Dag 69 – Prikkeldraad

(Offline geschreven op 10 juli 2012)

In het nieuwe huis met het kleine tuintje heb ik prikkeldraad op de schutting rondom gespannen om d katten weg te houden bij de konijntje. Een praktische oplossing die een heleboel reacties teweeg brengt. Het wordt geassocieerd met kampen, gevangenis, afzichtelijk. Ikzelf had ook moeite met het aanzicht maar na wat aanpassingen vond ik het wel een mooi hekje. Totdat ik de afkeer ion de buurt merkte, die invloed heeft op hoe ik benaderd word. En nu ik dit weet, zit ik compleet vast in mijn eigen opgestelde prikkeldraad zeg maar, oftewel natuurlijk in mijn eigen mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er zo vijandig op mij gereageerd wordt in de buurt doordat ik het tuintje anders inricht dan de meesten zouden doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of de mensen daadwerkelijk vijandig reageren aangezien er met de meeste mensen geen directe communicatie is.

Ik verbind mezelf met mezelf door het verdriet te stoppen in mezelf en in te zien dat ik niet weet wat de ander vindt of niet vindt, en dat datgene wat de ander vindt iets is voor de ander om in te zien; ik zie alleen in mijn eigen reacties hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar het prikkeldraad te zien en me te schamen en ongemakkelijk te voelen door de gedachte als bewustzijn dat iedereen constant op mijn tuintje let, me constant in de gaten houdt en me achter mijn rug om belachelijk maken om hoe ik het tuintje met prikkeldraad heb gemaakt.

Ik verbind mezelf met mezelf door de gedachte dat iedereen op me let te stoppen en hier te zijn in de adem, iedere keer opnieuw als ik aan het prikkeldraad denk. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe op gedachten of emoties die opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al mijn plezier in het nieuwe huisje de kop in te laten drukken door de onderdrukking van mezelf als bewustzijn als angst.

Ik verbind mezelf met mezelf door datgene waar ik plezier in heb rustig op te pakken, mezelf bij de hand te nemen in de angst en me voorzichtig te bewegen in/als mezelf, wat het enige is wat werkelijk blijvend plezier geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant bang te zijn en bij ieder geluid te schrikken en te denken dat de mensen aan komen kloppen om iets te zeggen van het prikkeldraad, of om iets kapot te maken in mijn tuintje.

Ik verbind mezelf met mezelf door bij ieder geluid wat ik hoor waar ik van schrik, diep in te ademen en een moment stil te staan/zijn, om vervolgens uit te ademen en de schrik onvoorwaardelijk los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wonen in dit middelpunt onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind als bewustzijn onderschat te hebben, zowel van mezelf als van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten dat ik zo bang als alert ben iedere minuut, en eigenlijk weet ik dit ook weer wel en ervaar ik dit al mijn hele leven op de achtergrond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik iets doe in deze nieuwe buurt wat veel mensen niet leuk vinden.

Ik verbind mezelf met mezelf door in te zien wat maakt dat ik me schuldig voel, zodat ik dit kan stoppen en/of mezelf kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat mensen mij leuk vinden, wat geen vrijheid in communicatie geeft aangezien ik mijn expressie aanpas aan wat ik denk dat mensen leuk vinden.

Ik realiseer me dat als ik wil dat de mensen me leuk vinden, ik nooit vrijheid als expressie als plezier zal ervaren, aangezien ik niet aan de wensen van anderen zal kunnen voldoen.

Ik verbind mezelf met mezelf door direct te stoppen met de wens of gedachte dat mensen me leuk vinden. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje van mezelf te creeren waarin ik geloof dat iedereen mij leuk vindt, waarna ik mezelf teleurstel/laat schrikken als blijkt dat dit niet zo is, waarin ik dus schrik van het keer op keer verlaten van mezelf voor het leuk gevonden willen worden door de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet vrij meer te durven bewegen rondom het huisje, terwijl ik daar tijdens de verhuizing geen last van had en me hier juist vrij voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in beweging dus vrij van de mind te voelen, en zodra een situatie ‘vast ligt’ ga ik de vastheid van de mind als bewustzijn ervaren en me hieraan aanpassen, waardoor mijn plezier vedwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in/als de mind aan te passen aan de situatie die zogenaamd vastligt waarmee ik mezelf vastzet in/als de mind als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn plezier te onderdrukken door mezelf vast te zetten in angst als bewustzijn.

