Dag 80 – Van zelfhaat naar zelfobservatie

Haat, en helemaal zelfhaat, is nogal een geladen woord. Het zal veel ontkend worden want het is niet zo tof, en de ervaring is al helemaal niet zo tof. En tevens zal het niet snel gezien worden aangezien het ofwel geprojecteerd is op iets of iemand buiten zelf, ofwel omgezet in de polariteit in een gevoel van liefde. Als we in de wereld zien hoe deze bol staat van haat jegens elkaar en tegelijkertijd van gecreeerde gevoelens van liefde in vele vormen, om te beginnen in liefde in relaties en liefde in godservaringen, valt er niet te ontkennen dat IEDEREEN zelfhaat ervaart en deze niet wil ervaren.

Ik ervaar pure zelfhaat, opgeslagen in mijn darmspierweefsel. Als ik last heb van mijn darmen kan ik niet om deze ervaring van zelfhaat heen. Ik begin een beetje te zien hoe ik deze in stand houd; het in stand houden vindt voornamelijk plaats door mijn verzet tegen mezelf in wie ik geworden ben in/als de liefdesstructuur. In dit verzet kan ik niet zien wie ik geworden ben hierin, hoe het me bepaalt, laat staan dat ik mezelf kan vergeven en al helemaal niet veranderen.

Sinds kort zie ik een verschuiving. Ik aanvaard dat ik gebonden ben/versmolten ben met deze liefdesstructuur en dat ik die niet even 1-2-3 eruit kan zetten. Als ik dit probeer ga ik onderuit doordat ik 10 stappen oversla. Waarin ik hard voor mezelf ben zonder enige verandering. De haat/afwijzing van mezelf is verschoven naar observatie, en ik zie mezelf aan met verbazing. Ik doe allerlei dingen waar ik niet achter sta, waarin ik niet een en gelijk als zelf sta maar gewoon niet anders lijk te kunnen. En dit niet anders lijken te kunnen wordt bepaald door emoties; ik beweeg me in/als emoties en gevoel, met de nadruk op emoties, althans die zijn duidelijk zichtbaar voor mezelf. Zonder deze emoties weet ik niet wie ik ben, en deze durf ik dus niet los te laten. En ik vergeet ze te vergeven of weet niet waar te beginnen in de brij van de ervaring van emotie. En omdat ik dacht dat ik dit ben, deze emoties, heb ik mezelf als deze emoties ook weer weggedrukt en gedaan alsof ze er niet zijn, zodat ik niet gezien kan worden en veroordeeld kan worden (door mezelf, zie ik nu). Ik ben er een soort van boven gaan staan. Waarin ik me afscheid van mezelf in deze emoties en van de ander die ik deze emoties zonder schaamte ten toon zie spreiden. Uit angst voor het zelfoordeel als zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boven mezelf als emoties te gaan staan, waarin ik me groter heb gemaakt dan mezelf als emoties en hierin de emoties onderdrukt heb als weggedrukt/opgeslagen/verstopt  in het fysiek, waardoor de emoties onzichtbaar dus gevaarlijk zijn geworden en op ieder ongezien moment getriggerd kunnen worden en ik word overvallen door emoties die ik heb weggedrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onzichtbaar te maken door mezelf als emoties weg te stoppen als verstoppen, waardoor ik mezelf als die ik geworden ben niet meer zie, maar wel reageer in/als deze emoties als ik dit/mezelf als weggestopte emoties geprojecteerd zie in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van het wegstoppen van emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties niet gezien mogen worden, aangezien ik er op afgerekend als veroordeeld kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ander mij als mijn emoties kan afrekenen als veroordelen, in plaats van in te zien dat het enige oordeel wat werkelijk dodelijk is, is mijn zelfoordeel als zelfhaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele tijd bezig te zijn met deze balans van emotie en gevoel, en niet voorbij deze balans van verdriet te durven zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te balanceren in verdriet, zonder precies te zien hoe ik dat doe, en dus geloof ik dat het ‘goed’ is om verdriet te hebben aangezien ik daarin mezelf balanceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb achter deze balans een enorme angst te ervaren waarin ik niet mag zien, en het heeft met geld te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te zien in/als angst voor een tekort aan geld waardoor ik geen leuke dingen meer kan doen ter compensatie van het verdriet wat ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geld als liefde te ervaren, met name iemand die voor me zorgt met geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te voelen van geld als liefde van een man, doordat ik mezelf niet in staat voel om voldoende geld te verdienen om ook nog iets leuks te kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn aan iets leuks doen en het gevoel wat iets leuks doen geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet voldoende geld verdien om iets leuks te doen waarin ik zoek naar iets of iemand buiten mezelf om dit net een beetje aan te vullen en mezelf dus net een beetje op te vullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf te ervaren zonder iets leuks te kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf blijkbaar niet leuk (genoeg) te vinden om de tijd mee door te brengen, waardoor ik iets leuks wil doen met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren waardoor ik mezelf moet opvullen met iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn lichaam aanwezig te zijn waardoor en doordat ik mezelf opvul met iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten doordat ik niet voorbij deze balans durf te zien, en dus steeds een polariteit creeer om druk mee te zijn in emoties van verdriet, dus druk met dit verdriet, waardoor ik niet verder zie dan dit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit verdriet is wie ik ben.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op het verdriet, en observeer mezelf in dit verdriet. Hierin realiseer ik me dat ik dit verdriet niet ben, maar dat het wel een laag is die ik door moet werken in zelfvergevingen en zelfcorrectie aangezien ik mezelf hiermee gedefinieerd dus verbonden heb en opgeslagen heb als herinneringen in het fysiek. Ik zal mezelf als emotie dus hoe dan ook tegenkomen als onder ogen zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik dit verdriet creeer door waarschijnlijk iets van vreugde/vervulling te creeren voor de leegte die ik ervaar van het niet weten wie ik ben en het niet aanwezig zijn in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten wie ik ben, in plaats van in te zien dat ik hier aanwezig kan zijn in het fysiek, waarin het niet nodig is te weten wie ik ben aangezien ik Hier ben in/als de Adem als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke pijn te creeren door een zelfoordeel, waardoor ik niet meer aanwezig kan/wil zijn in mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel, als ik fysiek pijn en ongemak ervaar, niet weg te gaan van mezelf maar te zien wie ik ben in dit fysieke ongemak.

