Dag 75 – Verdrietig als ik op sta – Angst voor Zelfverantwoordelijkheid

Waarom ben ik verdrietig, correctie ervaar ik elke dag verdriet als ik op ‘moet staan’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als verdrietig te definieren in plaats van mezelf als leven te zien in afscheiding van mezelf als leven door participatie in een emotie van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het opstaan als ‘op moeten staan’ te ervaren, terwijl ik het liefst wil blijven liggen, en dus eigenlijk helemaal niet op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet op wil staan, in plaats van in te zien dat ik zo bang ben dat ik net doe alsof ik niet op wil staan in de hoop dat ik dan kan blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat als ik maar lang genoeg volhoud dat ik niet op wil staan, ik ook niet meer op hoef te staan, in plaats van datgene wat ik allang weet en iedere dag opnieuw ervaar in te zien, namelijk dat hoe langer ik het opstaan uitstel, hoe moeilijker het wordt, maar dat ik hoe dan ook een keer op moet staan, dus waarom niet meteen starten met de toepassing hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buikpijn te ervaren bij het vooruitzicht van het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vooruit te zien in/als de mind, en hiermee keer op keer fysieke pijn te creeren totdat de fysieke pijn de factor wordt waardoor ik geen zelfverantwoordelijkheid meer hoef te nemen doordat ik toch zoveel pijn heb en nu echt niets kan doen behalve bezig zijn met mezelf als pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vooruitzicht van zelfverantwoordelijkheid als veel te groot te zien, en dus geef ik bij voorbaat al op om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vooruit te zien waardoor de zelfverantwoordelijkheid een enorm grote opgehoopte samengestelde onneembare berg wordt, in plaats van op te staan en te zien wat er vandaag, in het moment gedaan kan/dient te worden in zelfverantwoordelijkheid, waarin datgene wat zich vandaag in het moment aandient in het fysiek uit te voeren is aangezien het fysiek is dus gelijk aan mezelf als fysiek hier aanwezig, terwijl datgene wat de mind zich voorstelt altijd groter of kleiner is dan ikzelf als fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de zelfverantwoordelijkheid, waarin ik bang ben voor wat de mind zich voorstelt als zijnde zelfverantwoordelijkheid als iets waardoor ik overweldigd kan worden, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorgestelde zelfverantwoordelijkheid te koppelen aan iets overweldigends wat angst oproept dus als angst, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst (als mind als bewustzijn).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor zelfverantwoordelijkheid zoals de mind zich dat voorstelt, waardoor ik nooit zelfverantwoordelijkheid heb genomen en precies datgene gevolgd heb wat (ik als) de mind wil, namelijk dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem en opsta in/als mezelf als Leven, zodat ik als de mind kan blijven bestaan in/als energie, welke niet zelfverantwoordelijk is aangezien ik in/als energie conflicten creeer om de polariteit als voeding voor de conflicten als energie in stand te houden, wat geen eenheid en gelijkheid is voor/in/als mezelf als Leven als Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus verdriet te ervaren omdat ik mezelf keer op keer onderdruk als leven en mezelf kleiner houd dan mezelf als leven door te geloven in mijn onkunde tot zelfverantwoordelijkheid door het in standhouden van mezelf als angst voor het staan een en gelijk als zelf(verantwoordelijkheid) door een voorstelling te geloven van wat ik in/als de mind zie als zelfverantwoordelijkheid maar wat niet reeel is, maar een opgehoopte voorstelling van op herinneringen gebaseerde angsten van alle keren dat ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te blijven houden aan herinneringen waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen door de angst die ik ervaar, waarin de angst juist voortkomt uit de ophoping van geen zelfverantwoordelijkheid nemen, waarin ik mezelf aanval voor het geen zelfverantwoordelijkheid nemen en ik dus juist bang ben voor de aanval van mezelf in/als de mind terwijl ik als mind het me voorstel alsof ik bang ben voor de aanval van de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst voor de aanvallen van mijn eigen mind te projecteren op de ander=de mind, waarmee ik de ander van tevoren beschuldig van mij aanvallen, en ik hiermee juist een situatie creeer waarin de ander mij kan aanvallen en ik dus bevestigd word in mijn geloof in mijn eigen projecties, om vervolgens dit geloof  te gebruiken als reden/rechtvaardiging om niet op te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlammen door de angst om op te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen door het ophopen van herinneringen als angst van gebeurtenissen waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen en ik ten gevolge hier van mezelf heb aangevallen, waarin ik dus bang ben geworden voor mijzelf als mind-aanvallen.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties op de ander=de mind te stoppen en in te zien hoe ik van een aanval op mezelf een projectie maak, dus eigenlijk een aanval op de ander heb gemaakt ter verdediging van een eventuele aanval van de ander=de mind, waarin ik deze eventuele aanval zelf creeer door mijn eigen aanval in/als de mind eerst op die ander te projecteren.

