Dag 39 – Thrill seeking – het zoeken van het ‘doen trillen’

Ik zie mezelf, enigszins met verwondering, steeds een thrill zoeken; ik zoek iets om mezelf te doen trillen. En ik verpak het in redenen en rechtvaardigingen waarom dat ok is, waarom ik het toch nog een keer ‘wil proberen’. Ondertussen word ik doodmoe hiervan, het doen trillen put me uit, ik sta niet uitgerust op. Maar….steeds als ik het doen trillen voel wegebben ervaar ik angst, een angst voor een soort leegte zonder die trilling, alsof ik dan volkomen weg zak, en dan ga ik een trilling zoeken, ondanks dat ik weet dat het het opladen van de mind is. Ik zie in mezelf wat optimaal is voor mezelf om alleen te staan, ik start het te wandelen, en vervolgens ga ik heel hard een thrill zoeken en vast houden en manipuleren om maar niet alleen te hoeven staan. Zo bang ben ik voor de ervaring die ik eraan gekoppeld heb, of ervoor gezet heb. Om het ook werkelijk te leven, het alleen staan.

Dit is dus verslaving. Het is niet niks. laat staan als er verslavende middelen in het spel zijn, wat het nog lastiger maakt. Doelbewust datgene opzoeken wat de thrill geeft, wetende dat het niets oplost en toch nog 1x proberend of het echt niet anders kan. Nog 1x, die ene keer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te zoeken om mezelf te doen trillen, uit angst om volkomen weg te zakken, al weet ik niet waarin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zoeken naar iets om mezelf te doen trillen te verpakken in redenen en rechtvaardigingen waarom het ok is en ik het nog een keer wil proberen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eeuwig te willen proberen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten door het zoeken naar het mezelf doen trillen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan twijfelen aan mezelf als ik gestart ben in een situatie die optimaal is voor mezelf om alleen te staan, uit angst dat het me niet lukt om alleen te staan in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in/als de mind weet wat een optimale situatie is voor mezelf om alleen te staan, wat een manier is om de controle te willen behouden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen moet staan in/als de mind als alleen in het leven, in plaats van in te zien dat ik alleen ga staan ALS Leven, een en gelijk als Leven, waardoor ik niet meer alleen in het leven hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn geworden aan het zoeken van het doen trillen van mezelf, wat me ervan weerhoudt om alleen als een en gelijk als Zelf als Leven te kunnen staan, aangezien ik in/als de mind aan het trillen ben; hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds alleen te plaatsen omdat ik uitgeput raak van het zoeken naar het mezelf doen trillen met een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met een partner uit te putten in het zoeken naar het doen trillen van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit bescherming alleen te plaatsen in het leven, waardoor ik eenzaamheid ervaar aangezien het alleen plaatsen niet voortkomt uit zelf-oprechtheid maar uit bescherming in/als de mind, om vervolgens mezelf te doen trillen in emoties van eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog 1x een laatste ervaring te willen, om afscheid te nemen, in plaats van in te zien dat ik me heb afgescheiden van datgene wat ik nog 1x wil ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds nog 1x iets te willen ervaren, omdat op het moment dat ik het daadwerkelijk ervaar in realiteit, ik niet aanwezig ben/durf te zijn in de adem uit angst voor verlies van datgene wat ik ervaar, en ik het dus een soort van gemist heb, gemist als mezelf in/als de adem, waardoor ik het nodig denk te hebben het nog 1x te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voortdurend te missen in/als de adem, uit angst voor verlies van datgene wat ik ervaar, in plaats van in te zien dat ik datgene wat ik ervaar als mezelf juist mis als ik niet aanwezig ben in/als de adem aangezien ik mezelf mis, en hierdoor voortdurend achter deze gebeurtenis aan blijf jagen om mezelf alsnog te kunnen vullen met deze ervaring waarvan ik me heb afgescheiden door niet aanwezig te zijn in het moment in de adem, waardoor ik wederom niet aanwezig ben in/als de adem want ik ben een gebeurtenis in/als de mind uit het verleden aan het najagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voortdurend gebeurtenissen in/als de mind uit het verleden na te jagen in een poging om mezelf go(e)d te maken van wat ik heb nagelaten in het verleden, namelijk het een en gelijk aanwezig zijn in/als de adem als ondersteuning van mezelf als de ander als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen mezelf go(e)d te maken door gebeurtenissen in/als de mind uit het verleden na te jagen, in plaats van hier te zijn als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf go(e)d moet maken, in plaats van mezelf te vergeven van wat ik heb toegepast in ongelijkheid in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets go(e)d kan maken door iets opnieuw te ‘beleven’, in plaats van een en gelijk als Leven te worden door het toepassen van zelfvergevingen van wat ik beleefd heb in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ene moment nog een keer te willen beleven aangezien ik het moment als mezelf gemist heb in/als de Adem.

Als ik mezelf zie zoeken naar iets wat me doet trillen, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waarom ik iets zoek wat me doet trillen. Waar ben ik bang voor? Ik pas hier zelfvergevingen op toe. Ik adem. Ik sta mezelf niet toe iets te zoeken wat me doet trillen, ik stop het zoeken naar iets wat me doet trillen. Ik realiseer me dat ik iets zoek om mezelf te doen trillen om mezelf op te laden met zogenaamde positie energie, en hierbij ga ik iemand anders doen trillen als triggeren zodat diegene iets doet waardoor ik me beter voel, en dus positieve energie in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het walgelijk te vinden van mezelf dat ik een ander doe trillen om mezelf te doen trillen in positieve energie, terwijl ik weet, zie en ervaren heb hoe vervelend het is als iemand dat doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als duivel niet te begrijpen; ik vind het onbegrijpelijk dat ik iets blijf zoeken om te doen trillen ten koste van een ander, ten koste van het leven.

Ik realiseer me dat ik bang ben om mezelf te ervaren als negatieve energie, en dus doe ik er alles aan om mezelf als positieve energie te ervaren, niet ziende dat ik hiermee opnieuw mezelf als negatieve energie creeer en dus zal ervaren.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te stoppen in het zoeken naar iets wat me doet trillen om mezelf als positieve energie te ervaren. Ik laat mezelf en de ander in/als de mind met rust door geen nieuwe ervaringen in polariteit te creeren.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s