Dag 89 – Ik ben niet alleen want ik houd van je

Jij leeft alleen, zei x. We zijn allemaal alleen, zei y. Nee, ik niet. Want ik houd van je, zei x. Je bent alleen met jouw houden van van, ik ben niet daar, ik ben hier, zei y. Ok ik wil samenwonen ja, zei x.

Dit is zo’n beetje de strekking van de communicatiestoornis waar x en y sinds de eerste dag van ontmoeting niet doorheen komen. En omdat y niet wil samenwonen en x niet weet hoe hij alleen kan wonen in Nederland (que huisvesting en werk wel maar hoe hierin te staan niet) is x terug gegaan naar Polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat we niet door deze illusie van (gevoel van) liefde heen komen, waarin het verdrietig zijn voortkomt uit het geloof in deze illusie van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de illusie van gevoelens van liefde waarmee ik, door het geloof in het missen hiervan, zoveel verdriet heb gecreeerd in de angst om altijd alleen te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst om altijd alleen te blijven te creeren door het geloof in (het moeten vinden van) wederzijdse liefde en anders in ieder geval liefde van 1 kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet alleen ben als er van me gehouden word, en als het een wederzijdse illusie van houden van is dan is het koppel in de mind/geest tevree.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tevredenheid te ervaren als er van me gehouden wordt en helemaal als het wederzijdse liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat aantrekking en graag bij iemand in de buurt zijn en afstoting en niet graag bij iemand in de buurt zijn nou eigenlijk precies inhoudt, wat het is en wat het niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan aantrekking en me prettig voelen in iemands aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te begrijpen wat een startpunt is om een relatie met iemand te beginnen, waarom met die iemand en niet met de buurman.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging tot het verliezen van motivatie te ervaren nu x naar polen is, terwijl ik hem helemaal niet zo vaak zag de laatste weken in Nederland, en dus wat het het idee dat hij hier is en dat ik eventueel naar hem toe kan voldoende om me zoet te houden in/als de mind als weg van mijn angst om alleen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het idee dat x hier is/was en ik naar hem toe kan/kon als backdoor te gebruiken om mezelf weg te houden van het werkelijk alleen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beginnen te zien dat het totale concept van liefde een illusie is, waarin ik een leven lang verdriet gecreeerd heb om het geloof in het missen hiervan, en even later toch weer te zwelgen in het missen van de liefde van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verdrietig te vinden om geen mogelijkheid meer te zien in  deze situatie, de backdoor is dicht, en tegelijkertijd een soort van rust te ervaren aangezien ik steeds werd afgeleid door de liefde en me hierin niet in gelijkheid kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in gelijkheid te kunnen bewegen als de ander vol blijft houden dat zijn liefde voor mij echt is en dat hij alleen wil blijven als ik met hem samen wil wonen of als hier een kans toe is, terwijl ik niets wil zolang zijn liefde voor mij op de eerste plaats staat in opoffering van zelf als Leven in vol geloof dat dit leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te begrijpen dat x deze ervaringen van liefde heeft maar niet te begrijpen dat hij heilig gelooft dat het ok is om via liefde voor een ander te leven, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf heel lang geloofd te hebben in deze gevoelens van liefde, alleen wetende dat ik hierin alleen moet kunnen staan, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen kan staan in de veiligheid van de liefde van/voor een ander=de mind, wat een alleen staan is in/als de mind maar niet als leven.

Aha dit moet dus ook zo zijn bij x, en dit moet ook zijn veront-waardiging zijn over het feit dat ik het samenwonen niet wilde doorzetten, alsof ik hem zijn kans om op te staan heb ontnomen terwijl hij er ‘bijna was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen gaan staan in de veiligheid van de illusie in/als de mind van het ervaren van de liefde van/voor een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weten dat liefde voelen geen leven is maar het nog niet te kunnen leven doordat ik er nog zoveel herinneringen aan verbonden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel herinneringen verbonden te hebben aan het zoeken naar en leven via gevoelens van liefde van en voor elkaar waardoor ik niet zomaar 1-2-3 hieruit kan stappen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als geloof in gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als ervaring van verdriet als substituut van deze gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel iedere keer dat ik verdriet ervaar om het gemis van de illusie van liefde in/als de mind, in te zien dat ik niet werkelijk alleen kan staan als ik wil vasthouden aan een illusie in/als de mind, en dat het verdriet voorkomt uit het geloof in deze illusie die verbonden zit met fysiek opgeslagen herinneringen en die me dus steeds van de wijs brengen door mezelf te laten geloven dat ik iets mis en/of dat ik iets fout doe/heb gedaan door alleen te gaan leven
om alleen te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel in te gaan zien dat ik echt niet weet wat leven is, en dat ik het verdriet heb gecreeerd uit het geloof dat deze gevoelens van (gedeelde) liefde leven is, en door dit in realiteit te missen geloof ik dat ik het leven mis, waarin ik juist in dit geloof mezelf als leven mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leven mis door het geloof in het missen van de illusie van de (gedeelde) liefde, waarin ik mezelf verdeel/opsplits in plaats van mezelf te delen een en gelijk als zelf als Leven in/als de Adem, waarin ik geen voorbeeldervaring heb en dus ook nergens aan vast kan houden of naar toe kan werken aangezien alles waar ik aan vasthoud of naar toe werk me vasthoud in/als de mind.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free

