Dag 88 – Zelfvergevingen van een abortus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen 12 jaar geleden terwijl ik dat eigenlijk niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik werd weggezogen in het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik niet op kon staan in dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander en omdat ik niet kon leven met mezelf als ik dit patroon zou doorgeven aan een kindje, terwijl ik eigenlijk graag het kindje had willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen steun te ervaren door dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander, en dus alles alleen heb besloten en niet de overweging durfde te nemen om het echt helemaal alleen te gaan doen met het kindje en dus alleen zonder het kindje, waarin ik sindsdien weet dat daden consequenties hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen gezien te hebben dat daden consequenties hebben en niet dat woorden consequenties hebben, waardoor ik nog niet in staat ben geweest mezelf te veranderen aangezien ik mezelf blijf programmeren in/als het liefdesconstruct met het gebruik van geladen woorden zonder het toepassen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds boos te worden om dit onderdrukkende mind-construct van leven via de liefde van/voor de ander wat aangeeft dat het construct in mij aanwezig is en ik het nog macht over mij geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn om het feit dat ik door dit liefdesconstruct niet staan ben tot nu toe om effectief een agreement te wandelen waarin eventueel ruimte is voor een kindje, en gezien mijn leeftijd is de kans ook niet groot dat me dat op tijd ‘lukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefdesconstruct nog de schuld te geven van mijn onkunde om effectief een agreement te wandelen waarin ik me nog afhankelijk maak van de ander=de mind in dit liefdesconstruct en ik nog niet alleen kan staan en dus geen agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen kindje te willen omdat ik niet vast wilde te komen zitten in het wereldsysteem van scholen en ouderschap waarin je gedwongen wordt mee te doen en als ik niet alleen sta in zelfvertrouwen zie ik geen mogelijkheid om me hierin te bewegen zonder meegezogen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 12 jaar geleden een vergeving van een Antilliaanse predikant nodig te hebben (aangezien de vader Antilliaans was/is) waarin ik hem expliciet vroeg om de woorden te spreken ‘ik vergeef je’, waarin ik niet in staat was mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst de zwangerschap te sturen als een beslissing in een moment van een seconde om er vervolgens niet in te durven gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de volgorde verkeerd te doen door eerst zwanger te willen worden en hierna pas de relatie onder de loep te nemen waarvan ik allang gezien heb dat het bij lange na geen gelijkheidsrelatie is en dus nog niet klaar voor eventueel ouderschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dragen en geboren worden van een kindje te willen gebruiken als substituut van het geboren worden van mezelf als Leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een kindje moet krijgen om zelf op te kunnen staan een en gelijk als zelf, waarin weer het concept naar voren komt van alleen kunnen/willen leven via liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het krijgen van een kindje meerdere malen te hebben geforceerd uit angst dat het me niet op tijd lukt om effectief een agreement te wandelen waarin ik en de partner alleen staan in gelijkheid beiden als startpunt hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat degene met wie ik een relatie heb gewoon weggaat en me expliciet zegt dat hij niet wil horen wat ik zeg over alleen staan en liever vast wil blijven houden aan de illusie van leven via de liefde voor een ander, waarin mijn boos worden aangeeft dat ik nog afhankelijk ben van dit construct en ook nog niet alleen wil staan als Zelf, en dit dus niet zonder boosheid als voorbeeld kan leven in ieder moment waardoor er ‘lijnen’ gebroken moeten worden om op deze manier alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn en genoeg te hebben van dit lijnen breken in situaties van weggaan gemanifesteerd in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien dat het leven via de liefde van/voor de ander is wat we allemaal doen, namelijk leven via gevoelens en emoties en die voor waar aannemen als wie we zijn, en door dit niet zo te kunnen zien heb ik het steeds ervaren alsof die ander via mij leeft in plaats van via zijn eigen gevoelens en emoties waar ik in feite niets mee te maken heb, behalve dat we niet in eenheid en gelijkheid als zelf als leven kunnen communiceren aangezien er rekening moet worden gehouden met deze gevoelens en emoties, en als dat niet gebeurt sta je alleen, wat niemand wil zolang we zelf nog leven via relaties in/als de mind als energie genererend door participatie in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierdoor de ander de schuld te geven van het afhankelijk zijn van mezelf van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om hierin volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen en de schuld op de ander los te laten, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het volledig zelfverantwoordelijkheid nemen van participatie in mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties waarin ik het mogelijk maak voor mezelf mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren en dus te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf geboren te laten worden als Leven in het fysiek door het toepassen van schrijven wie ik ben geworden in/als mindstructuren, het toepassen van zelfvergevingen hierop en het corrigeren van zelf in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het alleen staan in eenheid en gelijkheid als uitgangspunt te zien/zijn/nemen in alles wat ik doe en in het eventueel wandelen van een agreement als hier een mogelijkheid toe is, waarin ik van tevoren deze uitgangspunten bespreek om zo te zien of we dezelfde taal spreken, en als dit niet zo is, zien of we dezelfde taal kunnen gaan spreken en als dit niet lukt, te stoppen en alleen verder te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf Hier in het wandelen van het proces waarin ik mezelf deconstrueer uit het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander als leven via gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren in het ‘leven via gedachten, gevoelens en emoties in/als de (ander=) de mind’, waarin ik de agreement met mezelf als Leven in/als de Adem wandel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s