Dag 87 – Alles voor de man? Alles voor de mind!

Ik doe alles voor een man. Herkenbare uitspraak, en opeens zie ik dat het absoluut niet zo is. Het is niet alles doen ‘voor een man’, het is alles doen voor de mind, om mezelf in/als de mind zoet te houden. Ik wil mijzelf in/als de mind bezig en tevreden houden met afleiding zodat ik de eenzaamheid niet hoef te ervaren die ik gecreeerd heb doordat ik niet werkelijk Al(l)Een durf te staan. Totdat ik er overspannen van word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iemand ben die alles voor een man doet, in plaats van in te zien dat ik alles voor de mind doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een man te zoeken om leuke dingen te doen, wat feitelijk is een man zoeken om mezelf mee af te leiden van mezelf aangezien ik zelf niet in staat ben om me te ontspannen als ik alleen ben met/als mijn mind-systeem, in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn hoofd graag ergens een leuke dag gepland te hebben waardoor de rest van de week in alles wat ik doen moet soepeler verloopt, waarmee ik mezelf dus iets voor houd in/als de mind om naar uit te zien als afleiding van het dagelijkse leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afleiding nodig te hebben van het dagelijkse leven, wat aangeeft dat ik in het dagelijks leven niet Hier aanwezig ben; als ik hier aanwezig zou zijn zou ik geen afleiding nodig hebben in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens te zien dat dit het godssysteem is, het voorhouden van iets dat mooier is in de geest/in de mind ter afleiding van het dagelijkse leven hier op aarde; een soort van back up, als backdoor, als het echt niet lukt dan is er altijd nog iets leuks aan het einde van de week of iets mooiers aan het einde van het leven; en aangezien ik de man in liefdesrelatie als god heb gemaakt, heb ik mezelf zoet gehouden in het verlangen naar een liefdesrelatie met een man wat op een dag toch echt zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overtuigen dat ik op een dag een liefdesrelatie zal krijgen, om me weg te houden bij mezelf alleen in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik me afvraag wat overtuigen hier inhoudt, het klinkt als aftuigen, waarin ik het fysiek aftuig in verlangens naar iets buiten mezelf in de toekomst in/als de mind, gecombineerd met overstijgen, als mezelf als fysiek ‘te overstijgen’ in/als de mind, wat natuurlijk het fysiek aftuigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf overspannen te maken door niet hier te willen zijn en steeds afleiding te zoeken in/als de mind van alleen hier zijn in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik volg wat de mind me voorspiegelt wat me zoet houdt, maar waarin ik ondertussen mezelf fysiek uitput door steeds weg te gaan in/als mezelf en geen rust te kunnen vinden in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rust te willen als rusten in mijn eigen fysiek, en zodra ik de mogelijkheid hiertoe heb mezelf zo af te leiden in/als de mind met emoties van eenzaamheid, geen zin hebben, moedeloosheid etc dat ik snel weer afleiding zoek in/als de mind, waardoor ik geen rust kan vinden als rusten in mijn eigen fysiek zonder afleiding van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen als/dat de man en ik beiden niet kunnen waar maken wat we in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen dat de man en ik niet kunnen waarmaken wat we beiden in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis als ik het leuke dingen doen met een man laat gaan voor hier zijn alleen met mezelf, waarin ik in dit geloof automatisch mijn eigen emotie van verdriet als missen van iets creeer, wat ook zo is, namelijk het missen van mezelf door het geloof in iets buiten mezelf.

Weer terug bij het godssysteem, hoe het geloof in iets buiten mezelf me dus verdrietig maakt aangezien ik hierin geloof iets te missen, en dit is het verdriet waarin ik al mijn hele leven participeer ook al ben ik niet kerkelijk opgevoed, de strakke geloofsstructuren zitten wel ‘degelijk’ in de genen geprend welke ik heb omgeleid naar de liefde van/voor een man dus naar geloof en verlangen naar een relatie buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van verdriet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in lagen in/als de mind te manifesteren waardoor ik niet in 1x alles kan stoppen. Ik realiseer me dat het een proces is van het doorwandelen van de lagen in/als de mind die ik fysiek gemanifesteerd heb. In 1x stoppen is als in 1x losscheuren, wat te pijnlijk en niet mogelijk is om in 1x te doen.

