Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

Het heeft geen zin personage heeft zich weer aangediend, in vol ornaat.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het geen zin hebben waarin ik angst ervaar om mezelf in een depressie te denken door alle gedachten en gekoppelde ervaringen van het heeft geen zin karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik nooit meer uit het heeft geen zin karakter als depressie kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf altijd zo te ervaren als ik me nu ervaar in het heeft geen zin karakter, terwijl ik me vorige week totaal anders ervoer terwijl er in de feitelijkheden van mijn leven niets veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en schaamte te ervaren voor de gedachte die dit het heeft geen zin karakter in werking zet, waarin ik door de schaamte er niet in ga zien en dus de angst niet onder ogen kan zien en niet gelijk ga staan aan dit karakter en er dus niet in op kan staan, waarmee ik mezelf als angst als slachtoffer van dit karakter bevestig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen als angst als slachtoffer van het heeft geen zin karakter.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enkel moment waarin ik me voorstel dat het me niet gaat lukken een relatie als agreement te wandelen samen met iemand met wie ik echt samen wil zijn en vice versa, dit complete scenario van het heeft geen zin karakter aan te zwengelen waarin ik nu al een week participeer en rondzwem in de verschillende dimensies van dit karakter, welke al zolang als ik me herinner aanwezig is en waardoor ik mezelf keer op keer onderuit haal.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid te ervaren.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten in me te hebben bestaan als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik het doen, het lukt me toch niet, wat ben ik in godsnaam aan het doen, laat maar zitten, het hoeft voor mij niet meer, het heeft geen zin’, waarin na een aantal zinnen het cirkeltje gewoon weer van vooraf aan begint met dezelfde gedachte die ik zinnen noem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me zo laat leiden door een wens als verlangen naar een partner, waarin ik het werkelijke verlangen wat ik ervaar als niet mag ervaren en dus ook niet kan zelfvergeven om mezelf er gelijk aan te maken, waarin ik mezelf dus afgescheiden houd van het verlangen en van de inhoud van het verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afgescheiden te houden van het verlangen naar samenleven met een partner omdat ik geloof dat het toch niet gaat lukken en dus doet het verlangen alleen maar pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren naar mezelf in het verlangen naar een partner in gelijkheid aangezien ik de hele wereld zie lonken naar een relatie buiten zelf en ik dit zo belachelijk vind dat ik net doe of ik dat verlangen niet heb, waarin de walging als angst bestaat dat het mij nooit gaat lukken wat ook zo is zolang ik mezelf blijf afscheiden van een deel als verlangen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als beter probeer te ervaren door me af te scheiden van het verlangen naar een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb afgescheiden van de rest van de mensheid in het doen alsof ik niet verlang naar een partner, terwijl ondertussen dit verlangen mijn hele leven bepaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te laten bepalen door de afscheiding van de gehele mensheid die ik zelf gecreeerd heb, waarin ik mezelf ongezien van mezelf heb afgescheiden door me af te scheiden van de gehele mensheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf en de gehele mensheid door het afzetten tegen de persoon die wilde leven via de liefde van/voor mij, waarin ik in deze afzetting mezelf heb afgezet van mezelf als leven en dus mezelf gedwongen heb te leven via de liefde van/voor de ander, en hierin datgene compleet gemanifesteerd heb in/als mezelf waartegen ik me juist heb afgezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te zetten tegen een relatie die via de mind wordt geleefd en hierin me af te zetten tegen de persoon die een relatie via de mind wil leven, waarin ik me afzet tegen mezelf die een relatie via de mind wil leven, in plaats van de relatie – te beginnen in/met mezelf –  te veranderen in een agreement door de afscheiding in mezelf te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op datgene wat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan in afscheiding van mezelf welke zich manifesteren als gedachten, gevoelens, emoties, verbeeldingen, reacties en gebeurtenissen als gemanifesteerde consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend veel te vinden dat ik niet weet waar ik moet beginnen, in plaats van in te zien dat ik allang begonnen ben en dat ik door de dikke brei aan het wandelen ben welke enorm veel geduld en adem en vooral werk als praktische toepassing vraagt als het uitschrijven van alle structuren.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding te creeren van een plaatje waarin ik altijd alleen als zonder partner zal zijn voor de rest van dit leven op aarde, waarin ik mezelf ervaar als het heeft geen zin karakter, welke een emotie van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen als zonder partner te ervaren als verdrietig, waardeloos, machteloos, verwarrend en minderwaardig, waarin ik niet eens het in het moment alleen zijn zo ervaar, maar vooral de gedachte als vooruitzicht van altijd alleen als zonder partner zijn zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdrietig, waardeloos, machteloos, verward en minderwaardig te ervaren door een toekomstprojectie in/als de mind van mezelf voorstellen als altijd alleen zonder partner, waarin ik in deze voorstelling deze situatie creeer en dus mijn eigen het heeft geen zin karakter creeer, waarin dit juist de zinloosheid creeert namelijk het steeds creeren van oude denkbeelden als voorstellingen waarin ik geloof dat ik hierin geen verandering kan aanbrengen, wat een ervaring geeft van het heeft geen zin, en dus heb ik geen zin om me ook nog maar ergens voor in te zetten en al helemaal niet voor mezelf, aangezien het toch geen zin heeft aangezien ik geloof dat ik niet kan veranderen.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmverkramping te manifesteren ten gevolge van de ervaring  van totale zinloosheid, welke fysieke manifestatie de ervaring van zinloosheid in stand houdt, versterkt en opnieuw creeert doordat ik door deze darmvertraging en darmverkramping geen zin heb om ook maar iets te doen en welke in/als het fysiek zelfs zo manifesteren dat het onmogelijk wordt om iets te doen door ervaring van enorm fysiek ongemak en pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke vermoeidheid en vertraging te creeren, waarin de vertraging ook weer een mogelijkheid als dwang is om mezelf te vertragen en meer in het fysiek aanwezig te zijn, zodat ik mijn mind kan onderzoeken en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te dwingen via fysieke klachten om in zelf te zien en mijn zelfgecreeerde structuren onder ogen te zien, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren waarin geen fysiek ongemak nodig hoeft te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te creeren en dus ervaren om mezelf te bewegen als zelf waardoor ik fysieke klachten heb gecreeerd en via deze fysieke klachten mezelf moet dwingen om mezelf als angst onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit mezelf als zelfbeweging mezelf dus niet te corrigeren maar in plaats hiervan te wachten op iets of iemand wat me dwingt tot correctie, wat in mijn geval meestal of eigenlijk altijd mijn fysiek is of een uiterlijke relatie die niet loopt zoals ik graag zou willen.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer relaties te creeren die als startpunt zelf-onoprechtheid inhouden, wat niet ander kan zolang ik zelf-onoprecht in dit punt sta als zijnde geloven de dat mijn gedachten, gevoelens en emoties hierin echt zijn of in ieder geval sterker/groter dan mijzelf als leven, waarin ik verdriet, waardeloosheid, verwarring, machteloosheid en minderwaardigheid ervaar/creeer ofwel de tegenhangers als blijdschap, waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief te werken doordat ik me laat bezitten door de mindbezetenheid zoals hierboven omschreven.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het het heeft geen zin karakter in werking wordt gezet, welke gedachte het hele karakter activeert en hoe ik hierin van ‘kwaad tot erger’ verzeild raak totdat ik door de bomen het bos niet meer zie, zoals gemanifesteerd in mijn leven en zoals mijn leven zich gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel voor ogen te houden dat ik dit karakter van het heeft geen zin niet ben, maar dat het een karakter is wat zich levensgroot gemanifesteerd heeft als overleving en zich dus voordoet als zijnde dit ben ik als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit het heeft geen zin karakter ben als leven.