Ik stel mezelf ten doel te zien voorbij de balans van vreugde en verdriet, van gevoel en emotie, zodat ik kan zien wat en/of wie er in deze donkerte verstopt zit.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe afhankelijkheid van geld en/als liefde me gevormd heeft.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe deze afhankelijkheid van geld en/als liefde ontstaan is en hoe ik deze hercreeer en hoe ik hierin het verdriet creeer als zijnde slachtoffer van deze afhankelijkheid door te geloven dat ik hierin niet kan opstaan, waardoor ik inderdaad niet kan opstaan aangezien ik steeds opnieuw deze afhankelijkheid en dit verdriet creeer en hiermee dus druk ben.

Advertenties

2 thoughts on “Dag 80 – Van zelfhaat naar zelfobservatie

  1. daantje schreef:

    ik voel zo je emotie… je frustratie en je haat…. herkenbaar!!!!
    thxxxxxxxxxxx
    zit hier ook weer na een half uur slaap…. mn lijf haat me …. crohn
    dag in dag uit…hoop ik pas om 8 uur wakker te worden….. succes met alles..!

    • IngridS schreef:

      Bedankt voor je reactie cool.
      Je lijf haat je niet; het is ons mindsysteem, onze geest in oordelen, wat we in ons lijf hebben gemanifesteerd waardoor ons lijf kapot gaat en ons zo lijkt ‘tegen’ te werken. Dit is niet zo, het lijf geeft aan waar we onszelf in de geest haten/veroordelen. Snap je? De darm is hier een ‘favoriete’ plek voor. Hier kunnen we in gaan zien door dit schrijven als in deze blogs, en onszelf gaan vergeven en corrigeren.
      voor meer info/support zie http://www.desteni.net/www.desteniiprocess.com
      Of blijf deze blogs lezen :-). Lees de zelfvergevingen hardop voor jezelf, dit ondersteunt. jij ook succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s