Dag 88 – Zelfvergevingen van een abortus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen 12 jaar geleden terwijl ik dat eigenlijk niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik werd weggezogen in het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik niet op kon staan in dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander en omdat ik niet kon leven met mezelf als ik dit patroon zou doorgeven aan een kindje, terwijl ik eigenlijk graag het kindje had willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen steun te ervaren door dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander, en dus alles alleen heb besloten en niet de overweging durfde te nemen om het echt helemaal alleen te gaan doen met het kindje en dus alleen zonder het kindje, waarin ik sindsdien weet dat daden consequenties hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen gezien te hebben dat daden consequenties hebben en niet dat woorden consequenties hebben, waardoor ik nog niet in staat ben geweest mezelf te veranderen aangezien ik mezelf blijf programmeren in/als het liefdesconstruct met het gebruik van geladen woorden zonder het toepassen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds boos te worden om dit onderdrukkende mind-construct van leven via de liefde van/voor de ander wat aangeeft dat het construct in mij aanwezig is en ik het nog macht over mij geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn om het feit dat ik door dit liefdesconstruct niet staan ben tot nu toe om effectief een agreement te wandelen waarin eventueel ruimte is voor een kindje, en gezien mijn leeftijd is de kans ook niet groot dat me dat op tijd ‘lukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefdesconstruct nog de schuld te geven van mijn onkunde om effectief een agreement te wandelen waarin ik me nog afhankelijk maak van de ander=de mind in dit liefdesconstruct en ik nog niet alleen kan staan en dus geen agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen kindje te willen omdat ik niet vast wilde te komen zitten in het wereldsysteem van scholen en ouderschap waarin je gedwongen wordt mee te doen en als ik niet alleen sta in zelfvertrouwen zie ik geen mogelijkheid om me hierin te bewegen zonder meegezogen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 12 jaar geleden een vergeving van een Antilliaanse predikant nodig te hebben (aangezien de vader Antilliaans was/is) waarin ik hem expliciet vroeg om de woorden te spreken ‘ik vergeef je’, waarin ik niet in staat was mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst de zwangerschap te sturen als een beslissing in een moment van een seconde om er vervolgens niet in te durven gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de volgorde verkeerd te doen door eerst zwanger te willen worden en hierna pas de relatie onder de loep te nemen waarvan ik allang gezien heb dat het bij lange na geen gelijkheidsrelatie is en dus nog niet klaar voor eventueel ouderschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dragen en geboren worden van een kindje te willen gebruiken als substituut van het geboren worden van mezelf als Leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een kindje moet krijgen om zelf op te kunnen staan een en gelijk als zelf, waarin weer het concept naar voren komt van alleen kunnen/willen leven via liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het krijgen van een kindje meerdere malen te hebben geforceerd uit angst dat het me niet op tijd lukt om effectief een agreement te wandelen waarin ik en de partner alleen staan in gelijkheid beiden als startpunt hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat degene met wie ik een relatie heb gewoon weggaat en me expliciet zegt dat hij niet wil horen wat ik zeg over alleen staan en liever vast wil blijven houden aan de illusie van leven via de liefde voor een ander, waarin mijn boos worden aangeeft dat ik nog afhankelijk ben van dit construct en ook nog niet alleen wil staan als Zelf, en dit dus niet zonder boosheid als voorbeeld kan leven in ieder moment waardoor er ‘lijnen’ gebroken moeten worden om op deze manier alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn en genoeg te hebben van dit lijnen breken in situaties van weggaan gemanifesteerd in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien dat het leven via de liefde van/voor de ander is wat we allemaal doen, namelijk leven via gevoelens en emoties en die voor waar aannemen als wie we zijn, en door dit niet zo te kunnen zien heb ik het steeds ervaren alsof die ander via mij leeft in plaats van via zijn eigen gevoelens en emoties waar ik in feite niets mee te maken heb, behalve dat we niet in eenheid en gelijkheid als zelf als leven kunnen communiceren aangezien er rekening moet worden gehouden met deze gevoelens en emoties, en als dat niet gebeurt sta je alleen, wat niemand wil zolang we zelf nog leven via relaties in/als de mind als energie genererend door participatie in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierdoor de ander de schuld te geven van het afhankelijk zijn van mezelf van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om hierin volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen en de schuld op de ander los te laten, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het volledig zelfverantwoordelijkheid nemen van participatie in mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties waarin ik het mogelijk maak voor mezelf mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren en dus te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf geboren te laten worden als Leven in het fysiek door het toepassen van schrijven wie ik ben geworden in/als mindstructuren, het toepassen van zelfvergevingen hierop en het corrigeren van zelf in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het alleen staan in eenheid en gelijkheid als uitgangspunt te zien/zijn/nemen in alles wat ik doe en in het eventueel wandelen van een agreement als hier een mogelijkheid toe is, waarin ik van tevoren deze uitgangspunten bespreek om zo te zien of we dezelfde taal spreken, en als dit niet zo is, zien of we dezelfde taal kunnen gaan spreken en als dit niet lukt, te stoppen en alleen verder te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf Hier in het wandelen van het proces waarin ik mezelf deconstrueer uit het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander als leven via gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren in het ‘leven via gedachten, gevoelens en emoties in/als de (ander=) de mind’, waarin ik de agreement met mezelf als Leven in/als de Adem wandel.

Dag 87 – Alles voor de man? Alles voor de mind!

Ik doe alles voor een man. Herkenbare uitspraak, en opeens zie ik dat het absoluut niet zo is. Het is niet alles doen ‘voor een man’, het is alles doen voor de mind, om mezelf in/als de mind zoet te houden. Ik wil mijzelf in/als de mind bezig en tevreden houden met afleiding zodat ik de eenzaamheid niet hoef te ervaren die ik gecreeerd heb doordat ik niet werkelijk Al(l)Een durf te staan. Totdat ik er overspannen van word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iemand ben die alles voor een man doet, in plaats van in te zien dat ik alles voor de mind doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een man te zoeken om leuke dingen te doen, wat feitelijk is een man zoeken om mezelf mee af te leiden van mezelf aangezien ik zelf niet in staat ben om me te ontspannen als ik alleen ben met/als mijn mind-systeem, in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn hoofd graag ergens een leuke dag gepland te hebben waardoor de rest van de week in alles wat ik doen moet soepeler verloopt, waarmee ik mezelf dus iets voor houd in/als de mind om naar uit te zien als afleiding van het dagelijkse leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afleiding nodig te hebben van het dagelijkse leven, wat aangeeft dat ik in het dagelijks leven niet Hier aanwezig ben; als ik hier aanwezig zou zijn zou ik geen afleiding nodig hebben in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens te zien dat dit het godssysteem is, het voorhouden van iets dat mooier is in de geest/in de mind ter afleiding van het dagelijkse leven hier op aarde; een soort van back up, als backdoor, als het echt niet lukt dan is er altijd nog iets leuks aan het einde van de week of iets mooiers aan het einde van het leven; en aangezien ik de man in liefdesrelatie als god heb gemaakt, heb ik mezelf zoet gehouden in het verlangen naar een liefdesrelatie met een man wat op een dag toch echt zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overtuigen dat ik op een dag een liefdesrelatie zal krijgen, om me weg te houden bij mezelf alleen in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik me afvraag wat overtuigen hier inhoudt, het klinkt als aftuigen, waarin ik het fysiek aftuig in verlangens naar iets buiten mezelf in de toekomst in/als de mind, gecombineerd met overstijgen, als mezelf als fysiek ‘te overstijgen’ in/als de mind, wat natuurlijk het fysiek aftuigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf overspannen te maken door niet hier te willen zijn en steeds afleiding te zoeken in/als de mind van alleen hier zijn in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik volg wat de mind me voorspiegelt wat me zoet houdt, maar waarin ik ondertussen mezelf fysiek uitput door steeds weg te gaan in/als mezelf en geen rust te kunnen vinden in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rust te willen als rusten in mijn eigen fysiek, en zodra ik de mogelijkheid hiertoe heb mezelf zo af te leiden in/als de mind met emoties van eenzaamheid, geen zin hebben, moedeloosheid etc dat ik snel weer afleiding zoek in/als de mind, waardoor ik geen rust kan vinden als rusten in mijn eigen fysiek zonder afleiding van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen als/dat de man en ik beiden niet kunnen waar maken wat we in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen dat de man en ik niet kunnen waarmaken wat we beiden in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis als ik het leuke dingen doen met een man laat gaan voor hier zijn alleen met mezelf, waarin ik in dit geloof automatisch mijn eigen emotie van verdriet als missen van iets creeer, wat ook zo is, namelijk het missen van mezelf door het geloof in iets buiten mezelf.

