Dag 29 – Spijt – ik ben er even niet

Als jong tienermeisje heb ik in een moment besloten niet te spreken maar te verdwijnen, uit angst voor seks. Deze seks was natuurlijk al verstopt aanwezig, als iets waar niet zo gemakkelijk over gesproken werd, maar als tienermeisje werd ik er voor het eerst direct mee geconfronteerd, en ik schrok. Ik kan me alleen maar momenten herinneren waarin ik schrik van de confrontatie met seksueel getinte situaties. Fysiek aanwezig bij iemand waar ik me tot dan toe op mijn gemak had gevoeld, waar naar aanleiding van de fysieke hormonale verandering seksueel op me gereageerd werd, en dus link ik fysieke aanwezigheid aan seksuele uitlokking. Ik besloot in 1 moment me terug te trekken, te doen alsof het niet gebeurd was en te doen alsof ik er niet was, veilig weggestopt/verstopt uit angst omdat ik niet wist wat te doen met deze seksueeel getinte aandacht in/als het bewustzijn.

Tot op de dag van vandaag ondervind ik hier de gevolgen van. In de loop van mijn leven ben ik eerst bang geweest voor seks, vervolgens ben ik het gaan onderzoeken en vervolgens ben ik er ‘van gaan houden’, en tegelijkertijd verslaafd aan geraakt, als zijnde te geloven dat er zonder seks geen leven is. Hierin heb ik mezelf als leven ondergeschikt gemaakt, door in iedere relatie de seks voorop te stellen, en later pas in te gaan zien of we gelijk kunnen staan, of de ander bereid is in zelf te zien en of ik bereid ben in zelf te zien in aanwezigheid van de ander. De angst om alleen te zijn/alleen te staan was hierin groter dan ik als leven die zag dat er een heleboel gesproken dient te worden voordat we in gelijkheid seks kunnen hebben. En het spreken had ik als tienermeisje al opgegeven dus de enige manier die ik kende om weer bij datgene te komen in mezelf wat ik heb opgegeven was via datgene waarvoor ik mezelf had opgegeven: via seks. Daarbij geloofde ik dat ik gelijkheid met de ander diende te bereiken om seks in gelijkheid te hebben, wat in/als de mind is. Sinds mijn deelname aan het desteni-I-process begin ik te zien dat ik een en gelijk als mezelf kan worden, om mezelf geboren te laten worden in het fysiek, en hierin kan ik fysieke seks beoefenen met een partner (die al dan niet fysiek aanwezig is? Dit zie ik nog niet).

Spijt, dat niet ben opgestaan in het moment als tienermeisje, wat alles had kunnen veranderen. de relatie met mijn moeder, met een participerend mannelijk familielid, met mannen in het algemeen. Ik had in dat moment gelijk kunnen gaan staan in/als mezelf in mijn fysieke hormonale verandering, en daarmee gelijk als de ander die zichzelf in dat moment had kunnen corrigeren. Ik heb toegestaan dat ik en de anderen zich niet hebben gecorrigeerd, en hiervan heb ik jaren lang de anderen de schuld gegeven en jarenlang geprobeerd dit goed te maken in zich herhalende relaties gebaseerd op het stoppen van de angst voor seks, in het stoppen van de angst voor de man, wat resulteerde in het mezelf heel proberen te maken via de man, via de ander=de mind, want ik had mezelf immers onderschikt aan de ander=de mind door te verdwijnen in 1 moment.

(De eerste 7 jaar hebben hier al een basis voor gelegd, maar dit is hetgeen ik in kan zien waarin ik mezelf (be)vestig als dit patroon).