Als ik het het heeft geen zin karakter in mijzelf omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben. Ik onderzoek in mezelf of ik kan zien wat eraan vooraf is gegaan waardoor dit karakter zich aandient. ik realiseer me dat dit onderzoeken de nieuwe relatie met mezelf inhoudt, dat dit is wat een agreement wandelen met mezelf is. Alles wat ik verder voorstel als zoekende naar iets buiten mezelf als relatie is niet werkelijk, het geeft me alleen maar ervaringen van niet genoeg zijn en een totaalervaring van mezelf volledig missen hierin. Dit onderzoek in/als mezelf is intiem zijn/worden met mezelf. Dit is het, al het andere wat i9s voorgesteld in de wereld is het NIET, hoe onvoorstelbaar dit ook moge lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat datgene wat is voorgesteld in de wereld als leven werkelijk Leven is, waardoor ik ben gaan geloven en ervaren dat ik ALTIJD tekort schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te ervaren dat/alsof ik tekort schiet door de voorgestelde relaties in de wereld te geloven, waardoor/waarin ik mezelf en de relatie met mezelf volledig mis/gemist heb en hierin dus emoties als verdriet, waardeloosheid, verwarring. machteloosheid en  minderwaardigheid creeer en/of de tegenhangers als blijdschap. waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nooit te hebben toegestaan een en gelijk als mezelf als leven te gaan staan of zelfs maar te overwegen dit te doen door het geloof van relaties buiten mijzelf zoals voorgesteld in de wereld.

Advertenties

Dag 113 – Pijn in mijn linkerheup

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn linkerheup te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iedere stap die ik zet pijn in mijn linkerheup te ervaren en nu pas door te hebben hoe moe ik hiervan word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het einde van mijn latijn te zijn, waarin ik niet weet wat latijn in deze uitdrukking betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een soort van terugval te ervaren in moeheid en uitputting die ik lang niet heb ervaren, welke opeens heeft ingezet, waarin ik zie dat ik in een aloude relatie-structuur ben gevallen welke in den beginne al deze klachten veroorzaakt heeft en welke ik nog volledig dien te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en verdriet te vervaren om deze terugval in moeheid, en hierbij ervaar ik een opzien tegen alles door de fysieke moeheid/moeite die ik overal voor moet doen als ik deze moeheid ervaar, waarvan ik me bewust ben van iedere stap en iedere stap teveel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe uit te rusten van deze moeheid want het is geen moeheid die met slapen wordt opgelost, ik ben ook niet slaap-moe; langer slapen maakt de moeheid alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervaren te hebben de pijn in mijn heup soms op te kunnen vangen in de adem, maar ook dat lukt me op het moment niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet op te kunnen vangen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet op kan vangen in de adem.

