Dag 63 – De impact van verhuizen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inpact van de verhuizing op de konijntjes onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard me af te vragen wat het woord impact betekent maar geen rust/tijd/mogelijkheid te hebben het op te zoeken aangezien ik nog geen internet heb en tussendoor op werk een blog schrijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik moet lachen of huilen nu ik gisteren verhuisd ben, waarin de neiging tot huilen eigenlijk voornamelijk komt doordat ik zie dat de konijntjes bang zijn, zich niet van hun plek bewegen en het niet naar hun zin hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik de konijntjes uit hun veilige, rustige, groene plek met ruimte heb weggehaald naar een plek waar het minder groen, rustig, veilig en ruim is, waardoor ze erop achteruit zijn gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het veranderen van plek als achteruitgang te zien voor de konijntjes, waarin duidelijk naar voren komt dat ik de oude en de nieuwe plek met elkaar vergelijk, wat me een schuldgevoel geeft wat me ineffectief maakt in het gelijk gaan staan aan de nieuwe situatie en deze zo leefbaar mogelijk te maken voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leefbaar moet maken voor de konijntjes, in plaats van in te zien dat ze zelf een en gelijk zijn als leven en ik ze de ruimte kan geven om in/als leven te wennen aan hun nieuwe situatie, waarin ik het zo comfortabel als mogelijk kan maken voor ze.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zelf aan de ene kant spannend te vinden om al het groen om me heen als rustige veilige plek te moeten ‘missen’ en aan de andere kant juist fijn en overzichtelijk om alleen een lekker warm terras te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te delen in de ene en de andere kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vorige week een boompje te snel in te graven uit angst voor uitdroging van de wortels, zonder te kunnen zien hoe alles in elkaar past in het kleine terras, waardoor ik nu het boompje nogmaals moet verplaatsen omdat ik de ruimte en de woning van de konijntjes verkeerd als gekeerd in de mind heb ingeschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles in het hoofd dus in de mind goed kan inschatten, wat ik als richtlijn gebruik voor plaatsbepaling, zonder het praktisch op z’n plaats te passen en zien en dan te beslissen in de praktijk wat de beste plek is voor boom, plant en dier om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles van tevoren in het hoofd in te willen schatten zodat ik maar 1x hulp hoef te vragen en alles meteen op z’n plek kan zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inrichting het liefst alleen zelf te willen doen en gefrustreerd te raken als bepaalde klussen te zwaar zijn of te onhandig zijn om alleen te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beperken door dingen alleen te wilen doen die niet alleen mogelijk zijn, in plaats van in te zien dat er genoeg te doen is alleen, en dat ik datgene samen kan doen op het moment dat er mogelijkheid toe is doordat ik iemand gevraagd heb of doordat het toevallig ter sprake komt en er iemand in de buurt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn lichaam te hebben en overweldigd te worden door de enorme bende in huis door de verhuizing waarin zoveel klussen te doen zijn dat ik stil val en blijf nadenken over welke te starten, en tevens geen tijd/rust wil nemen om te eten, wat beide – overweldigd worden en geen rust nemen om te eten –  duidelijke kenmerken zijn van overname door/in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten overnemen door de mind nu de verhuizing achter de rug is en ik ervaar dat dit mijn beslissing is geweest en ik hierin echt alleen sta in het nieuwe huis, met verantwoordelijkheid voor de konijntjes en de caviaatjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er nu al over in te zitten dat ik over 3 maanden een maand naar afrika ga en nog geen oplossing heb voor de diertjes doordat ik verhuisd ben en de buurvrouw in het oude huis niet meer voor de diertjes kan zorgen in hun vertrouwde omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik over 3 maanden weer een grote verandering teweeg breng voor de diertjes, wat veel te snel na elkaar is, in plaats van eerst in deze situatie te doen wat het beste is en over 3 maanden opnieuw in te zien wat het beste is en niet mee te gaan in de snelheid van de mind die vooruit wil lopen en ondertussen oordeelt als te snel.

Ik realiseer me dat hoelanger ik nadenk over wat te doen, hoe minder ik werkelijk in de praktijk doe en hoe meer de mind geactiveerd wordt. In de fysieke bezigheid kan ik mezelf corrigeren zodra nodig.

Datgene wat ik niet alleen kan laat ik liggen totdat er iemand is met wie ik het samen kan doen; ondertussen pak ik de klussen op die ik alleen kan doen.

Ik verbind mezelf met mezelf door klus voor klus, adem voor adem, op te pakken.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met vergelijken van de leefsituatie van de konijntjes voor en na en zie in deze situatie hoe ik het zo comfortabel mogelijk voor ze kan maken in dit moment, en over 3 maanden zie ik opnieuw wat de beste oplossing is als leefplek voor de konijntjes.

www.eqafe.com/free

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net

Advertenties

2 thoughts on “Dag 63 – De impact van verhuizen

  1. Cool, je bent over nu – al een heel gedoe achter de rug dus 🙂

    Wat ik altijd heb gedaan met verhuizen is in orde maken dat ik kon douchen, slapen, mijn ondergoed vinden en wat simpels te eten kon klaar maken.
    Vervolgens creëerde ik een plekje voor mezelf waar ik kon zitten om wat te lezen en tv te kijken of wat me ook ontspanning bracht – en NIETS van die overweldigende taak om alles weer uit te pakken en andere klussen te doen. Dus gewoon lekker relaxen in de troep 🙂
    En vanuit dat plekje deed ik de komende dagen/weken alles wat gedaan moest worden en kwam alles ‘vanzelf’ weer op z’n plaats en tot rust.

    Ik denk dat ook de konijntjes gewoon wat tijd nodig hebben om te acclimatiseren – geef ze de tijd en jezelf ook 🙂

    En ook: veel plezier met en in je nieuwe huisje en omgeving – is toch ook weer een leuke ontdekkingstocht.

  2. Annemaar Schaefer schreef:

    Alles hoeft toch ook niet in 1 keer in orde te zijn?
    Annemaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s