Dag 42 – Seks en fysiek aanwezig/afwezig zijn

Totaal afgescheiden van mezelf door een fysieke klacht, die ik ergens gecreeerd heb door mezelf af te scheiden van mijzelf als aanwezig zijn in/als het fysiek. Het geeft emoties van depressie en opgeven. Zo wil ik niet leven. Het werkelijk fysiek aanwezig zijn is heel lichamelijk, vlees, seks. Dit wordt direct (al dan niet seksueel) misbruikt door degenen die niet fysiek aanwezig zijn (wij als volwassenen bijna allemaal dus) doordat we iets zien in de ander wat we ook willen, namelijk leven in/als het fysiek, en als iemand, een kind, een dier, dit leeft, is het kwetsbaar voor misbruik in/als de mind. Gevolg? Woeps, weg uit het fysiek, ‘veilig’ de mind in. Wat totaal niet veilig is, want daar begint de polariteit/het oordeel pas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te haten omdat ik me heb afgescheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen leven in afscheiding van leven in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn fysiek aanwezig te kunnen zijn als ik totaal verkrampt ben in de darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloos te zijn van het krampen en obstiperen in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ongelofelijk oneerlijk te vinden dat ik zoveel last heb van mijn darmen, er alles aan doe om hier een release in te krijgen en het steeds maar niet blijvend lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb haat te ervaren naar iedereen die geen last heeft van zijn darmen op het moment dat ik het wel heb, wat geprojecteerde haat is van haat naar mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek volledig verlamd te ervaren door deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen seks kan hebben als ik een geobstipeerde darm heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik geen seks kan hebben en andere mensen wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me genaaid te voelen dat de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen hoe de wereld in gelijkheid kan zijn als de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een bepaald persoon seks te willen hebben, die niet aanwezig is, waardoor ik geen seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorkeur te hebben met wie ik seks heb, en niet te begrijpen waarom dat niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben het weer helemaal fout te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gek te worden van het druk zijn in het hoofd met het wel en geen seks hebben, ondertussen geen seks hebbende, wat op zichzelf ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet perse seks te hoeven, maar als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door de geobstipeerde darm, kan ik me niet bewegen en ik geloof dat ik deze geobstipeerde darm creeer door verkeerde keuzes te maken die met seks te maken hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verkeerde keuzes maak die met seks te maken hebben en daardoor een geobstipeerde darm creeer, in plaats van in te zien dat ik een geobstipeerde darm creeer door de oordelen die ik heb over hoe ik leef, wat ik ‘kies’ en wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kiezen, waardoor ik geloof een verkeerde keuze te kunnen maken, in plaats van in te zien dat keuzes en oordelen alleen bestaan in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel pijn te ervaren door afscheiding voortkomend vanuit het geloof dat ik geen seks kan hebben en andere mensen in een relatie wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik wil niet mogelijk is, terwijl ik niet weet of dat wat ik wil zelf-interesse of zelf-wil is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat er een link is tussen de factoren pijn, fysiek en seks, maar dat ik niet zie hoe, waardoor het me belachelijk en chaotisch voor komt wat ik hier aan het zelfvergeven ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf belachelijk te vinden in plaats van om mezelf te lachen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zielig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet door deze vastzittende structuren heen kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en het gevoel te hebben dat ik elke dag te weinig doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen corrigeren in deze structuur, waardoor ik ook niet zie wat ik zou kunnen corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens in complete zelf-twijfel te vervallen, wat voortkomt uit een zeker weten in/als de mind die nu zijn polariteit laat zien.

Ik realiseer me dat ik heel rustig aan het wandelen was samen met x, wat opeens verstoord is door aanwezigheid van gevoelens van liefde in/als de mind. Ik kan het proces rustig doorwandelen met x en de gevoelens zelfvergeven, aangezien ik hier het proces wandel met x. Alles wat niet hier is is toekomstprojectie in/als de mind, gekoppeld aan/bestaande uit angst=liefde.

Angst voor verlies steekt de kop op, verlies van een mogelijkheid tot seks? Verlies van gevoelens van liefde? Liefde als bescherming tegen/bevestiging van mezelf.

