Dag 67 – Mijn relatie met de natuur; de natuur als vervanging van een relatie

(Offline geschreven 8 juli 2012)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vervanging van een relatie nodig te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur te gebruiken zodat ik me niet zo eenzaam voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets van paniek te ervaren nu ik niet meer in de rust van de natuur woon en tevens geen relatie heb, waardoor ik nergens meer in kan vluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vluchten in de natuur of in een relatie buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het niet lukt hier de internetaansluiting voor elkaar te krijgen, en ik zonder relatie, zonder natuur en zonder internet in dit nieuwe huisje woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen wie ik ben alleen met de mensen om me heen die in de buurt wonen zonder verder connecties via internet of met vrienden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren aan de hand van de natuur, internet, een relatie en vrienden, oftewel aan de hand van relaties in het algemeen dus in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren in/als de mind als relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur als leven te definieren, en me dus levend te voelen als ik in de natuur ben en niet levend als ik niet in de natuur ben, in plaats van een en gelijk als zelf als leven als adem te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf tuttig te vinden en te vinden dat ik een tuttig huis en tuintje te bouwen, in plaats van in te zien dat ik het kwetsbare leven tuttig noem aangezien het zo afsteekt tegenover de hardheid van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mijn tuttigheid als kwetsbaarheid laat zien, aangezien ik het hier in dit huisje niet kan verbergen, het is direct aan de buitenkant zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me aan de ene kant hier direct thuis te voelen en toch weer een andere kant te ervaren als angst voor/door de stap van verhuizing die ik genomen heb, waarbij het bijna lijkt alsof ik me hier niet direct thuis mag voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hier niet direct thuis te mogen voelen aangezien ik als de mind dit niet vertrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me direct thuis voelen niet te vertrouwen, en dus ga ik nog wat angst creeren en zoeken of er toch niet ergens een twijfel of een minpunt is, of eigenlijk ga ik het kleine minpuntje wat er is, namelijk dat het een klein tuintje is in een wat drukke buurt wat onveilig aanvoelt uitvergroten door de hele tijd bezig te zijn in de mind met het goedpraten van dit minpunt en het vergelijken van dit minpunt met andere tuintjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te zijn met goedpraten van een minpunt in/als de mind en het vergelijken van het mindpunt in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn van harde geluiden, en steeds denk dat ze hiermee de schutting komen binnenvallen, in plaats van in te zien dat ik schrik van harde geluiden, en omdat ik het tuintje als onveilig ervaar maak ik direct een connectie tussen de harde geluiden en datgene waar ik bang voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een connectie te maken van iets in de werkelijkheid als triggerpunt met datgene waar ik op dit moment bang voor ben in/als de mind, en op deze manier een nieuwe connectie in/als de mind te maken in angst, zodat ik als angst kan blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten wat ik van de harde geluiden moet vinden, en voornamelijk doordat ik mezelf heb gedefinieeerd als iemand die van een stille woonomgeving houd, vind ik het bizar dat ik midden in een drukker woonwijkje ben gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gedefineerd te hebben aan het oude huis in het groen waar ik trots op was (en dankbaar!) dat ik er mocht wonen, en nu ik er niet meer woon heb ik niet meer iets om me aan vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eigenlijk wel gezellig te vinden die drukte om me heen, maar er van mezelf iets van te moeten vinden want het kan toch eigenlijk niet zoveel lawaai de hele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te vinden van lawaai en geluiden om me heen, waardoor ik een weerstand creeer als ego die denkt er iets van te moeten zeggen, terwijl er eigenlijk niets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er over me heen gelopen wordt als ik niets zeg van de harde geluiden om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als ik niet word opgemerkt door de mensen om me heen, en dus trek ik mijn mond open om te laten zien dat ik er ben, heel subtiel en vriendelijk maar tegelijkertijd heel aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel subtiel en vriendelijk te doen terwijl ik niet zeker weet of er geen ego speelt die zich wil laten gelden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als ik opga in de geluiden, in plaats van in te zien dat ik niet opga in de geluiden maar dat ik mezelf gelijk maak aan mijn reacties op de geluiden zodat de geluiden me niet meer storen en ik hier kan leven temidden van andere mensen die meer geluiden maken dan ikzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedereen te veroordelen die meer geluid maakt dan ikzelf, en dus denk ik dat ik er iets van moet vinden of zeggen aangezien ik denk dat het niet ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is als mensen meer geluiden maken dan ikzelf, in plaats van in te zien dat iedereen een ander programma heeft en een andere expressie, de een met meer en de ander met minder geluid.

 Als ik mezelf zie schrikken van harde geluiden, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf of ik iets vind van de geluiden en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik luister naar de geluiden, laat de geluiden door me heen gaan. Als ik blijf reageren in mezelf en de geluiden echt buiten proportie zijn kan ik opstaan en vragen of het anders kan.

 Als ik merk dat ik de natuur mis, dan zie ik in mezelf wat ik op dat moment mis wat de natuur me geeft. Over het algemeen is het het ruisen van de wind die me ondersteunt in de adem. Ik adem, en indien mogelijk en/of gewenst sta ik op, pak mijn jas, loop naar buiten en 500 meter verderop zit ik in de natuur in het ruisen van de wind.

 Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ruisen van de wind in de bomen te missen rondom het huis welke me een gevoel van leven geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven via het ruisen van de wind in de bomen om het huis, en nu ik geen bomen meer heb om het huis waar de wind doorheen kan waaien, en ook geen mogelijkheid heb om dit te creeren rondom het huis, ervaar ik verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van het missen van het ruisen van de wind door de bomen rondom het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dom te vinden dat ik het huis met bomen waar de wind doorheen kan ruisen heb opgegeven voor een huisje middenin een woonwijk met een tuintje waar geen grote bomen in passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afgesneden te voelen van de wind die ik geassocieerd heb met de adem, in plaats van zelf een en gelijk te zijn als de adem als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe het is om als de adem als het ruisen van de wind door de bomen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zijn als de adem als het ruisen van de wind door de bomen, in plaats van in te zien dat dat is wat ik geassocieerd heb met leven als adem, maar wat niet gelijk is als mezelf als Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem als natuur als wind te definieren, waardoor ik blijf zoeken naar iets buiten mezelf wat lijkt op adem als wind als ruisen door bomen en ik mezelf als adem blijf missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb leven te defineren met natuur en boom en wind en plant en dier maar niet met mens en dus niet met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb Mezelf als Mens als Adem als Leven te defineren, waardoor ik niet geloof dat ik als mens in staat ben om te leven als Adem.

 Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te zien in de woorden die ik schrijf, zodat ik als mens tot leven kan komen, een en gelijk aan, maar los van, de wind die door de bomen ruist.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s