Als ik pijn ervaar in mijn heup, dan focus ik direct op de adem, en onderzoek hoe ik het beste kan ademen waarin ik mezelf in deze pijn het meeste ondersteun. Ik realiseer me dat de pijn in relatie staat tot controle behouden op/als ‘bepaalde’ structuren in mezelf, dus structuren die zijn bepaald door iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de pijn vandaan komt, hoe ik mezelf heb vastgezet in bepaalde structuren door iets of iemand van buitenaf.

Als de pijn lang aanhoudt tot na oktober ga ik op onderzoek naar een beoefenaar ter ondersteuning van het fysiek in weefsel of in wervelkolom, om te zien of er iets fysiek gecorrigeerd dient te worden.

Als ik moeheid ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit jaar zoveel veranderingen heb doorgevoerd in relatief korte tijd, welke ik niet eens voor mogelijk heb gehouden dat ik hier alweer toe in staat zou zijn. Dus als ik nu moeheid ervaar, dan is dat zo.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat ik moeheid ervaar terwijl het zo lang ‘goed’ ging en ik mezelf op kon vangen en kon blijven bewegen, in plaats van in te zien dat ik misschien wel ben blijven bewegen uit angst voor deze moeheid en de structuren die zich gemanifesteerd hebben in mijn fysiek en de ervaring van moeheid veroorzaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid en oneerlijkheid te ervaren dat ik weer fysieke moeheid  en pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn nog verder terug te vallen naar de conditie van en paar jaar geleden, waarin ik me nu afvraag hoe ik het destijds toch gered en volgehouden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dit blog te zien afraffelen, waarin ik geen plezier ervaar in het blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens weer alleen maar ‘dingen van plezier’ te willen doen, in plaats van plezier te ervaren in wat ik doe.

Ik realiseer me dat mijn tempo te hoog ligt, wat nodig was om de veranderingen door te voeren maar wat nu niet meer nodig is en ook niet meer ondersteunend. Ik vertraag mijn tempo door minder te plannen op een dag en wat ik doe, in een lager tempo uit te voeren. Hierbij zie ik erop toe dat ik in de adem uitvoer wat gedaan moet worden en stop ik met het doorduwen van mezelf als dit niet in de adem is. In dit lagere tempo kan ik het plezier van hier aanwezig zijn vinden/ervaren zodra ik aanwezig ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mijn blikveld te verkleinen en te stoppen met buiten mezelf zoeken naar vervulling, maar in plaats hiervan de verlangens naar vervulling uit te schrijven en vergeven, zodat ik een en gelijk kan worden als mijn verlangens waarin ik dichterbij mezelf kom en dus steeds minder veraf buiten mezelf hoef te zoeken.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

Dag 112 – Angst als startpunt

Ik heb een relatie gestart uit angst, en als ik dat niet gedaan zou hebben zou dat ook uit angst geweest zijn. Ik heb deze relatie gestopt, en de angst van ervoor komt maximaal omhoog. Eigenlijk zie ik dat wat ik op dit gebied ook doe, er altijd angst een rol speelt. En als ik iets doe zonder angst komt erna de twijfel omhoog als angst of ik wel het juiste gedaan heb, wat veroorzaakt wordt door deze angst. In dit punt leef ik constant in angst, beweeg ik in angst, praat ik in angst, is mijn fysiek verkrampt van angst. Ik ben geboren in deze angst en ik weet niet hoe ik dit kan stoppen, ik weet niet wie ik ben zonder deze angst en hierin komt het karakter van opgeven levensgroot naar voren. Waar het op neer komt is dat ik niet weet wie ik ben als ik alleen sta zonder (relaties in/als) de mind. Wat een afschuwelijk slachtofferblog is dit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ergeren over dit blog wat ik schrijf, en door deze ergenis bijna geen zelfvergevingen uit te willen schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bijltje erbij neer te willen gooien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf te walgen in deze angst welke zich fysiek manifesteert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om mezelf te ondersteunen in deze walging als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus hierin te willen laten vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf kan ondersteunen in deze angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boel kort en klein te willen slaan uit frustratie die ik ervaar door fysieke stagnatie, welke natuurlijk voortkomt uit de stagnatie/vastzetting in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te worden van het feit dat er nu weer nadruk ligt op een agreement waarin fysieke seks zo ondersteunend is, welke mijn frustratie in relatiesysteem van het niet vinden van een passende partner volledig triggert en waarin ik mezelf volledig frustreer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze frustraties op het niet kunnen vinden van een passende partner terwijl ik dat wel graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren dat ik in seksualiteit wel intiem kan zijn maar niet in expressie in woord, waardoor er uiteindelijk geen seks meer plaatsvindt zolang er geen basis als agreement in vertrouwen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus zelfvertrouwen te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rond te draaien in dit eeuwige frustratiecirkeltje in plaats van mezelf een halt toe te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit frustratiecirkeltje creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met deze angst, frustratie en schaamte mezelf in de weg te zitten voor het eventueel aangaan van een agreement aangezien ik me zo schaam voor dit verlangen en hierin de frustratie van het steeds niet vervulde verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te mogen verlangen naar een relatie van mezelf doordat ik weet dat ik toch alleen zal moeten staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf hierin af te scheiden van het verlangen naar een relatie als agreement, waarin ik zoveel verdriet ervaar over het niet lukken al zo lange tijd van het wandelen van een ondersteunende agreement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van het verdriet wat ik ervaar om het niet lukken van het wandelen van een agreement met een ander, waarin ik steeds maar niet weet wat een agreement met mezelf is, en waarin ik niet begrijp hoe ik een partner moet vinden en wat als dat niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik straks oud ben en het me niet is gelukt om in mijn bloesemjaren een agreement te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik straks geen bloesemjaren meer heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen wat bloesemjaren inhoudt.