Weer terug bij het godssysteem, hoe het geloof in iets buiten mezelf me dus verdrietig maakt aangezien ik hierin geloof iets te missen, en dit is het verdriet waarin ik al mijn hele leven participeer ook al ben ik niet kerkelijk opgevoed, de strakke geloofsstructuren zitten wel ‘degelijk’ in de genen geprend welke ik heb omgeleid naar de liefde van/voor een man dus naar geloof en verlangen naar een relatie buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van verdriet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in lagen in/als de mind te manifesteren waardoor ik niet in 1x alles kan stoppen. Ik realiseer me dat het een proces is van het doorwandelen van de lagen in/als de mind die ik fysiek gemanifesteerd heb. In 1x stoppen is als in 1x losscheuren, wat te pijnlijk en niet mogelijk is om in 1x te doen.

Ik stel mezelf ten doel geduld met mezelf te hebben en in geduld te vertragen en te vertragen tot een en gelijk als het fysiek/het  aardse en zo de lagen door te wandelen. Ik pak op in een dag wat in een dag gedaan kan worden; het druk maken hierover kost juist tijd en maakt me juist ineffectief, precies zoals de mind het wil. En ook hierin zie ik met geduld in mezelf in het eventueel druk maken van mezelf in/als de mind, zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen in het stoppen met druk maken in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te onderzoeken op welke momenten ik afleiding ga zoeken in/als de mind als iets leuks doen zodat ik mezelf kan vergeven en kan corrigeren, en vervolgens iets leuks kan doen als dat mogelijk is en als het niet mogelijk is om welke reden dan ook, ga ik door met de dagelijkse praktische bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel mijn verdriet wat ik gecreeerd heb in/als de mind door het geloof iets te missen als een god als man in relatie te stoppen en in te zien dat ik mezelf aanwezig in/als de adem in het fysiek mis, wie ik blijf missen als ik blijf vasthouden aan het geloof in relatie met god en man in/als de mind, aangezien ik mezelf dan constant mis in dit geloof in iets buiten mezelf. Ik realiseer me dat ik mezelf geprogrammeerd heb in dit geloof, dat dit niet werkelijk is wie ik ben maar dat ik dit geloofd heb van mensen in de buitenwereld die het op hun beurt weer geloven, etc. Op deze manier wordt het geloof in iets buiten onszelf in stand gehouden. Ik stop, ik adem, ik ben hier. Het verdriet en ongemak wat ik ervaar is niet echt, ik kan het niet vastpakken, en dus kan ik het mezelf vergeven.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel plannen te maken in de toekomst als afleiding, aangezien ik daarmee een plaatje creeer waaraan ik vervolgens geloof te moeten voldoen, ook als dit bijvoorbeeld que tijd/prioriteit in het moment in de toekomst helemaal niet mogelijk is. Op deze manier creeer ik ontevredenheid/gespletenheid in mezelf, terwijl ik deze gespletenheid in mezelf juist aan het stoppen ben. Als het toch het meest praktisch is om een afspraak te maken dan doe ik dit met als reden dat het praktisch is en niet omdat ik mezelf een wortel voor wil houden. Vervolgens haal ik mezelf naar hier en ga verder met de praktische bezigheden van het moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat het is dat me overspannen maakt als teveel spanning in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe het afleiding zoeken in/als de mind consequenties heeft voor zowel mezelf als voor de ander met wie ik op dat moment de zogenaamde afleiding zoek zolang mijn participatie niet zelfoprecht is, welke onder andere naar voren komt in het aantrekken en afstoten in/als de mind in een niet weten wat te doen door niet een en gelijk als zelf te staan maar gespleten in/als de mind, dus gespleten in/tussen 2 polen waardoor ik afwisselend wordt aangetrokken en afgestoten en hierdoor de ander aantrek en afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afwisseling van het aantrekken en afstoten van de 2 polen als polariteit in/als de mind wel afwissend vind als afleiding van mezelf Al(l)Een, welke ik zelfs gemanifesteerd heb in realiteit in relatie tot 2 polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van angst bij het idee van het missen van de afwisseling van 2 polen in/als de mind.

Ik adem. Ik ben Hier. De misselijkheid komt voort uit het geloof in/als de mind in het nodig hebben van de afwisseling in/als de mind, aangezien de mind 2 polen nodig heeft om positieve en negatieve energie te creeren om te blijven (over)leven in beweging tussen deze 2 polen in/als de mind als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van dood gaan echt is, in plaats van in te zien dat het de ervaring van angst is in/als de mind om te stoppen met bestaan in/als de mind als energie.

Voor meer informatie over de mind als energie lees Heaven’s Journey to Life (engelstalig).

Dag 86 – Verongelijking in plaats van een en gelijk als zelf als Alle Leven

Ik ervaar verongelijking bij het lezen van een blog van een Aardelfs Reis naar Leven waarin de ouder zijn eigen angst/zelfinteresse blijft verdedigen ten koste van gelijkheid ten opzichte van het kind terwijl er een mogelijkheid is en die ook geboden wordt door het kind om de situatie in gelijkheid in te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verongelijking te ervaren bij het lezen van tekst over het verdedigen van eigen interesse ten koste van gelijkheid in leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren over het feit hoe zogenaamd ‘het eigen kind‘ zo hoog staat, maar als het erop aankomt deze gewoon wordt verraden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verraad van Leven persoonlijk te ervaren als verraad van een kind door een ouder, in plaats van in te zien dat de mind als overleving in zelfinteresse in/als energie altijd het Leven zal verraden, wie het ook is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verraad van Leven persoonlijk te ervaren, waarin het persoonlijk ervaren eveneens het ervaren is van het kwetsen van gevoelens dus van het kwetsen van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verongelijking als verraad door de ander te beschouwen, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb verraden door gelijk te gaan staan aan het verraad van de ander=de mind door niet op te staan in situaties van ongelijkheid en gelijk te gaan staan als zelf als leven in eenheid en gelijkheid en te spreken in/als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op personen die leven verraden ten opzichte van de mind als zelf-interesse als gedachten, gevoelens en emoties, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op mezelf als verraad van mezelf als leven in gelijkheid en hierin als verraad van alle leven in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te gaan staan aan de ander die in ongelijkheid spreekt en/of handelt uit verdediging van gedachten, gevoelens en emoties als zelfinteresse, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te gaan staan als mezelf als de ander=de mind handelend en sprekend ter verdediging van gedachten, gevoelens en emoties als zelfinteresse, en zolang ik niet gelijk ga staan aan de zelfinteresse in mezelf kan ik er niet in opstaan en dus hoef ik niet te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beletten om op te staan in/als mezelf in gelijkheid aan zelfinteresse in verdediging van gedachten, gevoelens en emoties waarin ik dus een situatie in stand houd in mezelf waarin ik niet hoef te veranderen en dus kan blijven deelnemen in gedachten, gevoelens en emoties in zelfinteresse, welke zich uit in het boos worden op anderen die dit ten toon spreiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit boos worden op anderen die ongelijkheid in zelfinteresse ten toon spreiden in stand te willen houden, zodat ik me beter kan voelen dan die zogenaamde anderen doordat ik geloof dat ik dat niet zo doe, en door me beter te voelen creeer ik positieve energie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb positieve energie in/als de mind te genereren ten koste van mezelf als Leven (en dus ten koste van Alle Leven) door boosheid te creeren geprojecteerd op de ander die spreekt/handelt in zelfinteresse in ongelijkheid.

