ondersteunt in het stoppen van het toegestane systeem in/als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat ik al zolang met fysieke klachten rondloop en er zoveel tijd en aandacht in gestoken heb om het te verlichten, waardoor ik nu geen zin meer heb om het nog een keer aan te gaan aangezien ik geloof dat het toch geen zin heeft, in plaats van in te zien dat aandacht steken en verlichten oplossingen zijn van/als/in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat de oplossingen in/als de mind niet voldoende waren om mezelf te ondersteunen in het stoppen van de pijn,en wellicht heb ik het er zelfs erger mee gemaakt door mezelf vast te zetten in de aandacht van mezelf gevestigd op de  darm in een poging de darm te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben mijn darm te bewegen in/als de mind, waarmee ik een verstopping creeer als tegenreactie.

Als ik mezelf zie deelnemen in een poging tot beweging van mijn darm in/als de mind dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het duwen en duwen een tegenreactie geeft, en dat ik hier niet doorheen kan duwen, hoe graag ik ook zou willen. Ik stop mijn ego die dit op wil lossen, nu meteen. In plaats van het op te geven, vergeef ik mezelf als ego/mind dat ik zo aan het drammen en duwen ben en altijd mijn zin wil krijgen, waarmee ik het tegenovergestelde creeer als dit niet lukt, namelijk geen zin hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verongelijking te ervaren als ik zoveel last van verstopping heb en een ander wandelt vrolijk naar de wc. Ik stop met de ander of mezelf de schuld te geven door mezelf te vergelijken met de ander waardoor een of ander altijd beter is, en de ander of een altijd de schuld krijgt.

Ik stop met het schuld dragen van/voor de ander en van/voor mezelf door het toepassen van zelfvergevingen in/als de adem.

Ik stop met het zoeken naar een eindoplossing, aangezien die me vastzet in de mind als toekomstprojectie, waardoor ik niet kan zien wat ik hier kan toepassen in het moment. In plaats daarvan blijf ik hier bij/met/als mezelf, hoeveel paniek ik ook ervaar. De grootste paniek is gecreeerd door het in de steek laten van mezelf en de angst voor dat het weer gebeurt, en zolang ik in de mind in de toekomst verdwijn zal ik zeker paniek blijven ervaren.

Ik sta mezelf niet mezelf achter te laten in paniek door in de toekomst in/als de mind te verdwijnen. Als ik verder niet weet wat ik moet doen of wat ik kan toepassen, dan is dat zo. Ik adem en blijf hier, bij mezelf; bij zolang het geen als is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik op zo’n eenvoudige manier de klachten zelf heb gecreeerd en toegestaan en ze zelf weer kan stoppen doordat ik ben gaan ronddraaien in/als de mind om het ingewikkelder te maken dan het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven veel ingewikkelder te maken dan het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet de tijd voor mezelf te nemen die ik nodig heb, onafhankelijk van hoe snel of hoe langzaam het is, in een poging om me beter/sneller/grappiger/intelligenter voor te doen dan ik ben; hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een strijd aan te gaan in/als mezelf door mezelf te vergelijken met mezelf als mind, in plaats van een en gelijk te staan in als mezelf als mind, zodat ik hierin mezelf kan zien als leven.

En dus kom ik toch terug bij de beginzin, ik loop achter, wat voortkomt uit een vergelijking van mezelf met mezelf in/als de ander=de mind, wat geen afleiding is maar afscheiding, afscheiding van mezelf als de mind en als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ontevreden te zijn over mezelf, welke ik verstopt heb in mijn darm. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ontevreden dus als emotie te definieren, in plaats van in te zien dat ik een emotie ervaar in/als afscheiding van mezelf.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s