SEX! Natuurlijk wat anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus gefrustreerd te zijn dat ik geen seks kan beoefenen op het moment, wat op het moment ok is maar waarin ik constant angst als mezelf als constante angst ervaar dat het nooit zal gebeuren, waarin ik mezelf volledig bezet door de mind als bezeten zijn in angst voor een gemis in de toekomst, waardoor ik mezelf nu mis en dus een gemis in de toekomst (van) zelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bezetten door de mind als bezeten zijn in/als de mind, waardoor ik als bezet door het leven ga, waarin dus helemaal geen plaats is voor een agreement met een ander aangezien ik als bezet als bezeten ben in/als de mind,  in plaats van een en gelijk als zelf te leven, Hier Aanwezig.

Als ik mezelf rond zie cirkelen in deze angst voor een gemis in de toekomst, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf hier kan halen in deze mindbezetenheid, waarin ik mezelf werkelijk volledig bezet en geen reden meer zie om mezelf hier te halen, welke ik weerspiegeld zag/zie in (e)x.

Ik ga zitten en omarm mezelf, en sta mezelf toe het verdriet en de wanhoop te ervaren. Als ik mezelf hiervan probeer weg te houden door een weten in/als de mind dat het niet echt is, lukt het me niet hier doorheen te komen. Dus ik zit, ik zie mezelf onder ogen en realiseer me dat dit een mindconstruct is die zich in mij gemanifesteerd heeft die alleen ikzelf kan stoppen en welke niet 1-2-3 gestopt is. Ik realiseer me dat ik dit mindconstruct niet ben als Leven, maar dat ik mezelf heb toegestaan het te worden en dat ik het dus ook kan stoppen. Echter het is vanaf de geboorte meegegeven en verder zelf ontwikkeld in de loop der jaren, dus ik zal tijd en geduld nodig hebben om er in op te staan. Ik realiseer me dat het geen zin heeft me ervoor te schamen, aangezien dit alleen een nieuwe laag creeert. Ik realiseer me dat het geen zin heeft het stom te vinden om gevangen te zitten in dit mindconstruct, aangezien ook dat alleen een nieuwe laag creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom als dom te vinden dat ik gevangen zit in dit mindconstruct terwijl ik toch ‘beter weet’. Niet dus.

Ik adem, ik huil, ik ben hier. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen verdere corrective statements te kunnen en willen toepassen op het moment.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

www.equalmoney.org

Dag 111 – Gaan we het redden op Aarde?