En dus doe ik precies hetzelfde als degene waar ik boos op word: energie genereren in/als de mind ter overleving in/als de mind, uit angst om dood te gaan als ik als de mind stop als energie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met boos worden op de ander of andere emoties van verongelijking te genereren in mezelf; als ik emoties van verongelijking in mezelf voel opkomen dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een situatie aan het creeren ben waarin ik participerend in emoties van verongelijking mezelf als mind als emoties als zelfinteresse in stand wil houden en dus niet wil veranderen.

Ik stel mezelf ten doel gelijk te gaan staan aan mezelf als zelfinteresse als emoties van verongelijking in/als de mind in zelfinteresse met als enige doel het overleven in/als de mind door het creeren van positieve energie; alleen als ik gelijk ga staan aan mezelf als emoties van verongelijking in zelfinteresse, welke ik geprojecteerd zie in de ander, kan ik hierin opstaan in eenheid en gelijkheid als mezelf als Leven als Alle leven.

Ik stel mezelf ten doel alle gedachten gevoelens en emoties die ik mezelf zie projecteren op de ander terug naar zelf te halen, in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven en mezelf te corrigeren in/als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mijn persoonlijke ervaringen uit te schrijven en zelf te vergeven zodat ik mezelf kan corrigeren tot Leven in het fysiek in eenheid en gelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als mind als energie te stoppen door te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren wie ik geworden ben in/als de mind als overlevingsmechanisme, waarin ik mezelf als Leven in/als de Adem kan gaan zien waardoor ik als de angst om dood te gaan als energie in/als de mind zal afnemen en uiteindelijk zal stoppen te bestaan.

Dag 85 – Razende Roelie op zoek naar bevestiging – Aardig gevonden willen worden

Ik zag mezelf vandaag een tijdje razen in de mind, backchat projecterend in de mind op een ander (in de mind); ergens nog gelovende dat ik iets zag wat over die ander gaat. uiteindelijk kon ik zien dat datgene wat ik projecteer over mezelf gaat, en hoe ik dit zelf gecreeerd heb door mezelf terug te houden in expressie in weerstand, waarna ik direct ging twijfelen aan mezelf, en om mezelf uit die twijfel in/als de mind te halen wilde ik bevestiging van die ander, gelovende dat die ander misschien wel boos was op mij en daarom geen bevestiging gaf, waarin ik zelf in eerste instantie geen bevestiging had gegeven als reactie op die ander, in weerstand op het teveel bevestiging geven van de ander in/als de mind. Dit alles door een paar sms-jes heen en weer en het bij mezelf houden, waardoor ik in zelf kon zien zonder de ander ‘lastig te vallen’. En na het in zelf zien kwam de ‘bevestiging’ als een antwoord in sms lol.

Ik kan zien hoe ik de ander steeds bevestig omdat ik zelf bevestiging nodig heb en aardig gevonden wil worden, wat ik verwacht gevonden te worden als ik die ander bevestig.

Zijn we dan bij het karakter van ‘Aardig gevonden willen worden?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aardig gevonden te willen worden door iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet aards als fysiek te zijn waardoor ik het nodig heb om aardig gevonden te willen worden door een ander buiten mezelf als (be)vestiging van mezelf op aarde in het fysiek, waarmee ik mezelf juist meer en meer afscheid van mezelf in/als het fysiek en mezelf juist (be)vestig in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen in/als de mind door aardig te doen en/om aardig gevonden te willen worden in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van aardige mensen te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat sommige mensen altijd aardig zijn, in plaats van in te zien dat zij ook alleen maar in een karakter participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zelf niet aardig (genoeg) ben, wat op zich zo is als aardig gezien wordt als aards als aanwezig in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf niet aardig vinden te zien als een oordeel in plaats van een fysieke benoeming van de realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke benoeming van de realiteit als oordeel te zien, waardoor ik de realiteit niet fysiek durf te benoemen en in plaats daarvan probeer om aardig te doen en/om aardig gevonden te willen worden door het sparen van de ander zijn/haar gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met aardig doen gevoelens en emoties in/als de mind te sparen, waarin ik dus eigenlijk een soort van credit aan het sparen ben voor barre tijden zonder in te zien dat ik mezelf en de ander weg houd van mezelf als aarde als fysiek Hier aanwezig in eenheid en gelijkheid op Aarde, en in plaats daarvan mezelf afhankelijk houd in/als de mind en zo mijn eigen kredietcrisis creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te sparen in/als de mind mijn eigen kredietcresis creeer, en daarmee de kredietcrisis in de wereld in stand houd.

Als ik mezelf aardig zie doen om gevoelens en emoties van een ander en/of van mezelf te sparen, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waarom ik wil sparen, waar ik bang voor ben door het schrijven en toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties. In de adem kan ik spreken en is het niet nodig om te sparen aangezien ik in gelijkheid als mezelf als Leven een ander en/als mezelf geen tekort kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aardig te doen als sparen in/als de mind uit angst om tekort te komen.

Ik zie in mezelf of ik mezelf of de ander werkelijk fysiek tekort doe. Als dit niet zo is, dan gaat het om een tekortkoming in/als de mind. Ik pas zelfvergevingen toe op de tekortkoming in/als de mind, en ga eventueel schrijven om mezelf te zien in deze tekortkoming zodat ik mezelf kan bevrijden van de tekortkoming als beperking in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel een en gelijk als het fysiek als de aarde te worden door mezelf te zien in de woorden die ik schrijf en mezelf te vergeven en corrigeren in/als het fysiek,  zodat het verlangen naar aardig gevonden worden door iemand buiten mezelf niet langer nodig is.

