Dag 51 – Geen zin als excuus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om op te staan en ook geen zin te hebben om te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om schoon te maken in een huis waar ik nog maar 2 weken woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om naar werk te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om iets te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven als zinloos te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om te bewegen als ik bij iedere stap last heb van mijn darmen, oftewel als ik bij iedere stap last heb van mijn mind die zich als krampen in mijn darmstelsel heeft gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in zinloosheid te vervallen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in de mind te vervallen en vast te komen te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn vast te komen te zitten in mijn mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vast kan komen te zitten in mijn mindsysteem zonder dat ik er iets aan kan doen, in plaats van in te zien dat ik degene ben die toestaat dat ik vast kom te zitten in mijn mindsysteem en dat ik degene ben die bepaalt of ik het vast zitten in mijn mindsysteem al dan niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om het vast zitten in het mindsysteem te stoppen aangezien het zoveel werk is en ik steeds niet lijk te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik steeds niet lijk te weten wat ik moet doen als ik vast zit in mijn mindsysteem, in plaats van in te zien dat ik kan schrijven en zelfvergevingen kan toepassen ten alle tijden, om mezelf als de structuren te zien die ik in/als mezelf heb toegestaan waardoor ik vast ben komen te zitten in het mindsysteem als angst als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vast kan zitten in het mindsysteem als angst als bewustzijn, wat voortkomt uit het geloof dat ik ben vast gezet in het bewustzijn van een ander als opvoeder op mij gericht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ben vast gezet door het bewustzijn van een opvoeder op mij gericht, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb vast gezet in mijn mindsysteem als bewustzijn door te proberen weg te komen van de aandacht van het bewustzijn van een opvoeder, uit angst om me vrij te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf vrij te spreken in expressie als zelf, en dus kies ik er keer op keer voor in angst in bewustzijn te schuilen en mezelf als expressie te onderdrukken en vast te zetten, waardoor ik geen zin heb om te leven doordat ik geloof dat het geen zin heeft om te leven, wat zo is zolang ik me begeef in het bewustzijn als angst wat geen leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de opvoeder de schuld te geven van het vastzetten in bewustzijn door het richten van het bewustzijn op mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik het bewustzijn van de opvoeder op mij gericht voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat de opvoeder het bewustzijn op mij richt en als ik er iets over zeg, net doet of het niet zo is, waardoor ik geloof dat het geen zin heeft om te spreken aangezien de ander=de mind het toch ontkent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het geen zin heeft om te spreken als zelfexpressie aangezien de ander=de mind het toch ontkent, waarmee ik mezelf als Leven als zin in/van Leven stop te bestaan door mezelf te stoppen als zelfexpressie ten behoeve van de ontkenning van de ander=de mind, en hiermee mijn zelfbeweging af geef aan de mind als ontkenning van Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind als ontkenning van Leven voor waar aangenomen te hebben, waardoor ik geloof dat ik als Leven en Leven in het algemeen niet bestaat want altijd ontkent, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als Leven niet te kennen doordat ik de mind als ontkenning van Leven voor waar heb aangenomen en dus niet de moeite genomen heb om mezelf te kennen als Leven.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van geen zin hebben op om het even welk gebied, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik als de mind een ervaring van geen zin hebben laat zien, en deze kan ik stoppen door mezelf het toestaan van deze ervaring te vergeven. Ik stop, ik Adem. Ik sta op in de Adem en pak op waar ik als mind geen in in heb. Ik wandel door de zin/onzin van geen zin hebben heen door me fysiek te bewegen in waar ik geloof geen zin in te hebben om mezelf te bewijzen dat geen zin hebben niet bestaat.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van vast gezet worden door het bewustzijn van de ander=de mind/de opvoeder op mij gericht, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben, waardoor de ander de aandacht meer op mij gaat richten om te zoeken waar ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de aandacht van de ander=de mind/de opvoeder op mij gericht te ervaren alsof ik wordt opgegeten, in plaats van in te zien dat ik word opgegeten door mijn eigen mind door me te verschuilen in de mind, uit angst om te worden opgegeten door de ander=de mind, en hiermee zelf te creeren waar ik bang voor ben, namelijk dat ik word opgegeten door de mind oftewel dat de fysieke energie/substantie wordt gebruikt voor het voeden van het overleven als mindenergie. Ik realiseer me dat de ander exact hetzelfde ervaart, en zo probeert via energie via mij te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iemand anders via energie in/als de mind via mij kan leven, in plaats van in te zien dat dat alleen kan als ikzelf aanwezig ben in de mind als angst als bewustzijn, afwezig in het fysiek, en leef via mindenergie waarin ik mezelf als substantie opeet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik fysiek aanwezig kan zijn als de ander=de mind/de opvoeder de aandacht als bewustzijn op mij richt.

Ik ga zitten en Adem. Verder doe ik niets en zeg ik niets. Als ik durf pas ik hardop zelfvergevingen toe op de angst die ik ervaar. Als ik niet durf blijf ik aanwezig in de Adem en pas later zelfvergevingen toe of ik loop weg naar bijvoorbeeld het toilet en pas zelfvergevingen toe op de angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen door het bewustzijn van de ander=de mind/de opvoeder op mij gericht, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb verongelijkt door me af te scheiden van mezelf als Leven als Adem door te vluchten in de mind, waar ik vatbaar/vastzetbaar ben voor de ander=de mind, om vervolgens deze verongelijking als schuld te projecteren op de ander=de mind/de opvoeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin hebben als excuus te gebruiken om mijzelf als angst als bewustzijn onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, net als ik de opvoeder heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb precies datgene te worden wat ik niet kan aanzien in de opvoeder, wat aangeeft dat ik het niet wil zien/kan aanzien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen aanzien in mezelf wat ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geen zin hebben voor waar aan te nemen als iets waarnaar ik moet luisteren of niet onderuit kan, in plaats van in te zien dat het een excuus is die ik zelf gecreeerd heb in/als de mind om niet in zelf te hoeven zien en mezelf te corrigeren.

Ik sta mezelf niet toe geen zin hebben als excuus te gebruiken om mijzelf als angst als bewustzijn niet onder ogen te hoeven zien waardoor ik mezelf niet hoef te corrigeren.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijzelf als bewustzijn als angst onder ogen te zien door het inzien in het geen zin hebben en uit te schrijven waar ik zo bang voor ben als mind als bewustzijn, zodat ik mezelf kan vergeven en corrigeren.

Advertenties

2 thoughts on “Dag 51 – Geen zin als excuus

  1. Ik las net op een andere blog: ik vergeef mezelf van mezelf te accepteren en toe te staan om weerstand te hebben om mijn EIGEN ouder te zijn.
    Wat je zou kunnen zien als letterlijk jezelf als ouder van jezelf, in liefde voor jezelf als kind – hoe zou je jezelf ondersteunen?

  2. IngridS schreef:

    Dat is cool, mezelf als mijn eigen ouder zien; dat haalt de ervaring van verongelijking weg naar de biologische ouder(s). Thanks. Dan ga ik eens zien hoe ik mezelf als kind zou ondersteunen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s