Dag 56 – Ja maar…….is er een excuus om geen zelfvergeving toe te passen?

Ik zie een grote ja maar in mezelf. En die ja maar laat ik alles bepalen, letterlijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ja maar in mezelf alles te laten bepalen, waarin de ja maar verbonden is met een relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ja maar in mijn fysiek te manifesteren als kramp, welke ik vervolgens mijn hele dag en mijn hele leven laat bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waar en hoe en waarom ik vasthoud aan deze ja maar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe deze ja maar niet mijn leven zou kunnen bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te leven zonder deze relatie dus zonder deze ja maar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ja maar als kramp in het fysiek als excuus te gebruiken om niet op te hoeven staan, letterlijk, wat ook bijna niet mogelijk is door de kramp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet op willen/durven staan in mijn fysiek te manifesteren, waardoor ik een excuus heb om niet op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een excuus te creeren om niet op te hoeven staan, ondertussen er een hekel aan hebbende als ik mensen een excuus zie verzinnen om iets niet te hoeven doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er een hekel aan te hebben als ik mensen, dus ook mezelf, een excuus zie verzinnen om niet op te hoeven staan en/of iets te hoeven doen, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en anderen te opnieuw te hekelen als onderuit halen om het niet op willen staan, wat het nog moeilijker maakt om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en anderen onderuit te halen als ik zie dat ikzelf en anderen niet op willen staan, in plaats van mezelf en de ander te vergeven zodat ik op kan staan als zelf en een voorbeeld voor de ander kan zijn om op te staan als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de ander op een punt niet te willen vergeven, waardoor ik niet op kan/hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien in welk punt ik mezelf en de ander niet wil vergeven, en dus blijf participeren in krampen als structuren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in deze krampen als structuren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gehekeld te voelen, waardoor ik niet op durf te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik een hekel heb aan mezelf, waardoor ik me gehekeld voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren wat een enorme invloed het heeft om een hekel aan iets of iemand te hebben, terwijl het dagelijks voorkomt in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik een hekel heb aan iemand, en dus voel ik me altijd schuldig als/omdat ik een hekel heb aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in schuldgevoel door een hekel aan mezelf te hebben, en deze hekel als hekelen als onderuit halen in stand te houden door me schuldig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gezien te hebben dat alles waarmee ik mezelf (en anderen) onderuit haal mijn eigen schuldgevoel is over wie ik ben geworden, en dat ik daarom mezelf aan het vergeven ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet de volle invloed van (zelf)vergeving te realiseren, waardoor ik mezelf niet serieus neem in wat ik aan het toepassen ben als zelfvergeving, wat ik gereflecteerd zie in mijn omgeving waar niemand (behalve degene die in desteni wandelen) zelfvergeving wil toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ergens nog te geloven dat het mogelijk is om zonder toepassen van zelfvergevingen tot Leven te komen, niet voor mezelf maar voor de ander, uit angst dat ik de ander kwijt raak als diegene geen zelfvergevingen wil toepassen, doordat ik zie dat leven in gelijkheid met diegene niet mogelijk is als niet allebei zelfvergevingen toepassen, aangezien de een anders in schuldgevoel aanwezig blijft en hierdoor niet in zelfoprechtheid zal durven communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om relaties ‘af te sluiten’ als stoppen, doordat er geen zelfvergeving wordt toegepast, en ik kies voor zelfvergeving toepassen dus voor Leven in Zelfexpressie.

Alleen staan. In Zelfexpressie in Zelfvergeving, onafhankelijk van wat de ander wel of niet toepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuldgevoel van de ander op me te nemen uit angst de ander kwijt te raken en alleen achter te blijven, in plaats van zelf als zelfexpressie als zelfvergeving als levend voorbeeld te zijn voor de ander, Al(l)Een als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks te gebruiken als excuus als vervanging van zelfexpressie als zelfvergeving, waardoor ik niet alleen hoef te staan maar een relatie in seks te kunnen behouden, welke een relatie is in/als de mind, welke ik vervolgens alles laat bepalen, doordat ik al bepaald ben. Ja maar…….

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn leven te laten bepalen door (seksuele) relaties in/als de mind als excuus om niet Zelf als Adem te Leven, maar mezelf in leven te houden via energetische relaties.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als zelfexpressie als zelfvergeving toe te passen in ieder moment en hierin een voorbeeld te zijn voor anderen, totdat de ander inziet dat zelfvergeving de enige weg is om tot ‘verlossing’ van het zelf opgelegde schuldgevoel te komen waardoor communicatie in gelijkheid in zelfoprechtheid mogelijk is.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s