Dag 54 – Echt alles naar zelf halen

Ik zag gisteren hoe een verkeerde opmerking – als gekeerde woorden dus als reactie in/als de mind – een hele dag kan bepalen (bepalen? Ja bepalen, vastpinnen dus, vast gepaald in de mind). Die opmerking is als reactie ergens op, en hetgeen waarop ik reageer kan zeer wel zelf-onoprecht zijn van de ander. Maar dat doet er niet toe. Het gaat erom wat ik doe, hoe ik spreek, in ieder moment, ongeacht wat de ander spreekt of doet. Ik kan alleen mezelf corrigeren, niet de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een opmerking als reactie te plaatsen uit ergenis op een handeling van een ander die ik als zelf-onoprecht zie, in plaats van in te zien dat ikzelf in dat moment zelf-onoprecht reageer, zoals reageren altijd zelf-onoprecht is aangezien een reactie geen antwoord is maar een re-actie in/als de mind, zonder dat ik weet waarom de ander iets heeft gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene wat ik meen te zien in de ander, toe te schrijven aan zelf-onoprechtheid van de ander en dus mezelf hiermee een soort van vrijbrief te geven om te reageren op datgene wat ik zie, in plaats van in te zien dat datgene wat ik zie, iets is wat ik zie, dus het zegt iets over mij, het zijn mijn ogen als kastjes die iets vertalen gelinkt aan een ervaring in het verleden als herinnering, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelf-onoprechtheid te projecteren op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tegen een persoon waarmee ik een relatie heb (gehad) anders te mogen reageren dan tegen een persoon waarmee ik geen relatie heb (gehad), en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zelf-onoprecht te mogen gedragen tegen een persoon met wie ik een relatie heb (gehad).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfexpressie af te laten hangen van degene met wie ik spreek en van de relatie die ik heb met degene met wie ik spreek, en dat word liefde genoemd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een liefdesrelatie als voorbeeld gezien te hebben waarin 2 mensen elkaar niet serieus nemen en zichzelf dus niet serieus nemen, waarin 2 mensen niet naar elkaar luisteren want naar ‘je eigen echtgenoot luister je niet echt, een buitenstaander moet het vertellen om het hoorbaar te maken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon voort te zetten door me te laten leiden/lijden door zelf-onoprechtheid van de ander en deze te gebruiken om zelf onoprecht te zijn, en zo in een cirkel van reacties terecht te komen waarin geen van beiden de eerste wil zijn om te stoppen met zelf-onoprechtheid en alles terug naar zelf te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet zelfoprecht wil zijn uit angst voor wraak en boosaardigheid van de ander(=de mind), in plaats van in te zien dat ik bang ben voor mijn eigen boosaardigheid die een hele dag kan bepalen, als reactie op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op de aanwezigheid van de ander in boosaardigheid door mezelf te onderdrukken in het geloof in een relatie in leven via de liefde van/voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘ik wil niet met hem zijn’ als reden/rechtvaardiging/validatie te gebruiken om te reageren op de aanwezigheid van de ander in/als de mind, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorkeur in/als de mind te gebruiken als validatie om te reageren in/als de mind op de aanwezigheid van de ander, wat eigenlijk een reactie is op mezelf op het mezelf afhankelijk maken van de ander=de mind in relaties in/als de mind, gebaseerd op voorkeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorkeur in/als de mind als reden te gebruiken voor mezelf om mijn eigen angst voor verlies van liefde van iemand van mijn voorkeur dus van iemand met wie ik wel wil zijn op te vullen, door het om te keren door te starten met iemand met wie ik niet wil zijn, wat hetzelfde punt is als starten met iemand met wie ik wel wil zijn in voorkeur in/als de mind, waarin starten seks hebben is in/als de mind zonder praktisch te toetsen of het mogelijk is samen hier te zijn, uit angst voor verlies van diegene/de liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfexpressie te onderdrukken door het geloof in Liefde gekoppeld aan de angst voor verlies (van deze liefde), wat geen liefde is maar afhankelijkheid in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren als zelf-onoprechtheid door te geloven afhankelijk te zijn van hulp in/als de mind, in plaats van mezelf te ondersteunen in ieder moment en dus te stoppen met reageren op degene van wie ik geloof afhankelijk te zijn maar waarmee ik geloof niet te kunnen samenwerken als die ander niet in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan samenwerken/ondersteuning kan vragen aan iemand die niet in zelf ziet, doordat ik mijn eigen reacties op het niet in zelf zien niet kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn eigen reacties op het niet in zelf zien niet kan stoppen, waarmee ik mezelf afhankelijk maak van de ander die niet in zelf ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie met iemand voort te zetten die praktische ondersteuning geeft maar niet in zelf wil zien, uit angst geen ondersteuning van andere mensen te kunnen vragen/ontvangen omdat de meeste andere mensen niet in zelf zien, waarmee ik een situatie creeer waarin ik mezelf afhankelijk maak van iemand die praktisch kan ondersteunen maar niet in zelf wil zien door een relatie te behouden in zelf-onoprechtheid, en vast kom te zitten in datgene waar ik juist bang voor ben namelijk het afhankelijk zijn van leven via de liefde van/voor de ander, zonder te zien dat ik al die tijd bang ben geweest voor mijn eigen reacties op degene die wel praktisch ondersteunt maar niet in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf wel praktisch te ondersteunen maar niet in zelf te willen zien als het aankomt op het alles terug naar zelf halen in ieder moment, dus iedere reactie in mezelf te stoppen, ook als reageer ik op het zien van zelf-onoprechtheid, een reactie is en blijft een reactie in/als de mind, onafhanklijk van hetgeen ik op reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties altijd te koppelen aan datgeen/diegene waarop ik reageer, waarmee ik mezelf afhankelijk maak van de ander=de mind, in plaats van in te zien dat een reactie altijd plaats vindt in mezelf, voortkomend uit een opgeslagen herinnering in mezelf, en ik dus degene ben die deze reactie kan stoppen en vervolgens de herinnering kan verwijderen door het toepassen van zelfvergevingen.

Ik verbind mezelf met mezelf door iedere reactie in/als de mind te stoppen/terug naar zelf te halen, in te zien, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren in het fysiek.

Video’s liefdesmaand:

http://youtu.be/-bbOpTh3-LY

http://youtu.be/gVarfGUi-vc

 

http://www.desteniiprocess.com

http://www.eqafe.com/free

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s