“Ik kan alles, maar niet dit”. Deze woorden krijg ik weerspiegeld, en ik ervaar ze als ik de vastzittende structuur van de geobstipeerde darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet meer leuk te vinden, dit proces, als ik niet fatsoenlijk aanwezig kan zijn in/als mijn fysiek, in plaats van in te zien dat het daar juist om gaat, het vrij kunnen bewegen in/als mijn fysiek en uiteindelijk het in het fysiek geboren laten worden van mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaarden te creeren naar mezelf en anderen, wat voortkomt uit angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ‘wachten’ op x die uit werk komt tegen het einde van de middag, terwijl hij hier niet meer woont.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke veranderingen onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst iets door moet werken voordat ik seks kan hebben, in plaats van in te zien of niet in te zien of het seks hebben op zich me ondersteunt in het doorwandelen van de weerstand en structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allerlei oordelen te hebben op het seks hebben met degene die fysiek aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander(=de mind) te verraden als ik seks heb met degene die fysiek aanwezig is, waarin ik niet zie of ik als mind mezelf voor de gek houd door seks te willen en hebben of door het juist niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om zo druk te zijn met wel of geen seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om me zo te laten afleiden door gedachtes over seks en 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat seks verdeeldheid geeft, in plaats van in te zien dat ik mezelf verdeeld heb door me af te scheiden in/als de mind, waarin ik seks nodig heb om me een te voelen in/als de mind, wat wederom verdeling geeft zolang het plaatsvindt in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdelen door seks in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever een en gelijk als de mind te willen zijn met een man van mijn voorkeur, dan een en gelijk als de adem met een man die niet mijn voorkeur heeft, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man van voorkeur boven mezelf te plaatsen en de man van niet voorkeur onder mezelf, in plaats van gelijk te staan als mezelf als leven als de ander als leven, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik gelijk kan staan aan 2 mannen als er seks in het spel is, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijk te denken moeten staan aan de 2 mannen in plaats van aan mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben als leven, waardoor ik niet gelijk kan staan aan mezelf als leven, waardoor ik verward raak door de aanwezigheid en afwezigheid van 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden van mezelf dat ik zo in de war ben door liefde en de man als the one, in plaats van in te zien dat dit de grote illusie op aarde is, waar iedereen met open ogen is ingewandeld, inclusief mijzelf, waar ik niet in 1 jaar uitgewandeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik hierin zachter naar mezelf kan zijn, aangezien ik alleen maar oordeel ervaar die ik fysiek gemanifesteerd heb, waardoor ik rond blijf tollen in dit oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in dit oordeel rond te blijven tollen nu ik alleen woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oordeel als straf te ervaren voor het feit dat ik alleen ben gaan wonen, terwijl dit niet is waar ik over twijfel aangezien ik dit geheel doorlopen heb met x.

Als het niet het alleen wonen is waar ik over twijfel, waar word ik dan, volgens mijn mind, voor gestraft? Gaat het niet om het straffen als oordeel uberhaupt in/als de mind, onafhankelijk van wat ik doe?

Ik wandel verder, in ondersteuning van mezelf en x, los van de wetenschap of het wel of geen relatie is. Zolang ik twijfel ervaar over wel of geen seks hebben, heb ik geen seks. Twijfel laat zien dat ik aan mezelf twijfel en dus kan ik geen seks hebben als mezelf. Als ik verlang naar seks is dit niet een teken dat ik ook werkelijk seks moet hebben. Het verlangen is in/als de mind, die bang is voor verlies van de ander als mogelijkheid tot leven. Dit is wat ik heb toegepast in het verleden en wat me altijd ondersteund heeft: Bij twijfel niet, alleen als ik 100% ja zeg heb ik seks. Doe ik het als ik twijfel, dan komt deze twijfel mezelf na afloop, en eigenlijk al tijdens, altijd in tweeen splitsen.

Geduld. Geduld met mezelf in plaats van geduld in een wachten op de ander. Geduld met mezelf in het stoppen van mezelf in zelf-twijfel, wat een proces van jaren is. Geduld met mezelf totdat ik seks wil en kan hebben als mezelf zonder zelf-twijfel. Ik stop de angst dat ik nooit meer seks zal hebben als ik nu de ‘kans’ niet gebruik om seks te hebben die voorhanden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te zien als kans die voorhanden is om seks te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er een kans voorhanden is om seks te hebben, in plaats van in te zien dat die niet hier is aangezien ik in dit moment alleen in huis zit te schrijven, en ik alleen seks met mezelf kan hebben.