De kracht van 10 zal onze aarde redden Equal Money FAQ

(Al het blauw in deze blog is een link met teksten over het onderwerp van het woord/de woorden)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat we het niet gaan redden om definitieve destructie op aarde te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhoop te ervaren bij de gedachte dat we nog maar kort tijd hebben om het tij te keren van destructie naar opbouw voor een leven op aarde in gelijkheid voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er niet in te geloven dat we het redden om op tijd het tij te keren om definitieve destructie op aarde te voorkomen als ik zie hoe lastig het is om de boodschap van eenheid en gelijkheid in de wereld te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat we nog maar 10 (nu 9) jaar hebben om het tij te keren, wat is wat iedereen hier moet ervaren die leeft in een relatief rustige omgeving waarin alleen af en toe de gekte naar buiten breekt, wat direct de reden is waarom niet iedereen opstaat voor een leven op aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het eerst nog erger moet worden voordat ogen worden geopend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen en te vinden dat ik niet effectief genoeg ben in het naar buiten brengen van de boodschap van eenheid en gelijkheid, terwijl het ook deels van mij en mijn effectiviteit afhangt of het tij op tijd zal keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me belachelijk te voelen dat ik bezig ben met relaties en het stoppen van verlangens hierin terwijl het kritieke punt op aarde zo dichtbij is, in plaats van in te zien dat het relatie-verlangen stoppen en het veranderen van de relatie met mezelf en van hieruit met de ander en van hieruit met de wereld het essentiele onderdeel is om de wereld in zijn geheel te veranderen, aangezien de wereld is gebouwd op relaties in polariteit in ongelijkheid en we hierin de relaties dienen te veranderen naar een startpunt van gelijkheid, welke start in het communiceren in gelijkheid waarin gezien wordt door EEN IEDER dat de eigen woorden over zelf gaan en NIET over de ander, en dus is het enige wat we kunnen veranderen onszelf in/als onze woorden aangezien we met onze woorden de wereld creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te spreken over eenheid en gelijkheid op aarde aangezien dit in elk gesprek weerstand en conflict oproept, welke voortkomt uit angst van mezelf en de ander om te veranderen en in zelf te zien wat voor een afschuwelijke toestand we zelf in de wereld hebben toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat we niet met z’n allen als startpunt nemen een wereld in eenheid en gelijkheid voor ALLE LEVEN, maar dat we in plaats hiervan bezig zijn met het verdedigen in zelfinteresse waarom het nu eenmaal niet mogelijk is, zonder te zien dat een verandering start IN EEN PERSOON en als niemand die verandering start om wat voor reden dan ook, er geen verandering zal plaatsvinden wat ten koste zal gaan van EEN IEDER inclusief ONSZELF.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren bij de gedachte aan het verspreiden van deze boodschap, waarin de waanzin van de wereld duidelijk naar voren komt, namelijk dat ik enorme angst ervaar om een boodschap van eenheid en gelijkheid voor ieder leven naar buiten te brengen terwijl dit feitelijk het enige is wat iedereen in wezen nodig heeft en wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst in mezelf zo groot te laten worden dat ik excuses ben gaan verzinnen om deze boodschap niet naar buiten te hoeven brengen, waarin duidelijk zichtbaar is hoe ontzettend bang we voor elkaar zijn om werkelijk te benoemen wat er gaande is in onszelf en op de aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke dag in angst te leven voor aanvallen in woorden en fysiek van de ander=de mind, welke IEDER-EEN in zichzelf moet ervaren aangezien we allemaal ons mond houden en door ‘leven’ alsof er niets aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren naar een ieder die niet wil starten met het proces van zelfverandering met als startpunt zelfoprechtheid, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf dat ik niet durf te spreken over het proces van zelfverandering met als startpunt eenheid en gelijkheid en ik in deze boosheid niet gelijk ga staan aan de zelfinteresse als weerstand die een ieder van ons heeft opgebouwd in angst voor verlies van ons geriefelijke leven als alles wat we kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verliezen wat ik ken en in te zien dat ik alles wat ik ken en ooit geweest ben, zal ‘verliezen’ zoals ik het ken, welk verlies groteske vormen aan al nemen als ik niet bereid ben en/of durf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel de angst in mezelf te stoppen adem voor adem, dag voor dag, door het dagelijks schrijven, zelfvergeven en corrigeren van de mind-constructies opgebouwd als angst, om mezelf vrij te maken van angst als bewustzijn zodat ik effectief kan zijn in het spreken in eenheid en gelijkheid als Zelf ter ondersteuning van een Leven op Aarde in Eenheid en Gelijkheid voor Zelf en/als Alle Leven, waarin ik in/met mijn woorden geen polariteit als angst creeer maar Leven voor Ieder-Een Gelijk.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf en de ander door in te zien dat het proces van deconstructie van de mind als ongelijkheid behoorlijk veel tijd inneemt, minimaal 7 jaar om te komen tot een nulpunt, en van daaruit kan pas gestart worden met werkelijk opbouwen in gelijkheid, en dus leef ik dag voor dag, adem voor adem, mezelf vergevend en corrigerend en telkens brengend naar een startpunt in Zelfoprechtheid.

Ik stel mezelf ten doel de ongelijkheid als angst naar de ander=de mind te stoppen door alle oordelen als gedachten als polariteit terug te halen naar zelf en zelf te vergeven, en pas te spreken als ik vrij ben van oordeel.

Ik stel mezelf ten doel het proces in eerste instantie voor/als mezelf te wandelen ter verandering van mezelf, aangezien er alleen een werkelijke verandering kan plaatsvinden in de wereld als ik zelf ten volle verander, waarin ik de relatie met mezelf verander waarin de relatie met een ander verandert waarin de relatie met de wereld verandert waarin uiteindelijk de wereld kan veranderen.

