Dag 89 – Ik ben niet alleen want ik houd van je

Jij leeft alleen, zei x. We zijn allemaal alleen, zei y. Nee, ik niet. Want ik houd van je, zei x. Je bent alleen met jouw houden van van, ik ben niet daar, ik ben hier, zei y. Ok ik wil samenwonen ja, zei x.

Dit is zo’n beetje de strekking van de communicatiestoornis waar x en y sinds de eerste dag van ontmoeting niet doorheen komen. En omdat y niet wil samenwonen en x niet weet hoe hij alleen kan wonen in Nederland (que huisvesting en werk wel maar hoe hierin te staan niet) is x terug gegaan naar Polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat we niet door deze illusie van (gevoel van) liefde heen komen, waarin het verdrietig zijn voortkomt uit het geloof in deze illusie van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de illusie van gevoelens van liefde waarmee ik, door het geloof in het missen hiervan, zoveel verdriet heb gecreeerd in de angst om altijd alleen te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst om altijd alleen te blijven te creeren door het geloof in (het moeten vinden van) wederzijdse liefde en anders in ieder geval liefde van 1 kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet alleen ben als er van me gehouden word, en als het een wederzijdse illusie van houden van is dan is het koppel in de mind/geest tevree.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tevredenheid te ervaren als er van me gehouden wordt en helemaal als het wederzijdse liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat aantrekking en graag bij iemand in de buurt zijn en afstoting en niet graag bij iemand in de buurt zijn nou eigenlijk precies inhoudt, wat het is en wat het niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan aantrekking en me prettig voelen in iemands aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te begrijpen wat een startpunt is om een relatie met iemand te beginnen, waarom met die iemand en niet met de buurman.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging tot het verliezen van motivatie te ervaren nu x naar polen is, terwijl ik hem helemaal niet zo vaak zag de laatste weken in Nederland, en dus wat het het idee dat hij hier is en dat ik eventueel naar hem toe kan voldoende om me zoet te houden in/als de mind als weg van mijn angst om alleen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het idee dat x hier is/was en ik naar hem toe kan/kon als backdoor te gebruiken om mezelf weg te houden van het werkelijk alleen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beginnen te zien dat het totale concept van liefde een illusie is, waarin ik een leven lang verdriet gecreeerd heb om het geloof in het missen hiervan, en even later toch weer te zwelgen in het missen van de liefde van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verdrietig te vinden om geen mogelijkheid meer te zien in  deze situatie, de backdoor is dicht, en tegelijkertijd een soort van rust te ervaren aangezien ik steeds werd afgeleid door de liefde en me hierin niet in gelijkheid kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in gelijkheid te kunnen bewegen als de ander vol blijft houden dat zijn liefde voor mij echt is en dat hij alleen wil blijven als ik met hem samen wil wonen of als hier een kans toe is, terwijl ik niets wil zolang zijn liefde voor mij op de eerste plaats staat in opoffering van zelf als Leven in vol geloof dat dit leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te begrijpen dat x deze ervaringen van liefde heeft maar niet te begrijpen dat hij heilig gelooft dat het ok is om via liefde voor een ander te leven, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf heel lang geloofd te hebben in deze gevoelens van liefde, alleen wetende dat ik hierin alleen moet kunnen staan, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen kan staan in de veiligheid van de liefde van/voor een ander=de mind, wat een alleen staan is in/als de mind maar niet als leven.

Aha dit moet dus ook zo zijn bij x, en dit moet ook zijn veront-waardiging zijn over het feit dat ik het samenwonen niet wilde doorzetten, alsof ik hem zijn kans om op te staan heb ontnomen terwijl hij er ‘bijna was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen gaan staan in de veiligheid van de illusie in/als de mind van het ervaren van de liefde van/voor een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weten dat liefde voelen geen leven is maar het nog niet te kunnen leven doordat ik er nog zoveel herinneringen aan verbonden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel herinneringen verbonden te hebben aan het zoeken naar en leven via gevoelens van liefde van en voor elkaar waardoor ik niet zomaar 1-2-3 hieruit kan stappen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als geloof in gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als ervaring van verdriet als substituut van deze gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel iedere keer dat ik verdriet ervaar om het gemis van de illusie van liefde in/als de mind, in te zien dat ik niet werkelijk alleen kan staan als ik wil vasthouden aan een illusie in/als de mind, en dat het verdriet voorkomt uit het geloof in deze illusie die verbonden zit met fysiek opgeslagen herinneringen en die me dus steeds van de wijs brengen door mezelf te laten geloven dat ik iets mis en/of dat ik iets fout doe/heb gedaan door alleen te gaan leven
om alleen te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel in te gaan zien dat ik echt niet weet wat leven is, en dat ik het verdriet heb gecreeerd uit het geloof dat deze gevoelens van (gedeelde) liefde leven is, en door dit in realiteit te missen geloof ik dat ik het leven mis, waarin ik juist in dit geloof mezelf als leven mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leven mis door het geloof in het missen van de illusie van de (gedeelde) liefde, waarin ik mezelf verdeel/opsplits in plaats van mezelf te delen een en gelijk als zelf als Leven in/als de Adem, waarin ik geen voorbeeldervaring heb en dus ook nergens aan vast kan houden of naar toe kan werken aangezien alles waar ik aan vasthoud of naar toe werk me vasthoud in/als de mind.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s