Als ik verlangen naar seks met een man ervaar, stop ik, ik adem. In de adem stop ik het verlangen naar seks met een man door het te absorberen in mezelf waarin ik gelijk word aan het verlangen; als ik wil kan ik seks hebben met/als mezelf in de adem, ter oefening van het aanwezig zijn in mijn fysiek tijdens seks en ter ondersteuning van het mezelf hier brengen in het fysiek. Als er verdriet opkomt, voortkomend uit gemis van een man, dan pas ik hier zelfvergevingen op toe. Ik realiseer me dat ik mezelf mis in/als het fysiek.

Als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door een geobstipeerde darm, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel om het niet aanwezig kunnen zijn, en ik wil niet aanwezig zijn omdat ik niet wil zien/ervaren wat ik heb opgeslagen in de darm als oordeel en herinnering, wat ik wegdruk door mezelf te veroordelen om het feit dat de darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het feit dat mijn darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden van mijn geobstipeerde darm; angst dat het voor altijd zo zal blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn geobstipeerde darm altijd zal blijven, waardoor ik wegga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door mijn geobstipeerde darm, welke voortkomt uit oordelen en herinneringen in/als de mind, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door oordelen en herinneringen in/als de mind.

Seks en fysiek aanwezig en fysiek afwezig zijn. Het aanwezig zijn in het fysiek, misbruikt door de ander=de mind, wat afwezigheid geeft in het fysiek als bescherming tegen seksueel misbruik; weerspiegeld in een situatie waarin ik me bevind met fysieke aanwezigheid van een man en fysieke afwezigheid van een man, waarin ik mezelf zo plaats dat ik geen seks wil/kan/hoef te hebben, wat wellicht weer uit bescherming is uit angst voor misbruik in fysieke aanwezigheid en uit bescherming uit angst voor het verlaten worden na de seks als liefde.

Seks is geen liefde, seks is een fysieke bezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks te koppelen aan liefde als ultieme ervaring, wat seks koppelen is aan angst zolang liefde als een gevoel/ervaring bestaat, gelijk als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor seks, wat bang is voor de rush in/als de mind bij seks in/als de mind, wat verslaving en angst voor verlies met zich meebrengt van het bedwelmende gevoel als liefde/adrenaline in/als de mind.

Liefde=angst. Dit geeft meer duidelijkheid, in wat ik zelf ook ervaar, in de rush van liefde is het fysiek niet prettig toeven: niet kunnen eten, niet kunnen slapen, onrustig, afwezig, totdat het ‘op’ is.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien dat liefde als gevoel gelijk is als angst; als angst wil en kan ik niet leven, en dus stop ik de gevoelens van liefde in mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door seks en liefde los te koppelen; hierin stopt het verraad en de angst gekoppeld aan seks, wat plaatsvindt in participatie van gevoelens van liefde in/als de mind; hierin maak ik het fysiek vrij voor het beoefenen van fysieke seks als fysieke bezigheid.

Advertisements

4 thoughts on “Dag 42 – Seks en fysiek aanwezig/afwezig zijn

  1. Frank Nederstigt schreef:

    pfff. misschien wel eens gedacht aan een goed gesprek met een psychiater? bedoel ik trouwens niet ironisch. ik word er al moe van als ik het zo scanned lees. wat zal het dan voor jou zwaar zijn!

    • IngridS schreef:

      Bedankt voor je reactie.
      Het feit dat jij er moe van word als je het scanned (wat is dat?) leest, zegt iets over jou; jij word er moe van, jouw woorden. De woorden die je schrijft/spreekt zeggen iets over jezelf. Dus zie ook in de woorden over het gesprek met de psychiater…en zwaar zijn. Stop de projectie, zien zelf. Dat is wat ik doe en uitschrijf, zien in de draaikolk waarin ik participeer in/als de mind en zelfvergeven wat ik hierin geworden ben.
      Heb je de zelfvergevingen hardop gelezen?

    • Wat je hier leest is de inhoud van de mind – inderdaad meestal zwaar en vermoeiend. Doe maar eens de proef bij jezelf en zeg een half uur lang consequent elke gedachte die in je hoofd komt, hardop – duh, wat een lariekoek, of heel zwaar en heel vermoeiend LOL het is de mind/geest en daar leven we 24/7 in en we geloven alles wat-ie zegt!

      • IngridS schreef:

        Dankje IngridB, ik kon geen woorden vinden voor het omschrijven van de vermoeidheid die we ervaren van het participeren in/als de mind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s