Ik stel mezelf ten doel aanwezig te zijn in mijn fysiek en mezelf in het fysiek in/als de Adem te bewegen, en in deze beweging de dingen op te pakken die gedaan moeten worden waarin ik mezelf hier op aarde breng in de praktische zaken die gedaan moeten worden.

Dag 84 – Lekker suf

Ik ga na werk naar de Gamma voor waterdichte tape; zoek nog wat anders uit, een plank, waar ik vrij lang mee bezig ben; bij de kassa klopt de prijs niet, dit wordt gecorrigeerd, duurt even, personeel erbij, ik kom thuis, kan nog net het konijnenhok waterdicht maken, wie weet gaat het regenen, waar is de tape……waar is de tape? Bij de kassa in de Gamma!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opgeslokt te worden door de bezigheden bij de kassa in/als de mind, waardoor ik niet aanwezig ben en zie dat ik niet alle aankopen bij me heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te balen dat ik de tape bij de Gamma heb laten liggen terwijl ik alles zo goed voor mekaar had als zijnde net in elkaar kon zetten voordat er eventueel regen komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dom te vinden van mezelf dat ik datgene waar ik voor kom bij de Gamma laat liggen door een focus op iets wat ik in/als de mind leuker vind dan de rol tape, en dus al mijn aandacht opslok op het leukere als opslokken van wat fysiek nodig is in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lekker suf en dom te vinden om de rol tape te vergeten bij de kassa, suf als versuft in the mind en lekker als lekker bezig met ‘iets leuks’ als afleiding in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vanochtend nog tegen een klant te zeggen dat ik dat weleens in de supermarkt doe, dat ik datgene waar ik voor kom vergeet te kopen, om vervolgens direct te manifesteren wat ik als grapje uitspreek diezelfde dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een grapje uit te spreken als onschuldig, zonder in te zien dat ik met mijn woorden de consequenties creeer in de realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te weten maar nog steeds niet echt te zien hoe woorden creeren in realiteit, waardoor ik niet voorzichtig genoeg ben met woorden en denk dat het ‘wel mee zal vallen’, wat inderdaad waar is, het valt mee in/als de mind, ik val mee in/als de mind in de mindval als ik niet consequent in mijn woorden ga zien en in plaats daarvan consequentiescreeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb consequenties te creeren met mijn woorden in nonchelance gelovende dat het onschuldig is in dit voorbeeld, terwijl ik weet dat als het in dit voorbeeld gebeurt, gebeurt het ook op grote schaal, en is het niet onschuldig meer als ik zie wat er allemaal gezegd word, waarin ik nog steeds participeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in het spreken en creeren in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel in mijn woorden te zien in ieder moment, en als ik zie dat ik het vergeet door afwezig te zijn in participatie in/als de mind pas ik zelfvergevingen toe waarna ik mezelf corrigeer in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel bij de kassa aanwezig te zijn in/als de adem en de aankopen in deze aanwezigheid in/als mezelf in te pakken, in plaats van mijn aandacht af te laten leiden door iets leuks in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te corrigeren in het fysiek door aanwezig te zijn in iedere adem en zodra ik bemerk dat ik weg ben in de mind, mezelf direct hier te halen en te zien waar ik mee bezig ben; alleen als ik het Hier zijn fysiek maak door fysieke correctie kan ik werkelijk veranderen en iedere kleine gebeurtenis zoals boodschappen doen bij de supermarkt is een gelegenheid voor zelfcorrectie.

          Gemanifesteerde consequenties           

Dag 83 – Zelfcorrecties op werk – 1

Op werk zie ik een paar dezelfde patronen terugkomen. Ik werk in een winkel waar bij de verkoop van producten veel advies gevraagd wordt ter ondersteuning van ‘de gezondheid’. Dit woord zal ook een her-defenitie krijgen maar op dit moment benoem ik het even globaal als gezondheid. Een klant vlak voor sluitingstijd stelde allerlei vragen over bepaalde supplementen, en als ik een antwoord gaf weerlegde hij dit antwoord direct zonder naar het hele antwoord te luisteren. En toch bleef hij vragen stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de klant die vragen bleef stellen en keer op keer het antwoord direct te weerleggen met een wetenschap in/als de mind waarin de wetenschap ook duidelijk niet werkelijk onderzocht was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gedeeltelijk te ergeren omdat de klant vlak voor sluitingstijd binnen kwam en ik voor het eerst sinds weken een keer op tijd kon gaan opruimen en een bus zou kunnen halen waardoor ik weer eens op een ‘normale’ tijd thuis zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te lopen voor de klant uit ergenis en angst dat ik op dit tijdstip nog een uitgebreid adviesgesprek zou moeten houden, waarin de klant natuurlijk zogenaamd achter me aan blijft lopen in/als de mind, aangezien er geen ho-stop te bekennen is maar alleen maar een leegte waarin hij me blijft zoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de klant toch nog een basisadvies te geven waar hij eventueel mee verder zou kunnen, en in plaats daarvan alleen maar te hebben lopen kissebissen over de vragen die hij stelde om direct het antwoord te weerleggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na afloop een pijnlijk gevoel over te houden waarin ik een ervaring van zoeken zag in de klant waarin hij in zichzelf natuurlijk op dezelfde manier de antwoorden in zichzelf direct weerlegt als weglegt in/als de mind, waarin een soort van radeloos om zich heen praten ontstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet ten volle geprobeerd heb de klant een basisadvies aan te bieden als uitgangspunt voor zijn zoektocht in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik in de winkel zo rechtstreeks kan zijn als ik gisteren even was tegen deze man, waarin ik hem duidelijk zie dat als hij direct weglegt wat ik als antwoord op zijn vragen geeft het geen zin heeft om te vragen en antwoorden, waarin ik zag dat hij hiernaar wel luisterde en heel even stil werd, om vervolgens weer door te gaan op dezelfde manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een schuldgevoel tegenover de klant te blijven zitten, in plaats van in te zien dat het een schuldgevoel is naar mezelf toe aangezien ik niet ten volle heb aangeboden wat ik zie dat in mijn kunnen ligt, wat het enige is wat ik kan veranderen, namelijk mezelf, en om dit schuldgevoel in mezelf te maskeren als niet op te staan neem ik de schuld van de klant op me zodat ik daar druk mee ben en dus niet hoef op te staan, waarin zowel de klant als ik met een ontevreden ervaring vertrekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de klant gisteren de deur uit te kijken door op te gaan ruimen, ondertussen niet begrijpende dat hij niet uit zichzelf vertrekt als hij me ziet opruimen vlak voor sluitingstijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in het moment te realiseren dat het veel meer tijd kost om weg te lopen in een gesprek dan direct volledig aanwezig te zijn en een antwoord te geven in mijn beste kunnen.

