Dag 76 – Iets mooiers buiten mezelf totdat er niets meer van me over is

Als ik iets buiten mezelf mooier, fijner, leuker vind, ga ik uit mezelf, de mind in, op zoek naar dat mooiers. Ik zie mezelf nu 2 weken allerlei tuintjes vergelijken, waarin ik me opeens realiseer dat ik de ontevredenheid over mijn eigen tuintje zelf creeer. Toen ik dit huisje accepteerde had ik dit niet; het is doordat ik vind dat anderen het net iets mooier, ruimer, groener, rustiger hebben. En ik blijf hiernaar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn tuintje met andere tuintjes te vergelijken, waardoor ik mijn tuintje opeens als niet goed genoeg meer ervaar en alleen nog maar de onrust eromheen zie, terwijl het een heel leuk klein tuintje is en zeker kan worden met wat meer groen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de onrust van de eerste week en de geluiden rondom het tuintje die angst in mij oproepen, het tuintje opeens veel minder leuk te vinden, terwijl het nog steeds hetzelfde tuintje is en er heel veel rustige momenten zijn, zoals ik ook heb ervaren toen ik hier aan het schilderen was, en relatief weinig onrustige momenten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven hangen in/als de mind in een herinnering van een onrustige eerste week die angst heeft opgeroepen, waardoor ik aanwezig blijf in/als de mind op zoek naar een rustige plek, welke ik creeer als rustig groen tuintje in mijn hoofd, om te kunnen vertoeven en me beter/veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het veiliger is in/als de mind in een plaatje, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind participeer in polariteit in energien, welke niet constant is/zijn en onderhevig aan invloeden van buitenaf, aangezien plus min aantrekt en plus plus afstoot en min min afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik energie ben, waardoor ik niet constant ben en onderhevig aan invloeden van buitenaf waarin ik aantrekking en afstoting ervaar, waarin ik me in allerlei bochten wring om aan te trekken of juist niet aan te trekken, af te stoten of afstoten te vermijden, etcetera.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik altijd op de vlucht ben doordat ik geloof dat ik energie ben, en kan worden geabsorbeerd als energie door een ander als energie, in plaats van in te zien dat in mijn vlucht ik mezelf als leven absorbeer door me af te scheiden waar ik voor vlucht, en ik dus constant een ervaring van (vluchten voor) geabsorbeerd worden heb in afscheiding van mezelf als leven, met wie ik ook ben, in plaats van Hier te zijn, constant als de Adem als Zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren dat ik constant ben als leven als de adem, maar in plaats daarvan mezelf heb geabsorbeerd in/als energie omdat ik iedereen dat heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zoek te zijn naar energie buiten mezelf, waarin ik de energie buiten mezelf dus als leuker ervaar dan de energie binnen mezelf, en ik op zoek ga naar iets leukers buiten mezelf om mezelf als leuker te ervaren door mezelf te definieren met dat leukers buiten mezelf, welke direct een angst voor verlies geeft van dat leukers buiten mezelf aangezien ik het niet zelf ben als Leven en ik ‘het’, de energie als illusie, hoe dan ook zal verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren, waarin ik mezelf als mind als energie als niet genoeg ervaar wat komt doordat ik als de mind mezelf als een halfje ervaar die moet worden opgevuld/aangevuld, wat het moeilijker maakt voor mezelf om in/als mezelf te zijn door het geloof dat ik besta als deze energie en dus mezelf moet aanvullen en ik hierdoor steeds wegloop van in mezelf zien en zijn als de adem.

Als ik mezelf zie weglopen van mezelf op zoek naar of aangetrokken tot iets leukers buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik word aangetrokken door een energie buiten mezelf waar ik me in/als mezelf van heb afgescheiden, en dus moet ik het opvullen/aanvullen met die energie buiten mezelf. In gedachten, gevoelens en emoties zal ik mezelf altijd beter/slechter ervaren dan als iets buiten mezelf. Dit is een gebed zonder end, welke ik alleen kan stoppen in/als mezelf door te stoppen met participeren in deze gedachten, gevoelens en emoties als energie.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere adem aanwezig te zijn, waarmee ik  de gedachten, gevoelens en emoties stop/onderbreek en ik ze niet kan volgen de eeuwigheid van de mind in. De gedachten, gevoelens en emoties die zich aan blijven dienen ga ik inzien, uitschrijven en zelfvergeven.

Als ik mezelf zie vluchten voor/als de angst om geabsorbeerd te worden als energie door de energie van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in mijn vlucht volledig bezet/bezeten word door energie, en ik dus mezelf als leven absorbeer. Ik stop, ik ben Hier. Ik zie in mezelf waar ik me van heb afgescheiden, waar ik zo bang ben en waardoor/waarin ik een ervaring van afscheiding/afschuw gecreeerd heb om mezelf veilig te stellen in/als de mind, gelovend dat ik anders ben, en in dit geloof waan ik me veilig.

Ik realiseer me dat ik de boel heb omgedraaid, dat ik in dit geloof van anders zijn een oneindig gebed van afscheiding gecreeerd heb, waarin afscheiding op afscheiding zich opstapelt totdat ik mezelf volledig geisoleerd heb van alles wat anders is en hierin van mezelf als dit alles wat anders is als wat ik geloof te zijn; door het afscheiding op afscheiding creeren word ik dus steeds minder, doordat ik me van steeds meer aspecten in/als mezelf afscheid, totdat er niets meer van mezelf over is en ik verdwenen ben in/als de mind, en ik mezelf alleen nog kan voeden/opvullen met energie buiten mezelf welke ik als leuker ervaar, en altijd als leuker zal ervaren aangezien ik mezelf gedegradeerd heb tot niets in complete afscheiding van mezelf als leven, constant in angst verkerend voor het verlies van de energie als voeding buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel deze schrale realiteit van afscheiding in/als mezelf te stoppen. In deze schrale realiteit van afscheiding in/als energie heb ik mijn darmslijmvlies schraal gemaakt, totdat er vrijwel niets meer van over was. Dit is iets wat ik niet meer wil meemaken en niemand toewens, en dus kan ik het niet meer toestaan in mezelf en in de ander.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en de ander te ondersteunen in het stoppen van de afscheiding van het fysieke leven in eenheid en gelijkheid door het beantwoorden van de vragen van de ander, in de winkel en elders, en zo veel als mogelijk als in mijn kunnen ligt mezelf en/als de ander de middelen en het gereedschap aan te bieden om onszelf in/als het fysiek te ondersteunen zodat het fysiek weer ondersteuning biedt in het leven op aarde, waarin ik de vraag van de ander als richtlijn gebruik voor wat diegene in dat moment nodig heeft om zichzelf als Leven te ondersteunen, en ik de vraag in mezelf als richtlijn gebruik voor wat ik nodig heb in het moment om mezelf als Leven te ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te (blijven) onderzoeken hoe de mind het fysiek misbruikt en ziek maakt in afscheiding in ongelijkheid van onszelf als Leven, zodat ik zoveel als mogelijk duidelijke richtlijnen kan geven in het ondersteunen van het fysiek van mezelf en de ander.

Zie blog over het ongewenste intimiteiten karakter van zelf willen opvullen met iets buiten zelf

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s