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 110 – Het karakter van Onzekerheid in relatie tot mannen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren bij mannen in de buurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren bij mannen in de buurt als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid te ervaren als ik niet weet wat ik moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog meer onzekerheid te ervaren als ik een man leuk vind en niets weet te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me anders te ervaren bij mannen en vrouwen in de buurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gelijk ontspannen moet zijn bij een man/mens in de buurt die ik net leer kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb probeer deze onzekerheid te verbergen waardoor ik juist zeker overkom, en waardoor ik niet volledig in communicatie blijf in/als mezelf, en hierin minder goed oplet wat ik wel en niet kan zeggen en weleens te fel uit de hoek kan komen zonder dat ik het door heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik te fel uit de hoek kom, in plaats van in te zien dat het wellicht ok is om iets te benoemen ook al is er een schrikreactie in de ander aangezien schrikreactie een reactie is van wakker schrikken uit de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets fout doe als iemand wakker schrikt uit de mind door woorden die ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat onzekerheid gewoon een karakter is met een polariteit als zekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waarom ik het karakter van onzekerheid gecreeerd heb, aangezien ik het als heel onprettig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onzekerheid als onprettig te ervaren, waarin ik een karakter als polariteit opnieuw in polariteit breng door een ervaring van het karakter (welke ook in ervaring/herinnering is opgebouwd) te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze onzekerheid te creeren door iets te willen van een man, namelijk een relatie, en met dit willen houd ik mezelf afhankelijk van een man en dus ga ik me onzeker ervaren en zeker gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een zekering hierin te zien, alsof ik met het karakter zeker-onzeker een zekering voor een relatie kan forceren, waarin ik zeker wil weten of er een relatie mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zekerheid te willen ter compensatie van het karakter van onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het karakter van onzekerheid te willen compenseren met (zekerheid in/als)  een relatie, wat hetgeen is waar ik onzeker door word, namelijk het willen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring onzekerheid dus te creeren door het karakter van onzekerheid, welke plezier in communicatie in gelijkheid in de weg staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen plezier te ervaren als ik onzekerheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met een relatie willen, en dus niet te weten hoe ik kan stoppen met het karakter van onzekerheid in relatie tot mannen, welke elkaar in stand houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik kan stoppen met het karakter van onzekerheid in relatie tot mannen behalve stoppen met het willen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik door het karakter van onzekerheid geen relatie kan starten, in plaats van in te zien dat ik dit karakter gebruik als excuus om niet echt in deze onzekerheid als karakter te zien en hierdoor ook geen relatie hoef te starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie wil met een man, waardoor ik onzekerheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit relatie willen als een programma in me voel doordraaien, waardoor ik helemaal niet kan zien in mezelf wat ik echt wil en wie ik ben in Al(l)Een zijn, welke schaamte oproept aangezien ik me laat manipuleren door een programma in mij in geloof dat ik dit programma niet kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het programma van een relatie willen niet kan stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het programma van een relatie willen nooit heb willen stoppen in mezelf, aangezien ik (geloof dat ik) zo graag een relatie wil, waarin ik in dit geloof mezelf laat manipuleren en een karakter van onzekerheid creeer om dit geloof in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter van onzekerheid te creeren om een geloof in het willen van een relatie in stand te houden, welke me nog meer onzeker maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter van onzekerheid en een programma van een relatie willen elkaar in stand te laten houden in mezelf, in plaats van mezelf te bewegen en richting te geven zodat/waarin ik gelijk kan gaan staan aan mezelf in onzekerheid en in het willen van een relatie, zodat ik in staat ben deze programmering te stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb direct een relatie te willen zonder het stoppen van de programmering tot het willen van een relatie in relatie tot het karakter van onzekerheid, waarin ik de programmering dus niet wil en dus niet kan stoppen en mezelf als programmering in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie tot reden/mogelijkheid tot Leven te maken zoals God als Het Witte Licht het Leven in ons bepaalde, door te leven en dus geloven in een vloek die generaties geleden is uitgesproken waarin de verbinding met het witte licht is ogenschijnlijk is verbroken door het kiezen voor een relatie buiten de kerk, wat geen verbreking is van de verbinding met het witte licht maar een verplaatsing van de verbinding als verslaving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben geleefd in zogenaamde vrijheid buiten de kerk, waarin de vrijheid natuurlijk geen echte vrijheid is maar een verplaatsing van de binding in/als de mind als witte licht naar geloof in relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit geloof in relaties mezelf gevangen te houden in de mindconstructies als relaties, waarin ik binnen deze mindconstructies niet een en gelijk kan zijn als mezelf en dus altijd afhankelijk blijf van relaties in/als de mind, waarin het niet mogelijk is om een agreement te wandelen waarin de relatie in/als mezelf als Leven het startpunt is en niet de relatie met/tot de ander.

Als ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van onzekerheid in relatie tot mannen in de wens tot relaties met mannen, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik deelneem in/aan een karakter, wie ik niet ben. Ik adem en stop deze deelname door mezelf te focussen op mezelf als Adem. Ik realiseer me dat ik mijn aandacht niet op mezelf in relatie tot de ander hoef te vestigen, aangezien dat altijd manipulatie inhoudt, en in manipulatie verander ik niets aan een eventuele mogelijkheid tot een relatie als agreement en verlaat ik tevens mezelf voor de ander(=de mind) en stap ik dus uit de agreement in/als mezelf.

Als ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van onzekerheid door niet te weten wat ik moet zeggen, dan stop ik, ik adem. Door in de ervaring van onzekerheid te blijven participeren kan ik alleen maar spreken in/als de  mind, welke manipuleert. Ik stop, ik adem. in de adem zie ik wat ik wil spreken of wat ik niet wil spreken.

Ik stel mezelf ten doel mezelf vrij te maken van het geloof in relaties met een ander als reden tot leven als verplaatsing van geloof in god als het witte licht als reden tot leven door mezelf vrij te maken van de mindconstructs waarin ik verslaafd ben geraakt als programmering in/door de mind als het witte licht. Ik realiseer me dat het witte licht niet meer bestaat behalve als mindconstructies in mijzelf, en dus ben ik zelf in staat mezelf te bevrijden uit de programmering als mindconstructie. Ik realiseer me dat dit hetgeen is wat ik kan, zal, wil en moet doen om mezelf te bevrijden en om mezelf de mogelijkheid te geven tot een agreement als relatie in/met mezelf en hierin tot een eventuele agreement met een ander, waarin ik nog steeds in relatie in/als/tot zelf leef en niet tot de ander=de mind.