Op dit moment is het voor het eerst dat ik gelijk aan mezelf ga staan en mezelf richting geef zonder mezelf te onderschikken aan seks en zonder direct weg te lopen bij de ander alsnog op zoek naar seks met een ander, wat ook onderschikken aan seks is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderschikken aan de ander=de mind als seks, uit angst om verlaten te worden door de ander door te geloven dat ik afhankelijk ben van de ander=de mind om in leven te blijven, in plaats van in te zien dat ik mezelf als leven hiermee onderschik aan mezelf als de mind, waardoor ik mezelf afhankelijk maak van de energie in/als de mind om in leven te blijven doordat ik het enige waarin/als ik kan leven heb opgegeven en dat is mezelf een en gelijk als leven, en dus creeer ik datgene waarvan ik bang ben, namelijk de mogelijkheid dat de ander me altijd kan verlaten in/als de mind en ik in/als de mind verlaten achterblijf, gelovend dat ik niet als zelf kan leven aangezien ik me afhankelijk heb gemaakt van de energie in/als de mind om te kunnen leven, om dit vervolgens te gaan leven door seks voorop te stellen in relaties om mezelf in leven te houden, met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afhankelijk te maken van datgene waarvoor ik me heb teruggetrokken, namelijk de seksueel getinte aandacht als bewustzijn in/als de mind, door me terug te trekken uit het fysiek de mind in, waar ik alleen nog kan leven via deze al dan niet seksueel getinte aandacht als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als expressie via woorden te hebben opgegeven voor de expressie via seks in/als de mind, proberende om goed te maken wat ik eens heb nagelaten, namelijk het spreken in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen de schuld te geven van datgene wat ik zelf heb nagelaten, om me vervolgens schuldig te voelen dat ik anderen de schuld geef van mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te doen geloven dat het wel ok is, dat ik toch tevreden moet zijn met hoe ik ben en hoe ik leef, in plaats van al jaren en jaren, te ervaren dat er maar een mogelijkheid is om gelijk te zijn als tevredenheid, en dat is door te spreken een en gelijk als zelf, zonder angst voor de reacties van anderen, wat datgene is waar ik zo bang voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zo bang ben voor het spreken een en gelijk als zelf, in plaats van in te zien dat ik mezelf als angst be/gevestigd heb door mezelf niet te corrigeren in/na een gebeurtenis waarin ik mezelf ondergeschikt heb gemaakt in/als de mind, en dus heb ik nooit kunnen ervaren hoe het is om te spreken als zelf en in plaats daarvan een berg angst gecreeerd met als reflectie een heleboel bevestigingen van buitenaf op deze angst en een heleboel ontevredenheid in mezelf  aangezien ik anderen wel zie spreken (al dan niet als de mind) en ik het niet (meer) durf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben beperkt in het spreken in/als de mind, uit angst dat de ander me zal verlaten en ik al afhankelijk ben doordat ik mezelf ondergeschikt heb gemaakt in/als de mind aan de mind/seksuele energie om in leven te blijven, door mezelf als leven op te geven in 1 moment, waardoor ik vervolgens mijn mond moet houden en me moet schikken om mezelf via deze afhankelijke levensader (navelstreng) in leven te houden, ondergeschikt aan relaties in/als de mind via seksuele energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze seksuele energie datgene is wat me in leven houd, in plaats van in te zien dat seksuele energie het mindsysteem voedt, en zolang ik geloof een mindsysteem te zijn, zijnde gedachtes, gevoelens en emoties, zal ik geloven dat seksuele energie me in leven houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via seksuele energie via de ander=de mind tot leven kan komen, om op deze manier mijn eigen gecreeerde consequenties te ontlopen als een soort van short-cut, in plaats van in te zien dat ik hiermee het proces verleng door mezelf in/als de mind te voeden, wat ik vervolgens weer allemaal moet stoppen om een en gelijk als de Adem als Leven te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik er niet ben, alsof het niet om mij gaat en alsof ik er niets mee te maken heb dat ikzelf en de ander verdwenen zijn in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik degene ben die verdwenen is en dat ik de enige ben die weer hier kan komen als mezelf als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf door specifieke zelfvergevingen uit te schrijven op de gebeurtenissen in de kindertijd waarin ik mezelf ondergeschikt heb gemaakt aan mezelf als mindsysteem.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als zelfexpressie te vestigen via levende woorden, waarin ik niet afhankelijk ben van de seksuele energie om te kunnen (over)leven; in dit proces naar gelijkheid als mezelf als leven is het mogelijk mezelf als fysieke seksuele expressie te ervaren, onafhankelijk van de ander= de mind, wat betekent dat ik gelijk ga staan als mezelf en hierin zie in zelf-oprechtheid of ik al dan niet in staat ben om mezelf te delen in fysieke intimiteit zonder te verdwijnen in de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf de tijd te geven die ik nodig heb om mezelf te vestigen via levende woorden in zelfvertrouwen zonder mezelf te onderschikken in/als de mind als een soort van short-cut om zo snel mogelijk tot leven proberen te komen via een energie-sho(r)tje via de cut.

Advertisements

2 thoughts on “Dag 29 – Spijt – ik ben er even niet

  1. LOL “om zo snel mogelijk tot leven proberen te komen via een energie-sho(r)tje via de cut”

  2. Sylvia schreef:

    waardevolle realisaties hier Ingrid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s