Dag 81 – Adembenemende Liefde als Zelfvervulling

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het liefdes-construct van leven via de liefde van/voor de ander een persoon in zelf-interesse geworden te zijn die gericht is op zelfvervulling zonder gelijkheid in/als mezelf als Leven als Alle Leven in overweging te nemen.

Waarin het dus lijkt alsof je zo goed ‘voor de ander zorgt’,  waarin dit voor de ander zorgen niet voor zelf zorgen inhoudt, en als je niet voor zelf zorgt ga je vroeg of laat die ander die je ‘zo lief hebt’ onderuit trekken aangezien je hiervan afhankelijk bent geworden, en als die ander in/als zelf wil gaan staan, onafhankelijk van de zorg van degene die ‘liefheeft’, zal dit worden tegen gehouden en neergedrukt, want wat moet degene die zorgt dan nog? De gecreeerde levensader verdwijnt, de navelstreng. Angst voor de dood. En dus vastklampen aan diegene wat zogenaamd leven geeft in/als de mind = dood drukken, de adem benemen.

Dit construct heeft vele vormen, verwikkeld in/als de mind in relaties, verbonden met geld en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een slecht mens ben omdat ik onder dit beknellende liefdesconstruct uit wil komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen iedere keer dat ik niet accoord ga met dit beknellende liefdesconstruct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onder dit beknellende liefdesconstruct uit kan komen door weg te lopen, in plaats van in te zien dat ik met weglopen de banden in mezelf strakker aantrek en dit construct in/als zelf ga leven, aangezien ik het geworden ben maar dit niet meer zie als ik er van wegloop en het dus onbewust mijn leven gaat bepalen, letterlijk, door steeds opnieuw mezelf te binden in een seksuele relatie in ongelijkheid met zelf uit angst om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek, verdriet, verstikking te ervaren in mijn borst, vermengd met een niet-weten hoe hieruit te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit beknellende liefdesconstruct zelf geworden te zijn en datgene te leven waaraan ik zelf een hekel heb, waarmee ik een nieuwe laag van verzet/afkeer (=zelfhaat) van mezelf creeer doordat ik al zolang zie dat het niet ok is zonder daadwerkelijk verandering in mezelf te kunnen brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn observatie onbewust altijd op de ander gericht te hebben zoals ik geleerd heb in dit liefdesconstruct, en hiermee precies datgene doe waarin ik mezelf vast heb laten zetten, door de observatie op de ander die mij zo lief heeft te richten, om ‘in de gaten’ te houden of ik er niet in gevangen raak, ondertussen mezelf gevangen houdende in/als de mind door mijn observatie op de ander te richten en mezelf volledig te missen, dus volledig kwetsbaar voor de manipulatie van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veilig ben door mijn observatie op de ander=de mind te richten, in plaats van hier te zijn in/als de adem en mezelf te observeren wie ik geworden ben in interactie met de ander=de mind, zodat ik in staat ben om mezelf te zien, te vergeven en te corrigeren en op te staan als er iets gebeurt wat niet ok is als niet gelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit construct altijd gevoeld te hebben maar niet in woorden heb kunnen zetten, waardoor ik mezelf niet in werkelijkheid heb kunnen zetten als in zelf staan een en gelijk als het Levende Woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit construct niet in woorden heb durven brengen, hoe knullig ook, juist omdat ik het alleen maar knullig zou kunnen uiten, en dus altijd mijn mond heb gehouden, ondertussen van binnen in allerlei bochten wringend in de kronkels van mij darmen om onder dit construct uit te komen en mezelf aanvallende in backchat omdat ik dit allemaal laat gebeuren met mezelf zonder op te staan en te spreken of niet eens te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben om onder dit gemanifesteerde liefdesconstruct uit te komen, waarin ik het zelf geworden ben en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onder mezelf heb proberen uit te komen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te observeren wie ik geworden ben in/als dit beknellende liefdesconstruct in plaats van de ander te observeren al ‘in de gaten houden’ en mezelf hierin vol-ledig te missen, vol van ledigheid van het missen van mezelf als Leven.

Ik stel mezelf ten doel in te ademen zodra ik een neiging tot weglopen ervaar. Ik adem in, ik ervaar de pijn in mijn borst, ik adem uit, waarin ik los kan laten in de realisatie dat de ander mij niet vast kan zetten, ik ben geen klein kind meer, ik zet mezelf vast in de herinnering van mijzelf als klein kind gelovende in de liefde van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door dit geloof in de liefde van de ander=de mind, constant op zoek te zijn naar de liefde van de ander=de mind, waarin ik steeds in dit patroon terecht kom waarin of ik of de ander wegloopt voor dit beknellende liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ervaring van ‘de adem benemen als in adembenemende liefde’ gelijk is aan liefde, in plaats van in te zien dat liefde=gelijkheid in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ervaring waarin de liefde als adembenemend wordt ervaren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met zoeken naar liefde van de ander=de mind. In plaats hiervan observeer ik mezelf op het moment dat ik mezelf zie zoeken naar liefde buiten mezelf zodat ik kan zien wat er speelt in mij waardoor ik zo naarstig op zoek ben naar die ander.

Ik stel mezelf ten doel voorbij het verdriet van het vol-ledig missen van mezelf te zien welke ik projecteer op het missen van de (liefde van) de ander=de mind.

One thought on “Dag 81 – Adembenemende Liefde als Zelfvervulling

  1. Bedankt voor het aandeel. Ik stel voor om een ​​afbeelding te plaatsen op uw inzendingen dus dan kunnen wij uw gegevens te delen in pinterest. Nogmaals bedankt.
    Vertaald met google

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s