Ik stel mezelf ten doel in de winkel iedere klant een antwoord te geven in mijn beste kunnen in dat moment, ongeacht het tijdstip dat ze binnen komen. Als het tijdstip echt een probleem is vraag ik de klant een andere keer terug te komen waarin meer tijd is om iets te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met weglopen voor wat ik ervaar als vervelende klanten, waarin ik me net zo ga gedragen als de klant, namelijk vervelend als verveeld in/als de mind, door weg te lopen en van binnen te wensen dat de klant vertrekt.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien wat gepast is in de situatie om wel of niet te zeggen, in plaats van hier een algemene regel voor mezelf in te willen vaststellen.

Ik stel mezelf ten doel geen verwachtingen in mezelf te creeren over het tijdstip van naar huis gaan, aangezien ik in deze verwachting mijn eigen ergenis creeer als het niet gaat zoals ik ‘verwacht’ in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel me geen zorgen te maken over het later thuis zijn en eventuele vermoeidheid en tijdstip van eten; per dag bereid ik voor wat ik kan eten en ik bereid dit zo voor dat ik het zowel op een vroeger of later tijdstip in de bus op kan eten, zodat het wat het eten betreft niet uitmaakt of ik iets later naar huis ga.

Ik stel mezelf ten doel de verwachting van op tijd vertrekken, welke gebaseerd is op een ervaring als herinnering in het verleden, zelf te vergeven en los te laten, zodat ik niet op basis van een herinnering mezelf en de ander in beste kunnen te kort doe. Als ik echt zie in mezelf dat het te vaak te laat wordt op werk, kan ik dit gaan bespreken en veranderen, maar op dit moment is dit niet nodig en is het vooral aan mezelf om in/als mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het vervullen van mijn zelfinteresse in de winkel, welke ik zelf creeer door verwachtingen te scheppen in/als mezelf gebaseerd op oude overtuigingen en vervolgens te geloven dat ik het recht heb om hieraan te voldoen.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free

Dag 82 – Terughouden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden als een karakter

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te houden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden als het karakter waarin ik mezelf uitdruk in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de definitie van een ander iets zegt over wie ik ben, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen definitie over mezelf zegt wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met het terughouden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden in/als een karakter waarin ik me in dat moment uitdruk, zelf een nieuw karakter te creeren waarin ik mezelf heb vastgezet als het terughoudende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manifesteren als het terughoudende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in de manifestatie van mezelf als terughoudend, en op deze manier het bestaan van karakters te bevestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door me terug te houden omdat ik niet gedefinieerd wil worden als karakter, omdat ik zie dat ik dat niet ben, dat het niet werkelijk is, ik juist het bestaan van karakters bevestig in het fysieke door hierin mezelf te manifesteren/(be)vestigen als terughoudend, welke een karakter is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te willen straffen door me terug te houden zodat anderen niet kunnen leven via (de liefde voor/van) mij, in plaats van in te zien dat ik hierin mezelf  ‘straf’ door mezelf vast te zetten in defenitie/manifestatie in het fysiek als terughoudend in/als de mind, waardoor ik zelf de ander nodig heb om via de liefde van/voor de ander te leven, aangezien ik vastzit in/als de mind zonder adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb teruggehouden als constant de adem inhouden, in plaats van hier te zijn in/als de Adem, constant als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf een variabele gemaakt te hebben, afhankelijk van de expressie van de ander=de mind, aangezien ik mezelf als expressie heb terug gehouden en mezelf heb vastgezet in het terughoudende karakter in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf laag op laag steeds moeilijker gemaakt te hebben om mezelf uit te drukken aangezien ik mezelf als expressie zolang heb ingehouden, waardoor (ik geloof dat) opeens alle aandacht op mij gevestigd wordt als ik me wel uit ga drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in dit terughouden van expressie zo bewust van mezelf te zijn geworden dat ik niet meer adem kan halen of kan bewegen, aangezien ik denk dat alles wat ik nog doe als niet terughoudend ontzettend opvalt, wat wellicht ook echt zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dit terughoudende karakter juist de aandacht op me te vestigen en de controle te behouden door me niet uit te drukken, zodat niemand mij kan pakken in een definitie van wie ik ben, wat precies het doel is van de mind; het controle behouden in perfectie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds bang te zijn voor de definities van anderen als wie ik ben in/als een karakter, waarin ik mijn angst om mezelf vast te zetten in definitie in/als een karakter projecteer op de ander in het geloof in de kracht van de ander=de mind, wat feitelijk een geloof in God is als manipulator buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een God te geloven als leidinggevende manipulator buiten mezelf, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de manipulatie in/als de mind van mijn eigen gevoelens en emoties als zijnde leidinggevende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoelens en emoties als leidinggevende te zien van mezelf door te geloven dat deze gevoelens en emoties echt zijn en waarde geven, meerwaarde geven aan wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te meten aan de gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderzoeken in wie ik ben geworden in het terughoudende karakter.

Ik stel mezelf ten doel in ieder moment dat ik me ‘voel’ vastgezet in de definitie van een ander=de mind, te stoppen met reageren hierop, in te ademen en te zien wie ik ben in dit moment in/als reactie, zodat ik niet ga reageren in/als reactie in gevoelens en emoties op de uitademing maar in plaats hiervan een fractie van de de stilte ervaren van wie ik ben in niet-reactie, waarin ik kan zien dat de woorden als definitie van de ander over de ander zelf gaan en niets zeggen over mij.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met straffen van de ander=de mind inclusief mezelf in/als de mind, waarin ikzelf als mind wil leven via de ervaring of reacties van mezelf op dit straffen, waarin ikzelf dus wil blijven leven via mezelf als de ander=de mind, wat zo’n vervelende ervaring is dat ik het projecteer op het geloof in het definieren van mij door de andere persoon als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de andere persoon in/als de mind mezelf is als de ander=de mind geprojecteerd op de andere persoon als de ander=de mind, waarin/waardoor ik geloof dat die ander mij iets aandoet in projectie, terwijl ik het zelf ben die mezelf iets aandoet in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien in iedere ervaring van projectie van de andere persoon als de ander=de mind, zodat ik mezelf kan stoppen in/als reactie hierop, waarin ik mezelf als afscheiding in/als reactie in/als emoties in/als de mind kan stoppen en zelf vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met bang zijn voor de definities van anderen, aangezien ik in/als angst in/als de mind besta, en hiermee direct mijn leiding weg te geven aan de ander=de mind in/als gevoelens en emoties als God, waarin ik mezelf bevestig als vastzet in/als de mind als bewustzijn als angst, in plaats van mezelf richting te geven in/als de Adem als Leven.