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

Dag 109 – Mijn Soulmate is een Weedroker

Ik betwijfel of ik ooit echt gedacht heb dat hij mijn soulmate was. Als ik de beschrijvingen van ‘soulmates’ las was er steeds die twijfel; zo van er klopt iets niet maar ik wil het zo graag, want als hij mijn soulmate is dan moeten we wel een relatie krijgen. Wat ik wel echt gedacht en geloofd heb is dat hij het is, dat hij degene is met wie ik een relatie wil, zal, kan en moet hebben. ‘Met hem moet ik het doen’. En ik was er ok in. ik vond (vind) hem zo leuk, het is zo fijn om bij hem te zijn dat ik bereid was al het andere als 20 rode vlaggen te negeren, goed te praten of te geloven/hopen dat er wel een oplossing voor is. Het hoop-karakter die me behoorlijk gevangen in de mist van de mind hield waar alles op de een of andere manier wel ‘goed’ zou komen.

1 van de rode vlaggen, of eigenlijk de grootste, is dat hij va zijn 16e verslaafd is aan wiet roken. Het hele scenario wat wordt omschreven in my life as a weedsmoker zie ik in hem, ik wist alleen niet dat het zo algemeen bij wiet roken voor komt.

Ik heb er ruim 2 jaar over gedaan om tot het punt te komen dat ik zie dat een relatie niet haalbaar is, laat staan een agreement. 2 jaar waarin we elkaar 1x gezien hebben en ik een relatie met een ander gehad heb en dat is het beste want als we elkaar zien is het zo prettig om in elkaars nabijheid te zijn dat alle praktische/realistische obstakels als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen geloven dat hij mijn soulmate is zodat ik zeker weet/wist dat we wel een relatie zouden moeten krijgen/voortzetten, in plaats van in te zien dat ik twijfel, welke me een hoop verdriet had kunnen besparen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door te willen geloven dat hij mijn soulmate is waardoor ik niet kan/kon accepteren dat hij gewoon wegging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden en verdriet te ervaren dat we geen relatie kunnen hebben, al dan niet soulmate, het was/is zo fijn om in elkaars fysieke nabijheid te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe het zo prettig kan zijn in elkaars fysieke nabijheid en fysieke aanraking en dat het toch niet mogelijk is om een relatie te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb helemaal niet zo nodig een soulmate te hoeven maar dit gebruikt te hebben als soort van verzekering om mezelf te doen geloven dat ik wel een relatie moet krijgen aangezien ik een soulmate heb dus ‘ik ben al voorzien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voorzien van een geloof in/als de mind, zodat ik me veiliger voel in deze onveilige wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat hij niet in zichzelf kan en wil zien, waarin ik wederom lang mijn eigen inzichten op hem geprojecteerd heb als gelovende dat hij toch ergens hetzelfde moet zien maar dit niet wil toegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gedacht te hebben dat er nog leven zou zijn na dit inzicht dat we geen werkelijke relatie samen kunnen hebben, in plaats van in te zien dat het leven pas werkelijk kan plaats vinden als ik niet gebonden ben aan geloof/afhankelijkheid aan relaties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze relatie in/als de mind graag te willen veranderen in een fysieke agreement, welke niet mogelijk is aangezien hij niet fysiek aanwezig is en wil en kan zijn, en dit dus niet het beste is voor mij en dus ook niet voor hem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het beste ben voor hem en hij het beste is voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien dat hij niet het beste is voor mij maar nog niet echt te zien dat ik niet het beste ben voor hem, en dus voel ik me schuldig dat ik geen relatie met hem kan hebben, terwijl hij degene is die constant afwezig is dus waar voel ik me schuldig over?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij afwezig is omdat ik nog iets moet leren, en zodra ik dit geleerd heb is hij er ook ‘klaar voor’, en komt hij naar me toe, in plaats van in te zien dat wat hij ziet en doet niet afhankelijk is van wat ik zie en doe, en dus heb ik er geen controle over en kan ik niets anders doen doen dan hem loslaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij naar me toe zal komen als ik er klaar voor ben, en verdriet te ervaren nu ik zie dat het zo niet werkt en dat we niet ‘gelijk op gaan’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we gelijk op gaan, waarin ik me gelijk stel aan de ander(=de mind), in plaats van een en gelijk als zelf als leven te gaan staan, onafhankelijk van wat de ander doet en ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen buiten mezelf in hem gelegd te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier niet in kan gaan staan als ik hem zou zien, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet een en gelijk als zelf kan staan als ik hem zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn hem pijn te doen en in de steek te laten, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb pijn gedaan en in de steek gelaten door op hem te vertrouwen in plaats van als zelfvertrouwen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever mezelf pijn te doen en in de steek te laten dan hem pijn te doen en in de steek te laten, wat niet werkelijk zo is, want ik weet dat ik uiteindelijk voor mezelf zou kiezen als echt nodig, en hem dan alsnog of eigenlijk pas echt pijn zou doen en in de steek zou laten, wat ik kan voorkomen door nu voor mezelf te kiezen en geen relaties te starten in zelfonoprechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te geloven dat de relatie niet plaats vond omdat ik niet durfde, in plaats van in te zien dat de relatie wellicht gewoon niet plaats vindt omdat het niet het beste is wat duidelijk zichtbaar is aangezien hij niet fysiek en in communicatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik genoegen kan nemen met een relatie met een man die niet fysiek en in communicatie aanwezig is, zolang ik maar zeker weet dat hij van me houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb genoegen te nemen met wederzijdse liefde in/als de mind als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat liefde alles overwint, waarin ik hierin zie dat dat niet zo is, de liefde is absoluut niet voldoende om fysiek een relatie te starten en om hem fysiek hier te laten zijn en bijvoorbeeld te stoppen met roken van wiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat alles draait om de liefde, wat inderdaad zo is, de mind draait rondjes om de liefde, tolt in het rond totdat/zodat we duizelig als ‘licht in het hoofd’ zijn en niet meer zien wat werkelijk hier is.