Ik stel mezelf ten doel mijzelf als angst onder ogen te zien door het patroon wat opkomt als angst uit te schrijven, zodat ik kan zien hoe ik in de mind een angst heb gecreeerd groter dan ikzelf, in plaats van hier aanwezig te zijn in het fysiek en fysiek op te pakken wat zich aandient.

Ik stel mezelf ten doel om in het moment van angst me te realiseren dat ik bang ben voor een voorstelling van een aanval van mezelf op mezelf in/als de mind; ik stop, ik adem, ik sta op. Ik realiseer me dat ik datgene wat zich fysiek aandient, op kan pakken zolang ik fysiek aanwezig ben, aangezien het gelijk is aan mezelf in/als het fysiek. Al het andere is niet echt, en kan me dus ook niet vermorzelen, behalve als ik mezelf toesta mezelf ten onder te laten gaan in de voorstelling van opgehoopte herinneringen als toekomstprojecties.

Ik stel mezelf ten doel om, als ik buikpijn ervaar, in te zien dat er een herinnering getriggerd wordt waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen en ik mezelf heb aangevallen hiervoor, en nu dus de angst ervaar voor deze zelf-aanval. Ik stop, ik adem, ik ben hier. Ik zie wat er in het moment in het fysiek gedaan moet worden. Ik ga schrijven om te zien waar ik mezelf heb aangevallen in plaats van te vergeven, en pas alsnog vergeving toe op deze herinnering.

Ik stel mezelf ten doel de ophoping van angst als herinneringen hierheen te halen door het uitschrijven van de patronen in/als deze herinneringen, waardoor ik de angst in overzichtelijke/inzichtelijke stukjes snijd, zodat ik mezelf als angst in kan zien en kan zelfvergeven, wat een opening geeft om op te staan in de praktijk en te veranderen door het deze keer anders te doen in/als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien op het moment dat ik het opstaan aan het uitstellen ben zonder mezelf aan te vallen op het feit dat ik niet op wil staan; het aanvallen van mezelf omdat ik niet op wil staan is een herhaling van het patroon van mezelf aanvallen, en als ik dit blijf herhalen zal het me niet lukken om hierin op te staan. Ik stop de herhaling van mezelf aanvallen als ik niet op wil staan. Ik adem, ik omarm mezelf en vraag mezelf waar ik zo bang voor ben. Ik pas zelfvergeving toe op de angst die opkomt, waarin ik mezelf een opening geef als ondersteuning om op te staan. Ik realiseer me dat zolang ik mezelf als mind blijf onderdrukken, het nogal moeilijk is om op te staan aangezien ik mezelf onderdruk/neerdruk met een dwangmatige toepassing.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com

Advertisements

3 thoughts on “Dag 75 – Verdrietig als ik op sta – Angst voor Zelfverantwoordelijkheid

  1. Stapje voor stapje – en met vallen en weer opstaan; precies zoals een baby leert lopen. We leren opnieuw lopen – dus val jezelf niet te hard 🙂

  2. Ronald schreef:

    Het leven omarmt je….. No matter what

    • IngridS schreef:

      Het leven omarmt op het moment alleen degene die geld heeft. Nu ben ik dat toevallig als een van ‘de gelukkigen’, maar veel meer mensen en dieren en planten niet. En dus ben ik niet ‘gelukkig’. Wij als mensen hebben een wereld, leven in ongelijkheid gecreeerd en/of toegestaan. Is dat Leven? En ik ervaar dus angst om in deze ongelijkheid op te staan! Want als ik/wij als mens niet opsta(an), wie doet het dan? We zullen onze eigen rotzooi/ongelijkheid/verongelijking moeten opruimen/stoppen/zelfvergeven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s