Ik stel mezelf ten doel Hier te zijn in/als de Adem, hoe ongemakkelijk de ervaring/het moment ook is, in plaats van mijn adem in te houden en mezelf in/als het fysiek in ongemak te brengen, waardoor het steeds moeilijker wordt om hier te zijn in het fysiek, aangezien ik allerlei ongemak heb opgeslagen in het fysiek als onderdrukking van alle ongemakkelijke momenten waarin ik de adem heb ingehouden.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bevestigen van karakters als zijnde werkelijk door te stoppen met mezelf te vestigen in het terughoudende karakter als terughouden van mezelf in expressie. Hierin is ook het ongemak in het niet weten wat te doen in het moment een expressie in het moment. Ik realiseer me hierin dat het een proces is met veel eventuele ongemakkelijke momenten waar ik doorheen kan ademen, waarin ik niet direct een en gelijk als zelf zal spreken en het streven hiernaar is een afleiding van mezelf in/als de mind in misleidende perfectie, waarin het niet waar kunnen maken hiervan leidt tot het karakter van opgeven.

www.desteniiprocess.com

Voor zelfperfectie in/als leven in eenheid en gelijkheid van alle leven in/als de Adem in het fysiek in plaats van het perfectioneren van ideeen en plaatjes in/als de mind in zelfinteresse.

www.equalmoney.org

Voor de mogelijkheid tot leven in eenheid en gelijkheid op aarde in/als het fysiek.

Dag 81 – Adembenemende Liefde als Zelfvervulling

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het liefdes-construct van leven via de liefde van/voor de ander een persoon in zelf-interesse geworden te zijn die gericht is op zelfvervulling zonder gelijkheid in/als mezelf als Leven als Alle Leven in overweging te nemen.

Waarin het dus lijkt alsof je zo goed ‘voor de ander zorgt’,  waarin dit voor de ander zorgen niet voor zelf zorgen inhoudt, en als je niet voor zelf zorgt ga je vroeg of laat die ander die je ‘zo lief hebt’ onderuit trekken aangezien je hiervan afhankelijk bent geworden, en als die ander in/als zelf wil gaan staan, onafhankelijk van de zorg van degene die ‘liefheeft’, zal dit worden tegen gehouden en neergedrukt, want wat moet degene die zorgt dan nog? De gecreeerde levensader verdwijnt, de navelstreng. Angst voor de dood. En dus vastklampen aan diegene wat zogenaamd leven geeft in/als de mind = dood drukken, de adem benemen.

Dit construct heeft vele vormen, verwikkeld in/als de mind in relaties, verbonden met geld en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een slecht mens ben omdat ik onder dit beknellende liefdesconstruct uit wil komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen iedere keer dat ik niet accoord ga met dit beknellende liefdesconstruct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onder dit beknellende liefdesconstruct uit kan komen door weg te lopen, in plaats van in te zien dat ik met weglopen de banden in mezelf strakker aantrek en dit construct in/als zelf ga leven, aangezien ik het geworden ben maar dit niet meer zie als ik er van wegloop en het dus onbewust mijn leven gaat bepalen, letterlijk, door steeds opnieuw mezelf te binden in een seksuele relatie in ongelijkheid met zelf uit angst om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek, verdriet, verstikking te ervaren in mijn borst, vermengd met een niet-weten hoe hieruit te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit beknellende liefdesconstruct zelf geworden te zijn en datgene te leven waaraan ik zelf een hekel heb, waarmee ik een nieuwe laag van verzet/afkeer (=zelfhaat) van mezelf creeer doordat ik al zolang zie dat het niet ok is zonder daadwerkelijk verandering in mezelf te kunnen brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn observatie onbewust altijd op de ander gericht te hebben zoals ik geleerd heb in dit liefdesconstruct, en hiermee precies datgene doe waarin ik mezelf vast heb laten zetten, door de observatie op de ander die mij zo lief heeft te richten, om ‘in de gaten’ te houden of ik er niet in gevangen raak, ondertussen mezelf gevangen houdende in/als de mind door mijn observatie op de ander te richten en mezelf volledig te missen, dus volledig kwetsbaar voor de manipulatie van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veilig ben door mijn observatie op de ander=de mind te richten, in plaats van hier te zijn in/als de adem en mezelf te observeren wie ik geworden ben in interactie met de ander=de mind, zodat ik in staat ben om mezelf te zien, te vergeven en te corrigeren en op te staan als er iets gebeurt wat niet ok is als niet gelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit construct altijd gevoeld te hebben maar niet in woorden heb kunnen zetten, waardoor ik mezelf niet in werkelijkheid heb kunnen zetten als in zelf staan een en gelijk als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit construct niet in woorden heb durven brengen, hoe knullig ook, juist omdat ik het alleen maar knullig zou kunnen uiten, en dus altijd mijn mond heb gehouden, ondertussen van binnen in allerlei bochten wringend in de kronkels van mij darmen om onder dit construct uit te komen en mezelf aanvallende in backchat omdat ik dit allemaal laat gebeuren met mezelf zonder op te staan en te spreken of niet eens te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben om onder dit gemanifesteerde liefdesconstruct uit te komen, waarin ik het zelf geworden ben en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onder mezelf heb proberen uit te komen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te observeren wie ik geworden ben in/als dit beknellende liefdesconstruct in plaats van de ander te observeren al ‘in de gaten houden’ en mezelf hierin vol-ledig te missen, vol van ledigheid van het missen van mezelf als Leven.

Ik stel mezelf ten doel in te ademen zodra ik een neiging tot weglopen ervaar. Ik adem in, ik ervaar de pijn in mijn borst, ik adem uit, waarin ik los kan laten in de realisatie dat de ander mij niet vast kan zetten, ik ben geen klein kind meer, ik zet mezelf vast in de herinnering van mijzelf als klein kind gelovende in de liefde van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door dit geloof in de liefde van de ander=de mind, constant op zoek te zijn naar de liefde van de ander=de mind, waarin ik steeds in dit patroon terecht kom waarin of ik of de ander wegloopt voor dit beknellende liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ervaring van ‘de adem benemen als in adembenemende liefde’ gelijk is aan liefde, in plaats van in te zien dat liefde=gelijkheid in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ervaring waarin de liefde als adembenemend wordt ervaren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met zoeken naar liefde van de ander=de mind. In plaats hiervan observeer ik mezelf op het moment dat ik mezelf zie zoeken naar liefde buiten mezelf zodat ik kan zien wat er speelt in mij waardoor ik zo naarstig op zoek ben naar die ander.

Ik stel mezelf ten doel voorbij het verdriet van het vol-ledig missen van mezelf te zien welke ik projecteer op het missen van de (liefde van) de ander=de mind.