Ik stel mezelf ten doel geduld met mezelf te hebben en in geduld te vertragen en te vertragen tot een en gelijk als het fysiek/het  aardse en zo de lagen door te wandelen. Ik pak op in een dag wat in een dag gedaan kan worden; het druk maken hierover kost juist tijd en maakt me juist ineffectief, precies zoals de mind het wil. En ook hierin zie ik met geduld in mezelf in het eventueel druk maken van mezelf in/als de mind, zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen in het stoppen met druk maken in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te onderzoeken op welke momenten ik afleiding ga zoeken in/als de mind als iets leuks doen zodat ik mezelf kan vergeven en kan corrigeren, en vervolgens iets leuks kan doen als dat mogelijk is en als het niet mogelijk is om welke reden dan ook, ga ik door met de dagelijkse praktische bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel mijn verdriet wat ik gecreeerd heb in/als de mind door het geloof iets te missen als een god als man in relatie te stoppen en in te zien dat ik mezelf aanwezig in/als de adem in het fysiek mis, wie ik blijf missen als ik blijf vasthouden aan het geloof in relatie met god en man in/als de mind, aangezien ik mezelf dan constant mis in dit geloof in iets buiten mezelf. Ik realiseer me dat ik mezelf geprogrammeerd heb in dit geloof, dat dit niet werkelijk is wie ik ben maar dat ik dit geloofd heb van mensen in de buitenwereld die het op hun beurt weer geloven, etc. Op deze manier wordt het geloof in iets buiten onszelf in stand gehouden. Ik stop, ik adem, ik ben hier. Het verdriet en ongemak wat ik ervaar is niet echt, ik kan het niet vastpakken, en dus kan ik het mezelf vergeven.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel plannen te maken in de toekomst als afleiding, aangezien ik daarmee een plaatje creeer waaraan ik vervolgens geloof te moeten voldoen, ook als dit bijvoorbeeld que tijd/prioriteit in het moment in de toekomst helemaal niet mogelijk is. Op deze manier creeer ik ontevredenheid/gespletenheid in mezelf, terwijl ik deze gespletenheid in mezelf juist aan het stoppen ben. Als het toch het meest praktisch is om een afspraak te maken dan doe ik dit met als reden dat het praktisch is en niet omdat ik mezelf een wortel voor wil houden. Vervolgens haal ik mezelf naar hier en ga verder met de praktische bezigheden van het moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat het is dat me overspannen maakt als teveel spanning in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe het afleiding zoeken in/als de mind consequenties heeft voor zowel mezelf als voor de ander met wie ik op dat moment de zogenaamde afleiding zoek zolang mijn participatie niet zelfoprecht is, welke onder andere naar voren komt in het aantrekken en afstoten in/als de mind in een niet weten wat te doen door niet een en gelijk als zelf te staan maar gespleten in/als de mind, dus gespleten in/tussen 2 polen waardoor ik afwisselend wordt aangetrokken en afgestoten en hierdoor de ander aantrek en afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afwisseling van het aantrekken en afstoten van de 2 polen als polariteit in/als de mind wel afwissend vind als afleiding van mezelf Al(l)Een, welke ik zelfs gemanifesteerd heb in realiteit in relatie tot 2 polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van angst bij het idee van het missen van de afwisseling van 2 polen in/als de mind.

Ik adem. Ik ben Hier. De misselijkheid komt voort uit het geloof in/als de mind in het nodig hebben van de afwisseling in/als de mind, aangezien de mind 2 polen nodig heeft om positieve en negatieve energie te creeren om te blijven (over)leven in beweging tussen deze 2 polen in/als de mind als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van dood gaan echt is, in plaats van in te zien dat het de ervaring van angst is in/als de mind om te stoppen met bestaan in/als de mind als energie.

Voor meer informatie over de mind als energie lees Heaven’s Journey to Life (engelstalig).

Advertenties

One thought on “Dag 87 – Alles voor de man? Alles voor de mind!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s