Dag 91 – Ik weet het niet dus ik geef het op

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik voor de relatie leef, en dus niet voor zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat voor de relatie leven een optie als valkuil is om in een relatie te zijn terwijl ik zo goed oplet dat ik niet ‘voor de man’ leef en dus geloof dat ik niet voor iets buiten zelf in een relatie ben, terwijl nu de relatie gestopt is ik zie dat ik voor de relatie leef, en nu volkomen gedesorienteerd en gedemotifeerd ben om mezelf te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie als reden als motor te gebruiken om mezelf te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me als zelf moet bewegen zonder reden als motor-motivatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een volkomen niet-weten te belanden welke me verlamt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een geen-zin gecreeerd te hebben om dit niet weten te camoufleren, terwijl het niet zo is dat ik geen zin heb of dat ik geloof dat het geen zin heeft, ik weet gewoon alleen niet hoe, dus ik weet niet hoe alleen als zelf te leven/bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging ervaar om terug te willen de relatie in het niet-weten uit, waarin het net lijkt alsof ik mijn hele leven in een relatie met een man heb geleefd wat verre van waar is, dus ik heb geleefd in een relatie in/als de mind waarin ik terug wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te willen in een relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volkomen paniek te ervaren in dit niet-weten hoe te bewegen als zelf en in het weten dat ik niet terug kan en wil in een relatie in/als de mind, en dus is er nog maar 1 optie, namelijk het niet-weten in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een neiging tot opgeven te ervaren omdat ik het niet-weten niet in wil en niet weet hoe hierin/alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het alleen leven ok te vinden zolang er een illusie is van een relatie in/als de mind, ook al is er geen mogelijkheid deze volledig in realiteit te zetten, wat ook weer niet waar is want ik heb deze relatie juist gestopt omdat ik zie dat het niet verder in realiteit te plaatsen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik zo hang aan een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik liefst direct een andere relatie wil, wat niet echt zo is, ik ervaar fysiek dat ik een tijdje alleen wil zijn, maar de mind brengt totale paniek voort met als uitlokking ‘wat als ik altijd alleen blijf?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘wat als ik altijd alleen blijf’ als uitlokking te gebruiken om niet hier te zijn aanwezig in het fysiek, en mezelf ineffectief te maken in de praktische bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf kan corrigeren hierin, waarin ik zie dat ik het op wil geven of zelfs opgegeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het opgeven, in plaats van in te zien dat het ook een karakter is waar ik doorheen kan wandelen en zelfvergevingen op kan toepassen.

Als ik zie dat ik het niet weet, dan stop ik, ik adem. Ik vraag mezelf wat ik niet weet, en of het relevant is om te weten wat ik denk te moeten weten om  mezelf hier in het moment te bewegen. Over het algemeen gaat het over een vraag in de toekomst waar ik geen antwoord op weet, en dat hoeft ook niet, want een antwoord over een vraag in de toekomst is een antwoord in/als de mind als weten in/als de mind. Ik realiseer me dat het niet weten gewoon een karakter is die me in onzekerheid brengt en vasthoudt; ik heb dit wat ik denk te moeten weten niet nodig om hier in het moment te leven in/als de adem, en dus houd ik mezelf in/als de mind voor de gek/voor gek door mezelf te doen geloven dat ik iets moet weten in/als de mind in/als de toekomst.

Ik verbind mezelf met mezelf door het niet-weten te stoppen en hier te zijn in/als de adem in het moment. In het niet-weten zie ik wat er in dit moment gedaan of eventueel gepland moet worden, en dit ga ik doen. De rest is niet relevant en zorgt slechts voor ervaringen van paniek en angst als gedachtes, gevoelens en emoties over de toekomst gebaseerd op het verleden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als leven als startpunt te zien en zijn en geen concessies te doen aan de man of aan de relatie in/als de mind uit angst om alleen te zijn/blijven in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven op te geven door concessies te doen aan een relatie in/als de mind, waardoor ik de relaties in/als de mind als leven ben gaan beschouwen aangezien ik mezelf als leven heb opgegeven voor leven in/als relaties in/als de mind en waarin ik een dus gekeerde ervaring heb gecreeerd van opgeven zodra ik kies voor zelf als leven en in feite de mind als leidende/lijdende factor stop/vergeef, wat voelt als opgeven van wie ik denk/geloof te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet-weten als rechtvaardiging te gebruiken om het op te geven in plaats van het niet-weten als teken te zien dat ik verkeer in/als de mind in toekomstprojecties gebaseerd op herinneringen uit het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke verlamming en afwezigheid te ervaren in dit niet-weten en willen opgeven.

Als ik mezelf fysiek verlamd ervaar terwijl ik mezelf ergens toe wil zetten, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat ik in het moment nodig heb om me hier te brengen en kijk of dit mogelijk is in de praktijk. Ik realiseer me dat ik mezelf wil doorduwen uit angst om in deze verlamming te blijven hangen, wat niet effectief is en bovendien mezelf vastzet dus juist verlamt als verkrampt. Ik realiseer me dat ik sinds 3 dagen alleen ben na een relatie van 16 maanden van intensief samenleven, en dus misbruik ik mezelf als ik hier geen tijd neem om emoties te ervaren en vergeven in deze verandering. Tevens realiseer ik me dat het doorduwen een trucje is in/als de mind om niet te hoeven veranderen aangezien verandering niet mogelijk is als ik de emoties niet vergeef maar mezelf doorduw/vastzet/verkramp in/als de mind in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verkrampen zodat ik niet hoef te veranderen.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.equalmoney.org

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s