Dag 82 – Terughouden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden als een karakter

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te houden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden als het karakter waarin ik mezelf uitdruk in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de definitie van een ander iets zegt over wie ik ben, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen definitie over mezelf zegt wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met het terughouden in expressie uit angst om gedefinieerd te worden in/als een karakter waarin ik me in dat moment uitdruk, zelf een nieuw karakter te creeren waarin ik mezelf heb vastgezet als het terughoudende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te manifesteren als het terughoudende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in de manifestatie van mezelf als terughoudend, en op deze manier het bestaan van karakters te bevestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door me terug te houden omdat ik niet gedefinieerd wil worden als karakter, omdat ik zie dat ik dat niet ben, dat het niet werkelijk is, ik juist het bestaan van karakters bevestig in het fysieke door hierin mezelf te manifesteren/(be)vestigen als terughoudend, welke een karakter is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te willen straffen door me terug te houden zodat anderen niet kunnen leven via (de liefde voor/van) mij, in plaats van in te zien dat ik hierin mezelf  ‘straf’ door mezelf vast te zetten in defenitie/manifestatie in het fysiek als terughoudend in/als de mind, waardoor ik zelf de ander nodig heb om via de liefde van/voor de ander te leven, aangezien ik vastzit in/als de mind zonder adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb teruggehouden als constant de adem inhouden, in plaats van hier te zijn in/als de Adem, constant als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf een variabele gemaakt te hebben, afhankelijk van de expressie van de ander=de mind, aangezien ik mezelf als expressie heb terug gehouden en mezelf heb vastgezet in het terughoudende karakter in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf laag op laag steeds moeilijker gemaakt te hebben om mezelf uit te drukken aangezien ik mezelf als expressie zolang heb ingehouden, waardoor (ik geloof dat) opeens alle aandacht op mij gevestigd wordt als ik me wel uit ga drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in dit terughouden van expressie zo bewust van mezelf te zijn geworden dat ik niet meer adem kan halen of kan bewegen, aangezien ik denk dat alles wat ik nog doe als niet terughoudend ontzettend opvalt, wat wellicht ook echt zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dit terughoudende karakter juist de aandacht op me te vestigen en de controle te behouden door me niet uit te drukken, zodat niemand mij kan pakken in een definitie van wie ik ben, wat precies het doel is van de mind; het controle behouden in perfectie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds bang te zijn voor de definities van anderen als wie ik ben in/als een karakter, waarin ik mijn angst om mezelf vast te zetten in definitie in/als een karakter projecteer op de ander in het geloof in de kracht van de ander=de mind, wat feitelijk een geloof in God is als manipulator buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een God te geloven als leidinggevende manipulator buiten mezelf, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de manipulatie in/als de mind van mijn eigen gevoelens en emoties als zijnde leidinggevende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoelens en emoties als leidinggevende te zien van mezelf door te geloven dat deze gevoelens en emoties echt zijn en waarde geven, meerwaarde geven aan wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te meten aan de gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderzoeken in wie ik ben geworden in het terughoudende karakter.

Ik stel mezelf ten doel in ieder moment dat ik me ‘voel’ vastgezet in de definitie van een ander=de mind, te stoppen met reageren hierop, in te ademen en te zien wie ik ben in dit moment in/als reactie, zodat ik niet ga reageren in/als reactie in gevoelens en emoties op de uitademing maar in plaats hiervan een fractie van de de stilte ervaren van wie ik ben in niet-reactie, waarin ik kan zien dat de woorden als definitie van de ander over de ander zelf gaan en niets zeggen over mij.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met straffen van de ander=de mind inclusief mezelf in/als de mind, waarin ikzelf als mind wil leven via de ervaring of reacties van mezelf op dit straffen, waarin ikzelf dus wil blijven leven via mezelf als de ander=de mind, wat zo’n vervelende ervaring is dat ik het projecteer op het geloof in het definieren van mij door de andere persoon als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat de andere persoon in/als de mind mezelf is als de ander=de mind geprojecteerd op de andere persoon als de ander=de mind, waarin/waardoor ik geloof dat die ander mij iets aandoet in projectie, terwijl ik het zelf ben die mezelf iets aandoet in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien in iedere ervaring van projectie van de andere persoon als de ander=de mind, zodat ik mezelf kan stoppen in/als reactie hierop, waarin ik mezelf als afscheiding in/als reactie in/als emoties in/als de mind kan stoppen en zelf vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met bang zijn voor de definities van anderen, aangezien ik in/als angst in/als de mind besta, en hiermee direct mijn leiding weg te geven aan de ander=de mind in/als gevoelens en emoties als God, waarin ik mezelf bevestig als vastzet in/als de mind als bewustzijn als angst, in plaats van mezelf richting te geven in/als de Adem als Leven.

Ik stel mezelf ten doel Hier te zijn in/als de Adem, hoe ongemakkelijk de ervaring/het moment ook is, in plaats van mijn adem in te houden en mezelf in/als het fysiek in ongemak te brengen, waardoor het steeds moeilijker wordt om hier te zijn in het fysiek, aangezien ik allerlei ongemak heb opgeslagen in het fysiek als onderdrukking van alle ongemakkelijke momenten waarin ik de adem heb ingehouden.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bevestigen van karakters als zijnde werkelijk door te stoppen met mezelf te vestigen in het terughoudende karakter als terughouden van mezelf in expressie. Hierin is ook het ongemak in het niet weten wat te doen in het moment een expressie in het moment. Ik realiseer me hierin dat het een proces is met veel eventuele ongemakkelijke momenten waar ik doorheen kan ademen, waarin ik niet direct een en gelijk als zelf zal spreken en het streven hiernaar is een afleiding van mezelf in/als de mind in misleidende perfectie, waarin het niet waar kunnen maken hiervan leidt tot het karakter van opgeven.

www.desteniiprocess.com

Voor zelfperfectie in/als leven in eenheid en gelijkheid van alle leven in/als de Adem in het fysiek in plaats van het perfectioneren van ideeen en plaatjes in/als de mind in zelfinteresse.

www.equalmoney.org

Voor de mogelijkheid tot leven in eenheid en gelijkheid op aarde in/als het fysiek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s