Dag 49 – Angst in het midden van het rumoer

Het nieuwe huisje heeft een klein terras wat ‘in het midden’ ligt. In het midden direct aan/tussen 2 straten. Straten in een woonwijk met veel kinderen dus er wordt stapvoets gereden. Het in het midden heeft iets prettigs en tegelijkertijd roept het angst op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in het midden iets prettigs te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze met de auto zo het tuintje binnen rijden waar de konijntjes lopen en de plantjes staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als de mensen weten dat ik voor eenheid en gelijkheid sta, en ik raak hiermee iets in hun ego, ze het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het ego van andere mensen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik/we bang ben/zijn voor het kapot maken van elkaars spullen of leven als plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik dieren en tere planten als kwetsbaar omschrijf aangezien ze zo gemakkelijk kapot te maken zijn, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als kwetsbaar te beschouwen en dus gemakkelijk kapot te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen me kapot maken, in plaats van in te zien dat ikzelf als ego als mind mezelf als Leven kapot maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als normaal te beschouwen dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat je niet hoeft op te passen op straat of waar dan ook voor het kapot maken van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen een wereld te kennen waarin het Leven kapot wordt gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst te doen alsof ik er niet ben zodat ik ook niet kapot gemaakt kan worden, in plaats van in te zien dat ik mezelf zo kapot maak door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kapot te maken door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het kwetsbare niet gezien mag worden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het kwetsbare niet te willen laten zien in deze wereld uit angst dat ik hierop gepakt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn gepakt te worden als ik mezelf als kwetsbaar laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het logischer te vinden als ze wel een keer het tuintje binnen rijden dan dat het niet gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in het oude huis in Zegveld te verlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in/als de mind te verlaten, in plaats van in te zien dat ik mezelf als Leven heb verlaten en keer op keer verlaat zolang ik blijf schuilen in mijn veilige plekje in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bang te maken door gedachtes over wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren, terwijl ik als ik aanwezig ben in het huisje geen angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik angst moet ervaren als ik ga verhuizen.

Als ik mezelf zie participeren in angst voor wat er eventueel kan gebeuren in de toekomst in het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben, anders zou ik geen angst ervaren. Ik breng mezelf Hier. Is er in dit moment iets aanwezig in de fysiek werkelijkheid wat me bang maakt, wat me triggert? Ik pas specifieke zelfvergevingen toe op de angst en op een eventueel trigger-punt. Ik adem in de angst en maak mezelf gelijk aan de angst, waarin ik de angst absorbeer en de afscheiding van dit punt in mezelf stopt.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf gelijk te maken aan iedere angst die ik ervaar in relatie tot het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, totdat ik Hier kan Leven in de adem in het midden van het rumoer.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s