Dag 50 – Overgangen

Zodra ik met iemand anders samen ben laat ik me afleiden en geef ik mezelf geen richting meer om verschillende redenen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te laten leiden en mezelf geen richting meer te geven zodra ik met iemand anders samen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me graag te laten afleiden als ik met iemand anders ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gezellig te vinden met iemand anders waardoor ik mezelf geen richting meer geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf richting kan geven met iemand anders om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de overgang lastig te vinden van samen zijn naar alleen zijn, wat aangeeft dat ik met iemand anders samen ben in/als de mind, en het als lastig ervaar als ik weer naar alleen ga in/als de mind, in plaats van al(l)een te zijn zowel alleen als met iemand anders, waardoor de overgang van geen invloed is op wat ik doe en wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me al af te laten leiden bij de mogelijkheid op samen zijn met iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leuker te vinden om met iemand anders samen te zijn in/als de mind dan om mezelf alleen richting te geven, wat niet echt is, want achteraf ervaar ik onvrede.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onvrede te ervaren als ik me laat afleiden door de aanwezigheid van iemand anders van het mezelf richting geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen tegenover de ander als ik mezelf richting geef waar die ander bij is, uit angst dat ik de ander te weinig aandacht geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander aandacht moet geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lekker te vinden om de zaken samen door te spreken en hierover in agreement te zijn, wat een gevoel van bevestiging geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik te lang de zaken met iemand samen bespreek zonder praktisch bezig te zijn.

(Is dat de zogenaamde ‘ overgang’ ? Van samen in/als de mind geleid door het hormonaal systeem naar het stoppen van het leiden van het hormonaal systeem, waarin we volgens de natuur als voortplanting van ‘ geen nut’  meer zijn)?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik leiding nodig heb in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gerustgesteld te voelen als er leiding in van iemand in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik leiding moet kunnen geven in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de leiding in/als de mind stop en aanwezig kan zijn in/als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik van geen nut meer ben als ik geen leiding meer geef in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik van nut of nuttig moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd tijdsdruk te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het doorspreken van wat er speelt als niet nuttig te beschouwen, in plaats van in te zien dat het heel ondersteunend is en dat het niet nuttig ervaren voortkomt uit de haast in/als de mind, of uit het te lang blijven vasthouden aan het contact in/als de mind waardoor ik mezelf geen richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik te kortaf ben als ik weinig tijd heb om iets door te spreken, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn iemand iets te kort te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd heb om iets door te spreken, in plaats van in te zien dat ik altijd tijd heb om iets door te spreken maar dat het blijven hangen in het contact in/als de mind, door het lastig vinden van de overgang van samen naar alleen, hetgeen is wat tijd inneemt door hiermee druk te zijn in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb veel tijd te verspillen door druk te zijn in/als de mind, waardoor ik geloof geen tijd te hebben om iets door te spreken in ondersteuning van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden een gesprek te stoppen of af te ronden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om weer ‘ afscheid’  te nemen, in plaats van in te zien dat zolang ik een gevoel ervaar van afscheid nemen, ik leef in afscheiding van mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te missen, wat aangeeft dat ik leef in afscheiding van mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heel goed richting te kunnen geven als ik alleen ben zonder ervaring van gemis, en opeens gemis te ervaren als ik een mogelijkheid mis om even met de ander te spreken, waardoor ik opeens geen zin meer heb om mezelf richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om mezelf richting te geven als ik een mogelijkheid gemist heb om te spreken met de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van gemis, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben in/als het fysiek, anders zou ik geen gevoel van gemis ervaren. Ik pas zelfvergevingen toe op wat er aan emoties in me omhoog komt. Ik ben Hier, ik adem.

Als ik zie dat ik vast blijf houden aan een contact in/als de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat er angst verbonden zit aan het juist wel f juist geen contact willen in/als de mind. Beiden zijn gebaseerd op dezelfde angst, namelijk het verdwijnen in/als de mind, dan wel in de ander, dan wel in eenzaamheid, Ik stop, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar. In de adem ben ik Hier in het fysiek, en dat is voldoende en alles wat Hier is.

Ik realiseer me dat ik gemis ervaar van het missen van aanwezig zijn in/als mijn fysiek, en dit probeer op te vullen/af te leiden met contacten in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het missen van mezelf in/als het fysiek te willen opvullen/afleiden met contacten in/als de mind, waardoor ik in contact ben met de ander=de mind in plaats van Hier te zijn in communicatie in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik zoveel pijn ervaar in het fysiek waardoor ik geloof dat het me toch niet gaat lukken om te leven in/als het fysiek, en dus laat ik me afleiden door/in/als de mind om de pijn te verlichten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen de pijn te verlichten van het niet aanwezig kunnen zijn in/als het fysiek door mezelf af te leiden door contact in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet Hier te willen zijn zolang/als ik pijn ervaar in het fysiek, waarmee ik de pijn in het fysiek in stand houd door niet Hier te zijn en te zien wat ik als structuren heb opgeslagen wat de pijn in het fysiek geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pijn in het fysiek als leidraad te gebruiken voor het al dan niet aanwezig zijn, wat mezelf laten leiden is in/als de mind en dus mezelf geen richting te kunnen geven zolang ik pijn als leidraad gebruik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen het fysiek te worden, in plaats van in te zien dat ik gelijk kan worden als de adem maar dat ik niet het fysiek ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te identificeren met de mind doordat ik niet meer aanwezig kan zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me misdeeld te voelen doordat ik zoveel pijn ervaar in het fysiek, in plaats van in te zien dat ik mezelf mis door mezelf te delen in afscheidingen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet meer kan leven als ik zoveel pijn ervaar in het fysiek en niet meer aanwezig kan zijn in mijn fysiek, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dood ga als mijn fysiek dood gaat, waardoor ik wegblijf uit de pijn in het fysiek en me veschuil in de mind, waarin ik juist mijn fysiek langzaam dood maak door participatie in/als de mind welke de fysieke energie opeet en ik dus creeer waar ik bang voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysieke dood te creeren door mijn fysieke energie op te eten ten behoeve van de overleving in/als de mind als mind-energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus in ieder stoppen van contact met de ander in/als de mind als overgang van samen naar alleen doodsangst te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben als de Adem als ik niet de mind ben, niet de ziel en niet het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten wie ik ben in/als de adem om te worden als de adem, in plaats van in te zien dat het weten is in/als de mind, en wederom een trucje van de mind om mezelf vast te houden in/als de mind; als het weten stopt kan ik als Zelf als Adem geboren worden in het fysiek.

Ik verbind mezelf met mezelf door te schrijven wie ik geworden ben als mind, zodat ik kan zien en stoppen en mezelf kan vergeven wie ik geworden ben en mezelf kan corrigeren in het fysiek, waarin ik mezelf zal zien geboren worden als Adem als Leven in het fysiek; 7×365 dagen tot het nulpunt en 7×365 dagen om Leven voort te brengen als Zelf als Leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s