Dag 80 – Van zelfhaat naar zelfobservatie

Haat, en helemaal zelfhaat, is nogal een geladen woord. Het zal veel ontkend worden want het is niet zo tof, en de ervaring is al helemaal niet zo tof. En tevens zal het niet snel gezien worden aangezien het ofwel geprojecteerd is op iets of iemand buiten zelf, ofwel omgezet in de polariteit in een gevoel van liefde. Als we in de wereld zien hoe deze bol staat van haat jegens elkaar en tegelijkertijd van gecreeerde gevoelens van liefde in vele vormen, om te beginnen in liefde in relaties en liefde in godservaringen, valt er niet te ontkennen dat IEDEREEN zelfhaat ervaart en deze niet wil ervaren.

Ik ervaar pure zelfhaat, opgeslagen in mijn darmspierweefsel. Als ik last heb van mijn darmen kan ik niet om deze ervaring van zelfhaat heen. Ik begin een beetje te zien hoe ik deze in stand houd; het in stand houden vindt voornamelijk plaats door mijn verzet tegen mezelf in wie ik geworden ben in/als de liefdesstructuur. In dit verzet kan ik niet zien wie ik geworden ben hierin, hoe het me bepaalt, laat staan dat ik mezelf kan vergeven en al helemaal niet veranderen.

Sinds kort zie ik een verschuiving. Ik aanvaard dat ik gebonden ben/versmolten ben met deze liefdesstructuur en dat ik die niet even 1-2-3 eruit kan zetten. Als ik dit probeer ga ik onderuit doordat ik 10 stappen oversla. Waarin ik hard voor mezelf ben zonder enige verandering. De haat/afwijzing van mezelf is verschoven naar observatie, en ik zie mezelf aan met verbazing. Ik doe allerlei dingen waar ik niet achter sta, waarin ik niet een en gelijk als zelf sta maar gewoon niet anders lijk te kunnen. En dit niet anders lijken te kunnen wordt bepaald door emoties; ik beweeg me in/als emoties en gevoel, met de nadruk op emoties, althans die zijn duidelijk zichtbaar voor mezelf. Zonder deze emoties weet ik niet wie ik ben, en deze durf ik dus niet los te laten. En ik vergeet ze te vergeven of weet niet waar te beginnen in de brij van de ervaring van emotie. En omdat ik dacht dat ik dit ben, deze emoties, heb ik mezelf als deze emoties ook weer weggedrukt en gedaan alsof ze er niet zijn, zodat ik niet gezien kan worden en veroordeeld kan worden (door mezelf, zie ik nu). Ik ben er een soort van boven gaan staan. Waarin ik me afscheid van mezelf in deze emoties en van de ander die ik deze emoties zonder schaamte ten toon zie spreiden. Uit angst voor het zelfoordeel als zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boven mezelf als emoties te gaan staan, waarin ik me groter heb gemaakt dan mezelf als emoties en hierin de emoties onderdrukt heb als weggedrukt/opgeslagen/verstopt  in het fysiek, waardoor de emoties onzichtbaar dus gevaarlijk zijn geworden en op ieder ongezien moment getriggerd kunnen worden en ik word overvallen door emoties die ik heb weggedrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onzichtbaar te maken door mezelf als emoties weg te stoppen als verstoppen, waardoor ik mezelf als die ik geworden ben niet meer zie, maar wel reageer in/als deze emoties als ik dit/mezelf als weggestopte emoties geprojecteerd zie in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van het wegstoppen van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties niet gezien mogen worden, aangezien ik er op afgerekend als veroordeeld kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ander mij als mijn emoties kan afrekenen als veroordelen, in plaats van in te zien dat het enige oordeel wat werkelijk dodelijk is, is mijn zelfoordeel als zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele tijd bezig te zijn met deze balans van emotie en gevoel, en niet voorbij deze balans van verdriet te durven zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te balanceren in verdriet, zonder precies te zien hoe ik dat doe, en dus geloof ik dat het ‘goed’ is om verdriet te hebben aangezien ik daarin mezelf balanceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb achter deze balans een enorme angst te ervaren waarin ik niet mag zien, en het heeft met geld te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zien in/als angst voor een tekort aan geld waardoor ik geen leuke dingen meer kan doen ter compensatie van het verdriet wat ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geld als liefde te ervaren, met name iemand die voor me zorgt met geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te voelen van geld als liefde van een man, doordat ik mezelf niet in staat voel om voldoende geld te verdienen om ook nog iets leuks te kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn aan iets leuks doen en het gevoel wat iets leuks doen geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet voldoende geld verdien om iets leuks te doen waarin ik zoek naar iets of iemand buiten mezelf om dit net een beetje aan te vullen en mezelf dus net een beetje op te vullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf te ervaren zonder iets leuks te kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf blijkbaar niet leuk (genoeg) te vinden om de tijd mee door te brengen, waardoor ik iets leuks wil doen met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren waardoor ik mezelf moet opvullen met iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn lichaam aanwezig te zijn waardoor en doordat ik mezelf opvul met iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten doordat ik niet voorbij deze balans durf te zien, en dus steeds een polariteit creeer om druk mee te zijn in emoties van verdriet, dus druk met dit verdriet, waardoor ik niet verder zie dan dit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit verdriet is wie ik ben.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op het verdriet, en observeer mezelf in dit verdriet. Hierin realiseer ik me dat ik dit verdriet niet ben, maar dat het wel een laag is die ik door moet werken in zelfvergevingen en zelfcorrectie aangezien ik mezelf hiermee gedefinieerd dus verbonden heb en opgeslagen heb als herinneringen in het fysiek. Ik zal mezelf als emotie dus hoe dan ook tegenkomen als onder ogen zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik dit verdriet creeer door waarschijnlijk iets van vreugde/vervulling te creeren voor de leegte die ik ervaar van het niet weten wie ik ben en het niet aanwezig zijn in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten wie ik ben, in plaats van in te zien dat ik hier aanwezig kan zijn in het fysiek, waarin het niet nodig is te weten wie ik ben aangezien ik Hier ben in/als de Adem als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke pijn te creeren door een zelfoordeel, waardoor ik niet meer aanwezig kan/wil zijn in mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel, als ik fysiek pijn en ongemak ervaar, niet weg te gaan van mezelf maar te zien wie ik ben in dit fysieke ongemak.

Ik stel mezelf ten doel te zien voorbij de balans van vreugde en verdriet, van gevoel en emotie, zodat ik kan zien wat en/of wie er in deze donkerte verstopt zit.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe afhankelijkheid van geld en/als liefde me gevormd heeft.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe deze afhankelijkheid van geld en/als liefde ontstaan is en hoe ik deze hercreeer en hoe ik hierin het verdriet creeer als zijnde slachtoffer van deze afhankelijkheid door te geloven dat ik hierin niet kan opstaan, waardoor ik inderdaad niet kan opstaan aangezien ik steeds opnieuw deze afhankelijkheid en dit verdriet creeer en hiermee dus druk ben.