Als ik mezelf zie participeren in angst als bewustzijn om te bewegen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit precies hetzelfde punt is als met x in huis naar voren kwam, namelijk het vastzetten van mezelf in/door mijn bewust-zijn van de aanwezigheid van de ander/anderen om me heen en het aanpassen van mezelf als expressie hieraan, waardoor ik me niet vrij durf te bewegen. Met x lag er een laag van afkeer/boosheid bovenop, welke afkeer en boosheid van en naar mezelf was doordat ik wist dat ik in een situatie leefde die ik was ingestapt uit angst voor wat ik nu ervaar: pure angst voor wat ik ervaar als onvoorspelbaarheid en onachtzaamheid van alle mensen om me heen als de ander=de mind, waardoor ik me volledig heb teruggetrokken uit de matrix, en hierin een gebrek aan zelfvertrouwen; een gebrek aan vertrouwen in mezelf als bescherming van/in/als mezelf, welke ik juist creeer door in angst als bewustzijn als alertheid in/als de mind te bewegen.

Ik realiseer me dat deze angst niet zomaar verdwijnt van de ene op de andere dag; dit is het proces van het vrijmaken van de structuren in/als mezelf; het proces van alleen staan.

Ik verbind mezelf met mezelf door de structuren die ik geworden ben uit te schrijven, zodat ik mezelf kan zien in de woorden die ik schrijf en mezelf kan vergeven wie ik geworden ben als structuren in/als de mind als angst als bewustzijn. Hierin ervaar ik zelfintimiteit als een en gelijk worden met mezelf als mind en hierin/hierdoorheen als leven.

www.desteiiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Advertenties

3 thoughts on “Dag 69 – Prikkeldraad

  1. tiny Duiveman schreef:

    Prikkeldraad of glasscherven op een muur of schutting wordt wel gedaan als inbraakpreventie. Daar zijn geen regels voor, maar wel moet de preventie zodanig zijn dat niet onnodig verwondingen kunnen worden toegebracht aan mens of dier. Denk aan spelende kinderen die zich even vasthouden aan de bovenkant van de schutting en vervolgens verrast worden door lelijke verwondingen aan de handen. Daar word je dan wel verantwoordelijk voor gesteld. Zeker als de scherpe punten niet goed te zien waren of de slachtoffers voldoende inzicht misten.
    Er is nauwelijks een goede reden te bedenken waarom op schuttingen tussen particuliere tuintjes prikkeldraad moet liggen. Op verreweg de meeste schuttingen of muurtjes ligt dit dan ook niet. Dan nog liever – zichtbaar – prikkeldraad tegen de zijkant i.p.v. erbovenop. Of – nog liever – een vuurdoorn! Daar komt geen inbreker gemakkelijk doorheen.

  2. Oh! ja, zoals Tiny hierboven stelt, mag je eigenlijk wel prikkeldraad aanleggen? Goed om dit te onderzoeken voordat je misschien aansprakelijk gesteld wordt voor enig letsel, bijv de jongens die er voetballen. Heel praktisch punt waar ik zelf nou ook niet aan gedacht zou hebben.
    Verder is prikkeldraad gewoon prikkeldraad – draad met uitsteeksels. Niets meer en niets minder. Het is wat het is. Maar het prikkeldraad prikkelt wel he 🙂

    “dat ik zo bang als alert ben iedere minuut, en eigenlijk weet ik dit ook weer wel en ervaar ik dit al mijn hele leven op de achtergrond.”
    Heel herkenbaar en een belangrijk punt. Zie mezelf eigenlijk ook altijd op mijn hoede zijn, heel subtiel of heel duidelijk.

  3. poehee wat een klus dame. Ik ken het zelf, ik moest echt uit me ouwe zelf groeien om niet ten onder te gaan. Veel sterkte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s