Ik stel mezelf ten doel te gaan staan voor mezelf als wat het beste is voor mijzelf en hierin voor de ander waarin ik stop mezelf en de ander te misleiden tot/door valse voorwendselen in naam van de liefde.

Ik stel mezelf ten doel de praktische toepassing van een eventuele relatie als agreement volledig te onderzoeken en bespreken zonder mezelf te laten verblinden door gevoelens van liefde.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken in woorden die ik niet in praktijk breng/kan brengen, totdat/zodat ik een en gelijk als mijn woorden ben.

Ik stel mezelf ten doel Hier te zijn voor communicatie zonder direct een relatie te willen en/of verwachten.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het verwachten van/hopen op een relatie welke communicatie in gelijkheid in/als mezelf in de weg staat en welke tevens het plezier weghaalt van welke communicatie dan ook.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben in communicatie in eenheid en gelijkheid in/als mezelf zonder verwachtingen in/als de mind en verwachtingen die opkomen zelf te vergeven.

Dag 108 – Zelfvergevingen op geloof in God buiten mij

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig te hebben gevonden en eigenlijk best nog zou vinden om hardop te bidden tegen een god buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig te hebben gevonden en eigenlijk best nog zou vinden te geloven dat er een god buiten mij is die van me houdt, die me liefheeft zoals ik ben en die datgene voor me regelt wat mij zelf niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig gevonden te hebben en eigenlijk nog best zou vinden om te geloven dat er een god buiten mij is die verantwoordelijk is voor wat er gebeurt in de wereld, waarin ik wel ‘meehelp’ de wereld een betere plek te maken voor alle leven, maar waar de eindverantwoording niet bij mij ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden om de eindverantwoordelijkheid te dragen voor het leven op aarde, waarin het niet leuk vinden voortkomt uit angst; angst voor alle reacties van mensen om me heen die hierin in de weerstand gaan, want eigenlijk ervaar ik het als heel prettig om zelfverantwoordelijk te zijn als eindverantwoordelijk, aangezien we ‘eindelijk ergens over praten’, er eindelijk beweging komt in de brei(n) waarin ik mezelf al jarenlang begeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mensen die heilig in god geloven en overal hardop bidden, waar ik zelf ook aan heb meegedaan en waarin ik de saamhorigheid als dienen van een gemeenschappelijk doel als erg prettig heb ervaren, waarin ik het bang zijn projecteer op de mensen aangezien ik bang ben voor mezelf die niet opstaat hierin en van alles toestaat terwijl ‘ik beter weet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf die alles beter weet maar haar mond niet open durft te trekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zolang niets gezegd te hebben waardoor het zo opvalt dat/als ik nu wel iets zeg, en dus heb ik met mijn niet proberen op te vallen juist een opvallen gecreeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een opvallen gecreeerd te hebben in/als mezelf door jarenlang niets te zeggen en opeens te gaan spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit geloof in een god buiten mij, al dan niet bewust, een future-projection te creeren die ik vervolgens ook spreek met de woorden als eenheid en gelijkheid, waarin frictie ontstaat doordat het niet gaat over hoe ik mezelf praktisch in het moment toepas en alleen het punt bespreek wat in het moment naar voren komt en welke ik zelf leef in gelijkheid en in plaats daarvan informatie als toekomstprojectie naar buiten breng welke is in/als de mind dus in/als angst als manipulatie, welke reactie als angst als manipulatie teweeg brengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag iemand te volgen die de eindverantwoordelijkheid neemt als wat is het beste voor alle leven, in plaats van zelf diegene te zijn met/als eindverantwoordelijkheid in gelijkheid als zelf als de ander als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om zelfverantwoordelijkheid te nemen aangezien het hierin lijkt of ik verantwoordelijk ben voor alle leven en de ander niet, in plaats van in te zien dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor alle leven als onszelf; hierin ben ik verantwoordelijk voor mezelf en datgene wat ik heb toegestaan, en als ikzelf meer zie in het moment dan de ander in het moment, ben ik verantwoordelijk voor wat ik zie en wat ik hierin toepas ongeacht wat de ander ziet en toepast.

wordt vervolgd

www.eqafe.com/free