Dag 71 – Alles tegelijk in ongelijkheid als mezelf

Ik wil alles tegelijk doen, het liefst nu direct en ik wil dat alles direct klaar is en zo is dat het de komende jaren zo kan blijven. Heel vreemd dat ik wat gespannen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles tegelijk te willen doen, in plaats van een en gelijk als Zelf te zijn wat ik wil compenseren met alles tegelijk doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat alles direct klaar is en zo is dat het de komende jaren zo kan blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb perfectionistisch te zijn in het aanpassen van mijn woonomgeving, in plaats van perfectionistisch als specifiek te zijn in het toepassen van zelfvergevingen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als niet alles om me heen in orde is doordat er nog een aantal zaken moeten gebeuren die ik niet alleen en/of in 1x kan toepassen, wat een angst is voor de toekomst, aangezien het zoals het nu is niet zo kan blijven in de toekomst omdat het niet veilig en beschermend genoeg is voor de diertjes in de toekomst.

Als ik mezelf bang zie zijn door een angst voor een situatie die nu praktisch beschermend genoeg is maar in de toekomst niet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik participeer in een toekomstprojectie, dus participeer in/als de mind als angst, waardoor ik bang ben en blijf aangezien ik niet Hier Aanwezig ben. Dit maakt me onpraktisch in het moment waardoor ik juist minder doe dan als ik Hier ben en de zaken oppak die gedaan moeten worden, doordat ik veel tijd doorbreng met het nadenken en zorgen maken over hoe iets te doen in de toekomst.

Ik stop, ik adem. Ik zie wat er nu praktisch moet en kan worden toegepast en pas dit toe. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe op de toekomstprojecties en de angst. Ik verbind mezelf met mezelf door elke dag te schrijven en te zien wat mijn angsten in houden, waar ik zo bang voor ben en wie ik geworden ben als angst; ik schrijf zelfvergevingen en zelfcorrecties op de angsten en zorgen die ik ervaar, zodat ik mezelf in het fysiek kan corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me constant schuldig te voelen, zowel naar de dieren als naar de mensen om me heb, wat eigenlijk inhoudt dat ik me schuldig voel over het feit dat ik besta en aanwezig ben. Hierin ben ik dus constant aanwezig in/als de mind als schuld, in plaats van Constant Hier te zijn als Zelf als Leven.

Ik realiseer me dat dit schuldgevoel zich voort blijft zetten als ik in schuldgevoel blijf participeren, aangezien ik dan participeer in/als de mind, wat me een schuldgevoel geeft over het toestaan van niet Hier Aanwezig zijn en mezelf niet praktisch kunnen toepassen, en dus houd ik mezelf als mind in stand.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf als schuldgevoel te stoppen en te vergeven zodat ik kan zien waar ik zo bang voor/door ben.

Ik verbind mezelf met mezelf door gelijk als zelf als Adem te zijn, zodat ik niet alles tegelijk hoef te doen om mezelf te compenseren als niet gelijk maar 1 voor 1, adem voor adem de zaken die gedaan moeten worden op kan pakken en 1 voor 1, adem voor adem mezelf kan toepassen.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s